Για ό,τι ενώνει τους ανθρώπους

Σε μια κοινότητα οι άνθρωποι είναι μαζί επειδή είναι διαφορετικοί μάλλον και όχι επειδή έχουν ίδιες απόψεις και ιδέες.

Είναι πιθανό ο ένας να μην αντέχει τον άλλο, εξ ου και οι συγκρούσεις και οι καθημερινές έριδες· αυτές είναι όμως και το αλάτι που νοστιμίζει τη σούπα (κυριολεκτικά) της συνύπαρξης, των θολών πολιτευμάτων που αναγκαστικά (;) επιλέγουμε.

Η κοινότητα εντούτοις δεν αποδέχεται τον κάθε ένα που αμφισβητεί τους νόμους και τους κανόνες συμπεριφοράς που τα μέλη της ψηφίζουν.

Υπάρχουν απαγορεύσεις στη συμπεριφορά που θεωρούνται ιερές· έτσι και τις καταπατήσεις δεν έχεις θέση στην «ομήγυρη».

«Ομήγυρις» μπορεί να είναι ο χώρος εργασίας, το χωριό, η πόλη, η εθνική επικράτεια.

Εκείνο που φαντάζει εκ των ων ουκ άνευ είναι ο χώρος να βρει ό,τι ενώνει τα μέλη του παρά την αρχομανία αρκετών και την έμφυτη (;) τάση του ανθρώπου να κυριαρχεί επί των άλλων.

Παραφράζοντας τον Νίτσε, θα λέγαμε πως ό,τι μας ενώνει μας κάνει πιο δυνατούς· εάν αφεθούν τα διαχωριστικά στην άκρη και εάν επικρατήσει η ομόνοια, τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα - ποιος το αμφισβητεί;

Βέβαια υπάρχουν πάντα δύο όψεις στα ανθρώπινα: από τη μια η βία, ο φθόνος, το μίσος και η αντιπαλότητα και από την άλλη η αλληλεγγύη, ο αλτρουισμός, το δώρο· όλα προάγουν την κοινωνικότητα, οι κοινωνίες όμως όφειλαν να επιλέξουν τη δεύτερη όψη.

Ονειρα θερινής νυκτός θα μπορούσε να πει κάποιος, μπολιασμένος με τις αρχές και τις αξίες του καπιταλισμού και της νεότερης έκφανσής του, του φιλελευθερισμού, ο συνεχιζόμενος όμως κυνισμός των κρατούντων επιβάλλει να προωθήσουμε τη δεύτερη όψη των ανθρωπίνων.

Είναι γεγονός ότι οι κρατούντες, οι ελίτ, το κεφάλαιο, στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τα προνόμιά τους, πρέπει να χρησιμοποιήσουν το ψεύδος, την υποκρισία, την αχαλίνωτη κρατική βία - διαφορετικά δεν μπορούν να υπάρξουν.

Ναι, έλα όμως που η «αίγλη» της δύναμής τους, της κυριαρχίας τους επηρεάζει το δυστυχισμένο πόπολο, που αφελώς πιστεύει ότι κάνοντάς τους τα «χατίρια» ίσως κάποια στιγμή βρεθούν και αυτοί σε προνομιούχο (εξουσιαστική) θέση.

Πάει περίπατο λοιπόν η όποια προσπάθεια προωθούν τα κινήματα αλληλεγγύης και η φιλοσοφική υποστήριξη αυτής της αλληλεγγύης; Ας πούμε όχι!

Εως και το γούστο μας και η συμπεριφορά μας καθορίζονται από τις επιθυμίες της κυρίαρχης τάξης· σπάνια το προλεταριάτο να επιβάλει μια μορφή «μόδας» - αν καμιά φορά τα καταφέρει, θα πνιγεί στη χοάνη του καπιταλισμού που όλα τα αλέθει, όλα τα συμμορφώνει στον σκοπό του. Παραμένει ζητούμενο η ενότητα.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ