• Αθήνα
    Σποραδικές νεφώσεις
    5°C 3.7°C / 6.9°C
    3 BF
    70%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    4°C 2.1°C / 5.7°C
    5 BF
    57%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    4°C 2.0°C / 4.4°C
    2 BF
    59%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    0°C -3.1°C / -0.1°C
    1 BF
    55%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    1°C 0.2°C / 0.9°C
    0 BF
    93%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    4°C 1.0°C / 4.4°C
    2 BF
    65%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    -3°C -2.6°C / -2.6°C
    2 BF
    64%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    -1°C -1.0°C / -1.0°C
    2 BF
    65%
  • Ηράκλειο
    Σποραδικές νεφώσεις
    8°C 6.6°C / 9.3°C
    5 BF
    79%
  • Μυτιλήνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    7°C 3.5°C / 6.9°C
    3 BF
    65%
  • Ερμούπολη
    Αραιές νεφώσεις
    7°C 7.3°C / 7.7°C
    5 BF
    66%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    5°C 4.6°C / 4.6°C
    6 BF
    57%
  • Κεφαλονιά
    Ελαφρές νεφώσεις
    5°C 4.9°C / 4.9°C
    3 BF
    60%
  • Λάρισα
    Ελαφρές νεφώσεις
    -4°C -4.1°C / 3.4°C
    0 BF
    93%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    4°C 0.5°C / 3.9°C
    2 BF
    69%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    9°C 8.8°C / 8.8°C
    4 BF
    57%
  • Χαλκίδα
    Αραιές νεφώσεις
    5°C 4.7°C / 7.1°C
    3 BF
    59%
  • Καβάλα
    Ελαφρές νεφώσεις
    4°C -1.7°C / 4.4°C
    2 BF
    58%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    3°C 3.1°C / 5.7°C
    2 BF
    60%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    -1°C -1.0°C / -1.0°C
    2 BF
    64%

Κανονικότητα από την πρώτη μέρα. Οι τουρίστες που λιάζονταν αμέριμνα στο «Χίλτον» το μεσημέρι της 21ης Απριλίου 1967 επιστρατεύονται τους επόμενους μήνες από τη χουντική προπαγάνδα ως απόδειξη ότι το πραξικόπημα μας επανέφερε στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας»

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο «εξαγώγιμος» και το φάντασμα του όχλου

  • A-
  • A+
Μισόν αιώνα μετά, ο υπερβολικός θόρυβος για τις δημοκρατικές ελευθερίες απειλεί ξανά το οικονομικό θαύμα των εθνοσωτήρων που μας κυβερνούν.

Τελικά, έχει πλάκα να παρακολουθεί κανείς τις μεταπτώσεις της κυβερνητικής προπαγάνδας για το ιστορικό εκείνο γεγονός που επικαθόρισε, εμμέσως πλην σαφώς, τα πολιτικοϊδεολογικά χαρακτηριστικά της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας μας.

Τη μια, ο Αγγελος Συρίγος, διακηρύσσει στη Βουλή πως η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 δεν ήταν παρά ένα μεμονωμένο μειοψηφικό συμβάν, η μεταπολιτευτική μυθοποίηση του οποίου ευθύνεται για όλα σχεδόν τα κακά μισού αιώνα κρατικής ανοχής της «ανομίας».

Παίρνοντας γραμμή από τον υφυπουργό Παιδείας και τραβώντας την ακόμη παραπέρα, η παρακομματική «Ομάδα Αλήθειας» τίμησε έτσι τη φετινή επέτειο με το γνωστό ανιστόρητο χουντικό φιλμάκι, που μεταξύ άλλων αποφαίνεται ότι τα τανκς επενέβησαν για ν’ αποτρέψουν τη μετατροπή του αθηναϊκού κέντρου σε μια γενικευμένη Μαρφίν: «δημόσια κτίρια καίγονται» από τους διαδηλωτές, «πληροφορίες που λένε πως εντός του Πολυτεχνείου μεταφέρονται πυροβόλα, τρομάζουν τις Αρχές. Ο έλεγχος έχει χαθεί», οπότε «η αστυνομία ζητά περαιτέρω ενίσχυση από το Στρατό». Φυσικά, ακόμη και τα ντοκουμέντα της χουντικής αστυνομίας, που κατατέθηκαν σαν υπερασπιστικά τεκμήρια στη δίκη του 1975 για τη σφαγή, πουθενά δεν περιλαμβάνουν τέτοιους τερατώδεις ισχυρισμούς, περί φλεγόμενων κτιρίων κ.λπ.

Κι ενώ κοντεύαμε να πειστούμε ότι το 1973 ο Ντερτιλής μάς έσωσε στο τσακ από το χάος, έρχεται ξαφνικά ο πρωθυπουργός να διακηρύξει με στόμφο τα ακριβώς αντίθετα: «Το Πολυτεχνείο», διαβάζουμε στο επετειακό μήνυμά του, «ήταν μια κορυφαία στιγμή εθνικής ανάτασης. Εκείνες οι 3 πυκνές σε νόημα ημέρες, σάρωσαν σαν κύμα τις παλιές διχόνοιες». Τα ίδια μας είπε και προφορικά, ανήμερα 17 Νοέμβρη στο δημαρχείο Δελφών: «Το Πολυτεχνείο ήταν τελικά μία γιορτή ενότητας. Ενωμένη η νεολαία μας τότε, μακριά από τις όποιες κομματικές ή πολιτικές προτιμήσεις, αγωνίστηκε για Δημοκρατία και Ελευθερία». Εξ ου και το τιμώμενο γεγονός (φέρεται να) δικαιώθηκε με –τι άλλο;– την κυβερνητική θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη: «Οσα διεκδίκησαν το 1973 λαός και φοιτητές γίνονται τώρα βήματα προόδου. Σε μια πατρίδα δημοκρατική, θωρακισμένη και δυναμική. Που ξέρει να υπερβαίνει κρίσεις. Και με πολίτες που νιώθουν την Πολιτεία στο πλευρό τους, να κρατά σταθερά το τιμόνι της ανάπτυξης, δημιουργώντας νέες δουλειές. […] Ενώ, πιο ώριμοι από ποτέ οι φοιτητές, αρνούνται την τυφλή βία και την παρανομία, επαναφέροντας τις ακαδημαϊκές ελευθερίες στους χώρους τους».

Απρόσφορο μπάχαλο ή πανεθνική ανάταση, προάγγελος της κυβέρνησης Μητσοτάκη τζούνιορ; Αν το καλοσκεφτούμε, παρά τη φαινομενική αντίθεσή τους, τα δύο αφηγήματα δεν διαφέρουν ριζικά μεταξύ τους. Το αντίθετο, μάλιστα. Είτε η εξέγερση του Πολυτεχνείου ερμηνευθεί σαν ένα εκ των υστέρων μεγαλοποιημένο γεγονός, που σκιάζει τη μεγάλη εικόνα της παραγωγικής νομιμοφροσύνης των πολλών επί εθνοσωτηρίου, είτε αναχθεί σε «γιορτή ενότητας» όλων των Ελλήνων υπεράνω διχασμών και κομμάτων, το τελικό νόημα είναι ένα και το αυτό: το «έθνος» (οφείλει να) συμπεριφέρεται σαν ενιαίος οργανισμός με κοινά συμφέροντα, υπακούοντας στη «φυσική» ηγεσία του κι εξοβελίζοντας στο περιθώριο όσους το «διχάζουν» υποθηκεύοντας το μέλλον του στο όνομα των δικών τους «ιδεοληψιών».

Ως ιστορικό γεγονός, το Πολυτεχνείο του 1973 υπήρξε όμως στην πραγματικότητα κατεξοχήν «διχαστικό»: τράβηξε μια σαφή, ματωμένη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον σκληρό πυρήνα της μετεμφυλιακής εθνικοφροσύνης που είχε ταυτιστεί με τη χούντα (το ένα τρίτο της προδικτατορικής Δεξιάς, 10-15% του πληθυσμού, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του μετέπειτα αρχηγού της Ν.Δ. και πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη) και τον υπόλοιπο πληθυσμό. Επιβάλλοντας, στην πορεία, μια πρόσληψη της δημοκρατικής νομιμότητας εντελώς διαφορετική από εκείνη που επικρατούσε προδικτατορικά.

Ο «εξαγώγιμος» και το παράπονο

Μια και μιλάμε για εκείνη την εποχή, δεν μπορούμε παρά να επισημάνουμε μια άλλη εύγλωττη σύμπτωση, όσον αφορά κάποια δημοφιλή μοτίβα της επίσημης προπαγάνδας. Οπως σήμερα, έτσι και τότε βασικό επιχείρημα των κυβερνώντων ήταν πως ο υπερβολικός σεβασμός των ατομικών ελευθεριών έθετε σε κίνδυνο ένα αναπτυξιακό θαύμα που αποσπούσε τον θαυμασμό «των ξένων» (ή, εν πάση περιπτώσει, όσων απ’ αυτούς έκριναν «αντικειμενικά», «καλοπροαίρετα» και μετά λόγου γνώσεως τη χώρα μας).

Υπάρχουν, φυσικά, αυτονόητες δομικές διαφορές ανάμεσα σε μια κοινοβουλευτική κυβέρνηση, οσοδήποτε αυταρχική, κι ένα δικτατορικό καθεστώς. Αξίζει, ωστόσο, να δούμε από κοντά αυτή τη συγκεκριμένη πτυχή της «συνέχειας του κράτους» (και, κυρίως, κάποιων νοοτροπιών), όπως εκφράστηκε σε πρόσφατα κείμενα τριών κορυφαίων προασπιστών της κυβέρνησης στα εγχώρια ΜΜΕ. Με κοινό χαρακτηριστικό την κινδυνολογία για τις εθνοφθόρες επιπτώσεις του αιτήματος να διαλευκανθεί (και περιοριστεί θεσμικά) η ασυδοσία των κατασταλτικών και παρακρατικών μηχανισμών και δικτύων.

Το πρώτο κείμενο δημοσιεύτηκε στις 9/11 στην «Καθημερινή», διά χειρός του διευθυντή της Αλέξη Παπαχελά, με τον αγγλόγλωσσο τίτλο «Vertigo» (Ιλιγγος). Η πιστοποίηση των επιτευγμάτων της κυβέρνησης Μητσοτάκη αποδίδεται εδώ απευθείας στα διευθυντικά στελέχη του διεθνούς καπιταλισμού και των ιδεολογικών μηχανισμών του, μ’ ένα ευδιάκριτο παράπονο για τις επικοινωνιακές παρενέργειες της μαγικής συνταγής· μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως το όνομα του αρθρογράφου περιλαμβανόταν στην πρώτη λίστα παρακολουθούμενων που μόλις είχε δημοσιεύσει η «Documento» (6/11):

«Ακούς από πολύ ισχυρούς ανθρώπους τα πιο κολακευτικά λόγια για τη χώρα σου. Από CEO πολυεθνικών κολοσσών, ξένους πολιτικούς και προέδρους σημαντικών πανεπιστημίων. Πιστεύουν στις δυνατότητες της Ελλάδας και θεωρούν ότι αποτελεί μια νησίδα σταθερότητας και σοβαρής, σύγχρονης πολιτικής ηγεσίας μέσα σε έναν παγκόσμιο κυκεώνα αστάθειας και χάους. Ολοι προβλέπουν ότι η χώρα θα απογειωθεί τα επόμενα χρόνια. Νιώθεις περήφανος αλλά και ανακουφισμένος, γιατί η ελληνική κοινωνία υπέφερε πολύ για να φτάσει σε αυτό το σημείο. Λες μέσα σου “βάλαμε τα χειρότερα πίσω μας, μάθαμε, φαίνεται, από το παρελθόν”.

»Και εκεί που τα σκέπτεσαι όλα παθαίνεις vertigo. Κοιτάς κάτω και τι να δεις; Την αντανάκλαση της ίδιας χώρας, για την οποία ένιωθες περήφανος ένα λεπτό πριν. […] Αναρωτιέσαι τελικά τι ισχύει, μπορεί να γίνουμε η Δανία του Νότου ή θα καταντήσουμε η Κολομβία (του παρελθόντος) των Βαλκανίων.

»Δεν σε ξαφνιάζει πόσο δραματικό είναι το δίλημμα. Ο τόπος κινείται συνεχώς μεταξύ εμφυλίων, διχασμών, καταστροφών και θριάμβων. Σε θυμώνει, όμως, διότι με τόσα που έχουμε περάσει δεν θα έπρεπε να κινδυνεύουμε να κυλήσουμε πίσω. Δεν καταλαβαίνεις γιατί ο πιο Ευρωπαίος και εξαγώγιμος πρωθυπουργός των τελευταίων ετών άφηνε –στον βαθμό που το αντιλαμβανόταν– να λειτουργεί ένα κέντρο που ξεπερνούσε κόκκινες γραμμές της εύθραυστης δημοκρατίας μας. Τώρα ενδέχεται να ανοίξει ένας ατέρμων φαύλος κύκλος αποκαλύψεων ή “αποκαλύψεων”, που στο τέλος θα μας οδηγήσει σε πολιτική κρίση διαρκείας και ακυβερνησία. Με τον Ερντογάν να παρακολουθεί με σαρδόνιο χαμόγελο. Και τη χώρα να κυλάει προς τα πίσω».

Η όαση και οι «υγιείς δυνάμεις»

Αν ο διευθυντής της «Καθημερινής» είχε τους λόγους του να διατηρήσει στοιχειώδη απόσταση ασφαλείας από τον «εξαγώγιμο», δεν ισχύει το ίδιο και με τον εξ Εσπερίας ακαδημαϊκό σύμβουλο αυτού του τελευταίου. Στο δικό του άρθρο στην ίδια εφημερίδα (13/11), ο καθηγητής Στάθης Καλύβας δηλώνει μεν άγνοια για το επίδικο της πολιτικής κρίσης (την έκταση και τα χαρακτηριστικά των παρακολουθήσεων), όχι όμως και για το τελικό διακύβευμά της. Το μητσοτακικό θαύμα πιστοποιείται εδώ από ανθρώπους εκτός Ελλάδας (γενικώς), απροσδιόριστης εθνικότητας και κοινωνικού status· οι (εξίσου απροσδιόριστες) «υγιείς δυνάμεις» του τόπου καλούνται δε να το προστατεύσουν πάση θυσία, αγνοώντας επιδεικτικά τις σειρήνες της δημοκρατικής επαγρύπνησης:

«Ζώντας εκτός Ελλάδας, δεν περνάει μέρα που να μη με ρωτήσει κάποιος για το πώς καταφέραμε να βγούμε από ένα αδιέξοδο που έως πρόσφατα φάνταζε σχεδόν απόλυτο. Ακόμη και αν οι περιγραφές των επιπτώσεων της κρίσης εμπεριείχαν κάποια δόση υπερβολής, είναι γεγονός πως η πορεία μας έκτοτε υπήρξε εντυπωσιακή, κάτι που δεν είναι εύκολο να αντιληφθούμε αν κοιτάξουμε τα πράγματα μόνο από μέσα. Η αίσθηση αυτή ενισχύεται αν λάβουμε υπόψη μας την προσθήκη των δυο μεγάλων πρόσφατων κρίσεων, της πανδημίας και της Ουκρανίας, που τράνταξαν χώρες πολύ ισχυρότερες από εμάς. Η αλλαγή της εικόνας που έχει επιτευχθεί μετά το 2019, τόσο σε πραγματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο, είναι απίστευτη και ουσιαστική. Ακούγεται παράδοξο, αλλά η Ελλάδα φαντάζει σαν όαση μέσα σε μια Ευρώπη που ταλανίζεται. Αυτό είναι ένα τεράστιο επίτευγμα με σημαντικές συνέπειες για την οικονομία. Τώρα όμως κινδυνεύει να θρυμματιστεί εξαιτίας της υπόθεσης των παρακολουθήσεων. […]

»Είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν διαθέτουμε πολιτικές εναλλακτικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ απέτυχε να μετατραπεί σε ένα σοβαρό και αξιόπιστο πολιτικό κόμμα, ενώ το ΠΑΣΟΚ ακροβατεί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας δίχως καθαρή στόχευση. Παράλληλα παραμονεύει μια σκληρή Ακροδεξιά, πανηγυρίζουν για την κρίση τα κάθε λογής πολιτικά σκουπίδια της παλιάς Δεξιάς και μας ξαναθυμίζουν την παρουσία τους διάφορα συστήματα. […] Οι υγιείς δυνάμεις πρέπει να κάνουν τα πάντα ώστε η πολιτική αυτή κρίση να μην κακοφορμίσει. Μια τέτοια εξέλιξη θα μας έσπρωχνε πίσω σε ένα τραγικό παρελθόν από το οποίο καταφέραμε να ξεφύγουμε με τεράστια προσπάθεια».

Δολώματα με μπαρούτι

Για παραιτέρω εκλαΐκευση της ίδιας ακριβώς επιχειρηματολογίας, περνάμε στα «Νέα» της 15/11 και στο άρθρο του Ηλία Κανέλλη με τίτλο «Στόχος, η πολιτική ομαλότητα». Ο ανώνυμος θαυμαστής του μητσοτακικού θαύματος εξατομικεύεται πλέον πλήρως: είναι ένας τυπικός ομογενής (;) από τους αντίποδες, απών από την Ελλάδα εδώ και χρόνια ή δεκαετίες – από κείνους, πιθανότατα, που θα κληθούν να (συν)αποφασίσουν μαζί μας στις επόμενες εκλογές ποιος και πώς θα κυβερνά τον τόπο των ευκαιριακών διακοπών τους. Η ματιά του παραμένει καθαρά τουριστική:

«Μιλώντας χθες το μεσημέρι στο κέντρο της πρωτεύουσας με φίλο από τη μακρινή Αυστραλία, που βρέθηκε στην Αθήνα έπειτα από πολλά χρόνια, τον ρώτησα αν έχει κάτι να παρατηρήσει. “Εχω”, μου είπε. “Την τελευταία φορά που κατέβηκα στο Σύνταγμα, το σκηνικό μύριζε μπαρούτι. Βίαιες διαδηλώσεις, κλειστά μαγαζιά, λίγη κίνηση και ένας διάχυτος φόβος. Επιστρέφοντας στην Αθήνα βρίσκω μια άλλη πόλη. Μία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με κίνηση. Με κόσμο, μια πόλη που έχει αφήσει πίσω της την κρίση και έναν πληθυσμό που πιστεύει στον εαυτό του και τις δυνατότητές του. Επειτα από πολλά χρόνια, επιστρέφω σε μια κανονική, ευρωπαϊκή πρωτεύουσα”».

Ενθουσιασμένος από τις εντυπώσεις του συνομιλητή του, ο αρθρογράφος αναλογίζεται με τρόμο πως την προηγούμενη δεκαετία «η χώρα κινδύνευσε επειδή οι αγριεμένοι πολίτες πίστεψαν τις ψεύτικες υποσχέσεις αυτόκλητων σωτήρων», για να περάσει κατόπιν στο ψητό: «Τις τελευταίες ημέρες και ενόψει των επικείμενων εκλογών, επιχειρείται να στηθεί ανάλογο κλίμα στην πολιτική ζωή της χώρας. Γίνεται προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας υστερίας, προκειμένου τα εμφανή βήματα προόδου που έχουμε κάνει ως κοινωνία να ματαιωθούν, χάριν μιας νέας περιόδου πολιτικής αστάθειας. Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, χθες, μίλησε για επίθεση “εξωθεσμικών κέντρων” κατά της πολιτικής ομαλότητας. Ευτυχώς, αυτή τη φορά οι πολίτες δεν τσιμπάνε τα δολώματα που επιδιώκουν κινήματα “νέων αγανακτισμένων”. Ιδανικοί αυτόχειρες δεν υπάρχουν πια».

Τέλος καλό, όλα καλά; Οχι ακριβώς· υπάρχουν και δουλειές που έμειναν στη μέση: «Η πλακέτα έξω από το κτίριο της πυρπολημένης Μαρφίν θυμίζει ότι η δημοκρατική πολιτεία δεν μπόρεσε τελικά να βρει και να τιμωρήσει τους δολοφόνους τριών ανθρώπων». Δεδομένου ότι ένας πρώην διορθωτής (όπως ο κ. Κανέλλης) κατά τεκμήριο ξέρει γράμματα, υποθέτουμε πως αυτό το «δημοκρατική» δεν μπήκε τυχαία, ως απερίσκεπτος πλεονασμός: υπονοεί, εμμέσως πλην σαφώς, μιαν εγγενή ελλειμματικότητα της δημοκρατίας στο ζήτημα της ασφάλειας και (γιατί όχι;) μια εκκρεμή ανάγκη θεσμικής διόρθωσης του «υπερβολικού» σεβασμού των ατομικών ελευθεριών που μας κληροδότησε η Μεταπολίτευση.

«Επιστροφή εις το παρελθόν αποκλείεται πλέον, ενώ διαγράφεται ένα βέβαιον μέλλον δημιουργικής ζωής και υγιούς δημοκρατίας» | Γεώργιος Παπαδόπουλος (29/8/1970)

Το όλο σχήμα, της υπέρβασης ενός πρόσφατου αυτοκαταστροφικού οχλοκρατικού παρελθόντος από μια στιβαρή εθνική κυβέρνηση που έβαλε τον τόπο να δουλέψει, δεν είναι άλλωστε καθόλου καινούργιο. Μεταξύ άλλων, το συναντάμε διαρκώς στα κηρύγματα των εθνοσωτήρων του 1967-1974 προς τους υπηκόους τους. Τυπικό δείγμα: «Υπήρξαν συνθήκαι οργανώσεως και λειτουργίας μας τοιαύται, ώστε τα άτομα της κοινωνίας εις κάποιαν στιγμήν να απωλέσουν τον έλεγχον των ενεργειών των, να ξεχάσουν τελείως τας ευθύνας των και αναρχούμενα καθ’ εαυτά να εκδηλωθούν ως αναρχικά και να ακολουθήσουν τον ινστρούχτορα του κομμουνισμού εις το πεζοδρόμιον, ίνα, συγκροτούντα μεθ’ αυτού τον όχλον, αποπειραθούν την αυτοκαταστροφήν των. […] Εχουν παρέλθει έκτοτε τρία και ήμισυ έτη. Κατά το διάστημα τούτο εξυγιάνθη η οικονομία, επραγματοποιήθησαν ουσιαστικαί πρόοδοι εις την οικονομικήν ανάπτυξιν, ετέθησαν αι βάσεις αναδιοργανώσεως της κρατικής μηχανής […] Επιστροφή εις το παρελθόν αποκλείεται πλέον, ενώ διαγράφεται ένα βέβαιον μέλλον δημιουργικής ζωής και υγιούς δημοκρατίας» (Γ. Παπαδόπουλος, «Το πιστεύω μας», τ. Δ΄, Αθήναι 1969, σ. 78, και τ. Στ΄, Αθήναι 1970, σ. 165).

Κακό πράγμα, όντως, η οπισθοδρόμηση…

Ακολουθήστε μας στο Google news
Google News
ΚΡΥΦΑ ΧΑΡΤΙΑ
Νυν προσλαμβάνεις τον δούλον σου δέσποινα…
Μια σελίδα από την «κοινωνική δράση» των ανακτόρων την επαύριο του Εμφυλίου Η θεσμική λειτουργία των ανακτόρων ως παράλληλου μηχανισμού ρουσφετιών και παράκαμψης της επίσημης κρατικής νομιμότητας για όσους...
Νυν προσλαμβάνεις τον δούλον σου δέσποινα…
ΚΡΥΦΑ ΧΑΡΤΙΑ
Αποκατάσταση συμβόλων
Μπορεί τελικά η ημιεπίσημη κηδεία του τέως να εξελίχθηκε σε κανονικότατο φιάσκο ως μαζική κινητοποίηση, η σημασία όμως του όλου event δεν θα πρέπει καθόλου να υποτιμηθεί.
Αποκατάσταση συμβόλων
ΚΡΥΦΑ ΧΑΡΤΙΑ
Οταν δεν είχαμε Predator
Οπως μας θύμισε ο πρόεδρος της ΑΔΑΕ, «νόμιμες» παρακολουθήσεις «γίνονταν πάντα, γίνονται και τώρα, θα γίνονται και στο μέλλον». Μια ματιά, λοιπόν, στις παρακο­λουθήσεις των τηλεφώνων της ΕΔΑ, ένα τυχαίο...
Οταν δεν είχαμε Predator
ΚΡΥΦΑ ΧΑΡΤΙΑ
Μαθήματα που εμπεδώθηκαν
Το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων υπήρξε αναμφίβολα η πιο κομβική πολιτική εξέλιξη του 2022. Το γεγονός πως οι αποκαλύψεις δεν πλήττουν ιδιαίτερα δημοσκοπικά τη Ν.Δ., δεν είναι καθόλου δυσεξήγητο.
Μαθήματα που εμπεδώθηκαν
ΚΡΥΦΑ ΧΑΡΤΙΑ
Η χρονιά του κλομπ
Μπορεί το σκάνδαλο της παρακολούθησης να απέσπασε πολύ περισσότερα πρωτοσέλιδα, στη βάση όμως της κοινωνίας η χρονιά που φεύγει σημαδεύτηκε από μιαν άλλη, εξίσου κρίσιμη αυταρχική τροπή.
Η χρονιά του κλομπ
ΚΡΥΦΑ ΧΑΡΤΙΑ
Οι Βερσαλλίες των Βαλκανίων
Το ανάκτορο του Τσαουσέσκου, οι τύχες και οι χριστιανο-ορ­θόδοξοι μιμητές του ▶ H θεμελίωση έγινε τον Ιούνιο του 1984 από το ζεύγος Τσαουσέσκου, που δεν πρόλαβε όμως τελικά να χαρεί το δημιούργημά του.
Οι Βερσαλλίες των Βαλκανίων

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας