Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Κάντε χώρο για τις Αντιγόνες που έρχονται»

Ο Στέλιος Μάινας με τη Βασιλική Τρουφάκου (Αντιγόνη)

«Κάντε χώρο για τις Αντιγόνες που έρχονται»

  • A-
  • A+

Ακόμα μια «Αντιγόνη» στο Φεστιβάλ Αθηνών, του Ζαν Ανούιγ τώρα, έρχεται στις 21, 22 Ιουλίου στο Rex του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία της Ελένης Ευθυμίου με πρωταγωνιστές τον Στέλιο Μάινα στον ρόλο του Κρέοντα και τη Βασιλική Τρουφάκου στον ρόλο της Αντιγόνης.

Το άταφο πτώμα του Πολυνείκη χρησιμοποιείται ως μέσο σωφρονισμού των πολιτών από τον Κρέοντα, κυβερνήτη της χώρας. Η Αντιγόνη, παιδί μιας άρρωστης κοινωνίας, εναντιώνεται με το ένστικτο της νιότης στις διαταγές, και θάβει τον νεκρό αδελφό της.

«Στο τέλος, πλάι σε έναν Φρουρό, που έχει ακυρώσει όλα τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του, κλονίζεται, δεν ξέρει πια γιατί πεθαίνει...», σημειώνει η νεαρή σκηνοθέτρια της παράστασης Ελένη Ευθυμίου.

Ο αμετανόητος Κρέων θα συνεχίσει να κρατάει τα ηνία της πολιτείας, οι Φρουροί θα συνεχίσουν να πίνουν και να παίζουν χαρτιά. Ενα σύγχρονο γηροκομείο, μια κοινωνία που περιμένει να πεθάνει, ένα τραγουδάκι που υμνεί τον ήρωα Ετεοκλή και η φωνή της Αντιγόνης που αντηχεί αέναα μέσα από την αιωνιότητα, φωτίζοντας κάθε φορά νέες όψεις του τραγικού

Τα δίπολα νεότητα-γήρας, ομορφιά-ασχήμια, δύναμη-αδυναμία, δίκαιο-άδικο αντιπαραβάλλονται στην «Αντιγόνη» του Ανούιγ για ν' αποκαλύψουν μια κοινωνία φοβισμένη, βουλιαγμένη στη διαφθορά. Εργο γραμμένο το 1942, επηρεασμένο από την πολιτική και κοινωνική συνθήκη στη Γαλλία κατά την ιδιόρρυθμη ναζιστική κατοχή. Μέσα σ' αυτό το υπαινικτικό πλαίσιο κινήθηκε και η παράσταση, λέει ο Στέλιος Μάινας:

Είναι συγκινητική, αλλά και αμετροεπής η φιλοδοξία αναμέτρησης με τέτοιους ογκόλιθους όπως είναι οι αρχαίοι τραγικοί. Οχι από θρησκοληψία, αλλά επειδή συνειδητοποιείς πως ό,τι κι αν πεις εσύ, εκείνοι τα έχουν πει όλα από πριν και καλύτερα από εσένα.
Ο Σοφοκλής βάζει το δάχτυλο στη πληγή που λέγεται "πόλις", θέμα που απασχολούσε τους προγόνους μας αλλά κι εμάς σήμερα.
Οι Ευρωπαίοι δραματουργοί κοιτάζουν τους τραγικούς χωρίς αίσθημα κατωτερότητας, συνομιλούν απευθείας με το έργο τους ανεξαρτήτως αποτελέσματος, χωρίς να υποφέρουν από τη δική μας βάσανο, το "δυσβάσταχτο" βάρος της κληρονομιάς.
Ο Ανούιγ συνομιλώντας με το έργο, αντιλαμβανόμενος μεγέθη και συγκρίσεις, έφτιαξε μια δική του Αντιγόνη, εμπνευσμένη από τον Σοφοκλή, αλλά τοποθετημένη στα μεσοαστικά γαλλικά σαλόνια μιας Θήβας, που στην πραγματικότητα είναι το κατεχόμενο από τους Γερμανούς Παρίσι

• Ο Κρέων ως στρατάρχης Πετέν στο κατοχικό Παρίσι;

Σ' ένα Παρίσι παραδομένο, με μια προδοτική κυβέρνηση Πετέν και μια Αντιγόνη-Ιωάννα της Λορένης άσπιλη, αμόλυντη, αθώα, παρουσία που συνοψίζει την έννοια «αντίσταση» εκείνες τις σκληρές για όλους τους λαούς της Ευρώπης εποχές. Ο Πολυνείκης πρέπει να ταφεί. Ο νεκρός δεν ανήκει στο κράτος, αλλά στην οικογένειά του.

Η τιμωρία είναι για τους ζωντανούς, οι νεκροί είναι δικαιωμένοι. Η ύβρις της σάρκας, που σαπίζει στον ήλιο, η ύβρις της πόλης που δεν θάβει το άγος του πολέμου, θα επισύρει θεία τιμωρία.

Μα οι εξουσίες προλαβαίνοντας τους θεούς, απειλούν, τρομοκρατούν, τιμωρούν, καταδικάζουν και εκτελούν στο όνομα της πόλης, στο όνομα των πολλών και ανήμπορων να τις αμφισβητήσουν. Οι γερασμένες εξουσίες, που σαπίζουν πιο γρήγορα και μυρίζουν περισσότερο από το εκδικητικά άταφο πτώμα του Πολυνείκη, συμπαρασύρουν στην πτώση και όλους όσους αγγίζουν.

Πεισματικά γαντζωμένοι στις σημαίες, που ούτε οι ίδιοι δεν πιστέψαμε, υπό τους ήχους του εμβατηρίου που φτιάξαμε, θα ενταφιάσουμε ζωντανή την ελπίδα που χάραξε, πριν καν ξημερώσει, στα κρυφά, στη ζούλα.

Η ελπίδα, άδολη, πάντα νέα, ασυμβίβαστη, ασυνεννόητη, άρα άχρηστη για τα δικά μας μαγειρέματα, για τη δικιά μας κουζίνα, προορισμένη να σβήσει πριν την πάρουν χαμπάρι κι άλλοι κι έχουμε μιμητές και ήρωες...

Οπως και το κατοχικό Παρίσι του Πετέν θα μπορούσαμε κι εμείς ν' απαντήσουμε σαν τον αλλοτινό ήρωα του Α' Παγκόσμιου πολέμου, που κατέληξε υπηρέτης των Γερμανών: «Εμείς δεν χρειαζόμαστε ήρωες, εργάτες χρειαζόμαστε...»

• Η εποχή μας γεννάει Αντιγόνες;

Η εποχή μας χρειάζεται ήρωες, τρελούς, νέους όχι μόνο ηλικιακά, δηλαδή ανθρώπους που δεν ντρέπονται να δηλώνουν άγνοια, δεν φοβούνται να δοκιμάζουν και να απορρίπτουν, που συνεχίζουν χωρίς τα βαρίδια του επαΐοντα.

Στη θέση των χειριστικών πολιτικάντηδων, των πολλά υποσχόμενων, των μαστόρων του εφικτού, έχουμε ανάγκη από εκείνους που όταν ερωτώνται «γιατί το έκανες;», απλά σηκώνουν τους ώμους. Χρειαζόμαστε εκείνους που θα συνομιλήσουν με την Ιστορία ξαναγράφοντας την απ' την αρχή, έτσι όπως επιχειρεί η Αντιγόνη του Σοφοκλή, του Ανούιγ, αλλά και κάθε Αντιγόνη που επιφυλάσσει το μέλλον.

Στο χέρι μας είναι να μην πνίξουμε κάθε ελπίδα, που επιχειρεί να αναπνεύσει λίγο καθαρό αέρα σ' αυτή τη δυσωδία του πτώματος που εξακολουθεί να αποσυντίθεται. Κάντε χώρο για τις Αντιγόνες που έρχονται...

Θέατρο REX/Σκηνή Κοτοπούλη. «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ. Μετάφραση: Στρατής Πασχάλης. Σκηνοθεσία-Μουσική: Ελένη Ευθυμίου. Σκηνικά: Ζωή Μολυβδά-Φαμέλη. Ενδυματολόγος: Μαίρη Μαρμαρινού. Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης. Μουσική: Κώστας Βόμβολος. Κίνηση: Βιτόρια Κοτσάλου, Κική Μπάκα. Δραματουργική επεξεργασία: Σοφία Ευτυχιάδου. Παίζουν: Φαίδων Καστρής (Χορός), Βασιλική Τρουφάκου, Ανέζα Παπαδοπούλου, Ιωάννα Μαυρέα, Γιώργος Φριντζήλας, Στέλιος Μάινας, Ερρίκος Μηλιάρης, Νίκος Ντάλλας, Ερρίκος Λίτσης, Μαίρη Λιαμή. 21-22 Ιουλίου, 21.00

ΘΕΑΤΡΟ
«Η χώρα σου είσαι εσύ ο ίδιος»
Μια «Αντιγόνη» που σχεδιάστηκε έτσι ώστε ο τόπος και οι άνθρωποί του να παίζουν τον βασικό ρόλο στον τρόπο προσέγγισής της θα δούμε στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ντέλλα. Μας μιλά ο...
«Η χώρα σου είσαι εσύ ο ίδιος»
ΘΕΑΤΡΟ
«Κοντά στους αισχρούς τα αισχρά μαθαίνεις»
Η ηθοποιός που έχει δοκιμάσει επανειλημμένα τις δυνάμεις της στο αρχαίο δράμα δίπλα σε σπουδαίους σκηνοθέτες που πάλευαν εμμονικά με τα κείμενα, όπως ο Ανατόλι Βασίλιεφ και ο Λευτέρης Βογιατζής, πρωταγωνιστεί...
«Κοντά στους αισχρούς τα αισχρά μαθαίνεις»
ΘΕΑΤΡΟ
«Το στοίχημα είναι να κρατήσουμε την ελπίδα»
«Στην τραγωδία παλεύεις με το αδιανόητο», τονίζει η γοητευτική, ταλαντούχα ηθοποιός Μαρία Ναυπλιώτου. Ερμηνεύει τη Μήδεια του Ευριπίδη στην ποιητική μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά και σε σκηνοθεσία της...
«Το στοίχημα είναι να κρατήσουμε την ελπίδα»
ΘΕΑΤΡΟ
«Επί χρόνια προετοιμάζομαι για το τέλος πολλών πραγμάτων»
Ο σπουδαίος ηθοποιός Γιάννης Φέρτης παίζει στην «Αλκηστη» του Ευριπίδη με το Εθνικό Θέατρο στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Ευαγγελάτου. Χορτασμένος μα πάντα ανήσυχος, μας μιλάει για την πολύχρονη...
«Επί χρόνια προετοιμάζομαι για το τέλος πολλών πραγμάτων»
ΘΕΑΤΡΟ
«Δεν πιστεύω πια σε καμιά ιδέα»
Η «Μήδεια» του Ευριπίδη σε μια αλλιώτικη ανάγνωση από τον Δημήτρη Καραντζά απόψε στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου. Μια παράσταση κουρδισμένη σε χαμηλούς τόνους, με λόγο και κίνηση δομημένα αυστηρά, μοτίβα...
«Δεν πιστεύω πια σε καμιά ιδέα»
ΘΕΑΤΡΟ
Σαν μαθητής στην Επίδαυρο
Μια ελληνορωσική συμπαραγωγή προκαλεί το ενδιαφέρον. Το ιστορικό Θέατρο Βαχτάνγκοφ της Μόσχας συνεργάζεται για πρώτη φορά με το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζοντας την Παρασκευή και το Σάββατο στην Επίδαυρο την...
Σαν μαθητής στην Επίδαυρο

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας