Ο Εκτορας κι ο Κρούμελ

gates

ΔΥΟ ΓΑΤΕΣ, 1955, ΣΑΪΤΟ ΚΙΓΙΟΣ ΔΥΟ ΓΑΤΕΣ, 1955, ΣΑΪΤΟ ΚΙΓΙΟΣ

Κάθε βράδυ που γυρίζω από τη δουλειά, ξεκλειδώνω την είσοδο της πολυκατοικίας και ακούω ένα παραπονεμένο νιαούρισμα από τον πρώτο όροφο. Από το σπίτι μου. Είναι ο Εκτορας, ο γάτος που μαζέψαμε πριν από περίπου δέκα χρόνια, μωρό, ούτε μίας εβδομάδας, όταν χάθηκε η μάνα του, μία αδέσποτη γατούλα που ταΐζαμε, ποτέ δεν μάθαμε πώς. Ισως τη χτύπησε αυτοκίνητο, ίσως τη δηλητηρίασε κάποιος ασυνείδητος. Είχαμε τέτοια κρούσματα στη γειτονιά εκείνη την εποχή.

Ο Εκτορας, ένα μαύρο, κατάμαυρο γατί με πράσινα μάτια, ήρθε στο σπίτι μία εποχή που λέγαμε ότι δεν θα βάλουμε στο σπίτι μας άλλο ζώο. Ο θάνατος του Κρούμελ, του πολύ αριστοκράτη και ευγενή γάτου Βιρμανίας, με γκρι καφέ τρίχωμα που γινόταν πιο σκούρο στο κεφάλι, την ουρά και τα άκρα και τα έντονα γαλάζια μάτια, με τον οποίο μεγαλώσαμε τα τέσσερα αδέλφια, από ξαφνική ασθένεια αλλά στην καθόλου ευκαταφρόνητη ηλικία των 16 ετών, μας στοίχισε όπως μας στοίχισαν κι οι θάνατοι ανθρώπων. Ισως ακούγεται ιεροσυλία, αλλά δεν είναι.

Ο Κρούμελ έπαιζε μαζί μας όταν απλώναμε τα παιχνίδια στο πάτωμα, κοιμόταν στην αγκαλιά μας μέσα από το πουλόβερ τον χειμώνα, διάβαζε μαζί μας, ξύπναγε τη μάνα μας την ώρα που έπρεπε να μας ετοιμάσει για το σχολείο –α, και απολάμβανε τον τηγανητό γαύρο. Οταν πηγαίναμε στο εξοχικό, μέχρι που έγινε παππούς και κάπως χοντρός, καθόταν στη ράχη του καθίσματος του πατέρα ακουμπώντας τα μπροστινά του πόδια στον ώμο του, εποπτεύοντας τη διαδρομή. Ηταν ένας από εμάς, ήταν εμείς.

Και αν καμιά φορά κάποιος από εμάς δεν ήταν καλά -άρρωστος, στενοχωρημένος- δεν έφευγε από κοντά του. Ακόμα έχω στα μάγουλά μου τη σαν λίμα γλωσσίτσα του να μου σκουπίζει τα δάκρυα, όταν κάποια φορά για λόγους που δεν είναι του παρόντος έκλαιγα με τέτοιους λυγμούς που τρανταζόμουν. Ο Κρούμελ, που όταν θύμωνε, έκανε λυκόσκυλο να τρέχει πανικόβλητο.

Ετσι, ο Εκτορας ήρθε στο σπίτι για να σωθεί από βέβαιο θάνατο. Αποδείχτηκε αποφασισμένος να ζήσει και καθώς τον πρώτο καιρό τον βάλαμε στο δωμάτιό μου με υιοθέτησε για μαμά.

Ο,τι και να θέλει, ό,τι και να χρειάζεται, από μένα το περιμένει και το παίρνει. Η προτίμησή του προς το πρόσωπό μου είναι πρόδηλη κι όχι μόνο γιατί εγώ του έχω μείνει, από την αρχή έτσι ήταν. Αλλά υπήρξε άτυχος, με πρόλαβε στην ενήλικη ζωή και έχει χάσει πολλά από τα παιχνίδια και τα χάδια που θα του άξιζαν.

Αλλά νιώθω πως -παρ’ όλο που είναι συχνά δύστροπος και αν βαρεθεί τα χάδια δεν θα φοβηθεί να με δαγκώσει- με αγαπάει. Πολύ. Κι ας κάνει τον νταή όπου τον παίρνει. Δεν ξέρω πώς περιγράφεται αυτή η αγάπη.

Την αναγνωρίζω πάντως: στο γουργουρητό του όταν είναι ευχαριστημένος, στο ποδοβολητό που ακούω όταν ακούει το ξυπνητήρι μου μέχρι να έρθει κοντά μου, στο χάδι που μου χαρίζει με το ποδαράκι του όταν θέλει να του δώσω σημασία, στις ζήλιες του. Δεν έφαγε μία εβδομάδα πέρυσι το καλοκαίρι που πήγα στην Ιο και άρχισε να τρώει μόλις επέστρεψα.

Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, κοιμάται πάνω στη χνουδωτή κουβέρτα μου. Οταν απλώνω το χέρι μου να τον αγγίξω αφήνει κάτι υπόκωφα και γάργαρα νιάααρ. «Κοιμάμαι», λέει, «μη μ’ ενοχλείς».

Ισως αναρωτηθείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά, ένα βράδυ Τρίτης μετά τα μεσάνυχτα για να δημοσιευθούν ένα πρωί Σαββάτου. Δεν ξέρω κι εγώ καλά καλά. Ισως να φταίει που το βάρος του Εκτορα στα πόδια μου είναι σαν φάρμακο στην κούραση και θέλω να τον ευχαριστήσω.

Αλλά μπορεί να φταίει κι αυτό που διάβασα. Οτι οι βουλευτές στη Βρετανία αποφάσισαν πως τα ζώα δεν έχουν συναισθήματα, ούτε μπορούν να νιώσουν πόνο. Ε, λοιπόν, δεν ξέρουν πού πάνε τα τέσσερα.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ