Αθήνα, 29°C
Αθήνα
Σποραδικές νεφώσεις
29°C
29.6° 27.4°
3 BF
31%
Θεσσαλονίκη
Ελαφρές νεφώσεις
28°C
29.1° 26.4°
4 BF
32%
Πάτρα
Αίθριος καιρός
25°C
27.7° 24.9°
4 BF
56%
Ιωάννινα
Ελαφρές νεφώσεις
24°C
23.9° 23.9°
3 BF
41%
Αλεξανδρούπολη
Ελαφρές νεφώσεις
23°C
22.9° 22.9°
4 BF
68%
Βέροια
Ελαφρές νεφώσεις
26°C
26.5° 26.0°
0 BF
37%
Κοζάνη
Σποραδικές νεφώσεις
22°C
22.9° 22.4°
3 BF
28%
Αγρίνιο
Αίθριος καιρός
27°C
27.4° 27.4°
3 BF
32%
Ηράκλειο
Αίθριος καιρός
26°C
28.3° 25.8°
5 BF
41%
Μυτιλήνη
Αραιές νεφώσεις
20°C
21.9° 19.0°
3 BF
72%
Ερμούπολη
Ελαφρές νεφώσεις
26°C
26.4° 25.8°
3 BF
38%
Σκόπελος
Ελαφρές νεφώσεις
25°C
25.7° 24.7°
3 BF
47%
Κεφαλονιά
Ελαφρές νεφώσεις
25°C
24.9° 24.9°
4 BF
57%
Λάρισα
Ελαφρές νεφώσεις
29°C
28.9° 28.9°
0 BF
23%
Λαμία
Αίθριος καιρός
28°C
28.8° 27.5°
3 BF
25%
Ρόδος
Ελαφρές νεφώσεις
24°C
24.8° 24.3°
6 BF
62%
Χαλκίδα
Ελαφρές νεφώσεις
29°C
29.2° 28.4°
4 BF
16%
Καβάλα
Σποραδικές νεφώσεις
22°C
24.3° 22.1°
3 BF
74%
Κατερίνη
Σποραδικές νεφώσεις
27°C
27.2° 26.7°
3 BF
44%
Καστοριά
Αίθριος καιρός
21°C
21.0° 21.0°
4 BF
45%
ΜΕΝΟΥ
Εθνική Πινακοθήκη, 29 Φεβρουαρίου 2024. Ο πρωθυπουργός με τους επικεφαλής του συνεδρίου για τα 50χρονα της Μεταπολίτευσης
Εθνική Πινακοθήκη, 29 Φεβρουαρίου 2024. Ο πρωθυπουργός με τους επικεφαλής του συνεδρίου για τα 50χρονα της Μεταπολίτευσης | EUROKINISSI

Αναμένοντας τον μίστερ Φαιό

Το κενό αντιπολίτευσης και σενάρια για το «ασυμβίβαστο» δημοκρατίας και οικονομικής ανάπτυξης

Ποια σχέση μπορεί να έχει το πρόσφατο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, που κατέληξε σε θρίαμβο του Στέφανου Κασσελάκη πάνω στα υπολείμματα της παλιάς ηγεσίας του κόμματος (του προκατόχου του συμπεριλαμβανομένου) με το τριήμερο συνέδριο για τα πενηντάχρονα της Μεταπολίτευσης που οργάνωσαν την περασμένη βδομάδα η «Καθημερινή», το Μορφωτικό Ιδρυμα της Εθνικής Τράπεζας, ο καθηγητής Κέβιν Φέδερστοουν («Ελληνικό Παρατηρητήριο» του LSE στο Λονδίνο) και το εγχώριο Οικονομικό Φόρουμ Δελφών;

Θεωρητικά, την παραμικρή. Στην πρώτη περίπτωση είχαμε μια καθαρά πολιτική (τρόπος του λέγειν) διοργάνωση, με στόχο τη χάραξη της περαιτέρω πορείας του κόμματος που παραμένει (προς το παρόν) αξιωματική αντιπολίτευση· διοργάνωση που επιβεβαίωσε πανηγυρικά την οριστική πλέον πολιτική και πολιτισμική μετάλλαξη αυτού του κόμματος σε παραπολιτικό one man show με μπόλικες δόσεις ξεκατινιάσματος και τρασίλας, όπως ακριβώς αρμόζει στα κηρύγματα ενός ταλαντούχου υπερατλαντικού τηλευαγγελιστή.

Στη δεύτερη ο σημερινός πρωθυπουργός και οι έξι προκάτοχοί του, η νυν και ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έξι πρώην υπουργοί Οικονομικών και δεκατρείς ακόμη νυν ή πρώην συνάδελφοί τους διαφόρων υπουργείων (Εξωτερικών, Εσωτερικών, Ενέργειας και Περιβάλλοντος, Απασχόλησης κ.λπ.), δεκάξι πανεπιστημιακοί καθηγητές, εφτά στελέχη διαφόρων ιδρυμάτων και δεκαπέντε δημοσιογράφοι άδραξαν (κατά τη διοργανώτρια εφημερίδα) «μια εξαιρετική ευκαιρία αναστοχασμού, ιστορικού απολογισμού και εθνικής αυτογνωσίας για τον μισό αιώνα Δημοκρατίας», προειδοποιώντας μας (οι περισσότεροι) για όσα μας περιμένουν −για το καλό μας πάντα εννοείται. Ο φάντης και το ρετσινόλαδο θα έλεγε κανείς. Είναι όμως έτσι;

«Υπάρχει η θεωρία ενός πολύ σημαντικού οικονομολόγου στο Χάρβαρντ. Μας λέει ότι δεν είναι απαραίτητα συμβατά 1) η παγκοσμιοποίη-ση, 2) η δημοκρατία και 3) η οικονομική ανάπτυξη. Δεν μπορούμε να έχουμε και τα τρία ταυτόχρονα» | Κώστας Κωστής (καθηγητής ΕΚΠΑ - διευθυντής ΜΙΕΤ), 29.2.2024

Ας μας επιτραπεί να διαφωνήσουμε. Ο προβληματισμός που αναπτύχθηκε και η ανησυχία που εκδηλώθηκε στη δεύτερη διοργάνωση (τη σοβαρή) συνδέεται άμεσα με το ριάλιτι σόου που παρακολουθήσαμε στο συνέδριο του κ. Κασσελάκη και των κομπάρσων του. Μπορεί ο σοσιαλδημοκρατικός ΣΥΡΙΖΑ της τελευταίας δεκαετίας να μετεξελίσσεται ταχύτατα σ’ ένα ελάχιστα σοβαρό μόρφωμα με απροσδιόριστα (ακόμη) πολιτικοϊδεολογικά χαρακτηριστικά, προνομιακό όμως πεδίο απεύθυνσής του αποτελούν ακριβώς τα στρώματα εκείνα, η «σιωπή» και η δυσφορία των οποίων φάνηκε καθαρά πως τρομάζουν την τωρινή πολιτική ηγεσία του τόπου και τους οικονομικούς ή άλλους πάτρονές της.

Δικαιούμαστε ως εκ τούτου να εκτιμήσουμε πως η ανάδυση του «φαινομένου Κασσελάκη» (ακριβέστερα: η εμφύτευση, επικοινωνιακή υποστήριξη και πιθανή χρηματοδότησή του) δεν είναι παρά ένα προληπτικό εγχείρημα έγκαιρης απορρόφησης, προς τη «σωστή» (για τα αφεντικά του) γεωπολιτική κατεύθυνση, του πολιτικού σεισμού που διακρίνουν ευκρινώς στον ορίζοντα. Κάτι παρόμοιο συνέβη άλλωστε και πριν από εξίμισι δεκαετίες, προς προοδευτική τότε (σε αντίθεση με τώρα) κατεύθυνση. Ας δούμε όμως αναλυτικά τα στοιχεία αυτής της εξίσωσης.

Η δημοκρατία ως πρόβλημα

Οσοι νόμιζαν πως το συνέδριο «Καθημερινής» και Σία θα επικεντρωνόταν σε μια ιστορική, κοινωνιολογική κ.λπ. αποτίμηση της Μεταπολίτευσης, των πρώτων δεκαετιών δηλαδή μετά την πολιτική τομή του 1974, αποδείχτηκαν τελικά βαθιά γελασμένοι. Βασικό επίδικο των περισσότερων συζητήσεων δεν ήταν το παρελθόν, αλλά το παρόν και κυρίως το μέλλον: το διαφαινόμενο αδιέξοδο (των από πάνω) που προκαλεί η σύζευξη της ανάγκης τους για μια νέα υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και της κοινωνικοοικονομικής ασφάλειας των λαϊκών στρωμάτων, προκειμένου οι ίδιοι να βελτιώσουν τη θέση τους σ’ έναν άκρως ανταγωνιστικό διεθνή καταμερισμό εργασίας, και της επίγνωσης -από την άλλη- ότι μεγάλες μάζες του πληθυσμού, που έδωσαν (κυρίως διά της αποχής τους από την κάλπη) μια εύκολη δεύτερη νίκη στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενδέχεται να σηκωθούν τελικά από τον καναπέ εκφράζοντας την οργή τους σε γεωπολιτικά «προβληματική» (και αντιδημοκρατική) κατεύθυνση.

«Τώρα, που η χώρα ανακάμπτει οικονομικά και κοινωνικά, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα παγκόσμια πραγματικότητα, σε μια νέα εποχή που σε τίποτα δε μοιάζει με την περίοδο που ζήσαμε αυτά τα πενήντα χρόνια», προειδοποίησε χαρακτηριστικά ένα;ς από τους; συνδιοργανωτές του συνεδρίου, ο Συμεών Τσομώκος του «Φόρουμ». «Στη δική μου ταπεινή κρίση, αυτή εποχή έχει κάποιες ομοιότητες περισσότερο με το Μεσοπόλεμο. Δυο μεγάλοι πόλεμοι έχουν ξεσπάσει στη γειτονιά μας, χωρίς άμεση ελπίδα ειρήνευσης και χωρίς κανένα ορατό σημάδι για το ποια θα είναι η επόμενη μέρα. […] Είμαστε ήδη σήμερα σε μια νέα παγκόσμια γεωπολιτική πραγματικότητα, ως συνέπεια της μεγάλης υποχώρησης της Δύσης και των αρχών της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Είναι πραγματικότητα πια η ανάδυση νέων γεωπολιτικών δυνάμεων, με τη δημιουργία ενός πολυπολικού κόσμου· νέων δυνάμεων που έχουν αναδυθεί τα τελευταία χρόνια και που αναζητούν το δικό τους χώρο, τη δική τους παρουσία, έντονη στο νέο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό χώρο που διαμορφώνεται στις μέρες μας».

Υπήρξαν βέβαια σποραδικές αναφορές στο παρελθόν. Ακούσαμε κάποιες ενδιαφέρουσες εκμυστηρεύσεις, όχι για τη μακρά Μεταπολίτευση του 1974-1989 αλλά για την πολιτική διαχείριση της κρίσης που προκλήθηκε από τη χρεοκοπία του 2010 −όπως η ζωντανή περιγραφή από τον Αντώνη Σαμαρά της δομικής αδυναμίας συνεννόησής του με τους γκαουλάιτερ της Τρόικας, η εκτίμηση του ίδιου πως οι εταίροι μας τον άδειασαν για να δυσκολέψουν τη ζωή τού (έτσι κι αλλιώς επερχόμενου) Αλέξη Τσίπρα, αλλά και η δήλωση ευγνωμοσύνης του Προκόπη Παυλόπουλου για την «πολύ υπεύθυνη στάση» του κ. Κουτσούμπα στο συμβούλιο πολιτικών αρχηγών της 7.7.2015 που επικύρωσε τη μνημονιακή κωλοτούμπα μετά το 62% του «Οχι». Εξαιρετικά εύγλωττη αποδείχτηκε επίσης η αμήχανη ομολογία του Σαμαρά για την εμφυλιοπολεμική συλλογιστική της κυβέρνησής του: «Ελάτε στη θέση μου: μια ζωή πολέμαγα το ΠΑΣΟΚ και μετά μια ζωή με το ΠΑΣΟΚ πολεμούσα τον ελληνικό εχθρό».

Από το συνέδριο για τα 50χρονα της Μεταπολίτευσης
Από το συνέδριο για τα 50χρονα της Μεταπολίτευσης: η μνημονιακή διαχείριση της κρίσης σαν ευχάριστο success story (αριστερά), αλλά και προειδοποιήσεις για τις νέες «επώδυνες πλην αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» από τον Γιώργο Αλογοσκούφη (δεξιά) και πολλούς άλλους | EUROKINISSI
Από το συνέδριο για τα 50χρονα της Μεταπολίτευσης- Γιώργος Αλογοσκούφης
EUROKINISSI

Η σημαντικότερη είδηση βρισκόταν όμως αλλού. Η αποτίμηση της Μεταπολίτευσης εστιάστηκε σε μια αντιπαραβολή της οικονομικής ανάπτυξης από τη μια και των πολιτικών ελευθεριών από την άλλη, ως επιλογών λίγο πολύ ασύμβατων μεταξύ τους. Μετά το 1974, μας εξήγησε λ.χ. ο Γιώργος. Αλογοσκούφης (υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών επί Καραμανλή τζούνιορ), «άλλαξαν πολλά πράγματα σε σχέση με το προηγούμενο πολιτικό καθεστώς που είχε φέρει την πολύ μεγάλη ανάπτυξη στην οικονομία», προκειμένου να επιτευχθούν εντελώς διαφορετικοί στόχοι: «πολιτικές ελευθερίες, αναδιανομή του εισοδήματος και κοινωνική δικαιοσύνη, εθνική συμφιλίωση», με αποτέλεσμα «πολύ χαμηλή οικονομική ανάπτυξη» κι άλλα διαρθρωτικά προβλήματα. Στο πλαίσιο αυτό, «το Σύνταγμα του 1975, αντανακλώντας και τις προτεραιότητες εκείνης της εποχής», όχι μόνο «προέβλεπε μεγαλύτερη συμμετοχή του κράτους στην οικονομία και μεγαλύτερη ρύθμιση από το κράτος», αλλά προχώρησε και σε «κάποια αμφισβήτηση των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας που ήτανε εις βάρος των επενδύσεων, ίσως και της οικονομικής ανάπτυξης».

Το σημαντικότερο πρόβλημα, κατά τον πάλαι ποτέ υπερυπουργό της Ν.Δ., αποτέλεσε (κι εξακολουθεί ν’ αποτελεί) η ίδια η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. «Το βασικό», ξεκαθάρισε, «είναι πώς θα δημιουργήσουμε το θεσμικό πλαίσιο για τις κυβερνήσεις, που θα τους επιτρέπει να βλέπουν πέρα από τον εκλογικό τους ορίζοντα. Διότι, κακά τα ψέματα, οι μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα βραχυχρόνια έχουνε μεγάλο πολιτικό κόστος. Και γι’ αυτό και οι κυβερνήσεις τις αποφεύγουνε όπως ο διάβολος το λιβάνι. […] Υπάρχουνε πολλές λύσεις σ’ αυτό. Διάφορες χώρες το έχουνε αντιμετωπίσει με διαφορετικό τρόπο. Αλλες με κυβερνήσεις συνεργασίας. Αλλες με συνταγματικούς περιορισμούς. Αλλες με άλλου είδους περιορισμούς. Εμείς δεν έχουμε βρει ακόμα τον τρόπο να το κάνουμε. Και νομίζω ότι αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο, αν θέλουμε να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις, όπως αυτές που προτείνει ο Βέττας με τον Πισσαρίδη ή όπως αυτές που προτείνουν κάποιοι από μας στα βιβλία τους. Για να προχωρήσουν αυτά χρειάζονται κυβερνήσεις που θα μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς τον εφιάλτη του βραχυπρόθεσμου πολιτικού κόστους. Σήμερα, η σημερινή κυβέρνηση έχει μια ιστορική ευκαιρία. Εάν και αυτή η κυβέρνηση δεν μπορέσει να κάνει μεταρρυθμίσεις, που παίζει στο γήπεδο μόνη της, τότε δεν ξέρω τι άλλο θα πρέπει να βρούμε». Να το πούμε γύψο;

Την ίδια αμφιθυμία απέναντι στις ίδιες προκλήσεις εξέφρασε στην εισαγωγική συζήτησή του με τον συνδιοργανωτή του συνεδρίου, Αλέξη Παπαχελά, και ο πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής του, καθηγητής Κώστας Κωστής. Διαπιστώνοντας ότι «χρειάζεται ακόμα και σήμερα να πειστούν οι Ελληνες ψηφοφόροι ότι κάποιες θυσίες είναι απαραίτητο να γίνουνε –κι ότι αν δεν γίνουν αυτές οι θυσίες, δεν θα πάμε μπροστά, δεν θα μπορούμε ν’ αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα τα οποία έρχονται», ταλαντεύτηκε κι αυτός εμφανώς όσον αφορά το διά ταύτα. Αρχικά υποστήριξε ότι «το κρίσιμο είναι πώς θα δημιουργηθεί μια κρίσιμη μάζα, θα δημιουργηθούν διάφορα δίκτυα τα οποία θα στηρίξουν τις μείζονες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα. Ποιες είναι το ξέρουμε όλοι». Παραδεχόμενος όμως πως «οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις, όπως στην εκπαίδευση, στην εξωτερική μας πολιτική και στο ασφαλιστικό σύστημα -γιατί νομίζω ότι αυτά είναι τα κεντρικά προβλήματα που έχουμε- δεν [θα] αποτελέσουν ένα προϊόν συναίνεσης», δεν παρέλειψε να διερευνήσει και το ενδεχόμενο κάποιας εναλλακτικής λύσης: «Κατά τη γνώμη μου η Μεταπολίτευση έχει τελειώσει το 2008-2009, μαζί με όλο αυτό το κύμα του εκδημοκρατισμού που προηγήθηκε. Τώρα είμαστε σε μια φάση αποπαγκοσμιοποίησης που δημιουργεί τελείως διαφορετικές συνθήκες για τη δημοκρατία και την οικονομία. Προκαλεί τελείως διαφορετικές πιέσεις. Τι θα συμβεί δεν ξέρουμε».

Το μόνο βέβαιο, ξεκαθάρισε, «είναι ότι κάποια στιγμή θα υποχρεωθούμε να ξεφύγουμε από το Σύνταγμα του 1975 και να μπούμε σε μια άλλη Ελληνική Δημοκρατία, την Τέταρτη. Για την ακρίβεια ας ελπίσουμε ότι θα είναι η Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία που θα διαδεχτεί την Τρίτη». Προς αποφυγή παρεξηγήσεως επικαλέστηκε δε κάποιον καθηγητή Ρόντρικ του Χάρβαρντ, που ως άλλος Χάντινγκτον κηρύσσει ότι «δεν είναι απαραίτητα συμβατά 1) η παγκοσμιοποίηση, 2) η δημοκρατία και 3) η οικονομική ανάπτυξη. Δεν μπορούμε να έχουμε και τα τρία ταυτόχρονα».

Αποφεύγοντας να υπεισέλθει σε παρόμοια σενάρια, ο πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας (διευθύνων σύμβουλος της Eurobank κατά το ξέσπασμα της κρίσης και υπουργός Οικονομικών του Σαμαρά στη συνέχεια), Γκίκας Χαρδούβελης, τόνισε πως «η βελτίωση της παραγωγικότητας της οικονομίας προϋποθέτει την υλοποίηση τολμηρών και εμπροσθοβαρών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων», όπως «ο εξορθολογισμός των χρήσεων γης» (συγκέντρωση δηλαδή της γης στα χέρια μεγάλων επιχειρήσεων με αυξημένα περιθώρια κέρδους), εκφράζοντας πάντως κι αυτός την αμφιβολία του για τις δυνατότητες απρόσκοπτης επιβολής παρόμοιων μέτρων: «Στα χρόνια μετά την κρίση αναμφίβολα έχουν γίνει αρκετά βήματα ρεαλισμού και εκσυγχρονισμού, ωστόσο θα περίμενε κανείς ότι η ελληνική κοινωνία θα ήταν σήμερα πιο ρεαλιστική κι ότι ένα σημαντικό κομμάτι της δε θα ενέδιδε εύκολα στο λαϊκισμό, τις εύκολες λύσεις και το ψέμα».

Τίποτα απολύτως απ’ όλη αυτή την αποκαλυπτική συζήτηση δεν αποτυπώνεται στις περιλήψεις του συνεδρίου που έχουν αναρτηθεί στον ιστότοπο της «Καθημερινής». Αμέσως μετά την ολοκλήρωση των εργασιών τα σχετικά βίντεο κατέβηκαν δε αστραπιαία, με την ελάχιστα διαφωτιστική διευκρίνιση πως είναι «ιδιωτικά». Αγνοούμε ως εκ τούτου τι ακριβώς ειπώθηκε στο πιο ενδιαφέρον πάνελ, με συνομιλητές τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα, τον πρέσβη της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ Γιώργο Παγουλάτο, τους πανεπιστημιακούς Κέβιν Φέδερστοουν, Χριστίνα Κουλούρη και Στάθη Καλύβα, με τίτλο «Τα επόμενα 50 χρόνια είναι ασφαλής η Δημοκρατία; Είναι η Ελλάδα μεταρρυθμίσιμη;» και συντονιστή τον δημοσιογράφο Χιούγκο Ντίξον –τον ίδιο που το 2015, μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, έδινε δημόσια οδηγίες για τον αποτελεσματικότερο στραγγαλισμό της ελληνικής «απειθαρχίας» στα γεννοφάσκια της.

Ευθυγραμμιζόμενος πλήρως με το όλο κλίμα, ο πρωθυπουργός διαβεβαίωσε πάντως τους Παπαχελά και Κωστή πως «ευθύνη» και επιθυμία του είναι «να κάνει τις αλλαγές μη αναστρέψιμες, να αφήσει πίσω του αλλαγές οι οποίες δεν μπορούν να ξεριζωθούν την επόμενη μέρα από κάποιον». Μεταξύ άλλων απαίτησε δε τη διαγραφή από τα μητρώα των ΑΕΙ όσων φοιτητών καταλαμβάνουν τις σχολές τους, όπως ακριβώς θα έκανε κάθε αμερικανικό Πανεπιστήμιο. Οτι πρότεινε δηλαδή και ο κ. Κασσελάκης για τα ελληνικά AEI στο παρθενικό πρόγραμμά του των 15 σημείων (kathimerini.gr, 14.7.2023), με το οποίο προανήγγειλε την εξόρμησή του για την επιθετική εξαγορά του παραζαλισμένου ΣΥΡΙΖΑ και τη μετατροπή του σε «Ελληνικό Δημοκρατικό Κόμμα» (Greek Dems).

Στρίψατε ακροδεξιά;

Ερχόμαστε έτσι στο δεύτερο σκέλος της εξίσωσης: τον ρόλο που προορίζεται να παίξει ο κ. Κασσελάκης, όπως κι αν μετονομάσει το κόμμα του, στο πολιτικό σκηνικό που τα θινκ τανκ της αστικής μας τάξης βλέπουν να διανοίγεται μπροστά τους. Μελετώντας το ηλεκτρονικό προφίλ των ενθουσιωδών οπαδών που του έδωσαν τη νίκη στο πρόσφατο συνέδριο, διαπιστώνουμε πως αυτή η νέα κομματική «βάση» θυμίζει περισσότερο το κοινό της σύγχρονης Ακροδεξιάς παρά οποιαδήποτε εκδοχή Αριστεράς: άπειρες αναρτήσεις παραδοσιακού εθνοθρησκευτικού περιεχομένου, από εικονίσματα αγίων μέχρι αποκαλύψεις για την αρχαιοελληνική καταγωγή τού «άει σιχτίρ»· αποθέωση του Αρχηγού (και, μέχρι το συνέδριο, του προκατόχου του) με όρους άλλοτε θρησκευτικούς («άγιος») κι άλλοτε ριάλιτι σόου («έχεις αστρική ενέργεια!»)· έκδηλη αγραμματοσύνη, συνοδευόμενη από εξίσου έκδηλο μίσος για τα «μαρξιστικά ιερατεία» και κάθε είδους διανόηση· αμετροεπής αναγόρευση σε ύψιστη προσωπική «θυσία» του δίωρου που «φάγανε» στην ουρά για να τον εκλέξουν· ακόμη κι αναπαραγωγή ρατσιστικών αναρτήσεων χρυσαυγίτικης έμπνευσης για το μεταναστευτικό, δίπλα στα εξίσου ναζιστικά καλέσματα για «αποπαρασίτωση», «μυοκτονία» κι απαλλαγή από τα «φίδια», τις «φαρμακερές σιχαμερές οχιές», τους «αρουραίους των υπογείων της Κουμουνδούρου» και τα «παράσιτα της Φασιστεράς».

Η καινούργια αυτή φουρνιά κομματικών μελών δεν αναρτά ανακοινώσεις για εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις, καθώς θεωρεί πως «οι ζωές μας δεν αλλάζουν με φωνές στα πεζοδρόμια». Εκστασιάζεται επειδή ο Αρχηγός «μιλάει μία ώρα χωρίς χειρόγραφο», («θα σε ζήλευαν πολλοί ηγέτες σε παγκόσμια κλίμακα», αποφαίνεται επ’ αυτού μία γκρούπι), αγνοώντας πλήρως την ηλεκτρονική υπαγόρευση μέσω οτοκιού. «Ο Αρχηγός ακόμα και στα ζώα τραβάει μπροστά και δείχνει το δρόμο» θ’ αποφανθεί πάλι εν μέσω συνεδρίου μια άλλη οπαδός, θεωρώντας αυτονόητη την ταύτιση του κόμματός της με αγέλη.

Κόσμος έτοιμος, μ’ άλλα λόγια, να εγκολπωθεί κηρύγματα όπως το παρακάτω, με το οποίο ο κ. Κασσελάκης συνέτριψε κάθε εσωκομματική αμφισβήτησή του:

«Τι κάνουμε, όλοι εμείς, απέναντι σ’ αυτούς τους λίγους; Σας ρωτώ: τι κάνουμε; Σ’ αυτούς τους λίγους που κάθονται σε μερικές από τις πρώτες σειρές και μέσα σ’ ένα στάδιο που χειροκροτά θερμά το πρόγραμμα του κόμματος, το οποίο ανέλυα ενδελεχώς επί 90 λεπτά, έχουν σταυρώσει τα χέρια! Τι κάνουμε εμείς οι πολλοί, που ήρθαμε από τη Μακεδονία, που ήρθαμε από τη Θεσσαλία, την Κρήτη, το Διδυμότειχο, τη Γαύδο, τη Διασπορά, απέναντι σ’ αυτούς τους λίγους, τους πολύ λίγους, που ήρθαν εδώ περνώντας από διαδρόμους, γεύματα και, ναι, μυστικούς δείπνους;»

Ανατριχιάζει κανείς στην ιδέα πως αυτό το είδος λόγου εξουσίας (γιατί περί εξουσίας πρόκειται), της γεμάτης ανορθολογισμό ταύτισης Ηγέτη και «λαού» ενάντια σε κάποιους «λίγους» που αενάως συνωμοτούν, θα μπορούσε να εκφέρεται όχι σε σχέση μ’ ένα κόμμα (η συμμετοχή στο οποίο είναι σε τελική ανάλυση καθαρά προσωπική επιλογή), αλλά τη χώρα. Με τον μεταμοντέρνο φίρερ να κινητοποιεί «το έθνος» ενάντια σε κάθε λογής εσωτερικούς εχθρούς που θα τολμήσουν ν’ αμφισβητήσουν την οικονομική πολιτική του (τις «εθνικά αναγκαίες» απολύσεις λ.χ. στον δημόσιο τομέα), την «εθνική» στρατηγική του (στο πλευρό μιας στριμωγμένης υπερδύναμης) ή ό,τι άλλο.

Μήνυμα Κασσελάκη στο «Χ», 22 Δεκεμβρίου 2023. Λεπενισμός αλά ελληνικά σε «κεντροαριστερή» συσκευασία
Μήνυμα Κασσελάκη στο «Χ», 22 Δεκεμβρίου 2023. Λεπενισμός αλά ελληνικά σε «κεντροαριστερή» συσκευασία

Ο Αρχηγός έχει από καιρό ανακοινώσει ως όραμά του την «επιστροφή στην παλιά νοικοκυρεμένη Ελλάδα, που ο νοικοκύρης είχε το σπίτι του καθαρό, τηρούσε τους κανόνες και τους νόμους». Λίγο αργότερα, μας αποκάλυψε δε το καταχθόνιο «σχέδιο Ισλαμαμπάντ» του Αδώνιδος, για μαζικό εποικισμό της Ελλάδας με μισό εκατομμύριο Πακιστανούς. Κίνηση που διέρρηξε τη σημαντικότερη γραμμή διαχωρισμού της ελληνικής Αριστεράς (ακόμη και στις πιο εθνικιστικές εκδοχές της) από το «άλλο άκρο», ενθουσίασε όμως τους φαν του κ. Κασσελάκη στην Ομογένεια: «Το θέμα είναι πολύ σοβαρό όχι άλλος λαθρομετανάστες η ελλάδα πρέπει να αρχίσει να βρει τον παλιό της ρυθμό και οι ελπίδες μας είναι πως θα τα βάλεις όλα σε τάξη εγώ είμαι σίγουρη η ελλάδα μας μικραίνει λαθρομετανάστης πολλαπλασιάζονται οι έλληνες είναι που στο ίδιο μας το κράτος στο ίδιο μας κράτος είμαστε φιλοξενοί μου φιλοξενούμενοι αυτό πρέπει να τακτοποιήσει μόνο κασιδάκης», πανηγύρισε χαρακτηριστικά στο fb μια Ελληνοαμερικανίδα «κορυφαία θαυμάστριά» του από τη Νέα Υόρκη. Χαριτωμένο όντως lapsus, δεν ισχύει όμως το ίδιο και για όλα τα υπόλοιπα.

Θα μπορούσε άραγε το «δομικά διευρυμένο» κόμμα που θα διαδεχθεί τον ΣΥΡΙΖΑ ν’ απορροφήσει εγκαίρως το τσουνάμι του ακροδεξιού «αντισυστημισμού», αποτρέποντας την ηγεμόνευσή του από τους αντιπάλους της Δύσης και παροχετεύοντάς το σε βολικές γι’ αυτή την τελευταία κατευθύνσεις; Κοντός ψαλμός, αλληλούια.

Google News ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Αναμένοντας τον μίστερ Φαιό

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας