Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
 Μυθιστόρημα ενηλικίωσης και συλλογικής αυτογνωσίας

Ο Χριστόφορος Κάσδαγλης στο νέο βιβλίο του «1983» έχει ως κεντρικό ήρωα έναν δημοσιογράφο

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Μυθιστόρημα ενηλικίωσης και συλλογικής αυτογνωσίας

  • A-
  • A+

Το μπλέξιμό μου με την πολιτική θα ’πρεπε να θεωρηθεί καταστροφικό. Να δεις κάτι παλιούς συντρόφους πώς εξελίχθηκαν και θα σου φύγει το κλαπέτο. Αλλοι έκαναν μπίζνες και τα κονόμησαν. Αλλοι την έκαναν στο εξωτερικό και χώθηκαν σε μεγάλες επιχειρήσεις, σε πανεπιστήμια και σε διεθνείς οργανισμούς, κι άλλοι αξιοποίησαν την τεχνογνωσία που απέκτησαν στο κίνημα και διακρίθηκαν στον κλάδο της επικοινωνίας. Μερικοί σταδιοδρόμησαν στην πολιτική αλλάζοντας καθ’ οδόν λοφίο

Στο νέο του μυθιστόρημα «1983» (Εκδόσεις Καστανιώτη), ο Χριστόφορος Κάσδαγλης, με ανελέητο χιούμορ και αυτοσαρκασμό, καταθέτει το χρονικό αλλά και την αλληγορία μιας εποχής στην οποία ανάγονται αρκετές μεταγενέστερες περιπέτειες της χώρας.

Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο.

.....

ΕΙΜΑΙ ο Βλαδίμηρος Δημητριάδης, δημοσιογράφος, ακτιβιστής τζογαδόρος και παλαιοκομμουνιστής. Μερικοί με θεωρούν επίσης περιστασιακό ερωτύλο.

Δεν ήμουν πάντα έτσι. Δεν εννοώ το όνομα, με βάφτισαν αποδεδειγμένα Βλαδίμηρο παρά τις αντιρρήσεις του παπά – το έχω διασταυρώσει. Μην πάει ο νους σας σε πολιτικές προεκτάσεις, Βλαδίμηρος λεγόταν κι ο παππούς μου. Εννοώ όλα τ’ άλλα.

Πέρασα ανέμελα παιδικά χρόνια σε μια γειτονιά στο Παγκράτι, στην επικράτεια του «Λέντζου». Αργότερα στράβωσαν τα πράγματα και πήρα τον δρόμο που πήρα. Στα είκοσί μου ο πατέρας μου με έδιωξε απ’ το σπίτι, αλλά δεν το θεωρώ κατ’ ανάγκην κακό. Φεύγεις και τραβάς τη δική σου πορεία αντί να κρύβεσαι πίσω από τα φουστάνια της μαμάς σου και τα λεφτά του μπαμπά σου. Δεν έχει σημασία αν τα λεφτά είναι πολλά ή λίγα. Εχω παρατηρήσει ότι πολύ συχνά οι μεγάλες μπάζες γίνονται εκεί όπου υπάρχουν λίγα λεφτά και πολλά χρέη. Σε κάτι προβληματικές επιχειρήσεις που κοινωνικοποιήθηκαν εκείνα ακριβώς τα χρόνια, προκειμένου να εξυγιανθούν. Μεταγενέστερα επανιδιωτικοποιήθηκαν δόξη και τιμή. Από όλο αυτό το νταραβέρι μπορεί η οικονομία να μην ωφελήθηκε, ωφελήθηκαν όμως οι οικονομισάριοι. Οπως και να ’χει, του πατέρα μου τα λεφτά ήταν λίγα.

Ο τζόγος επίσης δεν αποτελούσε σοβαρό πρόβλημα, παρότι τότε έκανα τα πρώτα μου βήματα και χρειαζόταν ενίοτε να πληρώνω για να μαθαίνω. Πόκα σε σπίτια συμφοιτητών και φίλων, τάβλι σε καφενεία, ένα πάθος παιδιόθεν με τα στοιχήματα και μια πρώιμη σχέση με τον ιππόδρομο, που εκείνη την εποχή είχε ατονήσει ελλείψει κατάλληλης παρέας. Βασικά πάσχιζα να μεγαλώσω, να πιάσω το όριο ηλικίας ώστε να μπορώ να μπαίνω στα καζίνα – να περάσω στο ανώτατο στάδιο του τυχοδιωκτισμού.

Αλλά ούτε και το μπλέξιμό μου με την πολιτική θα ’πρεπε να θεωρηθεί καταστροφικό. Να δεις κάτι παλιούς συντρόφους πώς εξελίχθηκαν και θα σου φύγει το κλαπέτο. Αλλοι έκαναν μπίζνες και τα κονόμησαν. Αλλοι την έκαναν στο εξωτερικό και χώθηκαν σε μεγάλες επιχειρήσεις, σε πανεπιστήμια και σε διεθνείς οργανισμούς, κι άλλοι αξιοποίησαν την τεχνογνωσία που απέκτησαν στο κίνημα και διακρίθηκαν στον κλάδο της επικοινωνίας. Μερικοί σταδιοδρόμησαν στην πολιτική αλλάζοντας καθ’ οδόν λοφίο. Και άλλοι πολλοί απλώς τα μούντζωσαν, έφτιαξαν οικογένειες κι ακολούθησε ο καθένας τον δικό του πριβέ δρόμο.

Ο δικός μου δρόμος με οδήγησε στο ρεπορτάζ και στα καζίνα – όχι απαραιτήτως μ’ αυτή τη σειρά. Για αρκετά χρόνια είχα μοιράσει έτσι τα φύλλα ώστε να πληρώνομαι μεν από το λογιστήριο της απογευματινής εφημερίδας Ο Ασύρματος αλλά να συχνάζω περισσότερο στο ταμείο του καζίνου – η βασική ιδέα ήταν ότι η εφημερίδα πληρώνει κάθε πρώτη του μηνός, ενώ το καζίνο κάθε μέρα.

Προ ετών όμως έστησα ένα μεγάλο κόλπο που με οδήγησε τελικά στην έξοδο από την εφημερίδα. Είχα χάσει τα πάντα, δουλειά, γυναίκα, λεφτά – κι ένα παλιό σινεμά που είχα κερδίσει σε μια ζαριά και ήλπιζα να γίνει το παντοτινό μου σπίτι. Το μόνο που διέσωσα από όλη αυτή την περιπέτεια ήταν μια παλιά Μερσεντές κάμπριο, λάφυρο του ιδιωτικού μου πολέμου. Κι ένα βιβλίο γραμμένο με τα χεράκια μου, που είχε τον αμφιλεγόμενο τίτλο Σπλιτ!.

Πολλοί διάβασαν το βιβλίο αλλά λίγοι το εκτίμησαν αρκετά. Μερικοί έσπευσαν να με αποκαλέσουν λούζερ. Αδυνατώ να αντιληφθώ πόθεν έβγαλαν το συμπέρασμα. Ισως επειδή παράτησα μια δουλειά στρωμένη στον Ασύρματο τη στιγμή ακριβώς που είχαν αποφασίσει να μου δώσουν προαγωγή. Απέφυγα, βλέπεις, να παίξω τον ρόλο του καλού παιδιού. Ισως, πάλι, να με εξέλαβαν ως ηττοπαθή επειδή συμπεριφέρθηκα παθητικά κι έχασα το σινεμά μέσα απ’ τα χέρια μου. Ή, ακόμα, επειδή η Μερσεντές ήταν παλιό μοντέλο.

Προσωπικά δεν το βλέπω έτσι. Το αυτοκίνητο μπορεί να ήταν παλιό, αλλά ερχόταν κατευθείαν από τα πιο λαμπερά όνειρά μου – ένα έργο τέχνης. Και τα υπόλοιπα ανταλλάγματα δεν ήταν ευκαταφρόνητα: μια καινούργια κοπέλα, η Λίλλη, που εγώ τη φωνάζω Λίλιαν, κι ένα βιβλίο με τ’ όνομά μου στο εξώφυλλο και στη ράχη. Ενα κείμενο που ξεκίνησε ως φιλόδοξο ρεπορτάζ, αλλά στο δρόμο –δεν ξέρω το πώς, ξέρω όμως πολύ καλά το γιατί– ξεστράτισε και έγινε μυθιστόρημα. Ενας από τους λόγους ήταν πως είχα αρχίσει να τρέφω αμφιβολίες ως προς την αποστολή της δημοσιογραφίας.

Ηταν λοιπόν μια παρτίδα που την έχασα, την κέρδισα όμως σ’ ένα άλλο, ανώτερο επίπεδο. Γιατί λοιπόν να αποδεχτώ τον χαρακτηρισμό του λούζερ;

Ας είναι. Μια δεκαετία αργότερα, είναι καιρός να το ξανασκεφτούν. Η στρωμένη δουλειά στον Ασύρματο έγινε πολύ σύντομα πιο επισφαλής κι από ωρομίσθιου εργάτη, χώρια η μακροχρόνια απληρωσιά. Κι όσο για το σινεμά –πολλά τα τετραγωνικά, λίγα τα ωφέλιμα–, θα ’πρεπε τώρα να πληρώνω το εμβαδόν του σε χρυσάφι για τον φόρο ακίνητης περιουσίας, ή όπου αλλού έχει κάτσει η μπίλια ως προς την ονομασία του σχετικού χαρατσιού.

Σπεύδω να ομολογήσω εξαρχής ότι ξεκίνησα να γράφω αυτό το δεύτερό μου βιβλίο προκειμένου να αποδείξω ότι δεν είμαι λούζερ. Στην πορεία όμως το σχέδιο άλλαξε, όταν συνειδητοποίησα πόσο ταπεινό ήταν το κίνητρό μου. Οτι στο φινάλε δεν έχει καμία σημασία αν είμαι ή δεν είμαι λούζερ, πολύ περισσότερο που έχουμε μπει σ’ ένα τούνελ όπου όλοι είμαστε λίγο πολύ χαμένοι, οπότε ο χαρακτηρισμός στερείται νοήματος. Κάθομαι λοιπόν κι εγώ μέσα στο τούνελ και δεν κάνω προσπάθεια να βγω, να βγούμε, παρά στέκομαι και μηρυκάζω τα γιατί και τα πώς φτάσαμε ως εδώ. Με την ύψιστη φιλοδοξία να εντοπίσω σε ποια διακλάδωση της Ιστορίας στράβωσε το πράγμα. Πού φάλτσαρε κάποιο σωματίδιο στα κύτταρα του κοινωνικού ιστού και ξεκίνησε η κακιά αρρώστια.

 


 

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΟΝΤΑΣ
Η διάψευση των οραμάτων...
Ενα μικρό παιδί, ξεφεύγοντας προφανώς από την προσοχή των δικών του, ισορροπεί χαμογελαστό πάνω σε μια καρέκλα, χωρίς να υπολογίζει ότι μπορεί κάποια στιγμή να ανατραπεί. Είναι η φωτογραφία που κοσμεί το...
Η διάψευση των οραμάτων...
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο εξωτερικός δανεισμός μας
Η νέα μελέτη του Μιχάλη Ψαλιδόπουλου έχει αντικείμενο την αναλυτική εξιστόρηση του διεθνούς δανεισμού της ελληνικής οικονομίας από την εποχή του αγώνα της ανεξαρτησίας ώς και την Ελλάδα των μνημονίων.
Ο εξωτερικός δανεισμός μας
ΙΔΕΕΣ - ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ
Το άτομο εναντίον του πολίτη
Πολιτικός επιστήμονας και ιστορικός των ιδεών, ο Μαρκ Λίλα είναι καθηγητής Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Το ακόλουθο άρθρο του δημοσιεύτηκε στην ιταλική εφημερίδα La...
Το άτομο εναντίον του πολίτη
INFOWAR
Φρανκενστάιν: το νόθο παιδί της επανάστασης
Καθώς συμπληρώνονται δύο αιώνες από την κυκλοφορία του βιβλίου «Φρανκενστάιν» της Μέρι Σέλεϊ, έχει έρθει η στιγμή να αποκαταστήσουμε τη φήμη του πιο παρεξηγημένου τέρατος στην ιστορία της παγκόσμιας...
Φρανκενστάιν: το νόθο παιδί της επανάστασης
ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
(Μυθ)ιστορώντας ένα τραύμα
Πριν 80 χρόνια, στις 17 Ιουλίου 1936, ξεκινούσε από τη Μελίγια και τη Θέουτα, τις δύο ισπανικές πόλεις στα μεσογειακά παράλια του Μαρόκου, ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, που έμελλε να αναγορευτεί σε παγκόσμιο...
(Μυθ)ιστορώντας ένα τραύμα
ΝΗΣΙΔΕΣ
«Η εξουσία γεννά την ψευδαίσθηση της υπεροχής»
Το νέο μυθιστόρημα του συγγραφέα Δημήτρη Σωτάκη «Ο μεγάλος υπηρέτης» είναι ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα για τη μάχη του ανθρώπου με τον εαυτό του και την ψευδαίσθηση της δύναμης της εξουσίας.
«Η εξουσία γεννά την ψευδαίσθηση της υπεροχής»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας