• Αθήνα
    Ελαφρές νεφώσεις
    26°C 22.6°C / 27.4°C
    2 BF
    44%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    24°C 22.1°C / 25.8°C
    3 BF
    50%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    27°C 25.9°C / 27.7°C
    1 BF
    61%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    20°C 19.9°C / 19.9°C
    1 BF
    73%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    24°C 23.9°C / 23.9°C
    0 BF
    73%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    23°C 23.0°C / 23.5°C
    2 BF
    56%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    19°C 19.4°C / 19.4°C
    3 BF
    49%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    24°C 23.5°C / 23.5°C
    2 BF
    68%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    27°C 24.9°C / 27.5°C
    3 BF
    48%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    23°C 21.2°C / 22.9°C
    3 BF
    68%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    27°C 25.8°C / 27.4°C
    4 BF
    34%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    25°C 25.1°C / 25.1°C
    4 BF
    73%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    26°C 25.6°C / 25.6°C
    3 BF
    84%
  • Λάρισα
    Σποραδικές νεφώσεις
    24°C 22.9°C / 23.9°C
    0 BF
    69%
  • Λαμία
    Αραιές νεφώσεις
    27°C 22.3°C / 26.7°C
    3 BF
    60%
  • Ρόδος
    Αίθριος καιρός
    26°C 24.8°C / 26.0°C
    3 BF
    62%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    23°C 22.7°C / 27.7°C
    0 BF
    53%
  • Καβάλα
    Σποραδικές νεφώσεις
    22°C 21.7°C / 21.7°C
    2 BF
    69%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    24°C 23.9°C / 24.7°C
    2 BF
    51%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    17°C 16.7°C / 16.7°C
    2 BF
    62%
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Περιπέτεια περιπλάνησης και αποπλάνησης

  • A-
  • A+
Είναι μεγάλη μας χαρά να βλέπουμε έναν νέο σκηνοθέτη, τον Αλέξανδρο Διαμαντή, να προχωρά μπροστά με τόλμη σε ένα τόσο απαιτητικό έργο του κλασικού δραματολογίου. Η διασκευή αναπτύσσεται με τρεις ηθοποιούς. Εναν σταθερό Ντον Ζουάν στο κέντρο, από τον Ομηρο Πουλάκη. Και γύρω από αυτόν, τα άλλα πρόσωπα της κωμωδίας από τη Μάνια Παπαδημητρίου (με βασικό ρόλο τον συμπληρωματικά αντίθετο στον Ντον Ζουάν υπηρέτη του Σγκαναρέλο) και τη Δανάη Παπουτσή (που αναλαμβάνει μαζί με άλλους τον κεντρικό ρόλο της απατημένης από τον καρδιοκατακτητή και επίμονης στον έρωτα, Ελβίρας).

Πάντα κυνηγημένος από θεούς, ανθρώπους και τον εαυτό του, ο Ντον Ζουάν θα αρχίσει να περιπλανάται αενάως μετά την πρώτη εξομολογητική παρουσίασή του από τον Ισπανό καλόγερο και συγγραφέα Τίρσο ντε Μολίνα, στα 1615.

Μα θα πρέπει να περάσουν άλλα εβδομήντα χρόνια προτού ο Μολιέρος περιλάβει στο θέατρό του τον ακαταμάχητο αυτόν γητευτή της γυναικείας καρδιάς, για να τον μετατρέψει σε αληθινά σπουδαίο ρόλο θεάτρου, μισό φτιαγμένο από πραγματικότητα και μισό από καθαρό θέατρο, φωτεινό και σκοτεινό, σαγηνευτικό και επικίνδυνο, κυρίως όμως αιωνίως ελκυστικό, τόσο ώστε να ξεπερνά κάθε φορά το πλαίσιο οποιασδήποτε ερμηνείας και να γοητεύει τελικά εμάς τους ίδιους.

Κι έτσι όπως μόνο ο Μολιέρος κατάφερε να κάνει με τους μεγάλους ρόλους του, νιώθουμε πως ο Ντον Ζουάν καταφέρνει στο τέλος να δραπετεύσει από την καταδίκη του ancient régime και την πυρά της Κόλασης που τον περιμένει, για να διαφύγει στους δρόμους του επόμενου αιώνα και της μελλοντικής Επανάστασης, σε μια ακόμη νέα περιπέτεια περιπλάνησης και αποπλάνησης.

Πίσω από όλα βέβαια βλέπουμε ενώπιόν μας το θαύμα της ιδιοφυΐας του δημιουργού του. Υπάρχει κάτι στον Ντον Ζουάν αληθινά «επικίνδυνο», όχι για τις κυρίες που προειδοποιεί, μα για το ίδιο το σύστημα, λες και αυτός ο θεομπαίχτης σάτυρος, ο άθεος, κυνικός και λιμπερτίνος, ο μισάνθρωπος και ανθρωπιστής, μπορεί να προκαλέσει με το παράδειγμά του ένα σωρό από ενοχλητικές ερωτήσεις.

Ο ακόλαστος επιβήτορας του Μολιέρου, ας πούμε, είναι από τους πρώτους που μπορούν απέναντι από το εκκλησιαστικό παράγγελμα της συνετής ζωής να αντιπαραθέσουν το διονυσιακό ορμέμφυτο ενός βίου έκλυτου, σύντομου μεν, μα παράφορου. Κι αν σαν αλήτης και πλεϊμπόι εκμαυλίζει πολλές, σε πολλές χαρίζει την κατάφαση της θηλυκότητας. Κι αν σκανδαλίζει πολλούς, σε άλλους τόσους φανερώνει τον χαντακωμένο από τις συμβάσεις και την υποκρισία εαυτό τους.

Εδώ που τα λέμε, η σοβαρή παρεκτροπή του Μολιέρου, που κίνησε για μια ακόμη φορά εναντίον του την Εκκλησία και οδήγησε στη βίαιη διακοπή των παραστάσεών του, είναι πως αυτό που θα έπρεπε να παρουσιάζεται σαν θράσος και αλαζονεία από τη μεριά του κεντρικού ήρωα, μοιάζει περιέργως στη δική του κωμική πένα με θάρρος και περηφάνια. Για τους περισσότερους ο Ντον Ζουάν είναι κάποιος γόης που «ρίχνει τις γυναίκες» για να τις εγκαταλείψει αμέσως μετά βαριεστημένος - μα για τον Μολιέρο το κεντρικό σημείο του ήρωα βρίσκεται στην πέτρινη ευωχία του φινάλε του, στο απίστευτο εκείνο συμπόσιο ενός ζωντανού με ένα φάντασμα.

Είναι ασφαλώς ειρωνικό πως η αμετακίνητη πίστη του Ντον Ζουάν σε όσα λένε ο νους και οι αισθήσεις του είναι αυτό που τον οδηγεί τελικά σε μια εμπειρία παραφυσικού τύπου. Πρόκειται για ήττα; Ασφαλώς, μα είναι αυτή που του δίνει και την τραγική διάστασή του. Καθώς ο ίδιος παραμένει ίδιος και απαράλλακτος, αλύγιστος στις πεποιθήσεις του, διαψευσμένος ίσως στο τέλος αλλά όχι γελοιοποιημένος στην πτώση του, αναδύεται στο τελευταίο πικρό γέλιο του η στερνή υπενθύμιση από τα όρια του Καυκάσου, που λέει ότι όπως κι ο Προμηθέας κι αυτός θριαμβεύει νικημένος, κι αυτόν ακόμα ο θεός θα τον ρίξει στα μαύρα τάρταρα, μα δεν μπορεί να τον θανατώσει.

Και η αλήθεια αυτή είναι, ο Ντον Ζουάν δεν πεθαίνει ποτέ. Εκατό χρόνια αργότερα, να τος πάλι ξαναγεννιέται θριαμβευτής, στη μουσική του Μότσαρτ.

Ολες οι παραπάνω σκέψεις έχουν γονιμοποιήσει και αναπτύξει την παράσταση του θεάτρου «Σημείο» και είναι μεγάλη μας χαρά να βλέπουμε έναν νέο σκηνοθέτη, τον Αλέξανδρο Διαμαντή, να προχωρά μπροστά με παρόμοια τόλμη σε ένα τόσο απαιτητικό έργο του κλασικού δραματολογίου. Η διασκευή αναπτύσσεται με τρεις ηθοποιούς. Εναν σταθερό Ντον Ζουάν στο κέντρο, από τον Ομηρο Πουλάκη. Και γύρω από αυτόν, τα άλλα πρόσωπα της κωμωδίας από τη Μάνια Παπαδημητρίου (με βασικό ρόλο τον συμπληρωματικά αντίθετο στον Ντον Ζουάν υπηρέτη του Σγκαναρέλο) και τη Δανάη Παπουτσή (που αναλαμβάνει μαζί με άλλους τον κεντρικό ρόλο της απατημένης από τον καρδιοκατακτητή και επίμονης στον έρωτα, Ελβίρας).

Αυτή η πολλαπλή επιστρωμάτωση των ρόλων, όπως και μια αφηγηματικότητα στην παρουσίαση προσδίδουν στην παράσταση έναν τόνο επικού θεάτρου (και πράγματι ο Μπρεχτ είχε κάποτε καταπιαστεί με την κωμωδία του Μολιέρου) και την οδηγούν σε μια αντίστοιχη «διδακτική διαδικασία» σχετικά με το μήνυμά της. Στην παράσταση υπάρχει πράγματι έντονα και το στοιχείο της κοινωνικής διάστασης του Ντον Ζουάν, η κατάδειξή του σαν εκπρόσωπου της Ανθρωπότητας, αλλά και σαν προφήτη της πνευματικής έγερσης από την υποκρισία και τον φαρισαϊσμό που τον επόμενο κιόλας αιώνα θα οδηγήσει στον Διαφωτισμό.

Μα η σκηνοθετική επιτυχία της παράστασης βρίσκεται, πιστεύω, στο ότι αυτή προβάλλει και αξιώνει τη θέση των ηθοποιών της. Με τον ρόλο του Ντον Ζουάν ο Ομηρος Πουλάκης επιστρέφει στη σκηνή με συναρπαστική ωριμότητα, άριστη κατοχή των μέσων και σκηνικό κύρος. Εχει κατανοήσει τον ήρωά του σαν πρόσωπο αλλά και σαν τόπο της ανθρώπινης ύπαρξης. Και πιστεύω πως οι θεατές που γεμίζουν το θέατρο πίσω από το Πάντειο θα νιώθουν την ίδια ευχάριστη έκπληξη βλέποντάς τον - στον τρόπο με τον οποίο καταφέρνει να γεμίσει το πρόσωπο του Μολιέρου με διαφωτιστική πυγμή, στη ρομαντική κόψη του, στον περιπλανώμενο και αποσυνάγωγο ιππότη του.

Ειδικά όταν ο Σγκαναρέλος της Μάνιας Παπαδημητρίου τού δίνει τέτοια πολύτιμη βοήθεια! Ο ταπεινός λαϊκός ακόλουθος σαν να είναι ο μόνος που νιώθει το απέλπιδο όραμα του σκοτεινού ιππότη, που τον πονά και τον θρηνεί στο τέλος όχι σαν καταραμένο αλλά σαν ξοδεμένο ήρωα. Η Παπαδημητρίου δίνει την αναγκαία χοϊκή νότα του σάρκινου συμπορευτή του Ντον Ζουάν. Κι αν ο Σγκαναρέλος αμφισβητεί τον ηθικό βίο του, εκπροσωπώντας την «κοινή αντίληψη», χωρίς να το θέλει πέφτει κι ο ίδιος θύμα της γοητείας του.

Η Δανάη Παπουτσή αναλαμβάνει κι αυτή πολλούς και ποικίλους ρόλους, όμως η ερμηνεία της χτίζεται κυρίως στην Ντόνια Ελβίρα. Η επιτυχία της είναι ότι διακρίνουμε μέχρι την τελευταία στιγμή στο πρόσωπό της την έλξη που ασκεί ο Ντον Ζουάν. Νιώθουμε πως δεν πρόκειται για τυπική σχέση αποπλάνησης αλλά για κάτι βαθύτερο, που θα μπορούσε να εξελιχθεί κάποτε σε μια θύρα ελευθερίας ανοιγμένη με εκατέρωθεν κατανόηση και ειλικρίνεια.

Απολύτως λειτουργικά τα κοστούμια της Λέας Κούση και οι φωτισμοί του Παναγιώτη Μανούση.

Μια καθόλα αξιομνημόνευτη παράσταση στο «Σημείο», ένα βήμα εμπρός συνολικά στο θέατρό μας.

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΘΕΑΤΡΟ
«Ιχνη της Αντιγόνης» στον βίο σύγχρονων γυναικών
Στα «Ιχνη της Αντιγόνης» η διαχρονική έμφυλη βία, ο κοινός φόβος, η απογοήτευση, η οργή, η αλληλεγγύη είναι μερικά από τα επίκαιρα θέματα που ξετυλίγονται μέσα από το έργο.
«Ιχνη της Αντιγόνης» στον βίο σύγχρονων γυναικών
ΘΕΑΤΡΟ
Μια πολιτική παραβολή από τον πατριάρχη του σύγχρονου τουρκικού θεάτρου
Η πρώτη επίσημη παρουσίαση του Turgut Özakman στο ελληνικό θέατρο από το «Αγγέλων Βήμα» είναι γεγονός και αφορά ακριβώς την πτυχή του έργου του που συνδέεται με τις διαφωτιστικές του πεποιθήσεις.
Μια πολιτική παραβολή από τον πατριάρχη του σύγχρονου τουρκικού θεάτρου
ΘΕΑΤΡΟ
Η μετεπαναστατική ελληνική κοινωνία «πιθηκίζει» σε ρυθμούς πανηγυριού, βοντβίλ και καμπαρέ
Ο «Πίθηκος Ξουθ» είναι η πλέον αξιόλογη παραβολική σάτιρα της νεόκοπης αστικής ζωής της Αθήνας κοντά στα 1850 με τις αντιθέσεις του ευρωπαϊσμού και του ελληνοκεντρισμού.
Η μετεπαναστατική ελληνική κοινωνία «πιθηκίζει» σε ρυθμούς πανηγυριού, βοντβίλ και καμπαρέ
ΘΕΑΤΡΟ
Μια ξεκάθαρη δήλωση με τον ρεαλισμό των «από κάτω»
Η παράσταση του «Cartel» με τίτλο «Τα Κόκκινα φανάρια» θέλει πρωτίστως να μας ταρακουνήσει με μια πραγματικότητα που περιλαμβάνει, εκτός από πολλές κουβέντες και ψίθυρους, πρωτίστως ανθρώπους.
Μια ξεκάθαρη δήλωση με τον ρεαλισμό των «από κάτω»
ΘΕΑΤΡΟ
Σαν σάτιρα ηθών και φάρσα εξαπάτησης
Αν οι «Παίκτες» ενδιαφέρουν έναν σύγχρονο σκηνοθέτη, δεν είναι από μόνοι τους, αλλά σαν βάση για να χτίσει πάνω τους τη δική του πρόταση όπως κάνει και ο Γιώργος Κουτλής.
Σαν σάτιρα ηθών και φάρσα εξαπάτησης

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας