Γιατί δεν πρέπει να γίνει αναθεώρηση

Αναθεώρηση γίνεται όταν το πολιτικό σύστημα είναι αρκετά ισχυρό, ώστε να μπορεί να επιβάλει τις απόψεις του για αλλαγές στο πολίτευμα.

Αναθεώρηση, που κατέληξε σ’ ένα καινούργιο Σύνταγμα, έκανε το 1975 ένας πανίσχυρος Κ. Καραμανλής.

Αναθεώρηση έγινε το 1986, όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν στο απόγειο της δύναμής του.

Αναθεώρηση και το 2001 από έναν, ακόμη τότε πανίσχυρο, δικομματισμό, που βρήκε πεδία συναίνεσης.

Αντιθέτως, η αναθεώρηση του 2008 (αλήθεια, ποιος τη θυμάται σήμερα;) κατέληξε σε παρωδία, ακριβώς επειδή το πολιτικό σύστημα, και ο δικομματισμός ειδικότερα, είχε αρχίσει πια να χάνει τη δύναμή του.

Ποιο πολιτικό σύστημα θα κληθεί να φέρει εις πέρας μια αναθεώρηση, αν αυτή ξεκινήσει σήμερα;

Ενα πολιτικό σύστημα κατακερματισμένο, απονομιμοποιημένο απέναντι στην κοινωνία, ταπεινωμένο από τους δανειστές της χώρας.

Εχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι ένα τέτοιο πολιτικό σύστημα είναι ικανό να επιβάλει οποιεσδήποτε απόψεις, πόσο μάλλον τις απόψεις του για το πολίτευμα;

Για να το θέσω κάπως πιο ωμά: Οταν εδώ και μια πενταετία η πολιτεία νομοθετεί καθ’ υπαγόρευση και υπό την εποπτεία των δανειστών, μπορεί κανείς να προσδοκά στα σοβαρά ότι αυτή η ίδια πολιτεία θα νομοθετήσει αλλαγές στο Σύνταγμα που να εκφράζουν τη λαϊκή βούληση;

Κι έπειτα, είναι η πολιτική αριθμητική.

Σ’ ένα πολιτικό σύστημα που είναι εξίσου κατακερματισμένο όσο και πολωμένο, όπως το σημερινό, η επίτευξη πλειοψηφίας 180 βουλευτών σ’ αυτήν ή την επόμενη Βουλή μοιάζει αβέβαιη για τα περισσότερα σημαντικά ζητήματα.

Σε ποιο πεδίο έχει διαμορφωθεί ένα μίνιμουμ ευρείας πολιτικής συναίνεσης κατά την τελευταία πενταετία; Το βρήκατε: στα μνημόνια…

Τις αναθεωρήσεις τις κάνουν οι πολιτικά ισχυροί. Ποιος είναι αυτή τη στιγμή τόσο ισχυρός, ώστε να μπορεί να επιβάλει τις απόψεις του;

Φοβάμαι, κανείς εντός του πολιτικού συστήματος.

Γιατί λοιπόν να ξεκινήσει σήμερα μια διαδικασία αναθεώρησης, όταν είναι άδηλο πώς, και ιδίως ποιος, θα την τελειώσει;

*επίκ. καθηγητή Νομικής ΑΠΘ