• Αθήνα
    Αραιές νεφώσεις
    19°C 17.8°C / 20.6°C
    2 BF
    60%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    19°C 17.2°C / 20.0°C
    3 BF
    49%
  • Πάτρα
    Σποραδικές νεφώσεις
    18°C 15.6°C / 21.0°C
    2 BF
    78%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    11°C 10.6°C / 10.6°C
    1 BF
    91%
  • Αλεξανδρούπολη
    Σποραδικές νεφώσεις
    16°C 16.0°C / 16.0°C
    3 BF
    63%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    20°C 19.4°C / 20.6°C
    2 BF
    47%
  • Κοζάνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    14°C 14.0°C / 14.0°C
    3 BF
    54%
  • Αγρίνιο
    Σποραδικές νεφώσεις
    17°C 12.2°C / 21.0°C
    1 BF
    78%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    22°C 21.0°C / 22.8°C
    1 BF
    68%
  • Μυτιλήνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    20°C 20.0°C / 20.0°C
    2 BF
    77%
  • Ερμούπολη
    Σποραδικές νεφώσεις
    19°C 18.0°C / 19.0°C
    4 BF
    82%
  • Σκόπελος
    Σποραδικές νεφώσεις
    19°C 16.7°C / 21.0°C
    4 BF
    56%
  • Κεφαλονιά
    Ελαφρές νεφώσεις
    21°C 20.6°C / 22.0°C
    4 BF
    100%
  • Λάρισα
    Σποραδικές νεφώσεις
    18°C 18.0°C / 18.3°C
    1 BF
    77%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    17°C 16.7°C / 17.8°C
    2 BF
    97%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    22°C 22.0°C / 22.2°C
    4 BF
    83%
  • Χαλκίδα
    Σποραδικές νεφώσεις
    16°C 14.4°C / 16.7°C
    2 BF
    77%
  • Καβάλα
    Σποραδικές νεφώσεις
    17°C 15.0°C / 18.3°C
    2 BF
    88%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    20°C 20.0°C / 20.6°C
    2 BF
    47%
  • Καστοριά
    Ελαφρές νεφώσεις
    14°C 14.0°C / 14.0°C
    3 BF
    54%
Το χαλί του μέλλοντος αφαιρέθηκε κάτω από τα πόδια μας

Με τον Β. Παπαβασιλείου συναντηθήκαμε σ’ ένα καφέ στα περίχωρα της Ακρόπολης όπου κάθε καρέκλα είχε το όνομα μιας ευγενούς ιδέας ή τέχνης όπως: Θέατρο, Ποίηση, Κωμωδία. Κάθισε χωρίς να το ξέρει στην καρέκλα της Φιλοσοφίας

ΕΦΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

Το χαλί του μέλλοντος αφαιρέθηκε κάτω από τα πόδια μας

  • A-
  • A+
Ακολουθήστε μας στο Google news

Με τον ιδιαίτερο λόγο του ανατέμνει την Ελλάδα του χθες και του σήμερα, ενώ ετοιμάζεται για το «Relax ...Mynotis» στη Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης. Ενα έργο με αφορμή τον Αλέξη Μινωτή, κωμωδία γραμμένη με το θεατρικό ήθος και τη σκηνική ευφυΐα του Παπαβασιλείου. Ο ίδιος ερμηνεύει έναν υπεραιωνόβιο ηθοποιό που υπαγορεύει την 35η εκδοχή της διαθήκης του στον βοηθό συμβολαιογράφου, ρόλο που κρατά ο Γιάννος Περλέγκας

Το «Σιχτίρ ευρώ, μπουντρούμ δραχμή, θα πεις κι ένα τραγούδι» φεύγει, το «Relax …Mynotis» έρχεται από τις 18 Νοεμβρίου στη σκηνή της Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης. Ο Βασίλης Παπαβασιλείου παραμένει σε δημιουργική φόρμα, πάντα κωμική. Το καινούργιο του έργο έχει τίτλο «Relax …Mynotis» και οποιαδήποτε σχέση του ήρωα με πραγματικά πρόσωπα είναι συμπτωματική…

Ο συγγραφέας και σκηνοθέτης μάς συστήνει την παράσταση ως κωμικό χρονικό μιας καθόδου στον νεοελληνικό Αδη ή στον νεοελληνικό σουρεαλισμό. Ενας σημαντικός Ελλην ηλικίας 102 ετών υπαγορεύει τη διαθήκη του, την οποία μέχρι τώρα έχει αλλάξει 35 φορές, στον βοηθό ενός συμβολαιογράφου (Γιάννος Περλέγκας).

«Αρχισα να γράφω το “Relax” χρόνια πριν, με αφορμή τη δημοσίευση της διαθήκης του Αλ. Μινωτή το 1990» λέει ο Βασίλης Παπαβασιλείου. «Η πρώτη γραφή είχε άμεση σχέση με την επίδραση εκείνης της είδησης.

Το κείμενο έπρεπε να εμπλουτιστεί με νέα στοιχεία, να ενταχθεί σ’ ένα διαχρονικό ελληνικό παρόν το οποίο, εκ των πραγμάτων, φέρει τα χαρακτηριστικά μιας αχρονίας. Δύσκολα το τοποθετείς στο 1990 ή στο 2010, βοηθούν και τα έμμονα, παντός καιρού χαρακτηριστικά της ελληνικής ιδιαιτερότητας.

Η ιδέα στηρίζεται στην παρουσία ενός μεγάλου ηθοποιού όχι μόνο σε αξία αλλά και ηλικιακά. Υπεραιωνόβιος, 102 ετών, υπαγορεύει τη διαθήκη του στον βοηθό του συμβολαιογράφου. Επικρατεί μια ατμόσφαιρα εξορκισμού ενός επικείμενου -ενδεχομένως και συντελεσθέντος- τέλους.

Μπορεί κανείς να υποθέσει ότι ο εν λόγω έχει αποδημήσει. Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον εμφανίζονται, όχι ως φυσικές παρουσίες αλλά ως ενεργά φαντάσματα και συνομιλητές, δύο επίσης μεγάλοι στον τομέα τους: ένας πολιτικός κι ένας ποιητής.

• Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Γιάννης Ρίτσος;

Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. Δεν υπάρχουν ονόματα στο έργο. Υπάρχει απλώς ο κόσμος των μεγάλων σε μια χώρα μικρή. Οπως λέει ο ήρωας: «όμοιος ομοίω αεί πελάζει, για να μην πούμε βελάζει»…

Η διαθήκη αποτελεί σημείο εκκίνησης για ένα ταξίδι που, κατά κάποιον τρόπο, έχει ένα σκέλος προς το εσωτερικό του θεάτρου και ένα προς τα έξω, στη χώρα. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης συνθήκης δύο πρόσωπα ταξιδεύουν σ’ έναν χρόνο που είναι και δεν είναι συγκεκριμένος. Σε μια επικράτεια που θυμίζει τη σημερινή Ελλάδα όπου ο χρόνος έχει ακινητοποιηθεί. Γιατί αυτό που ζούμε τα τελευταία 7 χρόνια είναι μια θητεία στο σχολείο του Χρόνου...

• Ο ήρωας δεν έχει όνομα;

Οχι, γιατί όπως μαθαίνουμε κατάφερε να αποσπάσει δικαστική απόφαση που απαγορεύει τη χρήση του ονόματός του από όλους. Δεν ήθελε κανείς να τον πιάνει στο στόμα του... Ετσι το όνομά του αντικαταστάθηκε από τη δεικτική αντωνυμία Αυτός...

• Κωμωδία λοιπόν…

Εδώ μόνο γέλιο, για θλίψη αλλού... Και μόνο η φράση -υπάρχει στη διαθήκη- «τα ποσά είναι ασήμαντα, πλην τα αισθήματα πρωτεύουν» αρκεί... Το γέλιο είναι το τέλος όλων των πραγμάτων. Ή πεθαίνουμε ή γελάμε. Ή χαμογελάμε -δεν είναι απαραίτητο να μετράμε το γέλιο με το χαχανόμετρο. Κατά τον Ροΐδη, μια κωμωδία δεν μπορεί να είναι συνεχώς και αδιαλείπτως κωμική. Και η τραγωδία δεν είναι συνεχώς τραγική. Οι αρχαίοι γνώριζαν το κωμικό του τραγικού. Εμείς τα διαχωρίσαμε σε κουτάκια.

• Τι διαμείβεται ανάμεσα σε Αυτόν και τον βοηθό συμβολαιογράφου;

Αυτός υπαγορεύει τη διαθήκη του στον 35ο κατά σειρά συμβολαιογράφο… Ολες τις προηγούμενες τις αναθεωρούσε, τις έσχιζε και ξανά απ’ την αρχή. Ο άνθρωπος είχε παθολογική ανάγκη να συντάσσει διαθήκες, μια δουλειά που πάει 40 χρόνια τώρα. Δεν είναι κανονικό να υπαγορεύεις για 35η φορά ένα κείμενο διαθήκης.

Αλλά μιλάμε για μια πραγματικότητα υπέρτερη του θεάτρου, την πραγματικότητα του παιγνίου. Οι άνθρωποι λοιπόν παίζουν, επιχειρούν να πραγματώσουν το Σιλερικό «ο άνθρωπος είναι ελεύθερος μόνο όταν παίζει». Στο ίδιο ύψος του θεάτρου στέκει μια λειτουργία υπέρτατης αξίας που συνήθως την υποτιμάμε, την απαξιώνουμε: η διασκέδαση.

Από την ώρα που δεν μπορούμε να καθίσουμε φρόνιμα μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μας είμαστε καταδικασμένοι να βγούμε και τότε ανοίγει ο δρόμος προς τη λειτουργία της διασκέδασης. Υπόθεση σοβαρή, πολύ πιο σοβαρή απ’ ό,τι φανταζόμαστε.

• Τι είδους άνθρωπος είναι Αυτός;

Κατά δήλωσή του πρέπει να είναι ο καλύτερος, δεν υπάρχει άλλος τέτοιος. Μην ξεχνάς ότι μιλάμε για όντα θεάτρου, όπως όλα τα πρόσωπα της σκηνής. Απλώς είναι γραμμένα από συγγραφείς που ξέρουν ότι πρόκειται για όντα θεάτρου παρόλο που κάποιοι πιστεύουν ότι είναι όντα πραγματικά, της ζωής.

Εγώ δεν ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Δεν αναπαριστώ έναν πραγματικό ήρωα. Δεν υπάρχει πραγματικός ήρωας που να υψώνεται στο επίπεδο της θεατρικής μορφής. Και ο πραγματικότερος όλων διαψεύδεται ως πραγματικός...

• Πόσο μας μοιάζουν αυτά τα όντα;

Να ρωτάς πόσο εμείς τους μοιάζουμε. Πόσο μοιάζουμε στα πλάσματα της λογοτεχνίας; Πόσο ζητάμε λογαριασμό από ένα μυθιστόρημα; Του λέμε: υπάρχεις επειδή κρίνω ότι μου μοιάζεις, επειδή είσαι σαν κι εμένα; Ή μήπως: υπάρχεις επειδή μου αποκαλύπτεις κάτι που, εν αγνοία μου, είμαι;

Συνήθως νομίζουμε ότι τα όντα της λογοτεχνίας μάς μοιάζουν ώσπου αποκαλύπτεται ότι εμείς τους μοιάζουμε. Αυτό κάνει έναν μπακάλη να ζει το δράμα του Λιρ. Ενας μπαρμπα-Γιώργης συνοικιακού μπακάλικου έχει σχέση με τον σεξπιρικό βασιλιά και την Κορντέλια;

Εχει όταν, υποχρεωμένος να μοιράσει την περιουσία του, ζει μια οικογενειακή τραγωδία. Ε λοιπόν ο Λιρ τον περιέχει τον μπακάλη. Καλώς ή κακώς για τον κάθε μπακάλη, η αλήθεια είναι ότι περιέχεται από τον Λιρ. Ετσι εξηγείται γιατί πηγαίνουμε στο θέατρο. Επειδή, μέχρι νεωτέρας διαταγής, η τέχνη λειτουργεί ομοιοπαθητικά.

Κρυφές δυνάμεις

• Μπορεί κανείς να συνδέσει τον Mynotis με πραγματικό πρόσωπο;

Το θέατρο είναι τα πρόσωπα αλλά και το τέλος των προσώπων. Πίσω απ’ αυτά αναπτύσσονται δυνάμεις, πρωταγωνίστριες μάλιστα, όπως συμβαίνει και στη ζωή, άσχετα αν δεν είναι ορατές. Στο θέατρο βλέπουμε και τα πρόσωπα και τις δυνάμεις πίσω τους, αόρατες, παραστάτιδες, κινούσες ή μη κινούσες προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Είναι το πλεονέκτημα του θεάτρου να βλέπεις μαζί με το πρόσωπο και τη σκιά, τη δύναμη.

Από μια άποψη το «Relax» είναι μια ομολογία πίστεως στη δύναμη του θεάτρου. Οπως λέει ο ήρωας: εγώ ακολουθώ τα χνάρια του Μ. Ναπολέοντος. Αυτός ήξερε ότι η κοσμική, η πολιτική εξουσία είναι υποτακτική του θεάτρου, σκιά, υπηρέτρια της σκηνής. Ηξερε ότι φορέας της εξουσίας είναι ο πρώτος παλιάτσος. Γι’ αυτό βλέποντάς τον μοιραζόμαστε τη δίψα για την αναγνώριση των δυνάμεων που μας κινούν, μας ταπεινώνουν, μας μεγεθύνουν, μας κονταίνουν.

Καταδικασμένοι στον τυχοδιωκτισμό

• Το παρόν διατρέχει καθόλου την παράσταση;

Με τα χαρακτηριστικά της αχρονίας φυσικά, καθότι το χαλί του μέλλοντος έχει αφαιρεθεί κάτω από τα πόδια των σημερινών Ελλήνων καταδικάζοντάς τους σ’ ένα ατελεύτητο παρόν. Ο παρών χρόνος δέχεται τέτοια διαστολή που προσδίδει στις υπάρξεις αφύσικα χαρακτηριστικά. Τους κάνει μάσκες μέσα στη δυστυχία τους ή μέσα στην αναιτιολόγητη χαρά τους.

Ο,τι ζει η Ελλάδα είναι το προϊόν μιας βιοπολιτικής βόμβας. Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω ότι το 2010 με τον «Τυχοδιώκτη» κάναμε την υπόθεση ότι αυτό που μας βρήκε θα τελειώσει στις 25 Μαρτίου του 2021. Μανιφέστο στο οποίο προσχώρησαν διάφοροι πολιτικοί άντρες: Σαμαράς, Μητσοτάκης, Τσίπρας…

Το 2021 έγινε ένα είδος σημαίας για το μέλλον ταυτιζόμενο με την έξοδο. Γι’ αυτό κι εγώ, εν όψει ενός προσωπικού σχεδιασμού μέσα στην αχρονία, προτείνω να θεωρήσουμε τα 200 πρώτα χρόνια, από το 1821 έως το 2021, Πρόλογο.

• Πρόλογο σε τι;

Ολα όσα έζησαν οι Ελληνες το διάστημα αυτό είναι η εισαγωγή εις το κυρίως μυθιστόρημα. Το έργο θα αρχίσει σε λίγο. Μη μου ζητήσεις να το περιγράψω, δεν είμαι προφήτης. Ο πρόλογος αφορά σε όσα έχουν συντελεστεί πρόσφατα, με τις ουρές του παρελθόντος. Γι’ αυτό προχείρως έχω φτιάξει ένα πλαίσιο βημάτων μετά το «Σιχτίρ» και το «Ριλάξ»: «Πόθεν Αίσχος», «Ανεμοι μεταβλητοί», «Στο πουθενά».

• Τι είναι αυτά;

Σχέδια σκηνικών συνθέσεων μέχρι το 2021, μιας και ο χρόνος στην Ελλάδα είναι ένα διεσταλμένο παρόν που μπορεί να υποδεχτεί και θραύσματα άλλων χρόνων, όπως κάθε διεσταλμένο παρόν. Εχω υπολογίσει ότι σ’ αυτό το ιδιότυπο παρόν μου χρειάζονται τρεις κινήσεις με έργα που έχουν ήδη εξασφαλίσει χορηγούς: Ψώρας Foundation, Ληγμένα Τρόφιμα Α.Ε., Μπατιρίδα ΕΠΕ.

Ζούμε το τέλος των ψευδαισθήσεων που αφορούν στη γραμμικότητα της προόδου. Ελεγαν κάποιοι παλιά: τα παιδιά μας θα ζήσουν καλύτερα από εμάς. Αν έχω ένα εισόδημα 2 χιλιάδων ευρώ, εκείνα θα έχουν 4 χιλιάδες, αν έχω ένα σπίτι, εκείνα θα φτιάξουν δύο σπίτια. Αυτό πάει, η ζωή το ανέτρεψε. Κι αυτό είναι βαρυσήμαντο σχόλιο σε ό,τι αφορά το αίσθημα της βίωσης του χρόνου. Το τέλος φαντασίωσης της προόδου καθιστά τους Ελληνες υπερσύγχρονους.

• Θα καταφέρει η κυβέρνηση να εξαντλήσει τη θητεία της;

Εχει σημασία; Αποδεδειγμένα διανύουμε τη δεκαετία της καταστροφής. Μετά τον Εμφύλιο η Ελλάδα εντάχτηκε στον κόσμο ως κομμάτι του δυτικού συστήματος κουβαλώντας δύο προσόψεις. Αυτή της δημοκρατίας που δοκιμάστηκε αλλά η χούντα ήρθε να αποδείξει πόσο εύθραυστη ήταν. Η καπιταλιστική πρόσοψη άρχισε να ξηλώνεται το 2010 και η καταστροφή συνεχίζεται.

Μια διπλή δηθενιά δηλαδή σε ό,τι αφορά τη νεοελληνική ταυτότητα. Η Ελλάδα ως νεοδημιούργητο κράτος φέρει χαρακτηριστικά ανεκδότου. Κάτι πολύ πρωτότυπο και πολύ αστείο: ένα κομμάτι της Ανατολής πάει στη Δύση… Αλλά η ύπαρξη του αστείου δεν απαγορεύει και το αίμα. Εχουμε αίμα και αστείο μαζί.

Η παράδοση που γεννά τον μάγκα προερχόμενη από το τσελιγκάτο, αρματολούς και κλέφτες, φτάνει ώς τις μέρες μας. «Θα βαράμε τα νταούλια και θα χορεύουν οι αγορές». Να μια δήλωση δωρεάν μαγκιάς. Οχι ότι υπάρχει μια γνησία μαγκιά... Ομως στη ρίζα του ελληνικού κακού δεν είναι ο παλικαρισμός του αρματολού, αλλά κάτι που τον υπερβαίνει: ο τυχοδιωκτισμός.

Οι άνθρωποι ήταν καταδικασμένοι να είναι τυχοδιώκτες, αλλιώς δεν είχαν ζωή. Θυμηθείτε τη δολοφονία του Καποδίστρια, θυμηθείτε πώς συμπληρώθηκε το παζλ του ελληνικού χάρτη. Τι να πεις για την τραγωδία του ελληνικού καταναλωτικού μοντέλου που οδήγησε στη χρεοκοπία η οποία, ακόμα, ντρέπεται να πει το όνομά της;

Σε πέντε μήνες κλείνουν 50 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας που κατέλυσε τη δημοκρατία και από την άλλη ολοκλήρωσε τη μετατροπή των Ελλήνων σε καταναλωτές -καθώς εξουδετέρωσε, αναγκαστικά, τα πολιτικά πάθη-, κάτι που κεφαλαιοποιήθηκε στη μεταπολίτευση. Με τόση ιστορία πώς να φτιαχτούν ατομικότητες οι οποίες είναι ανά πάσα στιγμή εύθραυστες και εκτεθειμένες στις μυλόπετρες της Ιστορίας;

Γι’ αυτό λέω έχουμε δουλειά ακόμα μέχρι να γραφτεί ο Πρόλογος. Δουλειά αντίστοιχη της αρχαιολογικής σκαπάνης του Παντερμαλή στο Δίον ή του Θέμελη στη Μεσσήνη...

• Πώς λοιπόν προσδιορίζει ο Ελληνας την ταυτότητά του;

Διερωτώμενος. Θέτοντας καινούργιες ερωτήσεις οι οποίες δεν επείγονται να απαντηθούν με τον φροντιστηριακό τρόπο, δηλαδή οι ερωτήσεις να προηγούνται των απαντήσεων, αλλά ζώντας μ’ αυτές. Η ελληνική και νεοελληνική εμπειρία είναι ένα πάρα πολύ πλούσιο ορυχείο.

Αιματηρό, θλιβερό, αλλά ενδιαφέρον για όποιον υποκύπτει στον πειρασμό ή διακατέχεται από τη διαστροφή της διερεύνησης. Αυτό τον καιρό νιώθω ότι μέσα σ’ όλα αυτά που χαρακτηρίζουν τη ζωή μας, αυξάνεται το ποσοστό των ανθρώπων που ανακαλύπτουν την αξία μιας σωστά διατυπωμένης ερώτησης.

Εξάλλου ο Μαρξ το είχε πει: ο άνθρωπος μπορεί να λύσει μόνο τα προβλήματα που μπορεί να θέσει. Με την καταστροφή όλων των προσόψεων νομίζω ότι αποδεσμεύεται αυτό το δυναμικό για τη διατύπωση των ερωτήσεων. Αρα σημασία έχει το πώς ρωτάμε.

• Αν δεν είχατε το θέατρο, πώς θα τα βγάζατε πέρα;

Εχεις δίκιο, αποτελεί ένα είδος σωσιβίου. Το ακριβό προνόμιο αυτής της δουλειάς.

Θέατρο Τέχνης (Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ.: 210 3222464) «Relax ...Mynotis». Κείμενο-σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου.
Σκηνογραφία: Κώστας-Ηρακλής Γεωργίου. Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Καλλιτεχνική συνεργάτις- εκτέλεση παραγωγής: Νικολέτα Φιλόσογλου. Ερμηνεύουν: Βασίλης Παπαβασιλείου, Γιάννος Περλέγκας. Μέγας χορηγός: ο ανεξάρτητος φορέας «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΓΟΣ Α.Ε.»...

 

ΘΕΑΤΡΟ
«Ας συνυπάρξουμε χωρίς αφορισμούς»
Eνα από τα αριστουργήματα του αμερικανικού θεάτρου, τον «Θάνατο του εμποράκου» του Αρθουρ Μίλερ, παρουσιάζει για πρώτη φορά το Εθνικό Θέατρο στην Κεντρική Σκηνή, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή και με...
«Ας συνυπάρξουμε χωρίς αφορισμούς»
ΘΕΑΤΡΟ
«Μου λείπει το “μαζί” στην τέχνη και τη ζωή»
Ο Δημήτρης Καταλειφός επέστρεψε στο θέατρο Εμπορικόν και πλάθει το έργο της νιότης του, τον «Γυάλινο Κόσμο» του Τενεσί Ουίλιαμς, που ζωντανεύει μέσα από τις μνήμες του κεντρικού ήρωα Τομ. Ο ακούραστος ηθοποιός...
«Μου λείπει το “μαζί” στην τέχνη και τη ζωή»
ΘΕΑΤΡΟ
«Εχουμε ανάγκη όχι από βιομηχανία τουρισμού αλλά χασομεριού»
Ποιος δεν θέλει ν’ ακούσει τον Βασίλη Παπαβασιλείου να φιλοσοφεί περιπατώντας ανάμεσα στις αρχαιότητες και τους πορτοκαλεώνες της Επιδαύρου, να ανατρέχει στην ιστορία τριών κρίσιμων προχριστιανικών αιώνων;
«Εχουμε ανάγκη όχι από βιομηχανία τουρισμού αλλά χασομεριού»
ΘΕΑΤΡΟ
Συνοδοιπόροι και συνωμότες της ίδιας τέχνης
Σήμερα δεν μπορούμε να φανταστούμε τον κόσμο μας χωρίς έστω μία θεατρική εκδήλωση, ιστορικά όμως και για το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη μας το θέατρο και οι θιασώτες του αντιμετωπίστηκαν αρνητικά.
Συνοδοιπόροι και συνωμότες της ίδιας τέχνης
ΘΕΑΤΡΟ
«Το γεγονός αντικαταστάθηκε από την άποψη»
«Το σπήλαιο», μια πρωτότυπη όπερα βασισμένη στην αλληγορία του Πλάτωνα, σκηνοθετεί στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Τέσσερις περφόρμερ, λυρικοί τραγουδιστές και ηθοποιοί, χρησιμοποιώντας τεχνικές του θεάτρου...
«Το γεγονός αντικαταστάθηκε από την άποψη»
ΘΕΑΤΡΟ
«Η σκηνοθετίτιδα σκοτώνει το θέατρο»
Συζητώντας με τη Ρούλα Πατεράκη πείθεσαι ότι εκείνη τη στιγμή διατυπώνει με τις πιο ακριβείς λέξεις τις απαντήσεις της, ότι εκφράζει με τη μεγαλύτερη δυνατή αλήθεια τις σκέψεις και τις επιθυμίες της, όσο...
«Η σκηνοθετίτιδα σκοτώνει το θέατρο»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας