Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η εφιαλτική όψη της λαγνείας

Η «Λούλα» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, «αυστηρά ακατάλληλη για ανηλίκους»

KAROL JAREK

Η εφιαλτική όψη της λαγνείας

  • A-
  • A+

Ενα τολμηρό μυθιστόρημα ανεβαίνει στη σκηνή. Τη «Λούλα» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου παρουσιάζει η θεατρική ομάδα Elephas tiliensis στο Θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία των Δημήτρη Αγαρτζίδη και Δέσποινας Αναστάσογλου.

Μια όμορφη φοιτήτρια έρχεται αντιμέτωπη με την εφιαλτική όψη της λαγνείας. Η Λούλα αναζητά απεγνωσμένα τη σωματική εκτόνωση. Η ανοργασμία της προβάλλει σαν αναπηρία παγιδεύοντας όλη της τη ζωή. Στον αντίποδα, η συγκάτοικός της, χωρίς να διαθέτει την εκθαμβωτική ομορφιά της Λούλας, απολαμβάνει τον έρωτα και κάνει τους άντρες να τρέχουν πίσω της.

Στο φοιτητικό τους δωμάτιο στα Εξάρχεια βλέπουν τηλεόραση και φαντασιώνονται τους γυμναστές των πρωινάδικων, μιλούν για το σεξ, ενημερώνονται από τα περιοδικά του Κωστόπουλου, μέχρι που ένας βρικόλακας τους βγάζει βόλτα στη διαβολική λάγνα Αθήνα.

Είναι μια παράσταση που μελετά την ενηλικίωση και τον αυτισμό μιας γενιάς μιλώντας για τον γυναικείο οργασμό και την απουσία του, για τη χρήση της ινδικής κάνναβης, για τις σεξουαλικές διαστροφές, για τον κόσμο των ψυχώσεων. Μια παράσταση αυστηρά ακατάλληλη για τους ανηλίκους, μια «πολιτική πορνογραφία», όπως τη συστήνει η ομάδα των Δημήτρη Αγαρτζίδη, Δέσποινας Αναστάσογλου. Δεν είναι πρώτη φορά που δραματοποιεί μυθιστόρημα για το θέατρο. Είναι μια ασφαλής μέθοδος η επιλογή της λογοτεχνίας, μια από γραφής εγγύηση για την παράσταση;

Δημήτρης Αγαρτζίδης: Μας παρακινεί η εκ νέου δημιουργία ενός έργου, που έχει ως ερέθισμα τη λογοτεχνία ή την ποίηση. Σ' αυτήν την περιοχή μπορεί να ανιχνευτούν έως και άπειρα κέντρα, προκειμένου να συνθέσει κανείς ένα θεατρικό κείμενο. Η επιλογή ενός από αυτά και η διερεύνηση της κατάλληλης μεθόδου, προκειμένου αυτό το κέντρο να αναπτυχθεί, αποτελεί για εμάς μια γοητευτική και δημιουργική διαδικασία.

Η «Λούλα» π.χ. είναι ένα μυθιστόρημα που φλερτάρει με πολλά είδη (θρίλερ, νουάρ, πορνογραφία κ.ά.), ακόμα και η πλοκή της ενέχει αντιθέσεις και αντιφάσεις ηθελημένες του συγγραφέα. Συνέπεια αυτού ήταν η δική μας προσέγγιση ν' αλλάζει διαρκώς μορφή, προκειμένου να εντοπίσουμε τον πυρήνα της παράστασης.

Δέσποινα Αναστάσογλου: Πρόκειται για μια κειμενική μετάλλαξη που διερευνά τον τρόπο με τον οποίο οι λέξεις και οι έννοιες δημιουργούν έναν πραγματικό χώρο φαντασίας, ονείρου και σκέψης. Αυτή η διαδικασία εμπεριέχει ρίσκο, αλλά για εμάς αποτελεί ισχυρό πόλο έλξης.

Το δύσκολο είναι να καταφέρουμε να αφουγκραστούμε αυτό που συμβαίνει στην πρόβα, στα σώματα και στον ψυχισμό των ηθοποιών σε σχέση με τη δραματουργία. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται να αφήνουμε πίσω ένα κομμάτι του έργου, που μπορεί να είναι γοητευτικό αλλά δεν είναι λειτουργικό. Ουσιαστικά γίνεται μια επανεγγραφή πάνω στην πρόβα. Και αυτό δίνει μια αίσθηση ελευθερίας του υλικού.

• Η «Λούλα» γράφτηκε πριν από 20 χρόνια. Προκάλεσε, δίχασε, ενθουσίασε, μισήθηκε. Το έργο φωτογράφιζε μια Ελλάδα εκείνης της αλλοτινής επίπλαστης υπεραφθονίας.

Δ. Αγαρτζίδης: Η Ελλάδα της υπεραφθονίας είναι η Ελλάδα που γεννηθήκαμε, η σημερινή Ελλάδα είναι αυτή που μεγαλώνουμε τα δικά μας παιδιά. Είναι σαν δύο διαφορετικές χώρες. Στην ηλικία της Λούλας φαινόταν ότι τίποτα δεν μπορεί να ταράξει αυτήν την ευημερία, όλα ήταν δυνατά, που σήμαινε πάντα όμως το εξής ένα: να ζήσεις άνετα και ασφαλής. Κάθε επιλογή είχε αυτόν τον στόχο. Χωρίς καμιά αμφισβήτηση, χωρίς καμιά ρήξη, μένοντας πάντα στην οικογενειακή πολυκατοικία, απολαμβάνοντας τα αγαθά της εκτεταμένης οικογένειας, που φροντίζει τους δικούς της και αφήνει τους άλλους να καίγονται.

Δ. Αναστάσογλου: Οπως λένε και οι στίχοι του Αρη Δαβαράκη στην «Πορνογραφία» του Μάνου Χατζιδάκι «… Για την Ευρώπη μα και για την Ασία πορνογραφούμε στα μάτια των παιδιών». Ο συγγραφέας αποκαλεί τη «Λούλα» πολιτική πορνογραφία. Το πορνό δεν εξαντλείται στην εμπορευματοποίηση του σεξ, αλλά επεκτείνεται στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο, στην καθημερινότητά μας. Παρ' όλη την κρίση που επήλθε ως αποτέλεσμα της εποχής με την πλαστή ευμάρεια, η νοοτροπία που καλλιεργήθηκε ριζώθηκε μέσα μας και παλεύουμε να την αποβάλουμε χωρίς να γνωρίζουμε ακόμα τον τρόπο. Σαν ζώα στο κλουβί.

• Πιστεύετε δηλαδή ότι «τα πρωινάδικα, οι γυμναστές, η πορνογραφία και η ανοργασμία» εξακολουθούν να είναι σημεία αναφοράς στη σημερινή ζωή των νέων μέσα στην κρίση;

Δ. Αγαρτζίδης: Η κουλτούρα του πρωινάδικου και του σκυλομάγαζου επιβλήθηκε μόλις τα πρώτα κεφάλαια άνοιξαν τα «μαγαζιά» τους και εδώ. Η επιβολή της κουλτούρας της φτήνιας, του άσχημου, της καψούρας έγινε με την υποστήριξη τεράστιων κεφαλαίων και επενδύσεων. Θα μπορούσε να διακρίνει κανείς τη σκοπιμότητα.

Ο νεοέλληνας δεν μόρφωσε τα παιδιά του, δεν σεβάστηκε το περιβάλλον του, δεν αγάπησε τη χώρα του. Τη γέμισε φασιστοειδή εκτρώματα και θεμελίωσε την κουλτούρα της αγένειας, του «είμαστε Ελληνες». Μακριά από κάθε ουσία δημοκρατικότητας αφέθηκε επιλέγοντας κυβερνήσεις που αγόραζαν την ψήφο του με αντάλλαγμα την εξασφάλισή του.

Δ. Αναστάσογλου: Ο σκοταδισμός της σύγχρονης Ελλάδας δυστυχώς πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Αυτή η υποκουλτούρα συνεχίζει να υπάρχει όχι μόνο γιατί συνηθίσαμε να αποδεχόμαστε την ασχήμια σαν κάτι φυσιολογικό, αλλά και γιατί εκπαιδευτήκαμε στρεβλά και ελλιπώς. Εχουμε βαθιά ανάγκη την πνευματικότητα, που η απουσία της φωνάζει, προκειμένου να επαναπροσδιοριστούν οι ζωές μας και οι επιθυμίες μας.

• Πού συναντούμε σήμερα την πραγματική Λούλα;

Δ. Αγαρτζίδης: Στα σχολεία, στις υπηρεσίες, στην κάλπη, στα δημοψηφίσματα, στην πολυκατοικία μας. Η Λούλα είναι αυτός που δηλώνει έτοιμος να πιστέψει, να λυτρωθεί, να παραπλανηθεί, αρκεί κάποιος να του χαϊδέψει τα μαλλιά, να τον κάνει να αισθανθεί επιθυμητός. Η Λούλα είμαστε, όπως γράφει η φίλη μας συγγραφέας Ελεάννα Βλάχου, όλοι όσοι βρίσκουμε ένα πλαίσιο και σκοτωνόμαστε να μπούμε μέσα σ' αυτό.

Δ. Αναστάσογλου: Η πραγματική Λούλα είναι όποιος, ενώ ζει σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον, εκτονώνει μια ανεξέλεγκτη ενέργεια που μπορεί να τον οδηγήσει στην απελευθέρωση ή στην καταστροφή. Πρόκειται για ένα υγιές ένστικτο αντίδρασης, που υπάρχει δυνάμει στον καθένα μας. Είναι τα ψυχικά μας αντισώματα στην ισοπέδωση, στο τυραννικό περιβάλλον που μας επιβάλλεται και σε ό,τι μας καθιστά αδρανείς. Η Λούλα μεταθέτει την ανελευθερία της στη σεξουαλικότητά της και, παραδομένη στην εμμονική αναζήτηση του οργασμού, φτάνει στον θάνατο τη στιγμή ακριβώς της απελευθέρωσής της.

INFO: Θέατρο του Νέου Κόσμου-Κάτω Χώρος (Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Νέος Κόσμος, τηλ.: 210-9212900). Σκηνικός χώρος, κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού. Μουσική: costinho (Κωστής Ζουλιάτης). Φωτισμοί- φωτογραφίες: Karol Jarek. Video: Μικαέλα Λιακατά, Ιάσων Αρβανιτάκης. Κίνηση: Αλεξάνδρα Καζάζου. Γλυπτά: Ιωάννα Πλέσσα. Παίζουν: Ανθή Ευστρατιάδου, Βίκυ Κατσίκα. Σάββατο 18.30, Κυριακή 21.30, Δευτέρα & Τρίτη 21.15.

 

ΘΕΑΤΡΟ
«Ο Δράκουλας είναι αφάνταστα γοητευτικός τύπος»
Είναι Ρουμάνος, ευγενής στην καταγωγή, με αριστοκρατικούς τρόπους, αλλά τις νύχτες διψάει για αίμα... Είναι ο Δράκουλας που έρχεται τα βράδια στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος. Τον έφερε η θεατρική ομάδα...
«Ο Δράκουλας είναι αφάνταστα γοητευτικός τύπος»
ΘΕΑΤΡΟ
Στον εφιάλτη του μέλλοντός μας
Το φουτουριστικό έργο του Γεβγκένι Ζαμιάτιν «Εμείς» κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στον Νέο Χώρο του θεάτρου Αττις σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου. Πρόκειται για το μυθιστόρημα που ενέπνευσε τον Τζορτζ Οργουελ, τον...
Στον εφιάλτη του μέλλοντός μας
ΘΕΑΤΡΟ
Συνεχίζεται η αντιπαράθεση για τις «Μαριονέτες»
Δύο επιστολές απαντούν στην επιστολή της προέδρου και διευθύνουσας συμβούλου της Νέας Σκηνής, Ειρήνης Λεβίδη, που δημοσιεύτηκε προ ημερών στην «Εφημερίδα των Συντακτών». «Ρίσκαρε την εργασία μας», λένε οι...
Συνεχίζεται η αντιπαράθεση για τις «Μαριονέτες»
ΘΕΑΤΡΟ
Ο Βελουχιώτης στη σκηνή
Ο «Αρης» είναι ένα ακόμα έργο της Σοφίας Αδαμίδου που αντλεί το θέμα του από την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης. Παίχτηκε με επιτυχία τον χειμώνα σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη και τώρα ξεκινά νέο κύκλο...
Ο Βελουχιώτης στη σκηνή
ΘΕΑΤΡΟ
«Θα προσφύγουμε στη Δικαιοσύνη»
Τι συνέβη με την παράσταση «Μαριονέτες» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν που επρόκειτο να ανεβεί τον ερχόμενο Οκτώβριο στο ιστορικό θέατρο; Τι ακριβώς χρεώνουν οι συντελεστές της παραγωγής στην Ειρήνη Λεβίδη που...
«Θα προσφύγουμε στη Δικαιοσύνη»
ΘΕΑΤΡΟ
Το Εθνικό πάει Αττικα
Το Εθνικό πάει παντού και διά της επικοινωνίας... Μέχρι τώρα βλέπαμε διαφημίσεις του προγράμματος του Εθνικού Θεάτρου στο μετρό, στο αεροδρόμιο, στους σταθμούς του μετρό, του ηλεκτρικού, του τραμ. Τώρα...
Το Εθνικό πάει Αττικα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας