Ισότιμος εταίρος

Ο χρόνος στην πολιτική δεν είναι ένα μέγεθος το οποίο λειτουργεί αυτόνομα. Αντίθετα, λειτουργεί σωρευτικά και συνδέεται απόλυτα όχι μόνο με την επιτυχία ενός εγχειρήματος, αλλά κυρίως με τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα που αυτό μπορεί να παράξει.

Τις τελευταίες ημέρες κατανοήθηκε απόλυτα ότι η πυκνότητα του πολιτικού χρόνου δεν είναι αδιάφορη από τους πολιτικούς φορείς και κυρίως από τις πολιτικές που αυτοί εκφράζουν. Ο πρωθυπουργός στο διήμερο των Βρυξελλών απέδειξε το πολιτικά αυτονόητο, ότι δηλαδή όταν μια χώρα γνωρίζει τα όριά της και ταυτόχρονα διαπραγματεύεται στο όνομα όχι τής με στενή έννοια πολιτικής, αλλά στο όνομα ενός λαού που έχει δεινοπαθήσει επί μια πενταετία, τότε μπορεί να πείθει και να σημειώνει μικρές αλλά σημαντικές νίκες.

Σίγουρα δεν ήταν εύκολη η διαπραγμάτευση και είναι βέβαιο ότι ο πρωθυπουργός δεν έκανε έναν υγιεινό περίπατο, όμως το γεγονός ότι επιδίωξε και κατάφερε ένας αριστερός πρωθυπουργός να καθίσει στο ίδιο τραπέζι σε μια «μίνι» σύνοδο κορυφής με τις κατά τεκμήριο συντηρητικές ελίτ της Ε.Ε. τον καθιστά ισότιμο παίκτη του ευρωπαϊκού παιχνιδιού. Ανεξάρτητα από την επιτυχία αυτής καθαυτήν της συνόδου, ο Αλ. Τσίπρας κατάφερε να καταστήσει την Ελλάδα, παρά τα μύρια προβλήματα, εταίρο και να αποδιώξει τη ρετσινιά του παρία.

Η παραδοχή των δυσκολιών και ταυτόχρονα η βούληση να προχωρήσουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις δεν ήταν αυτονόητες ενέργειες. απαίτησαν και απαιτούν κόπο και θυσίες. Αν κάτι μπορούμε να κρατήσουμε από αυτό το διήμερο, εκτός των προφανών, είναι η λέξη ειλικρίνεια που χρησιμοποίησε ο πρωθυπουργός. Και αυτή, με την πολιτική της έννοια, απευθύνεται κυρίως στους εταίρους, και στο εξωτερικό και στο εσωτερικό…