Το δέρμα

Η πόλη ήταν σκεπασμένη από μια λαμπυρίζουσα κρούστα σκόνης. Τα νέα κορίτσια ξετρύπωσαν τα σορτσάκια και τα αγόρια φόρεσαν βερμούδες. Ξεμπράτσωτοι οι μεγαλύτεροι, κυκλοφορούσαν μονολογώντας: «Τι ζέστη! Τι ζέστη!»

Η ΕΜΥ είχε υποσχεθεί στους κατοίκους πως αργά το απόγευμα θα φυσήξουν άνεμοι που θα ξεσκεπάσουν την Ακρόπολη από το κίτρινο σεντόνι. Ετσι κι έγινε.

Και επιτέλους, το δέρμα μας -ο πρώτος αποδέκτης των απότομων αλλαγών του καιρού- «ανέπνευσε» πάλι. Το δέρμα - ο πρώτος αποδέκτης των συναισθηματικών μας μεταπτώσεων. Το καλύπτουμε με προσοχή διαλέγοντας ρούχα. Στο δέρμα, το προδοτικό κοκκίνισμα του προσώπου. Από θυμό ή ντροπή. Το δηλωτικό ανατρίχιασμα στα χέρια από συγκίνηση ή δροσερό αεράκι.

Συνειρμικά, λόγω θέματος, ξαναθυμήθηκα τον μεγάλο συγγραφέα Κούρτσιο Μαλαπάρτε και το βιβλίο του «Το δέρμα». Ο Μαλαπάρτε κατηγορήθηκε ότι στη ζωή του «άλλαζε δέρμα» σαν χαμαιλέοντας περνώντας μέσα από πολλές ακραίες ιδεολογίες, ωστόσο το βιβλίο αυτό έχει μείνει σαν ένα από τα πιο εμβληματικά βιβλία που γράφτηκαν για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πήρε το όνομά του από ένα γεγονός που συνέβη κατά τη γερμανική προέλαση στην Ουκρανία, με το πρωταντίκρισμα ενός σώματος τσαλαπατημένου από τις ερπύστριες των τανκς, που κάποιος, για να το μεταφέρει, το τσιμπάει με τη μύτη της αξίνας του! Εκείνο που ήταν άνθρωπος, ανεμίζει τώρα σαν δερμάτινη σημαία. Αυτή είναι η σημαία της Ευρώπης μετά την απερίγραπτη αλληλοσφαγή, διακηρύσσει ο παραδοξολόγος Μαλαπάρτε. Το δέρμα είναι η μοναδική μας πατρίδα, στ' όνομα της οποίας γίνονται όλα!

Και να που «Το δέρμα» ξαναγίνεται επίκαιρο. Βλέποντας τα πεδία των μαχών και πάλι, όλος ο πολιτισμός αιώνων, όλη η εκλεπτυσμένη Αναγέννηση, ο ελπιδοφόρος Διαφωτισμός, δεν βοήθησαν και αγωνιζόμαστε ξανά για τα στοιχειώδη, τα εντελώς απαραίτητα, την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου σώματος.

Συχνά, παρατηρώ τα χέρια, τα πρόσωπα. Δύσκολα το δέρμα μας «ξεγελά» τα χρόνια. Τις περισσότερες φορές τα προδίδει, αποκαλύπτει βαθιές ρυτίδες, τονίζει τα «σβησμένα» μάτια. Διάστικτο με φακίδες ή κεντημένο με τατουάζ, το δέρμα «μιλά». Λέει τη δική μας ιστορία.

Και είναι κι οι ελιές, που οι ιστορίες οι παλιές έχουν πάντα έναν πρωταγωνιστή με μια χαρακτηριστική ελιά ή μια μοιραία γυναίκα με μια μαύρη ελιά στο μάγουλο. Τώρα, όλο και περισσότερες γυναίκες αφαιρούν τις ελιές τους για καλλωπιστικούς λόγους. Κι ας έχει χιλιοαγαπηθεί του Μάρκου το τραγούδι: «Ασπρο πρόσωπο σαν κρίνος και στο μάγουλο ελιά».

Μέλος της
ΕΝΕΔ