Ανοιξη στον Υμηττό

Δεν ξέρω τον μηχανισμό που μία συνήθεια, επαναλαμβανόμενη, γίνεται έθιμο. Είναι πάντως σαν έθιμο για μένα, στις καθημερινές αναβάσεις στον Υμηττό, τέτοια εποχή, καμιά φορά και ανήμερα Πρωτομαγιάς, να ανηφορίζω έως την Καλοπούλα και να επιστρέφω από το υπεράνω μονοπάτι, που το λέω «Μονοπάτι του Εγγονόπουλου», από τον στίχο του στον «Μπολιβάρ»: «Από δω η θέα εκτείνεται μαγευτική μέχρι των νήσων του Σαρωνικού…»

Το ίδιο μονοπάτι, όπου πριν από χρόνια μαθητές δημοτικού του Χολαργού είχαν τοποθετήσει διευκρινιστικές ταμπελίτσες σε κάθε φυτό. Ιδιο μονοπάτι που, καλοκαίρι του ’13, παραμέρισα να το διασχίσει πανέμορφη (φιδούκλα) δεντρογαλιά. Ιδιο που, αργότερα, η Φιλοδασική Ενωση Αθηνών, που διαχειρίζεται το Αισθητικό Δάσος Υμηττού, από Καισαριανή μέχρι Καρέα (νομίζω, περί τα 6.000 στρέμματα, υπό διαρκή απειλή από ασυνείδητους και… συνειδητούς!), το όρισε ως Βοτανικό Μονοπάτι.

Πιάνει από τον ελαιώνα, δυτικά της Μονής Καισαριανής (11ος αιώνας, πιθανότατα σε ερείπια ναού της Αφροδίτης), περνάει από το, σχεδόν αθέατο, ξωκλήσι της Αναλήψεως («σκηνικό» του Παπαδιαμάντη στο διήγημα «Το θαύμα της Καισαριανής») και καταλήγει στην Καλοπούλα, που απαντά και Καλλοπούλα, αλλά και Κολλοπούλα∙ πιθανότατα από παραφθορά του αρχαίου Κύλλου Πήρα, όπου κυλλός (χωλός, κουτσός) είναι ο Ηφαιστος, που τον κούτσανε η Αθηνά με το δόρυ της, όταν την πήρε μάτι ενώ έκανε μπάνιο γυμνή στον Ιλισό και κινήθηκε κατά πάνω της με διαθέσεις μάλλον ανεξέλεγκτες, δεν ξέρω και αν της είπε:

«Τι θεά είσαι, μανάρα μου!», ξέροντας ασφαλώς –θεός και ο ίδιος– ότι η συνάδελφος ήταν παρθένα. Πρόλαβε όμως ο Ηφαιστος να εκσπερματώσει καταγής. Εκανε τότε με τα μαλλιά της η Αθηνά μία πήρα: δισάκι, πουγκί (έκαστος άνθρωπος δύο πήρας φέρει, την μεν έμπροσθεν -που τη βλέπει- την δε όπισθεν -που κάνει πως δεν τη βλέπει-, όπως μας έμαθαν στο Γυμνάσιο), μάζεψε το σπέρμα, αλλά πρόλαβε κι ανέβρυσε νερό, που, μετά τη μυθολογία, το έπιναν οι άτεκνες για να γεννήσουν!

Κάπως έτσι προέκυψε, λένε, από το Κύλλου (Ηφαιστου) και Πήρα (Αθηνάς) η Καλοπούλα∙ λατρεμένος περίπατος του σπουδαίου (κορυφαίου πιστεύω) αθηναιογράφου μας Δημήτριου Καμπούρογλου, που κι αυτού το όνομα έχει παραφθαρεί: πολλοί τον λένε Καμπούρογλου, ενώ έχει κατάληξη: Καμπούρογλους, όπως κατάληξη έχει και η πλατεία Βάθης, που έχω βαρεθεί να την ακούω «πλατεία Βάθη» και για ένα κάποιο, λέει, χασάπικο ενός… Βάθη.

Ο,τι θέλει λέει κανείς∙ όπως εκείνος ο ταξιτζής που μου έλεγε κάποτε πως η Σταδίου λέγεται έτσι γιατί παλιά ήταν ρέμα που χώριζε την Αθήνα… Στα-δύου!

Τι να πρωτοπείς για τον Υμηττό∙ ιδίως τώρα την άνοιξη: κρόκοι, άγριο ροδόλευκο αγιόκλημα, ελίχρυσα (αμάραντα δηλαδή), κολχικά και τουλίπες. Αγριολούλουδα αμέτρητα. Κι οι ορχιδέες; Αναλογικά με την έκταση του Υμηττού, τα περισσότερα είδη σε ολόκληρη την Ευρώπη: 44 είδη, παρακαλώ!

Είδα και μια πινακίδα σε δέντρο ψηλά πάνω από την Καλοπούλα, στο Μνημείο Ηρώων της Κύπρου: «Παρακαλούμε, πάρτε μαζί σας τα σκουπίδια». Υπογραφή: «Η φωνή των δέντρων». Κοίταξα ολόγυρα∙ ούτε σκουπιδάκι! Ε, όσοι ανεβαίνουν έως εδώ, σκέφτηκα, μάλλον δεν ανεβαίνουν με ταπεράκια…

 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας