Οι υπόγειοι ελληνορωσικοί «αγωγοί»

rosiki-presveia_0.jpg

Η Πρεσβεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Η Πρεσβεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας | ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΕΛΤΕΣ

Μπορεί να αλλάζουν τα πολιτικά καθεστώτα (τσαρικό, σοβιετικό, ολιγαρχικός καπιταλισμός), αλλά δεν παύει η Ρωσία να αντιμετωπίζεται από μερίδα του ελληνικού κατεστημένου ως η Μέκκα μιας νεοελληνικής αναγέννησης.

Αλλά και η Ρωσία δεν παύει να αναθερμαίνει το ενδιαφέρον της να αποκτήσει ερείσματα στην Ελλάδα που θέλοντας και μη κρατά στα χέρια της το κλειδί της ευρωπαϊκής και μεσογειακής πόρτας για τη μεγάλη χώρα του Βορρά.

Μόνο που επειδή το καραμανλικό δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν» δεν έχει αμφισβητηθεί σοβαρά από καμιά κυβέρνηση, η ελληνορωσική προσέγγιση περνά υποχρεωτικά από δαιδαλώδεις διαδρόμους και υπηρετείται από χαμηλόβαθμους αξιωματούχους, καθώς και από κάποια μερίδα του πνευματικού κόσμου, των δημοσιογράφων και των μέσων ενημέρωσης.

Σ’ αυτό το περιβάλλον εμπλέκονται σε ένα συχνά αξεδιάλυτο κουβάρι οραματιστές και ειλικρινείς ιδεολόγοι με κάθε λογής καιροσκόπους ή φαντασιόπληκτους ή ακόμα και πράκτορες μυστικών υπηρεσιών πολλών κρατών.

Αναλύοντας το φαινόμενο αυτό, ήδη από το 2013, η σλαβολόγος Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, θυμίζει το ιστορικό βάθος της υπόθεσης και περιγράφει τον τρόπο που εξαιτίας της κρίσης αναβιώνει η θεωρία περί πολιτιστικής και πνευματικής υπεροχής των Ελλήνων απέναντι στους υπόλοιπους Ευρωπαίους και κατά συνέπεια αποκτά ερείσματα η στροφή προς την «ομόδοξη» Ρωσία.

«Από την αρχή της κρίσης», γράφει η Αλ. Ιωαννίδου, «πολλά μέσα ενημέρωσης προώθησαν την ιδέα πως για την κρίση ευθύνεται η «Δύση», και πιο συγκεκριμένα ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Ελλάδας.

Ως αντίβαρο και εναλλακτική λύση, συχνά προβαλλόταν η Ρωσία και κυρίως ο Πούτιν ως δυναμικός ηγέτης που θα μπορούσε να προσφέρει άμεσες λύσεις, αρκεί να το ήθελαν οι Ελληνες» («Ο νέος ελληνικός εθνικισμός», περ. Foreign Affairs, 12.7.2013, http://goo.gl/GeZ59C).

Τα παραδείγματα δεν λείπουν. Εκτός από την «αυταπάτη» των 5 δισ. που θα μας έδινε προκαταβολή ο Πούτιν για τον αγωγό, όπως ακόμα πιστεύει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, υπάρχει πολύ νωρίτερα και η επιμονή του γνωστού επιχειρηματία και βουλευτή της ρωσικής κρατικής Δούμας Ιβάν Σαββίδη, ο οποίος ισχυριζόταν σε συνέντευξή του στα «Επίκαιρα» τον Ιούλιο του 2011 ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν ήταν έτοιμος να σώσει την Ελλάδα πριν από το ΔΝΤ.

Υποτίθεται ότι λίγο μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Φεβρουάριο του 2010, ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε προσεγγίσει τον Ιβάν Σαββίδη, για να του εμπιστευτεί πως ήταν πρόθυμος να δανείσει στην ελληνική κυβέρνηση το ποσό των 25 δισ. ευρώ, με επιτόκιο 1%. 

Σύμφωνα με τον Σαββίδη, η πρόταση του Πούτιν μεταφέρθηκε αμέσως στην ελληνική κυβέρνηση, αλλά ο Παπανδρέου την απέρριψε επειδή υπηρετούσε τα αμερικανικά και τα δυτικοευρωπαϊκά συμφέροντα στη βαλκανική χερσόνησο.

Ο Ντούγκιν μιλά σε ελληνικό κοινό οπαδών του (Δεκέμβριος 2013) Ο Ντούγκιν μιλά σε ελληνικό κοινό οπαδών του (Δεκέμβριος 2013) |

Ο ίδιος ο Πούτιν φρόντισε λίγα χρόνια αργότερα να «αδειάσει» τον Σαββίδη και τα λεγόμενά του. Τον Αύγουστο του 2013 ο Ρώσος πρόεδρος είχε εκφράσει τη δυσαρέσκειά του που ορισμένοι επιχειρηματίες επενδύουν στο εξωτερικό και όχι στη χώρα και φωτογράφιζε τον Σαββίδη χωρίς να τον κατονομάσει:

Μεταξύ άλλων, με έκπληξή μου ανακάλυψα ότι μια αρκετά σοβαρή επένδυση πραγματοποιήθηκε το τελευταίο διάστημα στην Ελλάδα. […] Η Ελλάδα είναι μια καλή χώρα, πνευματικά κοντινή μας, αλλά γνωρίζουμε ποια οικονομικά και εν γένει χρηματιστικά προβλήματα υπάρχουν εκεί.

Ο «σερ» Μαρκεζίνης

Η Αλ. Ιωαννίδου αναφέρεται και στους διανοούμενους που υπηρετούν αυτό το ρεύμα της ελληνορωσικής προσέγγισης και προσβλέπουν ιδιαίτερα στην ιδιόμορφη προσωπικότητα του Πούτιν. Ξεχωρίζει ως βασικό απολογητή της νέας ρωσοφιλικής και συγχρόνως αντιευρωπαϊκής τάσης τον «σερ» Βασίλειο Μαρκεζίνη, ο οποίος στηρίζεται από μεγαλοεπιχειρηματίες και έχει εξασφαλίσει την ιδιαίτερη προβολή των μέσων ενημέρωσης.

Σύμφωνα με τον Μαρκεζίνη, το συμφέρον της Ελλάδας είναι να ενισχυθεί περισσότερο η Ρωσία μέσα στην Ευρώπη και εν ανάγκη να προσαρτήσει την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής.

Από κοντά και ο θεωρητικός της «εκπούστευσης» του έθνους μας, Σαράντος Καργάκος, ο οποίος οραματίζεται τη ρωσική κυριαρχία ύστερα από δέκα χρόνια μέσω της γλώσσας, αλλά και τη μετατόπιση του κέντρου της Ορθοδοξίας από την (τουρκική) Κωνσταντινούπολη στη Μόσχα (http://goo.gl/cPjwUC).

Ο Χρήστος Γιανναράς που εκπροσωπεί τον ορθόδοξο κλάδο της ελληνορωσικής προσέγγισης έφτασε να γράψει άρθρο για την ανάγκη να υπάρξει ένας «Ελληνας Πούτιν», ο οποίος «να καταφέρει όσα κατάφερε ο Ρώσος», δηλαδή «μέσα σε δύο τετραετίες να αναστήσει (κυριολεκτικά) μια κοινωνία πεθαμένη, αποσυντεθειμένη, ώς το μεδούλι διεφθαρμένη και ξεπουλημένη από τον Ηρόστρατο που λεγόταν Γέλτσιν - παραλίγο να γράψω συνειρμικά: Ανδρέας Παπανδρέου!» (εφ. «Καθημερινή», 14.9.2008, http://goo.gl/zIfVlH).

Οπως πάντα, εκείνος που αποκάλυψε με πιο ανοιχτό τρόπο τις μύχιες σκέψεις αυτού του ρεύματος ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης. Σε κείμενό του με τίτλο «Ρωσία», ο κ. Θεοδωράκης συμφώνησε με τη διατύπωση περί «ξένης κατοχής» του Γ. Κασιμάτη (ο οποίος τώρα συμπλέει με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου): «Πάνω στη φράση αυτή χτίστηκε η ιδεολογία, η στρατηγική και η τακτική της Σπίθας. 

Αργότερα στα Χανιά διατύπωσα την άποψη ότι το πλοίο Ελλάς θα πρέπει να αλλάξει πορεία. Χωρίς να τολμήσω να πω τη λέξη «Ρωσία», για να μην τρομάξω το ακροατήριο. Ομως όλος ο κόσμος το είχε καταλάβει». Σύμφωνα με την πρόταση αυτή, η Ελλάδα πρέπει να συνεκμεταλλευτεί με τη Ρωσία τον εθνικό της πλούτο, κάτι που θα της προσφέρει «πολλά τρισεκατομμύρια ευρώ» (http://goo.gl/mf77TW).

Πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με τις ελληνορωσικές επαφές τρίτου τύπου μάς παρέχει η μελέτη 714 ηλεκτρονικών μηνυμάτων ενός στελέχους της ρωσικής πρεσβείας στην Αθήνα, ο οποίος ήταν επιφορτισμένος με τη διερεύνηση των διαθέσεων της ελληνικής κοινής γνώμης, των πολιτικών στελεχών, αλλά και των ελληνικών μέσων ενημέρωσης. Η ύπαρξη αυτών των e-mails έγινε γνωστή από ρεπορτάζ της «Ντι Τσάιτ» που έφερε τον τίτλο «Στο δίχτυ των Ρώσων ιδεολόγων» (6.2.2015).

Η κατά τα άλλα σοβαρή γερμανική εφημερίδα είχε σαφή στόχο να πλήξει την πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ., λίγες μόλις μέρες μετά τη συγκρότησή της, εμφανίζοντας τα στελέχη της ως συνεργάτες αν όχι υποχείρια των Ρώσων και επομένως εν δυνάμει εχθρούς της Δύσης. Περιττό να επισημάνει κανείς τη βαρύτητα μιας τέτοιας καταγγελίας τη στιγμή που ξεκινούσε η απόπειρα της κυβέρνησης Τσίπρα να διαπραγματευτεί με την τρόικα.

Η είδηση αναπαράχθηκε σε όλο τον κόσμο και φυσικά στην Ελλάδα, αλλά κανείς δεν μπήκε στον κόπο να μελετήσει τα e-mails, που είχαν αναρτηθεί στο διαδίκτυο από τις 2.12.2014 και είναι ακόμα και σήμερα προσβάσιμα (http://goo.gl/1Hu5I8). Αρκέστηκαν όλοι στην επιλογή των ελάχιστων μηνυμάτων που αξιοποίησε η «Ντι Τσάιτ».

Και έτσι, λ.χ., όλοι μετέδωσαν την είδηση ότι το ζεύγος Καμμένου ήταν καλεσμένο στη Μόσχα, στον γάμο δύο Ελλήνων, γόνων μεγαλοεφοπλιστών, με κουμπάρο τον Ρώσο ολιγάρχη Κονσταντίν Μαλοφέγεφ, ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις με τον Πούτιν, και στον οποίο απαγορεύεται να ταξιδέψει στη Δύση, επειδή χρηματοδοτεί τις φιλορωσικές δυνάμεις στην ανατολική Ουκρανία. 

Αλλά στην ίδια λίστα καλεσμένων φιγουράρουν και άλλοι, όπως λ.χ. το ζεύγος Θοδωρή Ρουσόπουλου και Μάρας Ζαχαρέα, κάτι το οποίο αποσιώπησε η γερμανική εφημερίδα, εφόσον δεν ταίριαζε με το προφίλ που είχε φιλοτεχνήσει για τη νέα ελληνική κυβέρνηση.

Τα ηλεκτρονικά μηνύματα έχουν υποκλαπεί από τον υπολογιστή του Γκεόργκι Γκάβρις, ο οποίος υπηρέτησε στη ρωσική πρεσβεία της Αθήνας από το 2009 έως το φθινόπωρο του 2013, αλλά συνέχισε να αλληλογραφεί με Ελληνες και από τη Μόσχα. Ο Γκάβρις διατηρεί στενές σχέσεις με τον γνωστό θεωρητικό της «Τέταρτης Πολιτικής Θεωρίας» και ηγέτη του «Ευρασιατικού Κινήματος» Αλεξάντερ Ντούγκιν.

Ο Ντούγκιν υπήρξε μέλος της αντισημιτικής ομάδας Παμιάτ και στη συνέχεια του ακροδεξιού Εθνικομπολσεβικικού Κόμματος. Εχει αρθρογραφήσει υπέρ της εγκαθίδρυσης ενός «φασιστικού φασισμού στη Ρωσία» και έχει υιοθετήσει πολλές από τις αποκρυφιστικές αντιλήψεις του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού. 

Ο ίδιος ο Γκάβρις μεσολαβεί μεταξύ των Ελλήνων συνεργατών του και του Ντούγκιν, ο οποίος συχνά εμφανίζεται να προβάλλει κείμενα ή βιβλία ακόμα και ακροδεξιών Ελλήνων συγγραφέων.

Ο Γκάβρις μιλάει για τον «κοινό αγώνα» και απευθύνεται στους Ελληνες συνεργάτες του για να τους μεταδώσει την αίσθηση ότι μαζί έχουν αναλάβει το «Μεγάλο Εργο». Η απάντηση ενός απ’ αυτούς είναι να στείλει τις ευχές του και την πίστη του στον «Ρωσικό Θρίαμβο», εφόσον κι αυτός κοιτά «σταθερά προς τον ίδιο Σκοπό» και αισθάνεται «στρατιώτης του κοινού Αγώνα».

Η προσέγγιση δεν έχει πάντως μόνο ιδεολογικά κίνητρα. Διάφοροι συνομιλητές του Γκάβρις πασχίζουν να τον πείσουν να χρηματοδοτήσει τις δικές τους επιχειρήσεις μέσων ενημέρωσης ή νέα θινκ τανκ και να μη στραφεί στην εξαγορά των ήδη υπαρχόντων. Κάποιοι ακροδεξιοί ή παράγοντες της Εκκλησίας τού ζητούν άμεσα βοήθεια για τους ίδιους ή για τις σπουδές των παιδιών τους.

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν έπειτα από διάλεξη στο Πανεπιστήμιο Πειραιά με φοιτητές και τον καθηγητή Νίκο Κοτζιά που τον είχε προσκαλέσει (Απρίλιος 2013) Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν έπειτα από διάλεξη στο Πανεπιστήμιο Πειραιά με φοιτητές και τον καθηγητή Νίκο Κοτζιά που τον είχε προσκαλέσει (Απρίλιος 2013) |

Ως προς την πολιτική ταυτότητα των Ελλήνων συνομιλητών του Γκάβρις και του Ντούγκιν, εδώ θα συναντήσουμε πραγματική ποικιλία. Κατ’ αρχάς τον Νίκο Κοτζιά, ο οποίος στέλνει μήνυμα στις 15.5.2014, με το οποίο εκφράζει την απογοήτευσή του που δεν μπόρεσε να συναντηθεί μαζί του κατά την επίσκεψή του στη Μόσχα.

Και στις 3 και τις 5.6.2013 τού στέλνει υλικό με θέμα «Σύγκριση και Αξιολόγηση Δημοσκοπήσεων για τη Ρωσία». Είχε προηγηθεί η αποστολή της φωτογραφίας του Κοτζιά με τον Ντούγκιν στο Πανεπιστήμιο Πειραιά.

Ο δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, ο οποίος διατέλεσε γενικός γραμματέας της Σπίθας του Μίκη Θεοδωράκη, επικρίνει στις 21.10.2014 την εμμονή του Ντούγκιν με τη Δεξιά («γιατί αφήνει την Αριστερά στους άλλους;») και ζητά να του κανονιστεί επαφή «με τον Ιβάν από τη Θεσσαλονίκη».

Προφανώς εννοείται ο κ. Σαββίδης. Δεν λείπει και ο γνωστός «εθνικομπολσεβίκος» Δημήτρης Κιτσίκης, ο οποίος στέλνει στον Γκάβρις ένα άρθρο του από το περιοδικό «Τρίτο Μάτι» και ζητά να μεταφραστεί και να προωθηθεί στον Ντούγκιν.

Ενας άλλος συνεργάτης του Γκάβρις τον πληροφορεί στις 8.3.2014 ότι είχε επαφή με κάποιον άνθρωπο από το περιβάλλον του αρχιεπισκόπου και έμαθε ότι ο κ. Ιερώνυμος αρνήθηκε την πρόσκληση της Ρωσικής Εκκλησίας και της κυβέρνησης, «επειδή δεν ήθελε να φανεί ότι στηρίζει τη Ρωσία εν ώρα κρίσης και επειδή δεν ήθελε να ενοχλήσει το άλλο αμερικανικό πρακτορείο που ονομάζεται Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως». Ο Γκάβρις αναφωνεί σε άλλο μήνυμα «Ορθοδοξία ή Θάνατος» και λέει καλά λόγια για την περιβόητη Μονή Εσφιγμένου.

Αντίθετα με όσα έγραψε η «Ντι Τσάιτ», ο Γκάβρις και οι συνομιλητές του εμφανίζονται απογοητευμένοι από τον Τσίπρα και τον Καμμένο. Ενα μήνυμα προς τον Γκάβρις στις 25.10.2014 αναφέρει ότι «ο Πάνος [Καμμένος] εμφανίσθηκε προ μηνός σχεδόν γεμάτος “ενθουσιασμό” ζητώντας τακτικότατες συνεργασίες, μετά πήγε στη Μόσχα για ιδιωτικούς λόγους, όπως μας είπε (τον γάμο κάποιου φίλου του) και μετά εξαφανίστηκε από προσώπου γης με αρκετά εντυπωσιακό τρόπο. […] Αντιλαμβάνομαι ότι συζητάει τώρα με τον “μικρό” [Τσίπρα] τι θα κάνουν. Είναι αυτάρκεις και δεν μας χρειάζονται. Ο Θεός να βάλει το χέρι του».

Ηδη από τις 19.11.2013, ο Γκάβρις είχε γράψει εμπιστευτικά ότι «ο Τσίπρας κατά το τελευταίο ταξίδι του στις ΗΠΑ συναντήθηκε με μέλη του “βαθέος αμερικανικού συστήματος” και του έγιναν πολιτικές “εξετάσεις” και “συστάσεις”.

»Το βασικό ζήτημα που ετέθη από τους Αμερικανούς είναι ότι μπορεί να λέει περίπου ό,τι θέλει για ψηφοθηρικούς σκοπούς, αρκεί να ενοχοποιήσει την ελληνική κοινωνία ως μη αρκετά δυτική και να προωθήσει τον πολιτιστικό μονόλογο της Δύσης. Την εν λόγω μυστική συνάντηση του Τσίπρα οργάνωσε ο υπεύθυνος του αμερικανικού κατεστημένου για την Ελλάδα, Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας Τσακόπουλος».

Ο νεοναζιστικός κόμβος

Ο Γκάβρις πιεζόμενος από τον μέντορά του τον Ντούγκιν, ενδιαφέρεται για την αξιοποίηση της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς. Ζητά στις 19.11.2013 φορτικά πληροφορίες για το ενδεχόμενο συγκρότησης μιας πανευρωπαϊκής Μαύρης Διεθνούς με την πρωτοβουλία της Λεπέν και αποκαλύπτει ότι η επαφή Ντούγκιν-Χρυσής Αυγής μπορεί να έγινε μέσω του ουγγρικού Γιόμπικ.

Στις 16.5.2014 αποκαλύπτει: «Η σύζυγος του αρχηγού της Χρυσής Αυγής και ο “φίλος” της κόρης του [Ματθαιόπουλος] επισκέφθηκαν τη Μόσχα (με τη δική τους πρωτοβουλία) σχεδόν συγχρόνως με την αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ. Ηθελαν επαφές με τους πολιτικούς και επιχειρηματικούς κύκλους. Μεταξύ άλλων συναντήθηκαν και με τον Ντούγκιν. Από ό,τι ξέρω δεν πέτυχαν τίποτα και η κουβέντα περιορίστηκε στο θεωρητικό επίπεδο σχετικά με τη διεθνή κατάσταση και γεωπολιτική».

Ενδιαφέρον έχει και μια σειρά άλλων μηνυμάτων, στις 24.11.2014. Ο ηγέτης της νεοφασιστικής ιταλικής Forza Nuova Ρομπέρτο Φιόρε απευθύνεται στον Αλεξέι Κόμοφ, Ρώσο ακροδεξιό, προπαγανδιστή του Πούτιν και χρηματοδοτούμενο από τον Μαλοφέγεφ, και του δίνει επαφή στην Κύπρο τον Στράτο Καρανικολάου, στέλεχος του ΕΛΑΜ, προβλέποντας μάλιστα την προσεχή είσοδο του κυπριακού παραρτήματος της Χρυσής Αυγής στη Βουλή.

Ο αρχηγός της ιταλικής νεοφασιστικής Forza Nuova ζητάει βοήθεια από Ρώσους ομοϊδεάτες του για να επισκεφτεί στη φυλακή τον Μιχαλολιάκο, εμπλέκοντας στην υπόθεση το κυπριακό ΕΛΑΜ και τη ρωσική πρεσβεία στην Αθήνα Ο αρχηγός της ιταλικής νεοφασιστικής Forza Nuova ζητάει βοήθεια από Ρώσους ομοϊδεάτες του για να επισκεφτεί στη φυλακή τον Μιχαλολιάκο, εμπλέκοντας στην υπόθεση το κυπριακό ΕΛΑΜ και τη ρωσική πρεσβεία στην Αθήνα |

Επίσης του ζητά δικηγόρο στην Αθήνα για να βοηθήσει την είσοδό του στις φυλακές του Κορυδαλλού, προκειμένου να επισκεφτεί τους προφυλακισμένους της Χρυσής Αυγής. Ο Κόμοφ προωθεί αμέσως το αίτημα στον Γκάβρις. Δεν διαθέτουμε την απάντηση του στελέχους της πρεσβείας.

Γνωρίζουμε όμως ότι λίγες μέρες αργότερα ο Φιόρε και ο Ούντο Φόιγκτ του γερμανικού NPD πραγματοποίησαν την επίσκεψη αυτή, συνοδευόμενοι από Ρώσο δικηγόρο!

Το efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες του έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας