• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    24°C 20.9°C / 25.8°C
    1 BF
    53%
  • Θεσσαλονίκη
    Σποραδικές νεφώσεις
    22°C 19.7°C / 22.7°C
    2 BF
    75%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    23°C 22.6°C / 22.7°C
    1 BF
    46%
  • Ιωάννινα
    Ελαφρές νεφώσεις
    15°C 14.9°C / 19.7°C
    0 BF
    77%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    17°C 16.9°C / 19.6°C
    0 BF
    88%
  • Βέροια
    Σποραδικές νεφώσεις
    19°C 19.0°C / 20.0°C
    1 BF
    66%
  • Κοζάνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    16°C 16.4°C / 16.4°C
    2 BF
    48%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    20°C 20.4°C / 20.4°C
    2 BF
    51%
  • Ηράκλειο
    Αίθριος καιρός
    21°C 20.2°C / 23.8°C
    2 BF
    56%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    22°C 20.1°C / 21.9°C
    2 BF
    56%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    22°C 22.4°C / 22.8°C
    2 BF
    64%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    21°C 21.2°C / 21.2°C
    2 BF
    86%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    16°C 15.9°C / 15.9°C
    0 BF
    77%
  • Λάρισα
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    23°C 20.1°C / 23.9°C
    2 BF
    62%
  • Λαμία
    Ελαφρές νεφώσεις
    22°C 18.5°C / 22.2°C
    1 BF
    75%
  • Ρόδος
    Σποραδικές νεφώσεις
    22°C 21.8°C / 22.1°C
    3 BF
    68%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    22°C 21.1°C / 26.0°C
    2 BF
    61%
  • Καβάλα
    Αυξημένες νεφώσεις
    19°C 19.4°C / 19.4°C
    2 BF
    77%
  • Κατερίνη
    Αραιές νεφώσεις
    20°C 19.7°C / 22.3°C
    2 BF
    85%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    15°C 15.2°C / 15.2°C
    1 BF
    68%
ΦΩΤ.: ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Κάναμε μια αναρχική παράσταση»

  • A-
  • A+
Σκηνοθέτης και ηθοποιός εξηγούν πώς, με «φάρο» τον Ντάριο Φο και το εμβληματικό έργο του «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», έκαναν στο θέατρο «Γκλόρια» μια συνθήκη παράστασης από την αρχή και πώς χρησιμοποίησαν το σύμβολο του «γελωτοποιού» ως «έναν εκρηκτικό μηχανισμό μέσα στην κοινωνία».

Δεν με είχαν καμία ανάγκη. Εντάξει, έκανα κι εγώ τις ερωτήσεις μου, αλλά ο ένας έπαιρνε τη σκυτάλη από τον άλλο και η συζήτηση εξελισσόταν ως... αυθύπαρκτος «οργανισμός»! Κάτι παρόμοιο έγινε και στην παράσταση: «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» ανήκει μεν στον Ντάριο Φο, αλλά η παράσταση που ανεβάζει ο Γιάννης Κακλέας στο θέατρο «Γκλόρια» δεν ανήκει κιόλας. Την ίδια στιγμή που φαίνεται να είναι «νταριοφοϊκή» όσο ποτέ, είναι και γεμάτη ποιητικό ριζοσπαστισμό.

Το πώς το έκαναν, τι έκαναν και γιατί μας το εξηγούν οι δυο τους: ο ηθοποιός, τραγουδιστής και τραγουδοποιός (και αθλητής του τριάθλου, όπως τόνιζε συνεχώς ο σκηνοθέτης), Πάνος Βλάχος, και ο ίδιος ο Γιάννης Κακλέας. Από τη μεριά μας το μόνο που θα πούμε είναι πως είδαμε την παράσταση ήδη δύο φορές (πάντα με γεμάτο θέατρο) και θα την ξαναδούμε πάλι και πάλι.

● Το έργο είναι μεν «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» του Ντάριο Φο, αλλά δεν είναι μόνο ο Φο που υπογράφει το περιεχόμενο της συγκεκριμένης παράστασης. Λες και ο Φο είναι από κάτω και χαμογελάει ένιωσα... Πώς προέκυψε; Ασε που θέλει σκηνοθετική τόλμη να ανεβάσεις ένα κείμενο όπως το φτιάξατε.

Γ.Κ.: Ολα εκκινούν από την επιθυμία τού πώς θέλεις να δηλώσεις «παρών»! Από εκεί ξεκινάει η τόλμη, η ελευθερία, η επικοινωνία. Μαζί με τον Πάνο σκεφτήκαμε αυτή την παράσταση. Θέλαμε να μιλήσει για το τώρα μας, για το μαζί, για τον ρόλο του θεάτρου. Γιατί μέσα από το θέατρο υπάρχουμε (γι’ αυτό ξεκινάμε και με τον γελωτοποιό), αυτό είναι το δικό μας βήμα σε ό,τι ονομάζουμε «δημόσια ζωή» και «πολιτική σκηνή», ακριβώς γιατί στο θέατρο μπορούμε να μιλήσουμε ελεύθερα και χωρίς αυτολογοκρισία. Γι’ αυτό χρησιμοποιούμε πολύ τον γελωτοποιό ως σύμβολο ελευθερίας: ένα αναξιοπρεπές σύμβολο αλλά με εκρηκτικό μυαλό και ανατρεπτική σκέψη. Που εναντιώνεται σε κάθε μορφή εξουσίας διαθέτοντας το πλέον ακατανίκητο «όπλο»: το χιούμορ! Τη γελοιότητα, τον αυτοσαρκασμό. Αυτό είναι «γελωτοποιός»: ένας εκρηκτικός μηχανισμός μέσα στην κοινωνία. Αυτό γίναμε/είμαστε κι εμείς: αναξιοπρεπείς παλιάτσοι που παίρνουμε θέση!

Π.Β.: Ηταν ξεκάθαρο μέσα μας το πώς θέλουμε να υπάρξουμε στο σήμερα μέσα από αυτό το έργο. Και εννοώ όλη την ομάδα. Δεν θέλαμε να κάνουμε μια φάρσα, νομίζοντας λανθασμένα ότι αυτό κάνει ο Φο. Κάνει όμως πολύ περισσότερα. Θελήσαμε να δημιουργήσουμε μαζί του μια συνθήκη παράστασης από την αρχή. Μάλιστα στο μυαλό του Γιάννη ήταν πολύ ξεκάθαρο το θέμα των κειμένων και των τραγουδιών που φτιάχτηκαν από όλους μας. Πίστευε σε μας και σε μένα. Αυτό κι έγινε. Στη διαδικασία των προβών όλη η ομάδα ήμασταν σε δαιμονιώδη κατάσταση. Συνεχώς «γεννούσαμε» πράγματα: κείμενα, στάσεις, λέξεις, ρίμες. Μέσα στις πρόβες έγιναν όλα.

Γ.Κ.: Ο Πάνος έχει μια έντονη κοινωνική ευαισθησία, η οποία του επιτρέπει να μιλάει για πράγματα που τον αφορούν χωρίς να φοβάται. Μαζί του και ο Θοδωρής Σκυφτούλης που, εκτός από σπουδαίος ηθοποιός, είναι και ακτιβιστής και έφερε τη δική του ματιά και ευαισθησία γύρω από τα κοινωνικά ζητήματα. Μάλιστα ο πατέρας του, ο Νώντας, είχε γνωρίσει από κοντά τα γεγονότα που περιγράφει ο Φο τότε στην Ιταλία.

Ο Θοδωρής μάς βοήθησε πολύ να κρατήσουμε ένα μέτρο στον πολιτικό σχολιασμό και ταυτόχρονα να σατιρίσουμε πράγματα που μπορεί να είναι και δικά του: η παράστασή μας είναι μια αναρχική παράσταση. Υπό την έννοια ότι κάνουμε μια κοινωνική κριτική χωρίς ονόματα και τσιτάτα, απευθυνόμενοι και σε μας τους ίδιους. Παίρνουμε συγκεκριμένη θέση απέναντι στην κατάχρηση της εξουσίας σε όλες της τις εκφάνσεις. Ταυτόχρονα οι ηθοποιοί δίνουν τα πάντα: το σώμα, τη φωνή, την ερμηνεία τους. Προσωπικά είμαι υπέρ ενός θεάτρου ολικής... άλεσης (γελάνε). Εννοώ ενός ολικού θεάτρου, που η μουσική, το φως και το σώμα του ηθοποιού λένε την ιστορία... Αλλά να ξέρεις: ο Φο μάς οδηγεί. Ο Φο δεν είναι εστέτ. Μιλάει με μια λαϊκότητα και ταυτόχρονα ποιητικά. Και γράφει το έργο τη στιγμή που γίνεται η εκπαραθύρωση του αναρχικού, όχι χρόνια μετά. Αυτό θέλει κότσια!

Π.Β.: Δεν είναι τυχαίο ότι πήρε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Είναι συνεχώς παρών. Μαζί μας. Είμαστε ένα στην παράσταση. Και όλοι μας είμαστε γελωτοποιοί. Εξάλλου ο Φο το κάνει αυτό: δίνει τη σκυτάλη. Και μετέχουμε όλοι μας σε αυτή την ιερότητα της σκυτάλης που στέκεται απέναντι στην εξουσία. Δίχως τις δεξιότητες του συνόλου δεν υφίσταται το χτύπημα στην εξουσία... Προσωπικά είχα πολύ μεγάλη αγωνία στο πώς θα παρουσιάσουμε αυτή την κριτική και τι θέση θα πάρουμε. Ακριβώς γιατί ζούμε μια εποχής θέσης! Και ο Γιάννης ήταν πολύ ξεκάθαρος στο «πρέπει να πάρετε θέση!». Οπότε έπρεπε να κρατήσουμε μια ισορροπία στο να χτυπήσουμε στο ψαχνό, αλλά δίχως να δημιουργήσουμε ένα κενό ανάμεσα στον Φο (που ήταν μια περσόνα) και σε μας (που δεν είμαστε. Είμαστε απλώς ηθοποιοί). Νομίζω ότι το καταφέραμε.

«Θέλουν να μας κάνουν παίκτες ριάλιτι»

● Ζούμε πράγματι σε μια εποχή θέσεων;

Π.Β.: Σε εποχές κρίσης τα άκρα απομακρύνονται. Και ο κόσμος παίρνει θέση: είσαι δημοκρατικός ή όχι. Είσαι φασίστας ή όχι. Είσαι υπέρ ή κατά των εμβολίων. Ο διχασμός αυτός δημιουργεί έναν tribalism: είναι τόση η πληροφορία και ο διχασμός που ο κόσμος νιώθει ότι πρέπει/θέλει να ανήκει σε μια συγκεκριμένη ομάδα. Στους μεν ή στους δε. Πλέον, ό,τι και να πεις, όσο τρελό και παράλογο κι αν είναι, μπορεί να αποκτήσει «ακόλουθους». Δεν χρειάζεται πια να βγάζεις λόγους - αρκεί να σε «ακολουθούν» στο κινητό σου! Και τότε νιώθεις ότι υπάρχεις... Η ίδια η παράσταση, ακόμη και μία εβδομάδα πριν από την έναρξη, μας το γέννησε αυτό: πως πρέπει να πάρουμε θέση. Για κάθε «τυχαίο» γεγονός! Αυτό έπρεπε να κάνουμε... και μετά ας επιστρέψουμε στη ματαιότητα της ύπαρξής μας...

Γ.Κ.: Ολοι αποθέσαμε τα προσωπικά μας βιώματα επί σκηνής. Στα δικά μου μάτια ζούμε σε μια κοινωνία που είναι σαν να έχουν χτυπήσει έναν ταύρο στο κεφάλι, ο οποίος, ζαλισμένος, χτυπάει από τοίχο σε τοίχο μην μπορώντας να βρει έξοδο διαφυγής. Και κάθε φορά που τρέχει και αποκτά μια κίνηση, βρίσκει αδιέξοδο. Η δική μας δουλειά και του θεάτρου γενικότερα είναι να δείξουμε έναν προσανατολισμό! Οχι την έξοδο. Αλλά προσανατολισμό... Την έξοδο θα τη βρει κάθε ένας μόνο του. Εμείς θα πούμε «δεν πας στη σωστή κατεύθυνση» - αυτό.

● Πώς βρίσκουμε διέξοδο όμως; Μετά από δύο χρόνια πανδημίας, πάνω από δέκα οικονομικής κρίσης και εν μέσω μιας κυβερνητικής αναλγησίας;

Π.Β.: Προσπάθησαν να βάλουν τον φόβο μπροστά, αλλά δεν τους βγήκε. Μετά βάλανε το χρήμα (χαρτζιλίκι στους νέους για να εμβολιαστούν, πρόστιμο στους μεγαλύτερους, πρόστιμα κατά του εγκλεισμού κ.λπ.) - ούτε αυτά τους βγήκαν. Τώρα παίζουν το χαρτί του διχασμού. Και το παιχνίδι αυτό παίζεται απ’ όλες τις εξουσίες: και την πολιτική, αλλά και από τους δημοσιογράφους. Θα το πω ξεκάθαρα: το πώς ενδιαφέρεται η κυβέρνηση για την ελευθερία του λόγου και για τα ΜΜΕ φαίνεται από το πού διοχετεύει τα χρήματα! Και λειτουργεί με σύστημα: τι θέλω να περάσω στον κόσμο, ποιους θα πληρώσω να το κάνουν... Και έτσι τα πράγματα λειτουργούν ο μα λό τα τα! Η Εκκλησία λειτουργεί ομαλότατα, δίχως καμία κριτική, εκεί δεν υπάρχει διχασμός. Τυχαίο;

Η κυβέρνηση έχει πλάνο και αυτό φαίνεται και λειτουργεί. Στον πολιτισμό όμως (και όχι μόνο), που δεν υπάρχει κυβερνητικό πλάνο, κάθε βδομάδα είμαστε «υπάρχουμε-δεν υπάρχουμε». Το καλοκαίρι η υπουργός συναντήθηκε με κάποιους τραγουδιστές τυχαία και τους ρώταγε «πού τραγουδάτε;», μη γνωρίζοντας ότι έχουν απαγορευτεί οι συναυλίες! Δεν έχουν πλάνο για μας, που σημαίνει ότι δεν υπάρχουμε γι’ αυτούς. Το ίδιο συμβαίνει και με την Υγεία, αν και δε θέλω να εμπλακώ σε κάποια επιστημονική συζήτηση.

Με ενδιαφέρει να απαντάω στις δικές μου ιδέες και όχι να δημιουργήσω και άλλο φόβο ή διχασμό, ώστε να «βγάζουν» θέματα κάποιοι και να αποπροσανατολίζουν τον κόσμο. Αυτό βέβαια δεν γίνεται μόνο στην Ελλάδα - γίνεται παντού. Στις ΗΠΑ όλοι συζητούν για το παιδί που πυροβόλησε και αποφυλακίστηκε και κανείς δεν συζητάει για τη δίκη του Επστάιν, που γίνεται τώρα και εμπλέκονται μεγάλα ονόματα όπως του Μπιλ Κλίντον. Ολοι ασχολούνται μόνο με ένα θέμα - είναι ξεκάθαρο το τι συμβαίνει! Γι’ αυτό κι εγώ είπα σε πρόσφατη συνέντευξή μου πως «σταματήστε να με ρωτάτε για περιστατικά. Ρωτήστε με για ιδέες!». Τα υπόλοιπα είναι ένα ριάλιτι. Για το οποίο μάλιστα δεν πληρωνόμαστε καν!

Γ.Κ.: Μ’ άρεσε αυτό που είπες. Πράγματι θέλουν να μας κάνουν παίκτες ριάλιτι.

Π.Β.: Γιάννη, μας έχουν κάνει ήδη. Δες πώς προβάλλουν τους νέους καλλιτέχνες. Ποτέ δεν αφήνουν χώρο να μιλήσουν οι ίδιοι για τις ιδέες τους. Θα τους ρωτήσουν μόνο για τον έναν και τον άλλο. Και ώς εκεί.

«Αν μπορούσα, θα κραύγαζα «ζούμε σε δυστοπία!»»

● Αρα κάνετε μια αριστερή παράσταση;

Γ.Κ.: Κατ’ αρχάς εγώ είμαι αριστερός. Τι παράσταση θα κάνω, δεξιά; (γελάει). Για χρόνια το πολιτικό θέατρο θεωρούνταν στρατευμένη τέχνη. Ωστόσο πάντα πίστευα πως η αληθινή τέχνη είναι στρατευμένη. Εμείς κάνουμε μια πολιτική σάτιρα. Αυτή δίνει στα πράγματα μια «υγρασία», ώστε να πάψουν να είναι στεγνά και ρινοκερίστικα...

Π.Β.: Ετσι είναι! Οι άνθρωποι φτιάχνονται στη φωτιά. Είμαστε και σάρκα. Ο Φο με τη Ράμε αυτό ήταν: παθιασμένα σώματα. Δεν δημιουργούσαν σε ηρεμία. Είμαστε σαρκικά όντα.

Γ.Κ.: Το βλέπεις ότι η παράσταση αποτελείται από ηθοποιούς με υψηλή λίμπιντο!

Π.Β.: Μη γελάς, Γιάννη! Η παράσταση έχει τόσο σωματικό μόχθο, που αναγκαστικά έβγαινες από το μυαλό σου και έγραφες και με το σώμα σου τα κείμενα. Δεν είχαμε πια αντιστάσεις.

Γ.Κ.: Γίναμε σουρεαλιστές! Παίξαμε και με την αυτόματη γραφή και με όλα. Η αλήθεια είναι πως σαν ελευθερωθείς από τις εγκεφαλικές αγκυλώσεις σου (όπως γίνεται στο σεξ, στην άθληση και στο θέατρο αν το θέλεις), τότε αποκτάς τόλμη!

Π.Β.: Ταυτόχρονα, βλέπω πως κοινωνικά έχουμε σκληρύνει: η μικρή Ολγα βασανιζόταν για ώρες σε μια πόρτα εργοστασίου και πέθανε αβοήθητη. Αν δεν ήταν ακόμη τόσο νωπό, θα μιλάγαμε και γι’ αυτό στην παράσταση. Ο γελωτοποιός στην αρχή θα έλεγε: «Είδα στην άκρη του δρόμου νεκρό ένα γυφτάκι, κανένας δεν έκλαψε. Δεν ήτανε γατάκι...». Ξέρεις, στο Λος Αντζελες υπάρχουν άνθρωποι για δεκαετίες γυμνοί στον δρόμο και άστεγοι κι έχουν γίνει ατραξιόν. Την ίδια στιγμή δίπλα τους περνούν άτομα που ξοδεύουν 4.000 ευρώ την εβδομάδα για να τρώνε τα σκυλιά τους οργανικό φαγητό. Αυτό είναι πρόβλημα της ύπαρξής μας.

Γ.Κ.: Η αλήθεια είναι πως ακόμη και η φροντίδα που δίνουμε στα ζώα, έχει να κάνει με ένα εγωιστικό συναίσθημα. Η αλληλεγγύη είναι κάτι άλλο από τη γενναιοδωρία. Εσύ πρέπει να γκρεμίσεις μέσα σου τον φασισμό σου. Τότε είσαι αλληλέγγυος και με κάποιον που δεν συμφωνείς.

Π.Β.: Πρέπει να σπάσεις τον φασισμό μέσα σου για να νιώσεις πώς είναι ένας άνθρωπος που δεν είναι ας πούμε λευκός, ετεροφυλόφιλος, Ελληνας, με διαβατήριο. Την ίδια στιγμή όμως υπάρχει τόση απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους που δύσκολα αμβλύνεται. Μας προβληματίζει αλλά και ενοχλεί το να πλησιάσουμε τον άλλον, πόσο μάλλον να τον καταλάβουμε! Ειδικά όταν είναι διαφορετικός. Πιο εύκολο είναι να επιλέξεις ένα ζώο (που τα λατρεύω) που θα σε περιμένει κουνώντας την ουρά, παρά να συνάψεις σχέση με έναν άλλον!

Γ.Κ.: Ισως το ένα να μην αναιρεί το άλλο.

Π.Β.: Εν τέλει φαίνεται πως το αναιρεί! Οταν ξοδεύεις τόσα μόνο για ένα ζώο και ακυρώνεις τον άνθρωπο δίπλα σου!

● Για πείτε μου τώρα: μετά από τόση βιαιότητα πώς να πάω πίσω στην κανονικότητα; (σ.σ. ατάκα από την παράσταση).

Γ.Κ.: Αν μπορούσα, θα κραύγαζα! Θα φώναζα «ζούμε σε δυστοπία!». Ζούμε σε άσχημες πόλεις, με άσχημες σχέσεις, με ένα ανάλγητο κράτος, με υποκριτές παντού! Το θέατρο δεν μπορεί να υποκριθεί. Το θέατρο συγκρούεται με την καθιερωμένη αλήθεια. Κι εμείς είμαστε παλιάτσοι, γελωτοποιοί, αναξιόπιστοι! Την ίδια στιγμή νιώθουμε το κοινό να μας λέει «πες τα»! Είναι διψασμένοι άνθρωποι. Ενα κοινό που πάλλεται. Που προσέρχεται στην έννοια του θεάτρου. Γι’ αυτό κι εμείς είμαστε χρήσιμοι.

Π.Β.: Αυτό που ακούγεται στην παράσταση, είχε μείνει στην τσέπη του Κακλέα και θέλαμε να το βγάλουμε επί σκηνής. Για μένα κανονικότητα σημαίνει ανισότητα, βαρβαρότητα, πολιτική ορθότητα, μετριότητα, με το ζόρι μητρότητα. Σημαίνει ιερή ιερότητα, χυδαία χυδαιότητα, ακρότητα, γραφικότητα, εθνική μας ταυτότητα, γελοία γελοιότητα... κανονικότητα. Κανονικότατα!

INFO: Η παράσταση συνεχίζεται στο θέατρο «Γκλόρια» (Ιπποκράτους 7, τηλ.: 210-3600832) κάθε Τετάρτη στις 20.00, Πέμπτη, Παρασκευή 21.00, Σάββατο 18.00, 21.00 και Κυριακή 20.00 (την Κυριακή 2/1 στις 18.00, 21.00). Ερμηνεύουν: Π. Βλάχος, Φ. Ριμένας, Θ. Σκυφτούλης, Ι. Αστεριάδη, Κ. Μαγκλάρας, Στ. Πέτσος. Μαζί τους ο μουσικός Β. Πράπας.

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΘΕΑΤΡΟ
«Ηθελα να μιλήσω πάρα πολύ για το τι φέρνει η φτώχεια»
Το «Killer Joe» παρουσιάζεται πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία Γιάννη Στάνκογλου, είναι σύγχρονο και έχει ήδη μεταφερθεί στον κινηματογράφο με τον Μάθιου ΜακΚόναχι στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
«Ηθελα να μιλήσω πάρα πολύ για το τι φέρνει η φτώχεια»
ΘΕΑΤΡΟ
«Ιχνη της Αντιγόνης» στον βίο σύγχρονων γυναικών
Στα «Ιχνη της Αντιγόνης» η διαχρονική έμφυλη βία, ο κοινός φόβος, η απογοήτευση, η οργή, η αλληλεγγύη είναι μερικά από τα επίκαιρα θέματα που ξετυλίγονται μέσα από το έργο.
«Ιχνη της Αντιγόνης» στον βίο σύγχρονων γυναικών
ΘΕΑΤΡΟ
Μια πολιτική παραβολή από τον πατριάρχη του σύγχρονου τουρκικού θεάτρου
Η πρώτη επίσημη παρουσίαση του Turgut Özakman στο ελληνικό θέατρο από το «Αγγέλων Βήμα» είναι γεγονός και αφορά ακριβώς την πτυχή του έργου του που συνδέεται με τις διαφωτιστικές του πεποιθήσεις.
Μια πολιτική παραβολή από τον πατριάρχη του σύγχρονου τουρκικού θεάτρου
ΘΕΑΤΡΟ
«Ο εκλεπτυσμένος φεμινισμός της Ντιράς δεν χρειάζεται να “φωνάζει”»
Η γοητεία του «Moderato Cantabile» έγκειται στο ότι δίνει έμφαση στην ανάπτυξη της ποιητικότητας των εικόνων, στη μουσικότητα, τη σωματικότητα και στον έλεγχο της αναπνοής.
«Ο εκλεπτυσμένος φεμινισμός της Ντιράς δεν χρειάζεται να “φωνάζει”»
ΘΕΑΤΡΟ
Η μετεπαναστατική ελληνική κοινωνία «πιθηκίζει» σε ρυθμούς πανηγυριού, βοντβίλ και καμπαρέ
Ο «Πίθηκος Ξουθ» είναι η πλέον αξιόλογη παραβολική σάτιρα της νεόκοπης αστικής ζωής της Αθήνας κοντά στα 1850 με τις αντιθέσεις του ευρωπαϊσμού και του ελληνοκεντρισμού.
Η μετεπαναστατική ελληνική κοινωνία «πιθηκίζει» σε ρυθμούς πανηγυριού, βοντβίλ και καμπαρέ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας