ΕΝΦΙΑλωμένοι

kerkyra-roda.jpg

Παραλία Ρόδας στην Κέρκυρα EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Είναι μια αντίφαση. Οσο και να μην το βλέπουμε, όσο και να μη θέλουμε να το αναγνωρίσουμε, αναμφισβήτητα συνιστά αντίφαση και μάλιστα καραμπινάτη.

Ως εκ τούτου, έρχομαι και ερωτώ: πώς είναι δυνατόν να μένεις σε έναν τόπο που τον έχουν ευλογήσει θεοί και φύση και να φέρεσαι παρά φύσιν; Να βγαίνουν από μέσα σου βατράχια και αγκάθια, όπως μου έλεγε για την κακιά του παραμυθιού η γιαγιά μου, αντί για ρόδα και γιασεμιά (όπως της καλής, του ίδιου παραμυθιού);

Πώς γίνεται να ζεις καθημερινά, να υπάρχεις και να αναπτύσσεσαι ως άνθρωπος, αλλά και να μεγαλώνεις τα παιδιά σου, μέσα σε ένα σχεδόν ειδυλλιακό περιβάλλον και την ίδια στιγμή να γίνεσαι η χειρότερη εκδοχή του εαυτού σου;

Τα 'φερε η καλή μου τύχη να βρεθώ κι εγώ σε έναν τέτοιο τόπο. Φυσικά εν Ελλάδι. Πρωί ήταν, ήρεμα ήταν, λίγο κόσμο είχε η παραλία, δένδρα έως τη θάλασσα.

Και έκανα κάτι που τόσο σπάνια μου συμβαίνει: έβγαλα αναστεναγμό ανακούφισης. Τι ωραίο αυτό το «αααχ!». Ξεκινάει από βαθιά στην κοιλιά σου, διαπερνά το ηλιακό σου πλέγμα, ανεβαίνει, μαζεύοντας την πίσσα απ' τα πνευμόνια, παίρνει δύναμη απ' την καρδιά, ανακυλάει στον λάρυγγα και μόλις βγει ως επιδαύριο επιφώνημα, πραγματικά νιώθεις τον εγκέφαλό σου ν' αλαφραίνει.

Κουρασμένη απ' τις βαρύγδουπες σκέψεις και την αχώνευτη καθημερινότητα, αυτός ο αναστεναγμός ήρθε την κατάλληλη στιγμή... Μέχρι που ήρθε εκείνη.

Τους είχα δει. Ηταν στη διπλανή παρέα. Κάπως ηλικιωμένοι, έμοιαζαν ντόπιοι, μπορούσες να το καταλάβεις απ' τις κουβέντες τους. Ελα, όμως, που κάποια στιγμή εκείνη ξεστράτισε από αυτές και ήρθε και κατσικώθηκε δίπλα μας. Δίπλα μας, κολλητά. Συγκεκριμένα και εντελώς κυριολεκτικά, πάνω απ' τα κεφάλια μας. Και άρχισε να μιλάει στο κινητό ασταμάτητα και στη διαπασών. Κάτι τέτοιες στιγμές, το προαναφερθέν «αχ» γίνεται ένα ωραιότατο, λαμπυρίζον «ωχ».

- Με συγχωρείτε, μήπως θα μπορούσατε να πάτε λίγο πιο κάτω να μιλήσετε στο κινητό με την ησυχία σας (μπας και βρούμε κι εμείς λίγη από δαύτη); ρωτάω, ευγενικά μεν, κάπως ενοχλημένη δε.

Αυτό ήταν. Η ήρεμη παραλία σείστηκε από τον άνεμο την ερήμου! Τόσο με εξέπληξε η αντάρα που βγήκε από μέσα της, που για δευτερόλεπτα τα έχασα.

«Τώρα θα δεις» μου λέει, ανάμεσα στα διάφορα άλλα που μου 'σουρε. «Θα πάρω τηλέφωνο όλους μου τους γνωστούς και θα φωνάζω, εδώ, πάνω απ' το κεφάλι σου, όσο περισσότερο μπορώ!».

«Μπορείτε και περισσότερο;» είπα, απορώντας πραγματικά.

Με το που το ακούει, την άκουσαν μέχρι το Κορδελιό: «Εμείς εδώ μένουμε» μου απαντά. «Και ήρθατε εσείς βιζιταίοι, να μας πείτε πώς θα φερθούμε στον τόπο μας; Ο,τι θέλω θα κάνω. Σπίτι εδώ από πάνω έχουμε. Πληρώνουμε και ΕΝΦΙΑ. Εσείς από πού ήρθατε; Με ποιο δικαίωμα μιλάτε;»

Το ιδιοκτησιακό καθεστώς ως επιχείρημα για το δικαίωμα λόγου με καθήλωσε. Την κυρία τη μάζεψε ο άντρας της, εγώ μαζεύτηκα από μοναχή μου.

Γούβιασα στην άμμο και προσπάθησα να συνειδητοποιήσω τι ήταν αυτό που μόλις συνέβη. Το ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δεξιών και σοσιαλιστών έχουν ουσιαστικά ενδυναμώσει την αντίληψη πως το δικαίωμα στην ύπαρξη ταυτίζεται με την υποχρέωση στην κατανάλωση και πως η κριτική δυνατότητα ανήκει μόνο σε αυτούς που δεν θέλουν, ούτε μπορούν να την ασκήσουν είναι κάτι ναι μεν σχετικά νέο, ναι μεν εξαιρετικά επώδυνο, όχι όμως εκτός αντιληπτικής πραγματικότητας.

Ωστόσο, το να έχει γίνει αυτό από εργαλείο επίθεσης ενάντια στον ίδιο τον άνθρωπο και τον πολίτη, σύστημα άμυνας του ίδιου του ανθρώπου και του πολίτη, αυτό, ομολογώ, δεν το περίμενα: ΕΝΦΙΑλουόμενοι πολίτες ασπάζονται εμφιαλωμένες νοοτροπίες.

«Εσείς από πού ήρθατε;»... Κι όμως, στην ίδια Ελλάδα, σε ένα αντίστοιχα ήρεμο επαρχιακό τοπίο, η ίδια ερώτηση χρησιμοποιήθηκε τελείως διαφορετικά, εντελώς αντιθετικά.

Στην ταινία «Ο θίασος» (1975) του Θόδωρου Αγγελόπουλου, όταν οι Γερμανοί (SS) είναι έτοιμοι να εκτελέσουν τον επικεφαλής του θιάσου, εκείνος λέει: «Εγώ ήρθα από τη θάλασσα. Από την Ιωνία. Εσείς; Από πού ήρθατε;»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας