• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    22°C 20.6°C / 24.4°C
    1 BF
    68%
  • Θεσσαλονίκη
    Σποραδικές νεφώσεις
    24°C 21.1°C / 25.0°C
    2 BF
    73%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    19°C 13.9°C / 22.8°C
    2 BF
    77%
  • Ιωάννινα
    Αραιές νεφώσεις
    16°C 16.1°C / 16.1°C
    1 BF
    75%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    22°C 22.0°C / 22.0°C
    2 BF
    78%
  • Βέροια
    Αυξημένες νεφώσεις
    24°C 23.3°C / 23.9°C
    2 BF
    58%
  • Κοζάνη
    Αραιές νεφώσεις
    19°C 19.0°C / 19.0°C
    1 BF
    52%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    18°C 14.4°C / 22.8°C
    1 BF
    77%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    20°C 19.4°C / 20.0°C
    1 BF
    83%
  • Μυτιλήνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    21°C 21.0°C / 21.0°C
    1 BF
    78%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    22°C 22.0°C / 23.0°C
    1 BF
    60%
  • Σκόπελος
    Αραιές νεφώσεις
    21°C 21.1°C / 21.1°C
    1 BF
    51%
  • Κεφαλονιά
    Ελαφρές νεφώσεις
    21°C 21.0°C / 21.0°C
    3 BF
    94%
  • Λάρισα
    Σποραδικές νεφώσεις
    24°C 23.0°C / 24.4°C
    2 BF
    49%
  • Λαμία
    Σποραδικές νεφώσεις
    23°C 20.6°C / 24.4°C
    1 BF
    54%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    22°C 22.0°C / 22.8°C
    3 BF
    78%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    22°C 21.7°C / 22.2°C
    2 BF
    46%
  • Καβάλα
    Σποραδικές νεφώσεις
    21°C 20.0°C / 21.0°C
    1 BF
    83%
  • Κατερίνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    24°C 23.3°C / 23.9°C
    3 BF
    65%
  • Καστοριά
    Αραιές νεφώσεις
    19°C 19.0°C / 19.0°C
    1 BF
    52%
«Ας συνυπάρξουμε χωρίς αφορισμούς»

Πέτρος Φιλιππίδης

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

«Ας συνυπάρξουμε χωρίς αφορισμούς»

  • A-
  • A+
Ακολουθήστε μας στο Google news

Eνα από τα αριστουργήματα του αμερικανικού θεάτρου, τον «Θάνατο του εμποράκου» του Αρθουρ Μίλερ, παρουσιάζει για πρώτη φορά το Εθνικό Θέατρο στην Κεντρική Σκηνή, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή και με πρωταγωνιστή τον Πέτρο Φιλιππίδη.

Η πρώτη εικόνα που ήρθε στο μυαλό του Μίλερ γράφοντας τον «Θάνατο του εμποράκου» ήταν ένα τεράστιο πρόσωπο που θα εμφανιζόταν μέχρι το ύψος του προσκηνίου και μετά θα άνοιγε για να δουν οι θεατές το εσωτερικό του κεφαλιού ενός άντρα. Γι’ αυτό και ο πρώτος τίτλος ήταν «Το εσωτερικό του κεφαλιού του».

Τι γίνεται μέσα στο κεφάλι του πλασιέ Γουίλι Λόμαν, ενός άντρα που δούλεψε σκληρά για να συντηρήσει την οικογένειά του, με αρχές όπως πιστεύει, και που τώρα οι νόμοι της αγοράς τον πετάνε έξω; Γιατί δεν είναι πια αποδοτικός, η προσφορά του στο σύστημα-εργοδότη δεν είναι συμφέρουσα.

Στο μυαλό του Λόμαν, παρελθόν, παρόν και μέλλον συγχέονται, ενώ αγωνίζεται να βρει το στίγμα της προσωπικής και κοινωνικής του ύπαρξης, να υπερασπιστεί τις ιδέες του. Αλλά το ιδανικό της φαντασιακής επιτυχίας που απολάμβανε έχει γκρεμιστεί. Απογοητευμένος από τον εαυτό του, βλέπει την απόρριψη στο βλέμμα των γιων του. Η αξιοπρέπειά του κονιορτοποιείται, το αίσθημα της ήττας για τον χρόνο που περνάει τον γονατίζει. Η ανάγκη να αφήσει το ίχνος του στον κόσμο, το αίσθημα του να έχεις νικήσει τον έχουν προδώσει.

Ο Γουίλι Λόμαν είναι ένας εμποράκος που κυκλοφορεί με γυαλισμένα παπούτσια, το δειγματολόγιο των εμπορευμάτων του στο χέρι κι ένα χαμόγελο στο στόμα προκειμένου να πάρει μια παραγγελία. Κι όταν οι πελάτες του αρχίζουν να μην του επιστρέφουν το χαμόγελο, ο κόσμος καταρρέει. Και τότε φυτεύει δυο σφαίρες στο κεφάλι του. Γιατί, όπως λέει ο φίλος του σ’ έναν από τους γιους του Γουίλι, «ένας περιπλανώμενος εμποράκος πρέπει να ονειρεύεται, είναι μέρος της δουλειάς του»…

«“Ο Εμποράκος” είναι έργο ογκώδες σε νοήματα και πολλαπλών αναγνώσεων», λέει ο Πέτρος Φιλιππίδης. «Πλήρες, πυκνό, συμπαγές, συγκινητικό, προσφέρει τη δυνατότητα να κάνεις ό,τι θέλεις. Να μιλήσεις με τον εαυτό σου, με την ιδέα του θεάτρου, με τους συναδέλφους, με το κοινό, με κάθε τι που υπάρχει στη ζωή και μάλιστα με πολλούς τρόπους.

Η δυσκολία είναι ότι εσύ πρέπει να επιλέξεις κάποιον. Το αβαντάζ του έργου, τα περιέχει όλα, μπορεί να γίνει και το πρόβλημα στην παράσταση. Λες μια φράση και ανακαλύπτεις ότι ακουμπάει με δεκάδες τρόπους σε άπειρα συναισθήματα. Η συμπαντικότητά του απευθύνεται στον κάθε θεατή χωριστά. Ενας ρόλος δύσκολος αλλά συναρπαστικός».

• Ο Μίλερ έχει πει για τον ήρωά του: «Ενας άνθρωπος που πεθαίνει γιατί του λείπει μια θετική, βιώσιμη ανθρώπινη αξία».

Ο Λόμαν, ένας απλός άνθρωπος, συνιστά από μια ιδέα έως ένα τσουβάλι συναισθημάτων. Στη χρονική διαδρομή δύο ημερών διατρέχει όλη του τη ζωή. Κι αυτό ο Μίλερ το κάνει με τον πιο άμεσο, δεξιοτεχνικό τρόπο. Βλέπουμε αυτό που νιώθει, αυτό που σκέφτεται, ενώ παράλληλα μιλάει σε δύο, τρία επίπεδα. Στο όνειρό του, στους άλλους, στον εαυτό του. Σαν να οπτικοποιείται αυτό που σκέφτεται. Χάνοντας τη δουλειά του χάνει την ίδια του την ύπαρξη, σωριάζεται στα συντρίμμια του περίφημου αμερικάνικου όνειρου.

Η εργασία μέσα σε μια οργανωμένη κοινωνία σημαίνει πολλά. Οταν είσαι άνεργος με οικογένεια ή χωρίς, με όνειρα ή όχι, με επιλογές, σωστές ή λάθος, αναμετριέσαι με τον χειρότερο εφιάλτη. Ο Λόμαν συνεχώς αναλογίζεται τι θα συνέβαινε στη ζωή του αν έφευγε τότε με τον αδελφό του...

Αλλά τη στιγμή που επιλέγεις έναν δρόμο δεν ξέρεις ποτέ τι χάνεις ή τι κερδίζεις. Πέρα από το οικογενειακό, κοινωνικό, πολιτικό στοιχείο, υπάρχει και το οντολογικό. Ο Μίλερ θέτει το ερώτημα τι είναι ο άνθρωπος. Μετά το «Περιμένοντας τον Γκοντό», δεν θέλω να πω μεγάλες κουβέντες, αλλά θεωρώ τον «Εμποράκο» ένα από τα σπουδαιότερα έργα της κατηγορίας που αφορούν την ανθρώπινη ύπαρξη.

• Τι δικά σας πράγματα κινητοποιείτε για να ερμηνεύσετε τον ρόλο;

Ο συναισθηματικός πλούτος και η φιλοσοφική διάσταση του έργου μεταφέρονται όχι με διανοητικούς τρόπους αλλά άμεσα. Οι λέξεις ακούγονται με τον πιο απλό τρόπο του κόσμου, ενώ συγχρόνως δημιουργούν από κάτω ένα πλέγμα νοημάτων και ιδεών που το καθιστούν αριστούργημα. Πρέπει να καταλάβεις τον Λόμαν, να τον κατανοήσεις, να γίνεις αυτός ο ίδιος. Πιστεύω ότι όσο διεκδικούμε για τον εαυτό μας τη συνθήκη του αδαούς τόσο θα διατηρούμε το πλεονέκτημα να έχουμε επίγνωση του τι μας γίνεται. Το κείμενο είναι πολύ ισχυρό έτσι κι αλλιώς και σαφώς πολιτικό. Κινητοποιώ λοιπόν μνήμες, αποτυχίες, πολλά λάθη, αστοχίες μου. Γεγονότα που ζω εγώ ο ίδιος.

• Εννοείτε ότι έχετε κάνει αποτυχίες;

Μάλλον είμαι παρεξηγημένος. Εγώ δεν έχω προβλήματα ή ευαισθησίες όπως όλοι; Εδώ ζω, σ’ αυτή τη χώρα. Δεν παίζω τον ωραίο και τον καλό, τον σπουδαίο και ευαίσθητο πολιτικά. Αλλά με απασχολεί τι γίνεται γύρω μου, στη χώρα, στη ζωή μου, στη ζωή των άλλων, στους πρόσφυγες.

Δεν θέλω να παίξω τον πολιτικοποιημένο, αλλά δεν είμαι αδιάφορος. Ο καθένας αντιδρά με τον τρόπο του. Η επιλογή τού «Δάφνες και Πικροδάφνες» στο Μουσούρη δεν ήταν τυχαία. Ο καλλιτέχνης, εξαιτίας της φύσης της δουλειάς του, κινδυνεύει να χάσει το κοινωνικό του ανακλαστικό ή αυτό να προβάλλεται λιγότερο.

Αλλά αδυνατώ να πιστέψω ότι δεν θα είναι προοδευτικός άνθρωπος άρα και με προοδευτικές πολιτικές απόψεις. Κάτι τέτοιο θα ήταν κόντρα στην έννοια της δουλειάς μας. Στο σημερινό τοπίο βέβαια, τι σημαίνει πρόοδος και τι Αριστερά, είναι μεγάλο ζητούμενο.

Μπορεί ν’ ακούγομαι αφελής ή ρομαντικός, αλλά νομίζω ότι ισοπεδώθηκαν οι διαχωριστικές γραμμές, χάθηκαν οι ιδεολογίες. Τουλάχιστον δεν κινούμαστε στη ζωή μας με αφετηρία τις ιδέες. Βρίσκω όχι μόνο ανήθικο αλλά και καταστροφικό άλλα να πιστεύεις κι άλλα να πράττεις σε προσωπικό και σε κοινωνικό επίπεδο. Πώς εκδηλώνει κανείς σήμερα την αριστερή του συνείδηση; Ο,τι κάνει στον προσωπικό και δημόσιο βίο του συνδέεται μ’ αυτό που δηλώνει θεωρητικά;

• Εσείς;

Εγώ νομίζω ότι ο άνθρωπος έχει προδοθεί από το είδος του. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη προδοσία, δεν εννοώ με θεολογική, χριστιανική διάθεση. Ο άνθρωπος έχασε τον άνθρωπο. Κάτι που επισημαίνεται και στο έργο ανάμεσα στα δεκάδες άλλα θέματα που θίγονται. Γι’ αυτό είχα τη μεγάλη επιθυμία να παίξω τον «Εμποράκο». Σου προσφέρει τη δυνατότητα να εξερευνήσεις πράγματα που έχεις μέσα σου, να δουλέψεις με τον εαυτό σου κι όλο αυτό να γίνει τέχνη.

• Το θέατρο σας έχει αλλάξει ως άνθρωπο;

Γίνεται αυτόματα, μοιραία. Δεν αποθησαυρίζεις τις αλλαγές που φέρνουν έργα και ρόλοι στον χαρακτήρα σου. Εγώ αφήνομαι να γίνονται τα πράγματα, να με επηρεάζουν. Σταδιακά αποκτάς ένα χρήσιμο απόθεμα γνώσης, εμπειρίας που γίνεται εργαλείο ζωής όπως και το αντίστροφο. Το βίωμά σου συμμετέχει στον τρόπο της δουλειάς, ανοίγει δρόμους για να μαθαίνεις το θέατρο. Το πώς παίζεις έναν ρόλο είναι θέμα που με απασχολεί επειδή διδάσκω κιόλας.

Το δημοφιλέστερο ερώτημα στο πρώτο έτος κυρίως των δραματικών σχολών είναι: «Πώς παίζω;». Απαντώ: «Λες τα λόγια σου». Από εκεί ξεκινάς. Προσωπικά έχω την τάση να γίνομαι αυτός που παίζω χωρίς να καταφεύγω σε εξωτερικά τερτίπια, δεν κάνω προσθήκες. Εχω μάθει να γίνομαι χαμαιλέων. Κάνω μια κίνηση και νιώθω από πού προέρχεται, τι την προκαλεί. Οι πιο δημιουργικές ηλικίες για τον ηθοποιό είναι μεταξύ 45 και 65 χρόνων, όταν έχει αποκτήσει ωριμότητα, ματιά, προσωπική επένδυση.

• Σκηνοθετείτε τα τελευταία χρόνια. Αυτό σας έχει μετατοπίσει υποκριτικά;

Με έχει βοηθήσει πάρα πολύ ως ηθοποιό. Από τότε που άρχισα να το κάνω έγινα πιο μαλακός, πιο καίριος, πιο αφαιρετικός. Ναι, έγινα καλύτερος ηθοποιός, ήρεμος, ουσιαστικός. Η καθολική παρατήρηση της παράστασης, η εικόνα του εαυτού μου μέσα στον ρόλο, του ρόλου μέσα στο σύνολο, μου έφερε μια ησυχία. Αλλά όταν υπάρχει άλλος σκηνοθέτης υπακούω τυφλά, με ακρίβεια σε ό,τι ζητάει, αλλιώς είναι καλύτερα να φεύγεις.

• Σας καταχωρίζουν στο λεγόμενο «εμπορικό» θέατρο. Νιώθετε παρεξηγημένος;

Να πω ότι δεν είναι έτσι; Εσείς οι δημοσιογράφοι έχετε ευθύνη γι’ αυτό, εσείς πρέπει να το διορθώσετε κάποτε. Εμείς τι να κάνουμε; Αντε να ερωτηθούμε και να απαντήσουμε ότι δεν υπάρχει εμπορικό και ποιοτικό αλλά καλό και κακό θέατρο. Μου κάνει όμως εντύπωση πώς κάποιοι που κάνουν άλλη δουλειά, εμφανίζονται να ξέρουν τη δική μας, να την κρίνουν αφ’ υψηλού, να την αγαπούν περισσότερο από εμάς που την κάνουμε...

Ερχεται και το ίντερνετ από κοντά για να καταργήσει την έννοια του θεατή και να τον καταστήσει κριτικό. Το έχουμε χαλάσει το θέατρο κυρίως γιατί ως είδος μάς διευκολύνει να το αξιολογήσουμε, να το ερμηνεύσουμε, να το κριτικάρουμε. Στη μουσική, στον χορό, δεν είναι το ίδιο εύκολο, διέπονται από αυστηρούς κανόνες. Στο θέατρο οι νόμοι παραβιάζονται.

Εχει περάσει επίσης η άποψη ότι όποιος μπορεί να μιλήσει μπορεί και να παίξει. Οσοι δεν καταφέρνουν να αποκτήσουν αναγνωρισιμότητα με τον κλασικό τρόπο, με το ταλέντο τους δηλαδή, προσπαθούν διά της πλαγίας. Διαβάζω άρθρα κριτικών, δημοσιογράφων που εξυμνούν ηθοποιούς επειδή απλώς μιλούν, και εκπλήσσομαι. Το οπτικό τους νεύρο λειτουργεί διαφορετικά από το δικό μου; Και αναφέρομαι σε εξόφθαλμα παραδείγματα, όχι για το περί ορέξεως. Ας τελειώνουμε με τις κατηγοριοποιήσεις και ας συνυπάρξουμε χωρίς αφορισμούς.

• Δεν έχετε κάνει κακή παράσταση;

Και βέβαια. Αλλά σε κάθε παράσταση, όλη τη σεζόν, πρέπει να δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό. Δεν βαριέμαι ποτέ, ούτε στην 40ή λαϊκή απογευματινή με 100 γυναίκες στο κοινό. Παίζω για έναν στην πλατεία αλλά και για μένα στη σκηνή. Θυμάμαι στον «Επιθεωρητή» του Γκόγκολ με τον Γ. Κωνσταντίνου, παράσταση που μου έκανε πολύ κέφι αλλά υπήρξε μεγάλη εμπορική αποτυχία.

Ε, εγώ έβγαινα και έπαιζα σαν λυσσασμένος. «Πώς μπορείς», μου έλεγε ο Κωνσταντίνου, «να παίζεις έτσι για πέντε θεατές;». Μια χαρά μπορούσα. Κι έπειτα αυτοί οι πέντε δεν περιμένουν να δουν; Ασε που αν δεν παίξεις καλά ενδεχομένως να σου κάνουν μεγαλύτερη ζημιά από τους πεντακόσιους.

Θαυμάζω τον Κιμούλη και τον Χαϊκάλη

• Είχατε προτείνει στο Φεστιβάλ τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη.

Η πρότασή μας είχε πρωτοκολληθεί, είχε εγκριθεί προφορικά από τον Γ. Λούκο. Και μάλιστα με μια πολύ ωραία διανομή: Εγώ ως Καρίων, ο Γιάννης Μπέζος στον ρόλο του Χρεμύλου, ο Γιώργος Κιμούλης στον ρόλο της Πενίας και του Πλούτου αλλά και ως σκηνοθέτης της παράστασης. Τώρα δεν έχω ιδέα τι γίνεται. Εμείς έχουμε παραγωγό κι έναν θίασο πρωταγωνιστών. Βλέπω στη σκηνή τον Κιμούλη και χαίρομαι, τον θαυμάζω. Τον θεωρώ σπουδαίο ηθοποιό και παρεξηγημένη περίπτωση επειδή είναι δύσκολος, περίεργος ως άνθρωπος. Ε και;

• Δεν τον ανταγωνίζεστε στη σκηνή;

Δεν φοβάμαι και δεν ανησυχώ. Θέλω ισότιμους παίκτες. Αλλωστε αν φοβάσαι διεκδικείς και τότε διεκδικεί και ο άλλος. Κι έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος που δεν θα φέρει τίποτα θετικό για την παράσταση. Πρότεινα στον Παύλο Χαϊκάλη να παίξει στον «Πλούτο» τους υπόλοιπους ρόλους. Τον Παύλο τον θεωρώ πολύ καλό ηθοποιό.

• Πρώην βουλευτής, πρώην υπουργός...

Ξέρω τι λες, αλλά εγώ τον Παύλο Χαϊκάλη δεν τον ακυρώνω ως ηθοποιό εξαιτίας της όποιας πολιτικής του δραστηριότητας. Εγώ θέλω να παίξω και να ξαναπαίξω μαζί του γιατί τον θεωρώ σπουδαίο ηθοποιό, τον βλέπω στη σκηνή και χαζεύω. Κι αυτό προηγείται στην κρίση μου. Ισως εκείνος δεν κατάλαβε ότι αυτό προηγείται όλων των υπολοίπων. Δεν δικαιούμαι να τον κρίνω για τις πολιτικές του προτιμήσεις. Θαυμάζω το ταλέντο και για μένα εκεί τελειώνουν όλα τα άλλα. Δεν ξέρω τι θα γίνει με την Επίδαυρο. Ξέρω ότι είμαστε μια ωραία τετράδα, βάλε μας με όποια σειρά θέλεις...

Info:

Εθνικό Θέατρο/Κεντρική Σκηνή (Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, τηλ.: 210 5288170-171) «Ο θάνατος του εμποράκου» του Αρθουρ Μίλερ. Μετάφραση-σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής. Σκηνικά: Γιώργος Γαβαλάς. Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη. Μουσική: Nalyssa Green. Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης. Παίζουν: Πέτρος Φιλιππίδης, Πέγκυ Σταθακοπούλου, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Γιάννης Στόλλας, Θύμιος Κούκιος, Εύα Βάρσου, Νεκταρία Γιαννουδάκη, Γιώργος Δεπάστας, Βάσια Χρήστου, Δημήτρης Κίτσος, Γιάννης Τσορτέκης, Χάρης Τζωρτζάκης. Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 20.30, Κυριακή 17.30.

ΘΕΑΤΡΟ
Το χαλί του μέλλοντος αφαιρέθηκε κάτω από τα πόδια μας
Με τον ιδιαίτερο λόγο του ανατέμνει την Ελλάδα του χθες και του σήμερα, ενώ ετοιμάζεται για το «Relax ...Mynotis» στη Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης. Ενα έργο με αφορμή τον Αλέξη Μινωτή, κωμωδία γραμμένη με το...
Το χαλί του μέλλοντος αφαιρέθηκε κάτω από τα πόδια μας
ΘΕΑΤΡΟ
«Μου λείπει το “μαζί” στην τέχνη και τη ζωή»
Ο Δημήτρης Καταλειφός επέστρεψε στο θέατρο Εμπορικόν και πλάθει το έργο της νιότης του, τον «Γυάλινο Κόσμο» του Τενεσί Ουίλιαμς, που ζωντανεύει μέσα από τις μνήμες του κεντρικού ήρωα Τομ. Ο ακούραστος ηθοποιός...
«Μου λείπει το “μαζί” στην τέχνη και τη ζωή»
ΘΕΑΤΡΟ
«Εχουμε ανάγκη όχι από βιομηχανία τουρισμού αλλά χασομεριού»
Ποιος δεν θέλει ν’ ακούσει τον Βασίλη Παπαβασιλείου να φιλοσοφεί περιπατώντας ανάμεσα στις αρχαιότητες και τους πορτοκαλεώνες της Επιδαύρου, να ανατρέχει στην ιστορία τριών κρίσιμων προχριστιανικών αιώνων;
«Εχουμε ανάγκη όχι από βιομηχανία τουρισμού αλλά χασομεριού»
ΘΕΑΤΡΟ
Συνοδοιπόροι και συνωμότες της ίδιας τέχνης
Σήμερα δεν μπορούμε να φανταστούμε τον κόσμο μας χωρίς έστω μία θεατρική εκδήλωση, ιστορικά όμως και για το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη μας το θέατρο και οι θιασώτες του αντιμετωπίστηκαν αρνητικά.
Συνοδοιπόροι και συνωμότες της ίδιας τέχνης
ΘΕΑΤΡΟ
«Το γεγονός αντικαταστάθηκε από την άποψη»
«Το σπήλαιο», μια πρωτότυπη όπερα βασισμένη στην αλληγορία του Πλάτωνα, σκηνοθετεί στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Τέσσερις περφόρμερ, λυρικοί τραγουδιστές και ηθοποιοί, χρησιμοποιώντας τεχνικές του θεάτρου...
«Το γεγονός αντικαταστάθηκε από την άποψη»
ΘΕΑΤΡΟ
«Η σκηνοθετίτιδα σκοτώνει το θέατρο»
Συζητώντας με τη Ρούλα Πατεράκη πείθεσαι ότι εκείνη τη στιγμή διατυπώνει με τις πιο ακριβείς λέξεις τις απαντήσεις της, ότι εκφράζει με τη μεγαλύτερη δυνατή αλήθεια τις σκέψεις και τις επιθυμίες της, όσο...
«Η σκηνοθετίτιδα σκοτώνει το θέατρο»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας