Τα κανάλια μας πάσχουν από πρόγραμμα. Για να το γεμίσουν καταφεύγουν εκτός από τα θανατερά τοκ-σόου σε γκανγκστερικές και γουέστερν ταινίες του ’60 και του ’70, όπου αφθονούν και σκηνές χαρτοπαιξίας σε καταγώγια και σε σαλούν. Ανάμεσα στα επαναλαμβανόμενα μοτίβα των σκηνών αυτών, είναι και το παρακάτω: Κάποιος, ο ήρωας ή ο αντι-ήρωας του έργου, έχει ή δεν έχει καλό χαρτί.
Σε μια φάση ακουμπάει τα ρέστα του στο πράσινο τραπέζι, χωρίς να ξέρουμε αν μπλοφάρει ή δεν μπλοφάρει. Και εμάς, όπως και την ξανθιά της συμμορίας που παρακολουθεί με αδιάπτωτο ενδιαφέρον, μας τρώει η αγωνία: μπλοφάρει ή δεν μπλοφάρει; Αγωνία εντελώς δικαιολογημένη, διότι στις ζώνες ή στις κρυφές τσέπες καιροφυλακτούν τα κολτ έτοιμα να ξεράσουν φωτιά.
Πόσο συχνές είναι οι μπλόφες στο τυχερό είτε στο άτυχο παιχνίδι της πολιτικής; Εντελώς πρόσφατα ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης έδωσε προεκλογικές υποσχέσεις ανόρθωσης της χώρας στο διάστημα πενταετίας. Υποσχέσεις που επικρίθηκαν ως μπλόφα, που αποσκοπούν στην παραπλάνηση του λαού.
Δεν γνωρίζω τι περιέχουν ακριβώς οι υποσχέσεις αυτές και πόσο μπλόφαρε αυτός που τις έδωσε. Ξέρω όμως δύο πράγματα. Πρώτον, ότι οποιαδήποτε ουσιαστική εκπλήρωση υποσχέσεων ανάκαμψης προϋποθέτει γενναία αλλά και υπεύθυνη πολιτική στο εσωτερικό της χώρας και ικανότητα αλλά και βούληση διαπραγμάτευσης στο εξωτερικό.
Δεύτερον, γνωρίζω επίσης ότι η εξαπάτηση του λαού με αυτήν ή την άλλη μορφή και η χρήση της μπλόφας στις διαπραγματεύσεις δεν αποτελεί νέο φαινόμενο. Μόνο κάποιες δεκαετίες μάς χωρίζουν από συνθήματα όπως «σοσιαλισμός στις 18». Και πολύ λίγα χρόνια από το σύνθημα «θα σκίσουμε τα μνημόνια» και τις τζούφιες ή μηδέποτε τελικά διατυπωθείσες προς τους δανειστές απειλές για στάση πληρωμών.
Δηλώσεις και απειλές που δεν έκαναν να ιδρώσει το αυτί των εταίρων και συμπαικτών μας στο τραπέζι όπου τελικά όλα τα λεφτά που παίζαμε και χάναμε ήταν τα ρέστα μας.
Το αποτέλεσμα της μπλόφας των πολιτικών, όταν συμπαίκτης ερήμην του είναι ο λαός, είναι σε σημαντικό βαθμό άδηλο. Γιατί μία από τις αγαπημένες –αλλά καταστροφικές για τους ίδιους– συνήθειες των λαών είναι να ξεχνούν. Δεν συμβαίνει το ίδιο όταν αντίπαλος στο τραπέζι είναι οι εταίροι, που μας έσωσαν ξανά και ξανά στερεώνοντας την κυριαρχία τους επάνω μας και μέσα μας.
Αυτοί θυμούνται πάντα όλες τις κουβέντες των διαπραγματευτών μας, σαν επαγγελματίες χαρτοπαίχτες και χαρτοκλέφτες θυμούνται όλα τα χαρτιά που πέρασαν από το τραπέζι. Και όταν αποκαλύπτονται τα κούφια λόγια και οι αδέξιες μπλόφες των δικών μας (γιατί οι εταίροι μπλοφάρουν ατιμωρητί), τότε τον λόγο παίρνουν τα κολτ.
