Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η δραματοποίηση είναι μηχανισμός αυτοάμυνας

«Μένουμε σπίτι» και περιμένουμε τον διανομέα με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ

EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η δραματοποίηση είναι μηχανισμός αυτοάμυνας

  • A-
  • A+

«Στην αρχή τακτοποίησα το αρχείο μου, μετά έκανα γενική καθαριότητα, ξεσκάρταρα τη βιβλιοθήκη μου. Οταν έφτασα στο σημείο να σκέφτομαι εκείνο τον τύπο που είχα απορρίψει στο πανεπιστήμιο και δεν παντρεύτηκα, ε, τότε κατάλαβα ότι έχει αρχίσει να μου τη δίνει πραγματικά», μας λέει η 40χρονη Ολγα

«Να παίρνεις κανένα τηλέφωνο, θα πεθάνω στο διαμέρισμα και θα με βρούνε από τη μυρωδιά». Η φιλενάδα στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής είναι δημοσιογράφος. Στο Μέσο όπου δουλεύει έχουν εντοπιστεί κρούσματα, αλλά «το σόου πρέπει να συνεχιστεί» κι έτσι, εκτός από μια απολύμανση, κανένα άλλο μέτρο προστασίας για τους εργαζόμενους δεν έχει ληφθεί.

Στις δραματικές λέξεις που χρησιμοποιεί η αμυντική ερμηνεία είναι η πρώτη που έρχεται στον νου: έχει κουραστεί, έχει πήξει, έχει απλώς καεί από τη συνεχή ενασχόληση με τον ιό, με τα κρούσματα, με τα νοσοκομεία. Ομως το επόμενο πρωί ακόμα ένας φίλος λέει ακριβώς την ίδια φράση, για πτώματα, πεθαμένους και μυρωδιές. Μήπως βρισκόμαστε από τώρα στα πρόθυρα ομαδικής νευρικής κρίσης;

Ο καταναγκασμός υπονομεύει

Η δραματοποίηση είναι μηχανισμός αυτοάμυνας. Ξαφνικά, ο κόσμος μας συρρικνώθηκε σε λίγα τετραγωνικά, οι δραστηριότητές μας πάγωσαν και μείναμε εγκλωβισμένοι με όποιον τυχαίνει να μοιραζόμαστε τη στέγη ή τον εαυτό μας. Αυτό συχνά σημαίνει ότι η πραγματικότητα του καθενός περιορίστηκε στα απολύτως απαραίτητα της επιβίωσης: φαγητό, απολυμαντικά, φάρμακα. Καμία δράση, ελάχιστη αλληλεπίδραση - κι αυτή πολλές φορές μέσα από μια οθόνη. Και αναγκαστική συνύπαρξη για απεριόριστες ώρες, χωρίς εναλλακτική.

«Θα βγω στο μπαλκόνι και θα ουρλιάζω, σώστε μεεε». Ο κύριος Π. είναι αυτό που θα έλεγε κανείς «εντελώς παντρεμένος». Συγκατοικεί με την επί 40 χρόνια σύζυγό του με την οποία για πρώτη φορά στον έγγαμο βίο του συνυπάρχει επί τόσες ώρες. «Χωρίς δουλειά, χωρίς φίλους, χωρίς μια βόλτα έστω στη γειτονιά και τη γυναίκα μου συνεχώς δίπλα μου για να μου κάνει παρατηρήσεις για το τσιγάρο, για το απολυμαντικό που δεν έβαλα, για έναν καβγά που ρίξαμε πριν από είκοσι χρόνια, δεν αντέχω, παιδιά.

Δεν θα πάω από τον ιό, θα πάθω εγκεφαλικό». Ο παρατεταμένος κατ’ οίκον περιορισμός των ζευγαριών στα διαμερίσματα φέρνει στο φως όλες τις δυσλειτουργίες μιας σχέσης, λειτουργώντας ως μεγεθυντικός φακός. Και παρόλο που οι διάφοροι «ειδικοί» μάς συμβουλεύουν να αξιοποιήσουμε τον χρόνο μας δημιουργικά και να ενισχύσουμε τους δεσμούς με τους αγαπημένους μας, ο καταναγκασμός μάλλον λειτουργεί υπονομευτικά σε μια τέτοια προσπάθεια.

Πολύ περισσότερο όταν η διά της βίας ολοκληρωτική συνύπαρξη γίνεται με πολλά πρόσωπα. Σε μια περίοδο που λόγω οικονομικής κρίσης αρκετοί έχουν αναγκαστεί να επιστρέψουν στο πατρικό τους, η συγκατοίκηση με τον παππού και τη γιαγιά γίνεται ακόμα δυσκολότερη με τον ιό πάνω από τα κεφάλια τους. «Ο άντρας μου και εγώ δουλεύουμε πια από το σπίτι.

Δεν είναι ό,τι καλύτερο. Εχουμε τα λάπτοπ στο σαλόνι, ακούει τι λέω στο τηλέφωνο, έχει άποψη για όλα, κριτικάρει συνεχώς. Και τα παιδιά μας κοντεύουν να χαζέψουν, συνεχώς μπροστά από μια οθόνη», μας λέει η Νατάσα, που ζει με τα πεθερικά, τον σύζυγο και τα δυο της παιδιά σε μονοκατοικία στα βόρεια προάστια.

Του εργένη τα αδιέξοδα

Αν ο εγκλεισμός ζορίζει όσους ζουν σε πολυμελή νοικοκυριά, ίσως ακόμα πιο τρομακτική να είναι η απόλυτη μοναξιά. Για όσους αυτήν την περίοδο είναι εργένηδες ή έχουν περιστασιακές σχέσεις, ο μονήρης περιορισμός κατ’ οίκον είναι πραγματικά αφόρητος. «Στην αρχή τακτοποίησα το αρχείο μου, μετά έκανα γενική καθαριότητα, ξεσκάρταρα τη βιβλιοθήκη μου.

Οταν έφτασα στο σημείο να σκέφτομαι εκείνο τον τύπο που είχα απορρίψει στο πανεπιστήμιο και δεν παντρεύτηκα, ε, τότε κατάλαβα ότι έχει αρχίσει να μου τη δίνει πραγματικά», μας λέει η 40χρονη Ολγα. Στο ίδιο μήκος κύματος ο 38χρονος Παντελής: «Είμαι από τη φύση μου μοναχικός, ακόμα και ταξίδια αναψυχής πάω μόνος μου, απολαμβάνω τις ώρες με τον εαυτό μου. Υπάρχει όμως τεράστια διαφορά ανάμεσα σε αυτό που επιλέγεις και αυτό που σου επιβάλλεται διά ροπάλου, μάλιστα υπό την απειλή του θανάτου. Νομίζω ότι η τόση απομόνωση προκαλεί μελαγχολία ακόμα και σε όσους είναι ελαφρώς αντικοινωνικοί όπως εγώ».

«Η πόρτα άνοιγε τρεις φορές την ημέρα για να πάρεις από το πάτωμα τον δίσκο με το φαγητό»

Στη δεκαετία του ‘90 οι θάλαμοι απομόνωσης των νοσοκομείων γέμιζαν από άτομα που λάμβαναν ραδιενεργό ιώδιο - ήταν η θεραπεία για τον καρκίνο του θυρεοειδούς, μια ασθένεια που γνώρισε μεγάλες δόξες μετά το δυστύχημα στο Τσερνόμπιλ. Χρειάστηκε να πάρω ιώδιο 3 φορές σε 5 χρόνια. Η διαδικασία γινόταν στον «Ευαγγελισμό» κάθε Παρασκευή. Εκανες κάποιες εξετάσεις και στη συνέχεια σε οδηγούσαν στον θάλαμο απομόνωσης όπου θα περνούσες τις επόμενες 48-72 ώρες. Ο πυρηνικός γιατρός με ειδική στολή σού έφερνε την κάψουλα. Την έπινες, η πόρτα έκλεινε και η μοναδική σου επαφή με τον έξω κόσμο θα ήταν μέσω τηλεφώνου.

Ο πυρηνικός γιατρός, η κάψουλα και ο θάλαμος απομόνωσης 48-72 ώρες

Η πόρτα άνοιγε τρεις φορές την ημέρα για να πάρεις από το πάτωμα τον δίσκο με το φαγητό που άφηνε το προσωπικό. Το ίδιο το δωμάτιο, επενδυμένο με αλουμίνιο, σε φρίκαρε. Θυμάμαι έντονα το παράθυρο του θαλάμου που έβλεπε έξω: τα πάντα λειτουργούσαν κανονικά, όλος ο κόσμος προχωρούσε μπροστά, μα ο δικός μου χρόνος είχε παγώσει. Τα βιβλία και το λάπτοπ βοηθούσαν κάπως, ένα κομμάτι όμως του μυαλού έμενε εκεί, στην πόρτα που δεν έπρεπε να περάσεις.

Εβγαινες. Και μετά άρχιζε ο περιορισμός στο σπίτι για 14 μέρες. Με αποκλειστικά δικό σου πιάτο, πιρούνι, ποτήρι. Τα ρούχα και τα εσώρουχά σου κατευθείαν στο πλυντήριο. Εκανες μπάνιο τρεις φορές την ημέρα. Κι αν ήθελες να κάνεις παιδί με τη σύντροφό σου, θα έπρεπε να περιμένεις δύο χρόνια.

Κατά συνέπεια, με όσα βιώνουμε σήμερα, ξαναζώ δύο πράγματα: την «ασφυξία» του υποχρεωτικού εγκλεισμού που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το ένστικτο του ανθρώπου να είναι ελεύθερος, αλλά και το αίσθημα που ξεχνάμε όλοι στην καθημερινότητά μας: το γεγονός ότι τίποτε δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι δύσκολο, ωστόσο δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Διονύσης Π., πρώην καρκινοπαθής

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ «ΕΦ.ΣΥΝ.»
Ελεύθεροι κλειδαμπαρωμένοι, η ψυχολογία της αυτο-απομόνωσης
Πλησιάζουμε στην τρίτη εβδομάδα από τότε που ξεκίνησαν να μπαίνουν σε εφαρμογή γενικευμένα μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας των πολιτών λόγω κορονοϊού και πλέον το #menoume_spiti δεν είναι απλώς κυβερνητικό...
Ελεύθεροι κλειδαμπαρωμένοι, η ψυχολογία της αυτο-απομόνωσης
ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ «ΕΦ.ΣΥΝ.»
Βιβλία, ταινίες και ψαγμένες σειρές
H δημόσια τηλεόραση έχει αποφασίσει να αποποιηθεί πλήρως τον ρόλο μιας καλής συντροφιάς για πολλές κατηγορίες πολιτών που μένουν σπίτι και δεν έχουν συνδρομητικά κανάλια, δυσανασχετούν με τις ατέλειωτες ώρες...
Βιβλία, ταινίες και ψαγμένες σειρές
ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ «ΕΦ.ΣΥΝ.»
Οι απρόβλεπτοι και επικίνδυνοι ξενιστές της παραπληροφόρησης
Οσο ο ιός εξαπλώνεται τόσο ο φόβος μεγαλώνει, φτάνοντας σε σημείο παράνοιας. Αλλο τόσο οι ψευδείς ειδήσεις διασπείρονται, στρώνοντας το έδαφος για κάθε τσαρλατάνο ή απλό φαρσέρ να πουλήσει την πραμάτεια του ή...
Οι απρόβλεπτοι και επικίνδυνοι ξενιστές της παραπληροφόρησης
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Η βαρεμάρα του Σαββατοκύριακου χωρίς... Δευτέρα
Πώς επιβιώνουν οι μαθητές χωρίς σχολείο μέσα στους τέσσερις τοίχους του δωματίου τους με μοναδικά εφόδια ένα κινητό ή ένα λάπτοπ ● Ποιες μπορεί να είναι οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του εγκλεισμού στην ψυχική...
Η βαρεμάρα του Σαββατοκύριακου χωρίς... Δευτέρα
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Αστεγοι, ευάλωτοι, έγκλειστοι: διπλά εκτεθειμένοι στον κορονοϊό
Eπρεπε να φτάσουμε στην έξαρση της πανδημίας για να αρχίσει δειλά να γίνεται λόγος και από επίσημα χείλη για τις ευάλωτες ομάδες.Οχι μόνο για εκείνες που θεωρούνται ευπαθείς στον ιό, αλλά και για όσους το...
Αστεγοι, ευάλωτοι, έγκλειστοι: διπλά εκτεθειμένοι στον κορονοϊό
ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ «ΕΦ.ΣΥΝ.»
Θρησκοληψία, το «αντίδοτο» διά πάσαν νόσον...
Ισως ο πιο επικίνδυνος ιός των ημερών να είναι αυτός της παραπληροφόρησης και της διασποράς ψευδών ειδήσεων. Και, δυστυχώς, ξενιστές αυτού του ιού αποδείχθηκαν σε πλείστες περιπτώσεις εκείνοι που καλούνται εκ...
Θρησκοληψία, το «αντίδοτο» διά πάσαν νόσον...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας