Στη Λατινική Αμερική πολιτική και ποδόσφαιρο είναι έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες. Από τον Πόλεμο του Ποδοσφαίρου μεταξύ Ελ Σαλβαδόρ και Ονδούρας, στο «βρόμικο» Μουντιάλ του 1978 που νομιμοποίησε το καθεστώς Βιδέλα στην Αργεντινή, και από τις μαζικές εκτελέσεις από τον Πινοσέτ στο «Εστάδιο Νασιονάλ» της Χιλής, στον θρίαμβο της Βραζιλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970, ο οποίος χάρισε στη στρατιωτική χούντα τουλάχιστον ακόμα τέσσερα χρόνια ήρεμης διακυβέρνησης.
Αυτή τη χούντα υπηρέτησε ως λοχαγός και υμνεί σε κάθε ευκαιρία ο υποψήφιος πρόεδρος της Βραζιλίας, Ζαΐρ Μπολσονάρο.
Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, πριν από μία βδομάδα, έκανε περίπατο. Συγκέντρωσε το 46% των ψήφων, με πενήντα εκατομμύρια Βραζιλιάνους να στηρίζουν τον άνθρωπο που θεωρεί την ομοφυλοφιλία αρρώστια, τις γυναίκες κατώτερα όντα και λέει ανοιχτά ότι το λάθος του καθεστώτος ήταν πως «βασάνισε, αλλά δεν σκότωσε αρκετούς αντιφρονούντες».
Ο Μπολσονάρο θα είναι λογικά, από τις 28 Οκτωβρίου, ο νέος πρόεδρος της Βραζιλίας, αφού αναμένεται να σαρώσει στον δεύτερο γύρο τον Κεντροαριστερό Φερνάντο Αντάτζ, στηριζόμενος σε λευκούς άνδρες ψηφοφόρους, στη βοήθεια των πλουσιότερων Βραζιλιάνων που χρηματοδότησαν την καμπάνια του, αλλά και σε μια στρατιά αστέρων του ποδοσφαίρου, οι οποίοι απλόχερα του έχουν χαρίσει τη στήριξή τους.
Ροναλντίνιο, Ριβάλντο, Καφού, Κακά. Τέσσερις παγκόσμιοι πρωταθλητές. Τρεις κάτοχοι της Χρυσής Μπάλας. Στηρίζουν τον Μπολσονάρο ανοιχτά.
Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχε μικρή σημασία. Αμυαλοι, απολιτικοί ποδοσφαιριστές το πολύ πολύ να επηρεάσουν μερικούς οργανωμένους οπαδούς. Αλλά όχι στη Βραζιλία. Εκεί, όπου το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής, ο ποδοσφαιριστής θυμίζει τον σαμάνο της φυλής, ο λόγος του οποίου μετρά διπλά και τρίδιπλα σε σχέση με του κοινού θνητού.
Και δεν είναι μονάχα αυτοί. Ο Λούκας Μόουρα της Τότεναμ παρακάλεσε μέσω twitter τους συμπατριώτες του να ψηφίσουν Μπολσονάρο «για το καλό της πατρίδας», ενώ ο Φελίπε Μέλο, πρώην μέσος της Γιουβέντους, ανέλαβε λίγο πολύ τις δημόσιες ομιλίες του όσο ο Μπολσονάρο ανάρρωνε στο νοσοκομείο έπειτα από επίθεση με μαχαίρι που δέχτηκε.
Αν είναι εξοργιστικό να βλέπεις ανθρώπους με τόσο ευρύ λαϊκό έρεισμα να βάζουν πλάτη στα άκρα, ακόμα πιο θλιβερό είναι να συνειδητοποιείς ότι στο ίδιο άρμα έχει ανέβει και ο Ζάντσον.
Ως ποδοσφαιριστής δεν συγκρίνεται με θρύλους ομοϊδεάτες του, όπως ο Ροναλντίνιο και ο Ριβάλντο. Εξαιρετικά ταλαντούχος επιθετικός χαφ, ο Ζάντσον αδίκησε τον εαυτό του, αφού πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στο ουκρανικό πρωτάθλημα, με τη φανέλα της Σαχτάρ.
Οκτώ συμμετοχές στην Εθνική Βραζιλίας όλες κι όλες, προτίμησε τα τσουβάλια χρημάτων, που του πρόσφερε ο Ρινάτ Αχμέτοφ, από την υστεροφημία.
Πού είναι λοιπόν το πρόβλημα; Αλλος ένας μπαλαδόρος που στηρίζει τον Μπολσονάρο. Σωστά; Θα ήταν έτσι αν ο 34χρονος σήμερα Ζάντσον έπαιζε σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Ομως βγάζει το ψωμί του φορώντας τη φανέλα της Κορίνθιανς. Της ομάδας του μεγάλου ιδεαλιστή του ποδοσφαίρου: του Σόκρατες. Του γιατρού, του φιλόσοφου, του πολιτικού ακτιβιστή, του ανθρώπου με πάθη, όπως ο καπνός και το αλκοόλ, που του πήραν τη ζωή στα 57 του.
Ο Σόκρατες βοήθησε όσο λίγοι να καταλυθεί το 1985 η στρατιωτική δικτατορία στη Βραζιλία. Η Φιορεντίνα τού πρόσφερε αμύθητα για την εποχή χρήματα, αλλά εκείνος αρνήθηκε να πάει στην Ευρώπη μέχρι να επανέλθει η δημοκρατία στη Βραζιλία. Δημιούργησε την «Κορινθιακή Δημοκρατία», δίνοντας ψήφο στους συμπαίκτες του για ό,τι γινόταν στο κλαμπ: από το βραδινό φαγητό μέχρι την παύση του «κονσερτασάο», της παραδοσιακής στη Βραζιλία τακτικής που ήθελε τους παίκτες να κλειδώνονται στο ξενοδοχείο δύο μέρες πριν από κάθε ματς.
Παρέα με τον κολλητό του, τον μπακ Βλατζιμίρ, ο Σόκρατες έπεισε τον σύλλογο να γράψει στις φανέλες «Στις 15 ψηφίζουμε», καλώντας τον κόσμο να ψηφίσει στο δημοψήφισμα της 15ης Μαρτίου 1985, το οποίο επανέφερε τη δημοκρατία στη χώρα.
Ο Ζάντσον είναι σήμερα το μεγάλο αστέρι αυτής της ομάδας. Αλλά φαίνεται ότι το πνεύμα του Γιατρού δεν ακολούθησε την ομάδα όταν μετακόμισε από το «Πακαέμπου» στην ολοκαίνουργια και αστραφτερή «Αρένα Κορίνθιανς». Ηταν άλλωστε αντίθετος με την ανέγερση νέου γηπέδου, όταν τα χρήματα της πολιτείας του Σάο Πάουλο θα μπορούσαν να πάνε στην παιδεία και την υγεία.
Αν υπάρχει κάποιος που κρατά ζωντανό τον θρύλο του Σόκρατες, είναι ένα άλλο μαγικό «οκτάρι» του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου: ο Ζουνίνιο Περναμπουκάνο.
Πριν από λίγες μέρες εξέφρασε την αντίθεσή του στον Μπολσονάρο, λέγοντας: «Δεν ήξερα ότι με ακολουθούν στο twitter τόσοι ψηφοφόροι του Μπολσονάρο. Παρακαλώ, μην το κάνετε. Δεν θέλω πολλούς ακολούθους. Μόνο πραγματικά ανθρώπινα όντα με χαρακτήρα».
