Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Μετανάστριες ζητούν «Ισια δικαιώματα»

Η Μαρία Τσιμά δεν είναι μόνο μια πολύ καλή ηθοποιός διασκευάζει και γράφει για το θέατρο

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Μετανάστριες ζητούν «Ισια δικαιώματα»

  • A-
  • A+

Η Λορέτα από τη Σιέρα Λεόνε, η Οξάνα από τη Λιθουανία, η Κλάρα από την Πολωνία, η Μαρίνα από τη Γεωργία, η Κριστέλα από την Αλβανία. Μετανάστριες, στα χέρια των οποίων ακουμπούσαμε τη φροντίδα των ηλικιωμένων γονιών μας.

Γυναίκες που αναζητούν «ίσια δικαιώματα» σε μια χώρα που η έννοια δικαίωμα κοντεύει να χαθεί και για εμάς, τους ιθαγενείς... Κι όμως, εκείνες εξακολουθούν να παλεύουν με λιγότερα χρήματα στην Ελλάδα της παρακμής.

Η παράσταση «Ισια δικαιώματα», που παρουσιάζεται στο Vault σε σκηνοθεσία Ελένης Γεωργοπούλου, βασίζεται σε συνεντεύξεις αυτών των γυναικών που πήρε η Μαρία Τσιµά. Οι προσωπικές µαρτυρίες που συνέλεξε αποτέλεσαν το υλικό κειμένων μυθοπλασίας, εμπνευσμένα από αληθινές ιστορίες.

Η Μαρία Τσιμά δεν είναι μόνο μια πολύ καλή ηθοποιός. Διασκευάζει (ανάμεσά τους και το βραβευμένο διασκευασμένο σενάριο για την «Αιολική Γη» του Ηλία Βενέζη), γράφει για το θέατρο και όχι μόνο. Από τον περασμένο Αύγουστο είναι αναπληρώτρια καλλιτεχνική διευθύντρια στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Μας μιλάει για τα «Ισια δικαιώματα» αλλά και για τα δικαιώματα που γίνεται προσπάθεια να κατακτηθούν για λογαριασμό του ταλαιπωρημένου οικονομικά ΚΘΒΕ.

Με την Ελένη Γεωργοπούλου έχουμε συνεργαστεί αρκετές φορές, αγαπάει το έργο, ξέρω ότι η ματιά της όπως και όλων των γυναικών-συντελεστών της παράστασης θα είναι γυναικεία, θερμή, ουσιαστική. Αφορμή για τα κείμενα στάθηκε η αρρώστια του πατέρα μου. Γνώρισα καλά τη γυναίκα που τον φρόντιζε όταν βρισκόταν επί τρία χρόνια κατάκοιτος. Εκανε πολλά γι’ αυτόν, συνδέθηκα μαζί της.
Αποφάσισα να γνωρίσω κι άλλες τέτοιες γυναίκες που αφήνουν δικούς τους ανθρώπους, γονείς, παιδιά, εγγόνια, κι έρχονται εδώ για να αφοσιωθούν σε ξένους. Εκανα δεκάξι συνεντεύξεις πάνω σ’ ένα κοινό ερωτηματολόγιο με γυναίκες που βρήκα μέσω φίλων και γνωστών από διάφορες χώρες. Οι περισσότερες ήταν πάνω από 40 χρόνων κι είχαν περάσει κάμποσα χρόνια δίπλα σε ανήμπορους γονείς και παππούδες. Πάνω σ’ αυτό το υλικό στηρίχτηκε το κείμενο.

• Το πιο ενδιαφέρον σημείο σ’ αυτές τις συναντήσεις;

Τα πιο ενδιαφέροντα συνέβαιναν όταν έκλεινε το μαγνητόφωνο. Εξοικειωμένες μιλούσαν πια για προσωπικά θέματα. Επέστρεφα σπίτι νιώθοντας ντροπή για τα πολυτελή παράπονά μου, την όποια μεμψιμοιρία στην καθημερινότητα. Είναι γυναίκες δυνατές, ζωντανές, χαρούμενες, γελαστές, εξωστρεφείς και κάποιες, ναι, ερωτικές.

Εχουν πάρει τη ζωή στα χέρια τους παρά τις αντίξοες συνθήκες. Αν και κλεισμένες στο σπίτι δεν εγκαταλείπουν τον εαυτό τους. Λαχταρούν το ρεπό της Κυριακής, δεν φέρουν καμιά παραίτηση, δεν αφήνουν κανένα χώρο για λύπηση. Κερδίζουν τη ζωή τους βοηθώντας κάποιους άλλους να ζήσουν.

• Συνδέονται με αυτούς που φροντίζουν;

Οι περισσότερες είναι σαν προβάλλουν πάνω τους τούς δικούς τους γονείς. Οταν συντροφεύεις κάποιον έντεκα χρόνια, αποκτάς σχέση ουσιαστική. Μερικές δεν θέλουν να βγαίνουν ούτε στο ρεπό τους. Βλέποντας πολλή τηλεόραση -μαθαίνουν ελληνικά από τα σίριαλ-, ακούνε διάφορα και φοβούνται τις μετακινήσεις στην πόλη.

Στα κείμενα υπάρχει όλη η γκάμα των χαρακτήρων. «Πόσο μου αρέσει να παίρνω την τσάντα και να πηγαίνω στη θάλασσα», μου είπε κάποια που στον τόπο της τη στερείται... Η Λορέτα από τη Σιέρα Λεόνε, μία από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου, μιλάει άψογα ελληνικά, τώρα τελειώνει το Λύκειο. «Τηλεφωνούσα για δουλειά», μου λέει, «και το αφεντικό σαν να στενοχωριόταν που μιλάω καλά ελληνικά». «Θα έπρεπε να είστε περήφανος που μιλάω τη γλώσσα σας», του είπε, κι αυτός της κλείνει το τηλέφωνο λέγοντας: «Ναι, αλλά θα μου ζητάς και ΙΚΑ»...

Αυτή οργάνωσε τις γυναίκες από την Αφρική γύρω από τα αιτήματά τους κι όταν σε μια συνάντηση είδε κάποια με μωρό σκέφτηκε ότι προτεραιότητα δεν έχουν τα εργασιακά δικαιώματα αλλά ο αγώνας να αποκτήσουν αυτά τα παιδιά ιθαγένεια. Και τι θέλουν τελικά; «Ισια δικαιώματα» όπως είπε χαρακτηριστικά η Λορέτα. Μια φράση που η ευθύτητά της μού άρεσε και την έκανα τίτλο. Δεν εξωραΐζονται τα πρόσωπα. Υπάρχει όλη η γκάμα της ανθρώπινης συμπεριφοράς στις συγκεκριμένες συνθήκες. Ακόμα και η απελπισμένη, που χειροδικεί έτσι όπως θα έκανε ένα αδύναμο παιδί. Το αποτέλεσμα της βίας που έχει υποστεί η ίδια επί χρόνια, ζώντας και σε μια χώρα που ασκεί βία.

• Εγκλωβίστηκαν στη δική μας οικονομική κρίση αλλά αντέχουν.

Kι αυτό είναι ιδιαίτερα συγκινητικό. Αγαπούν τον τόπο, καταλαβαίνουν τη δυσκολία· οι περισσότερες έχουν περάσει μεγάλη φτώχεια. Οσο επεξεργαζόμουν το υλικό, έγραφα γι’ αυτές, αλλά πλέον ήταν σαν να μιλάω για όλους εμάς, Ελληνες και ξένους. Αλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η ανατροπή ενός καθεστώτος.

Επί αιώνες ο άντρας ήταν αυτός που εγκατέλειπε την εστία για να γίνει οικονομικός μετανάστης προκειμένου να συντηρήσει την οικογένεια. Τώρα, φεύγει η γυναίκα από το σπίτι, ξενιτεύεται και γίνεται ο άντρας της οικογένειας. Στέλνοντας 500 ευρώ κάθε μήνα από τον μισθό της, κρατά το σπίτι. Σπουδάζει και παντρεύει παιδιά, τους ανοίγει σπίτια και τα επιπλώνει.

• Δεν φοβούνται τη δυσκολία στην επανασύνδεση με την οικογένεια όταν επιστρέψουν;

Κάποια μου λέει ότι φοβάται μήπως βρει έναν ξένο στο πρόσωπο του άντρα της. Πού ανήκουν τελικά; Και οι ίδιες αναζητούν μια ταυτότητα μετέωρη μεταξύ της πατρίδα τους και της Ελλάδας. Ωστόσο έχουν αναπτύξει φοβερή εξοικείωση με την τεχνολογία, χειρίζονται άνετα υπολογιστές, smartphones, κάρτες. Μιλάνε με τους δικούς τους στο skype. Στο κείμενο έχω μια μητέρα από τη Βουλγαρία που μιλάει με την κόρη της στο skype.

Βλέποντάς την συνειδητοποιεί πόσο μεγάλωσε· είναι πια φοιτήτρια. Κάποια στιγμή διακρίνει ένα τατουάζ στο χέρι της, αναστατώνεται όπως κάθε μάνα και πάει να τη μαλώσει. Η μικρή κολλάει το χέρι της στην οθόνη. Και η μάνα διαβάζει το τατουάζ: «mama»...

Η μητρότητα αποκτά γι’ αυτές τις γυναίκες μια άλλη διάσταση, γίνονται «γονιοί» ηλικιωμένων, στερώντας την ίδια στιγμή από τα παιδιά τους και τους δικούς τους γονείς τη φροντίδα της κόρης, της μάνας. Εχουν δημιουργήσει μια καινούργια ανθρωπογεωγραφία σ’ αυτό που λέμε οικογένεια. Δουλεύοντας κρατούν τη δική τους πίσω στην πατρίδα και χτίζουν μια άλλη εδώ. Τα πρώτα χρόνια, μέχρι να μάθουν τη γλώσσα, γίνονται τα ύστερα «παιδιά» των γερόντων γονιών μας. Αργότερα γίνονται «μητέρες» τους κι όσο περνάει ο καιρός, συντροφεύοντας το ελληνικό γήρας, γερνούν και οι ίδιες.

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος μπορεί να σωθεί

• Πώς μια καλή ηθοποιός σε μια στιγμή της καριέρας της, όπου ανοίγονται ρόλοι και έργα, αποφασίζει να δεχτεί την πρόταση συνδιεύθυνσης στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σ’ έναν πολύπαθο οργανισμό με υπέρογκα χρέη; Να μοιραστεί μια διευθυντική καρέκλα που επί χρόνια θεωρείται ηλεκτρική;

Ηταν στοίχημα που ξεπερνά την προσωπική καριέρα και την όποια καλλιτεχνική επίδοση. Ανοίγει χώρο σε αγώνα για κάτι μεγαλύτερο, δυσκολότερο αλλά συλλογικό. Οταν ο Γιάννης Αναστασάκης, αδελφικός φίλος και συνοδοιπόρος από τη «Στιγμή», θεατρική ομάδα που είχαμε, μου το ζήτησε, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί του δουλειά, πίστη και ευθύνη.

• Στο ΚΘΒΕ χάσκει μια οικονομική τρύπα 8,5 εκατομμυρίων ευρώ. Ενα θέατρο με χρόνιες παθογένειες και ιδιόρρυθμη ιδιοσυγκρασία. Η προσπάθεια δεν μοιάζει άπελπις;

Κι όμως, καταφέραμε μέσα σε επτά μήνες να μειωθεί το χρέος κατά 1.200.000 ευρώ. Δεν είναι λίγο μέσα στον ζόφο που επικρατεί. Σαφώς πρέπει να προσπαθήσουμε κι άλλο. Σκέψου ότι έχουμε 2.750.000 χρέος στο ΙΚΑ, με ρύθμιση η οποία είχε χαθεί, καθώς και 600 χιλιάδες στη ΔΕΗ. Η τρύπα είναι μεγάλη σε πολλούς τομείς.

Χρειάζεται εξορθολογισμός, είναι απόλυτη ανάγκη να διοριστεί οικονομικός διευθυντής. Ενα μεγάλο κομμάτι του χρόνου μας, σε βάρος της καλλιτεχνικής διαχείρισης, πηγαίνει σε απολύτως χρηστικά ζητήματα που αφορούν από την αγορά μιας λάμπας μέχρι τα μήλα που τρώει ο ηθοποιός στην παράσταση του Μάκμπεθ. Αν πίστευα ότι δεν υπάρχει ελπίδα, δεν θα αναλάμβανα. Είμαστε πολλοί που παλεύουμε και βλέπω ότι η νίκη είναι μαχητή.

• Τώρα βρίσκεστε στην Αθήνα πιέζοντας για την εκταμίευση της επόμενης δόσης της επιχορήγησης. Από το ποσό των 5.800.000 ευρώ έχετε μέχρι στιγμής εισπράξει το 40% και τώρα περιμένετε το 30%. Το υπουργείο Πολιτισμού στέκει αρωγός στην προσπάθειά σας;

Είμαι εδώ και πιέζω. Πράξη καθόλου ηττοπαθής, απόλυτα ενεργητική, αναγκαία. Το υπουργείο είναι δίπλα μας. Από την ημέρα που αναλάβαμε πρέπει να πω ότι υπάρχει... τακτικότητα στην τακτική επιχορήγηση, ενώ μας έδωσαν μια έκτακτη της τάξεως των 800 χιλιάδων ευρώ. Παλεύουμε κάθε φορά όπως κι άλλοι φορείς, όπως ολόκληρη η χώρα, μ’ ένα τεράστιο χρέος.

Μέσα σε ασφυκτικό πλαίσιο αναζητούμε τρόπους για να μπουν χρήματα στο θέατρο και συγχρόνως να το υποστηρίξουμε όσο γίνεται καλύτερα καλλιτεχνικά, με γνώμονα την εντιμότητα και την αξιοκρατία. Το ΚΘΒΕ είναι μεγάλο θέατρο. Μεγάλη η ευθύνη της Πολιτείας και ημών ώστε να μπορεί να επιτελέσει την αποστολή του στη Β. Ελλάδα και στα Βαλκάνια, να παράξει πολιτιστικό έργο. Το μεγάλο πρόβλημα είναι το οικονομικό. Ενώ μπορείς να σχεδιάσεις, να φανταστείς πολλά ωραία πράγματα, βρίσκεσαι πάντα μπροστά σ’ αυτό το εμπόδιο.

Από την άλλη, η δυσκολία σε κάνει και εφευρετικό. Φυσικά σ’ ένα κρατικό θέατρο δεν μεταφράζονται όλα στο ταμείο. Πρέπει να έχει ρεπερτόριο, να εκπληρώνει τον εκπαιδευτικό του ρόλο. Μοναδικό όπλο στη δυσκολία είναι η ζύμωση, η διαρκής κίνηση. Το θέατρο να είναι ανοιχτό, εξωστρεφές, να αναπτύσσει συνεργασίες, να κάνει πολιτιστική πολιτική.

Οι Σκηνές μας δεν έκλεισαν ούτε μέρα. Κάνουμε μετακλήσεις, οργανώνουμε θεατρικά εργαστήρια, συναυλίες. Εχουμε την ευχάριστη εμπειρία της περιοδείας της παιδικής παράστασης, η «Απολογία του Σωκράτη» ταξίδεψε στη Ρουμανία, στο Ανόι και, μετά από τις παραστάσεις στο Δημοτικό του Πειραιά, θα πάει στη Νάπολη.

Θα κάνουμε ανταλλαγές με τα θαυμάσια θέατρα των Βαλκανίων, συνεργαζόμαστε ήδη με τον απόδημο ελληνισμό. Συναντηθήκαμε σε κοινούς δρόμους με τα Πανεπιστήμια στη Θεσσαλονίκη. Χτίζεται σιγά-σιγά ένα δίκτυο μέσα στην πόλη, όπου το θέατρο παίζει βασικό ρόλο. Είμαστε ευτυχείς γιατί έχουμε ένα συνεργάσιμο Δ.Σ. Ολοι τους είναι άνθρωποι πνευματικοί, παραγωγικοί, εμπνευσμένοι, βοηθούν σε όλους τους τομείς.

• Εχετε κάνει περικοπές, μειώσεις αμοιβών; Με το χρέος 1.200.000 ευρώ της Οπερας που έχει περάσει στο ΚΘΒΕ τι θα γίνει;

Εχουν γίνει περικοπές σε πολλούς τομείς. Σε αμοιβές, διαχείριση ταξιδιών, αγορές υλικών. Εχουμε την υπόσχεση ότι το χρέος της Οπερας θα διευθετηθεί. Εμείς ζητάμε είτε να απαλλαγούμε είτε να μας δοθούν τα χρήματα ως έκτακτη επιχορήγηση.

• Η σχέση της καλλιτεχνικής διεύθυνσης με τους συνδικαλιστικούς φορείς πώς είναι; Το ιστορικά δραστήριο Σωματείο εκπροσωπεί σήμερα γύρω στους 310 εργαζόμενους.

Μην ξεχνάμε ότι οι εργαζόμενοι είχαν μείνει απλήρωτοι επί τρεισήμισι μήνες, η κατάσταση ήταν περισσότερο από τεταμένη. Σήμερα έχουμε κατέβει στον ένα μήνα αργοπορίας. Εχει γίνει αντιληπτή η δυσκολία αλλά και η πρόθεση για εξεύρεση λύσεων. Βλέπουν ότι παλεύουμε.

Το προσωπικό έβαλε πλάτη όλο τον χειμώνα και το ευχαριστούμε γι’ αυτό. Προσωπικό κουρασμένο, εξαντλημένο από καθυστερήσεις στη μισθοδοσία του εδώ και χρόνια. Υπήρξαν συνεπείς όχι μόνο στις παραστάσεις αλλά και σε έξτρα πράγματα. Ομάδες ηθοποιών έπαιξαν στην Ειδομένη και στο Ωραιόκαστρο, έκαναν αναλόγια σε ΚΑΠΗ και σε φυλακές.

Προετοιμάζουμε ένα ενδιαφέρον καλοκαίρι αλλά κι έναν καλλιτεχνικό χειμώνα με υπέροχους ηθοποιούς και σκηνοθέτες, όπως τους Γκραουζίνις, Μιλιβόγεβιτς, Μαστοράκη, Φασουλή, Καλαβριανό, Μόσχο, Παπαγεωργίου, Παρασκευόπουλο, Μαυραγάνη. Ρεπερτόριο πολυσυλλεκτικό, σύγχρονο, ξένο και νεοελληνικό, με σκηνοθέτες διαφορετικών γενεών που θα δώσουν το στίγμα που αξίζει στο Κρατικό.

• Το πρόβλημα των εκτός έδρας στις μετακινήσεις θα λυθεί; Η επίδοση των 110 ευρώ σε ηθοποιούς και τεχνικούς απαιτεί ως όριο τα 160 χιλιόμετρα απομάκρυνσης από την έδρα τους.

Μαζί με το Εθνικό Θέατρο ζητάμε διακαώς να επανεξεταστεί το θέμα, γιατί μια τέτοια ρύθμιση δεν μπορεί να καλύπτει τις ανάγκες μας, να είναι δηλαδή το θέατρο συνεπές στις υποχρεώσεις του απέναντι στο υπουργείο Πολιτισμού. Δεν γίνεται να πηγαίνεις για πρόβα ή παράσταση στους Φιλίππους και να επιστρέφεις αυθημερόν.

Δεν υπάρχουν θαυματοποιοί στην Ελλάδα

«Η Θεσσαλονίκη έχει αντιφάσεις. Εκεί που περιμένεις ότι θα περισσεύει η συντήρηση, σε ξαφνιάζουν καινούργιες, αιρετικές φωνές. Και τότε λες πως είναι μια πόλη σαν όλες τις άλλες. Θα έλεγες εύκολα ότι η Αθήνα είναι μια ανοιχτή πόλη; Απλώς, ζώντας εκεί, νιώθω ότι είμαι μακριά από το κέντρο μου... τη γενέτειρά μου Κεφαλονιά.

Εκεί όπου ζουν άνθρωποι που αγαπώ και κουβαλούν ιστορίες που αγαπώ. Αυτό το νησί είναι πάντα στο μυαλό μου. Εκεί επιστρέφω είτε βρίσκομαι στην Αθήνα είτε στη Θεσσαλονίκη».

• Ιδεολογικά ποιο είναι το κέντρο σας;

Ο ανθρωπισμός της Αριστεράς, όσο κι αν αυτή μετατοπίζεται ή παραθλάται.

• Αυτή η Αριστερά είναι απτή σήμερα;

Δεν είναι εύκολο να την... πιάσεις, πράγματι. Προσδιορίζεσαι κυρίως από τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο. Με ποιους συντάσσεσαι, τι ελπίζεις.

• Ή με ποιους δεν συντάσσεσαι;

Ισως κι αυτό. Πολεμάμε με ό,τι έχουμε, κι αυτά δεν είναι λίγα. Το 2021 θα γιορτάσουμε δύο αιώνες κράτους και σ’ αυτά τα χρόνια έχουμε καταφέρει πολλά πράγματα. Παλεύουμε να σταθούμε, να αντιμετωπίσουμε προβλήματα.

• Στην κυβερνώσα Αριστερά πιστεύετε;

Ελπίζω. Πάντως η εικόνα της χώρας δεν είναι προϊόν του τελευταίου χρόνου της κυβερνώσας Αριστεράς, πολιτικά και οικονομικά. Η βαθιά σήψη προϋπήρχε. Κανένας θαυματοποιός δεν θα μπορούμε ν’ αλλάξει νοοτροπίες, τόσο χαοτικές κατακρημνίσεις συνειδήσεων. Κανένας δεν θα μπορούσε να μεταστρέψει το κλίμα, να αναγεννήσει το έθνος...

Κι άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν προβλήματα. Δεν είναι εύκολη η ζωή ακόμα και στη Γερμανία. Και τι να πούμε για την ακροδεξιά λαίλαπα που έρχεται σαρώνοντας; Θα προκύψουν καινούργιες συλλογικότητες από τη νέα γενιά. Δεν μπορεί...

• Ποια είναι τα χαρακτηριστικά των σημερινών νέων;

Οι περισσότεροι έχουν καλύτερες σπουδές και λιγότερες ορατές ελπίδες... Θα δημιουργήσουν τη νέα συνθήκη. Ισως δεν προλάβουμε να το δούμε. Αλλά ας αισιοδοξούμε ότι θα ζήσουμε τα στάδια εκείνων των αλλαγών που θα προωθήσουν το καινούργιο.

Info: Πολυχώρος «Vault» (Μελενίκου 26, Βοτανικός, Τηλ.: 2130-356472) «Ισια Δικαιώματα» της Μαρίας Τσιμά. Σκηνοθεσία: Ελένη Γεωργοπούλου. Σκηνικά: Μικαέλα Λιακατά. Κοστούµια: Κλαιρ Μπρέισγουελ. Φωτισμοί: Μαρία Γοζαδίνου. Μουσική Επιμέλεια-Διδασκαλία: Αναστασία Κατσιναβάκη - Στέλλα Ράπτη. Ερμηνεύουν: Αναστασία Κατσιναβάκη, Ανδροµάχη Μαρκοπούλου, Μαρίνα Πανηγυράκη, Στέλλα Ράπτη, Αµαλία Τσεκούρα. Μέχρι τις 2 Ιουνίου, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.00.

 

ΘΕΑΤΡΟ
Είμαστε αόρατοι για την Πολιτεία
Συναντηθήκαμε με τον Βασίλη Παπαβασιλείου στη Θεσσαλονίκη μια μέρα πριν η πόλη μπει σε καραντίνα. Τρώγοντας μαζί ένα μεσημέρι στο ιστορικό «Ντορέ» μιλήσαμε για τη «Δεύτερη έκπληξη του έρωτα» του Μαριβό.
Είμαστε αόρατοι για την Πολιτεία
ΘΕΑΤΡΟ
«Το κοινό θα επιστρέψει διψασμένο στις αίθουσες»
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος αξιοποιεί μέσω του διαδικτύου το καταπληκτικό αρχείο του οργανισμού, στρέφει την προσοχή του στις καλοκαιρινές παραστάσεις «Ορνιθες» και «Γκόλφω»...
«Το κοινό θα επιστρέψει διψασμένο στις αίθουσες»
ΘΕΑΤΡΟ
Χτίστηκαν καριέρες πάνω στον διχασμό
Κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου σκηνοθετώντας την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, που παρουσιάζει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, και μας μιλάει για τα στοιχεία της τραγωδίας...
Χτίστηκαν καριέρες πάνω στον διχασμό
ΘΕΑΤΡΟ
«Η μετανάστευση φωνάζει εκκωφαντικά στ' αυτιά μας»
Αποτέλεσμα έρευνας τριών ετών και της συνεργασίας τριών ευρωπαϊκών θεατρικών οργανισμών, η παράσταση «Οι δρόμοι του χιονιού», που σκηνοθετεί στο Τόπος Αλλού, αποτυπώνει την αγωνία των ανθρώπων στην αναζήτηση...
«Η μετανάστευση φωνάζει εκκωφαντικά στ' αυτιά μας»
ΘΕΑΤΡΟ
«Προτιμώ να ζω σ’ έναν κόσμο χωρίς ιδεολογίες»
Ο Λιθουανός σκηνοθέτης, που έχει κάνει την Ελλάδα δεύτερη πατρίδα του, ετοιμάζεται να κατέβει στην Επίδαυρο με την περσινή επιτυχία του «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου. Εν τω μεταξύ σχεδιάζει καινούργια πράγματα...
«Προτιμώ να ζω σ’ έναν κόσμο χωρίς ιδεολογίες»
ΘΕΑΤΡΟ
«Μπορώ να αντέξω την κριτική, όχι την κακία»
Το «Λαμπεντούζα», έργο που γράφτηκε το 2015 από τον Αντερς Λουστγκάρτεν ύστερα από παραγγελία του Θεάτρου Σόχο του Λονδίνου, ανεβαίνει στις 28 Οκτωβρίου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία Βαγγέλη...
«Μπορώ να αντέξω την κριτική, όχι την κακία»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας