Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Το πάθος του για ζωή τού έκαψε τη ζωή»

Η Ειρήνη Λεβίδη έχει πολλά σχέδια και όνειρα για να μη χαθεί η παρακαταθήκη αυτού του θεάτρου

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

«Το πάθος του για ζωή τού έκαψε τη ζωή»

  • A-
  • A+

Η Ειρήνη Λεβίδη θέλει να μιλήσει για το θέατρο. Ομως αφήνεται να παρασυρθεί στις πιέσεις μας και μιλάει για εκείνον: τον Λευτέρη Βογιατζή. Μια απώλεια που κανείς δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει, πόσο μάλλον εκείνη, συνεργάτις και πιστή σύντροφός του ώς το τέλος.

• Αντέχει οικονομικά το Θέατρο της Οδού Κυκλάδων;

Θα ήθελα μόνο να υπήρχε τρόπος να καλυφθούν τα πάγια έξοδά του. Είναι μικρό, αλλά με υψηλότατο ενοίκιο. Τρεις άνθρωποι δουλεύουν σταθερά, δεν υπολογίζω τον εαυτό μου. Προσπαθούμε να βελτιώσουμε την οικονομική κατάσταση, να εξασφαλίσουμε τη βιωσιμότητά του.

Ανοίξαμε το μπαρ για ένα ακόμα έσοδο, σκεφτόμαστε την επανέκδοση παλιών προγραμμάτων που ζητά ο κόσμος. Ενα θέατρο που έχει κηρυχτεί διατηρητέο, υψηλής καλλιτεχνικής παράδοσης, ένα θέατρο-σχολείο στο διηνεκές, πρέπει να υιοθετηθεί από κρατικό ή ιδιωτικό φορέα. Το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος βοηθάει ξανά την προσπάθειά μας μέχρι να βρεθεί η οριστικότερη λύση. Ηδη, η δωρεά του Αρχείου του Λευτέρη Βογιατζή στην Εθνική Βιβλιοθήκη, η ψηφιοποίησή του και στη συνέχεια το άνοιγμά του στο κοινό αποτελούν ένα γόνιμο έδαφος, δυνατότητες «διαλόγου» ανάμεσα στον χώρο και το γράμμα.

Προσπαθούμε να θεσπιστεί Βραβείο Σκηνοθεσίας «Λευτέρης Βογιατζής» για τον καλύτερο νέο σκηνοθέτη με έπαθλο μια διετή υποτροφία, δύο χρόνια δουλειάς στο θέατρο του Λευτέρη Βογιατζή (να σχεδιάσει το ρεπερτόριό του, να συγκροτήσει την ομάδα του, να επεξεργαστεί τις ιδέες του, μέσα σε συγκεκριμένο χώρο). Νέοι, αξιόλογοι δημιουργοί αποκτούν δυνατότητα έρευνας πάνω στην τέχνη τους, κάτι που δύσκολα βρίσκουν σήμερα. Στις καλύτερες των περιπτώσεων δεν υπάρχει θέατρο να διατίθεται π.χ. πέντε μήνες για πρόβα.

• Πόσο εύκολο είναι να διακριθεί το αληθινά αξιόλογο μέσα στην υπερπληθώρα παραστάσεων κάθε χρόνο;

Είναι το πιο δύσκολο. Υπάρχουν πολλές παγίδες - και πρώτα απ’ όλες η παγίδα «των νέων». Τι σημαίνει νέος και ποιος είναι νέος - είναι μεγάλη ιστορία. Η σημερινή πληθώρα, που τις περισσότερες φορές είναι και αμετροέπεια, με φοβίζει, είναι παγίδα.

Η ευκολία με την οποία προσχωρούμε στο «καινούργιο» που τις περισσότερες φορές είναι ετοιματζίδικη επανάληψη μετέωρων εγχειρημάτων του εξωτερικού. Θα έλεγα ότι δημιουργείται ένα κλίμα σχεδόν αναξιοκρατικό. Σε διαβεβαιώνω, έχω δει παραστάσεις που 20 χρόνια πριν δεν θα τολμούσαν να ανεβούν στη σκηνή. Μετά βλέπω διθυραμβικές κριτικές και απορώ. Το θέατρο είναι τέχνη κι αυτές οι παραστάσεις είναι άτεχνες, απλώς ανεβάσματα.

• Το θράσος του ανυπόμονου;

Βαθύτατη άγνοια που γεννά αλαζονεία. Τρομάζω με την ισοπέδωση των πραγμάτων. Είναι πολύ δύσκολο να διακρίνεις το ελπιδοφόρο. Δεν προλαβαίνεις καν να περιηγηθείς ώστε να αποκτήσεις εικόνα. Εκ των πραγμάτων καταργείται το αξιολογικό κριτήριο κι αυτό είναι άδικο γιατί σίγουρα κάτι σημαντικό θα συντελείται μέσα σ’ όλο αυτό το πολύβουο πλήθος.

Η οικονομική δυσχέρεια έγινε άλλοθι για προχειρότητες, ανυπαρξία στοιχειώδους φροντίδας. Χωρίς σκηνικά, με φωτισμούς όπως λάχει κι όλο αυτό γίνεται αποδεκτό ως στιλ. Με εντυπωσιάζει η προσαρμοστικότητα ηθοποιών, σκηνοθετών. Θα μου πεις, τι κάνουμε χωρίς χρήματα, πρόβες, χώρους αποθήκευσης; Προσαρμοζόμαστε, υποθέτω, αλλά τι σημαίνει προσαρμογή; Οπως όπως ή ενδελεχή έρευνα των εκφραστικών μέσων; Καταλαβαίνεις πώς μου φαίνονται αυτά προερχόμενη από το σύμπαν του Λευτέρη... Που μια κουκκιδίτσα στο βάθος της σκηνής αποκτά, συνθέτει νόημα.

• Από τι πάσχει κυρίως το ελληνικό θέατρο;

Δυστυχώς αρέσκεται να επαναλαμβάνει το χτες, ως δήθεν επικαιροποιημένο. Αλλά καινούργιο σημαίνει κοίταγμα του σήμερα μέσα από τη λούπα του χτες, όχι να φέρνεις το χτες εκβιαστικά στο σήμερα. Εκσυγχρονισμός είναι να παρατηρείς την ανθρώπινη συμπεριφορά με δέος και ερωτηματικά. Επίσης έχει διαμορφωθεί ένα άλλο κοινό εξαιτίας των φτηνών εισιτηρίων και των προσκλήσεων από ραδιόφωνα και εφημερίδες. Είναι θεατές που υποτίθεται ότι παρακολουθούν την τέχνη του θεάτρου, εθίζονται δε να θεωρούν ότι αυτό είναι το θέατρο. Θα έπρεπε λοιπόν να χαρώ που ο λαός πάει στο θέατρο;

Δεν χαίρομαι, ανησυχώ μάλλον για την ποιότητα και τις απαιτήσεις του κοινού που διαμορφώνεται. Και θυμάμαι -πάλι για τον Λευτέρη θα μιλήσω, όσο ζω σε εκείνον θα αναφέρομαι- το 1984 όταν η Νέα Γενιά αποφάσισε να κάνει περιοδεία των «Αγροίκων» σ’ όλη την Ελλάδα. Στα χωριά ο κόσμος χαιρόταν, καταλάβαινε την ποιότητα, ότι δεν είναι οποιοδήποτε μπουλούκι. Σήμερα τα μπουλούκια «περιοδεύουν» στην Αθήνα μέσα σε κανονικές αίθουσες, σε διαμερίσματα, αυλές, πυλωτές. Ξέρεις, δεν είναι γκρίνια κάποιου που μεγάλωσε και νοσταλγεί τα παλιά. Είναι η νοσταλγία κάποιου που δεν μπορεί να δει ωραίο θέατρο.

• Εχετε τακτοποιήσει κάπως στο μυαλό σας την απώλεια του Λευτέρη Βογιατζή;

Καθόλου δεν την έχω τακτοποιήσει. Απομονώνομαι. Δεν πατάω στο σαλόνι, μου φαίνεται εκκωφαντικά άδειο. Ασχολούμαι αποκλειστικά με το θέατρο, είναι σαν να συνεχίζω τη δουλειά που έκανα 30 χρόνια. Κατά καιρούς περνούν από το μυαλό μου σκέψεις-ριπές. Τι θα έλεγε ο Λευτέρης γι’ αυτό. Μάλλον θα συμφωνούσε. Αλλες στιγμές ανοίγει το βάραθρο και πέφτω μέσα. Δεν κάθισα να κλάψω, να το συνειδητοποιήσω, το πένθος μου έγινε οίστρος για δουλειά, να μην του αφήσω εκκρεμότητες.

• Ζήσατε μαζί του πολλά χρόνια.

Τριάντα δύο. Τα πρώτα είκοσι δύο εντελώς μαζί, μετά μείναμε σε διαφορετικά σπίτια αφού μ’ έναν τρόπο καταφέρναμε να γινόμαστε ανυπόφοροι ο ένας για τον άλλον. Ομως ουσιαστικά δεν χωρίσαμε ποτέ. Μαζί σε όλες τις γιορτές, ταξίδια, καλοκαίρια, χαρές, αρρώστιες και λύπες. Ο Λευτέρης για μένα ήταν το αεράκι που έκανε το χορταράκι να θροΐζει. Τα τρία τελευταία χρόνια ζήσαμε πάλι μαζί στο ίδιο σπίτι.

• Τι αγαπούσατε πιο πολύ πάνω του;

Δεν ξέρω. Τα μάτια του. Οταν ήρθα από το Παρίσι στην Ελλάδα, παντρεμένη ακόμα, πήγαμε στον «Ερωτόκριτο» του Σ. Ευαγγελάτου. Εκεί είδα τον Λευτέρη να παίζει τον «Ποιητή». Ρώτησα ποιος είναι, μετά τον ξέχασα. Τον ξαναείδα στο «Αναντάμ Παπαντάμ», πάλι δεν έγινε τίποτα. Μετά από χρόνια, χωρισμένη πια, τον συνάντησα στο «Μελόδραμα». Εκείνη την εποχή με έσπρωχναν οι φίλες να ξαναφτιάξω τη ζωή μου. «Ε λοιπόν να, αυτόν θέλω», λέω. «Μπορείτε να μου τον βρείτε;» Τι μου άρεσε λοιπόν; Αυτό που υποσχόταν το βλέμμα του. Και υποσχόταν τόσα πολλά.

Αναρίθμητα, σαν τους κόκκους της άμμου. Εγώ βέβαια ήλπιζα ότι θα το έπαιρνα όλο. Η πάλη μου ήταν να το βουτήξω, ενώ συγχρόνως ήθελα να έχει όλη την αυτονομία του. Να είναι 100% Λευτέρης, αλλά αυτός ο 100% Λευτέρης να είναι και δικός μου. Δεν έγινε ποτέ. Δεν γινόταν να εγκλωβιστεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο μια τόσο εκρηκτική και πολυδαίδαλη ιδιοσυγκρασία...

• Πότε συνειδητοποιήσατε ότι δεν μπορεί να σας δοθεί αποκλειστικά;

Πολλά χρόνια μετά, το 2005 όταν έκοψα το τσιγάρο. Ξέρεις, τα πολύ προικισμένα πλάσματα είναι αδύνατον να δοθούν σ’ έναν άνθρωπο, να περιοριστούν. Ο Λευτέρης αγαπήθηκε τόσο πολύ. Αυτό που είχε δεν το κράτησε, το έδωσε στον κόσμο. Σκάλιζε την ψυχή και το μυαλό των ανθρώπων. Δεν θα ξεχάσω αυτό το «Σ’ ευχαριστούμε, Λευτέρη» στην Επίδαυρο.

• Τον συγκινούσε η ανταπόκριση ή τη θεωρούσε δεδομένη;

Καθόλου δεδομένη. Σχεδόν δεν το πίστευε. Συχνά μου έλεγε: «Είμαι μόνος μου». «Τι λες μωρέ;» τον απόπαιρνα. Βέβαια, είχε δίκιο και άδικο μαζί. Γιατί αν ήθελε να ζητήσει οτιδήποτε, θα το έπαιρνε.

• Τι σας εξόργιζε σ’ αυτόν;

Η χωρίς καμιά εξήγηση επιθετική απομόνωσή του. Του έλεγα: «Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να μη μαλώνουμε; Αρκεί να δώσεις σήμα ότι είσαι φορτισμένος, ότι έχεις ανάγκη απομόνωσης». Ούτε αυτό δεν μπορούσε να κάνει. Εβγαζε μια επιθετικότητα, κατέβαζε απότομα έναν τοίχο μπροστά σου, κλεινόταν ερμητικά. Φυσικά, είχε ανάγκη από μεγάλη αυτοσυγκέντρωση, ήθελε να ακούσει να κελεύσματα της ψυχής του. Εμένα αυτό το κλείσιμο, όσο ενδιαφέρον κι αν το βρίσκω, με τρομάζει. Εκείνος το επεδίωκε, ήθελε να κοιτάζει το χάος.

Τέτοιες ιδιαιτερότητες, πολλές φορές σύμφυτες με μια ποιοτική σχέση, δεν βιώνονται εύκολα. Γιατί ήταν μεγάλη η ερωτική διεκδίκηση. Κι ήταν εύκολο να αισθανθείς τεράστια απόρριψη ή το εντελώς αντίθετο. Συχνά έλεγα στον εαυτό μου: «Το έχεις ξαναζήσεις τόσες φορές. Αύριο θα είσαι πάλι το Νεινάκι του». Κι όμως, κατάφερνε πάντα να με απελπίζει.

• Ομως, την τάση σύγκρουσης, συχνά ακραίας, την είχε με συνεργάτες, ηθοποιούς.

Ο ίδιος λέει ότι πολύ νωρίς κατάλαβε πως η σχέση, η επικοινωνία του με τον άλλον, για να είναι ουσιαστική, προϋποθέτει τη σύγκρουση. Δεν χαριζόταν σε κανέναν. Ο Λευτέρης δεν ήθελε να οδηγηθεί ώς την εξήγηση ούτε για τον εαυτό του ούτε για τους άλλους. Εκεί που το πράγμα πήγαινε να γίνει λιανό, το έκοβε. Σαν να αισθανόταν πως έτσι αφαιρείται η γενεσιουργός του δύναμη.

• Η σύγκρουση με τους ηθοποιούς οδηγούσε τελικά στην αληθινή επικοινωνία που αναζητούσε;

Πάλευε την ουσία της επικοινωνίας με νύχια και με δόντια. Ηθελε να γκρεμίσει τους εγωισμούς του άλλου και τους δικούς του ώστε να συναντηθούν παραπέρα, η σύγκρουση να καταλήξει σε πνευματική επικοινωνία, εγρήγορση. Οταν άκουγε ηθοποιούς να λένε «τι ωραία που περνάμε όλοι μαζί», συχνά, βλέποντας την εν λόγω παράσταση, σχολίαζε: «Α γι’ αυτό αγαπηθήκατε τόσο πολύ, μείνατε όλοι ανέπαφοι!..».

Ο Λευτέρης τα έσπρωχνε όλα στην πλήρη αποδόμηση, στην απόλυτη έκθεση των ηθοποιών. Η σκηνή μετατρεπόταν σε τόπο άμεσης αναζήτησης της πιο προσωπικής αλήθειας – πάρεξ, στο αποτέλεσμα, με μέτρο, διακριτικότητα και καλοσύνη. Αυτός ήταν. Αυτό έκανε και στις πιο προσωπικές του σχέσεις. Δεν ήθελε πολλά λόγια και χάδια. Αναζητούσε το απόσταγμα της αγάπης. Να το πάρει, να σ’ το επιστρέψει και να βγάλετε μαζί φτερά... Το έδωσε αυτό στον κόσμο. Γι’ αυτό αγαπήθηκε πολύ.

• Στην Ανδρο χαλάρωνε κάπως.

Σπάνια χαλάρωνε εντελώς, ίσως κάποιες στιγμές που ρουφούσε τον αέρα, αγναντεύοντας τη θέα από το σπίτι, που ηδονιζόταν με τη θάλασσα, τον κήπο. Και μετά έβαζε τον εαυτό του σε δουλειά. Εσκαβε, πότιζε, έτρεχε να κοιτάξει τα φυτά, φωτογράφιζε τις σοδειές του, κουβαλούσε νερά, διάβαζε. Μέχρι και στη θάλασσα. Κουβαλούσε εκείνο το βαρύ σακίδιο κι έβγαζε στην άμμο δύο λεξικά, το βιβλίο, τη λούπα για να βλέπει καλύτερα... Χαιρόμασταν το μπάνιο και μετά τις στιγμές χαλάρωσης. Τρώγαμε το ηλιοβασίλεμα στη βεράντα, πίναμε ρακή και βλέπαμε μαζί υπέροχες ταινίες, σαν παιδιά, με λαχτάρα, δεν ξέραμε ποια να πρωτοδιαλέξουμε.

• Εκεί ήταν οι ωραιότερες αναμνήσεις;

Ε ναι! Το σπίτι της Ανδρου αγοράστηκε σαν επιστέγασμα της σχέσης μας, για να ζήσουμε για πάντα μαζί. Γι’ αυτό ήρθε μια μέρα και μου έφερε από την Αθήνα ένα πλακάκι, με τα ονόματά μας σκαλισμένα επάνω κι ένα πουλάκι, μια «φωλιά» -ποιητική- για δύο ανθρώπους που φωλιά δεν αποζητούσαν. Κι όλο μου έφερνε φωλιές από τον κήπο. Ο Λευτέρης ήταν ένα παμφάγο, σαρκοβόρο. Αν μπορούσε να με έχει απέναντι κι αυτός να διαβάζει, θα ήταν απόλυτα ευτυχισμένος. Δυστυχώς ήταν αδύνατον να το κάνω.

Η Ανδρος ήταν ένα σπίτι που μαζί το διαλέξαμε, μαζί φανταστήκαμε κάθε του γωνιά. Μαζί αγοράσαμε τα πράγματα, μαλώσαμε έως εσχάτων γι’ αυτήν ή την άλλη λάμπα. Τρεις φορές μου άλλαξε το στεγνωτήρι των πιάτων μέχρι να το βάλει εκεί που ήθελε. Κι όταν εγώ έμενα πίσω κι εκείνος ανέβαινε στην Αθήνα για κάποια δουλειά, επέστρεφε με μια τρελή χαρά για κάτι καινούργιο που έφερνε, ένα μαξιλάρι, μια λάμπα, ένα πλακάκι, έναν καθρέφτη. Τα τακτοποιούσε, τα θαύμαζε, φλυαρούσε. Αυτό το σπίτι ήταν απολύτως δικό μας.

Το πιο δικό μας. Στη βόλτα από το σπίτι ώς τη θάλασσα ήμαστε τόσο πολύ μαζί πάνω στο μηχανάκι, ενωμένοι, μαγεμένοι από το φως, τα χρώματα, τις ευωδιές γύρω μας. Μια αίσθηση ονειρεμένη. Επικοινωνία μυστηριακή: πολλές φορές απαντούσε σε κάτι που σκεφτόμουνα χωρίς να τον έχω ρωτήσει κι άλλες απαντούσα εγώ σε σκέψεις που δεν είχε προλάβει να διατυπώσει. Μόνο ένα καλοκαίρι μου τα χάλασε που μουρμούριζε πάνω στο μηχανάκι τα λόγια της «Ημερης». Προετοιμαζόταν για τον χειμώνα, ήταν δύσκολο το κείμενο γιατί ο διάλογος συγχρονιζόταν με τα βίντεο.

• Γράφετε κάτι για εκείνον;

Γράφω, όχι αναμνήσεις. Είναι ορισμένα πράγματα, λεπτομέρειες στον τρόπο δουλειάς του που αποτελούν κλειδιά για ενδεχόμενους μελετητές. Ο,τι έχω να μαρτυρήσω πρέπει να το κάνω για να βοηθήσω τη δουλειά όσων θέλουν να ασχοληθούν με το θέατρο του Λευτέρη στο μέλλον. Οσο αντέξει η φήμη αυτής της υποδειγματικής καλλιτεχνικής φύσης, αυτού του ξωτικού της δημιουργίας στα μυαλά και τις ψυχές των ανθρώπων.

• Φοβάστε τη μοναξιά;

Υπήρξα από μικρή πολύ αυτάρκης. Δεν νιώθω μοναξιά. Εχω πάντα να κάνω τόσα πολλά. Μάλιστα σκέφτομαι ότι δεν με παίρνει κι ο χρόνος. Να γίνει το βραβείο, η διευθέτηση των αρχείων, να βγουν οι συνεντεύξεις του που θα σχολιάσω με ό,τι πραγματολογικό υλικό γνωρίζω γύρω από αυτά που λέει. Ο Λευτέρης έζησε με ένταση. To πάθος του για τη ζωή τού έκαψε τη ζωή. Δεν περίμενε ποτέ ότι θα πεθάνει τόσο νέος. Κι εγώ παρακαλούσα να ζήσω, να γίνω μια σταφιδίτσα, αρκεί να γεράσουμε μαζί.

Ποτέ δεν είπε «πεθαίνω»

• Στο τέλος έδειξε φόβο, μίλησε για το μετά;

Στο νοσοκομείο, τρεις μέρες πριν βυθιστεί, τηλεφώνησε στον Μένη Κουμανταρέα ζητώντας του όπως θα έρχεται να του φέρει το «Καθώς ψυχορραγώ» του Φόκνερ, που είχε μεταφράσει ο Μένης. Ηθελε με τον τρόπο του να του πει ότι φεύγει, να τον αποχαιρετήσει. Ο Λευτέρης ποτέ δεν θα μπορούσε να πει «πεθαίνω». Η ευαισθησία του δεν το επέτρεπε. Ηθελε να υπονοείται κάτι για να μπορεί να βαθαίνει. Σε μένα για το «μετά» ελάχιστες φορές υπαινίχθηκε κάτι. Κατά το τέλος του 2012 ήρθε ο Διονύσης Καψάλης στο σπίτι και συμφωνήσανε να μεταφράσει την «Τρικυμία», ενώ ταυτόχρονα του ζητούσε τη μετάφραση του «Λιρ».

Η παράσταση του «Αμφιτρύωνα» του είχε δώσει κουράγιο και επειγόταν να διαμορφώσει ένα ρεπερτόριο για το άμεσο μέλλον. Κάποιους ρόλους που είχε ονειρευτεί να παίξει: τον Πρόσπερο, τον Λιρ, τον Μινέτι, τον Οιδίποδα επί Κολωνώ. Ξαφνικά άρχισε να τον ρωτάει για το ΜΙΕΤ, να έπαιρνε το ΜΙΕΤ το αρχείο του. Εκείνος απάντησε, «φυσικά». Ο Λευτέρης του είπε: «Από εδώ και πέρα για το θέμα του αρχείου θα συνεννοείσαι με την Ειρήνη. Εντάξει; Ο,τι σου πει». Καμιά άλλη κουβέντα. Η δεύτερη φορά ήταν όταν ένας επίμονος βήχας με οδήγησε σε εξετάσεις. Είχαμε φοβηθεί τότε και οι δύο.

Οταν γύρισα σπίτι με τα αποτελέσματα της μαγνητικής, τον βρήκα ξαπλωμένο στον καναπέ. Του είπα ότι δεν ήταν τίποτα, όλα καλά. «Αχ Νεινάκι μου, δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι». Και γυρνώντας το κεφάλι συμπλήρωσε: «Γιατί τώρα που θα φύγω εγώ, εμένα ποιος θα με φροντίσει;». Καμιά άλλη κουβέντα. Ηταν πάντα πολύ διακριτικός και τα αισθήματά του πανάκριβα, καθαρά διαμάντια, πολύ μεγάλης αξίας.

ΘΕΑΤΡΟ
Απευθύνομαι στον κόσμο, αλλά παίζω για μένα
Ο Γιώργος Κιμούλης αφέθηκε στον Σλοβένο σκηνοθέτη Τομάζ Παντούρ, που τον θαυμάζει χρόνια, για να παίξει Βασιλιά Λιρ. Εφτιαξε έναν θίασο με ταλαντούχους νέους ηθοποιούς. Και ετοιμάζεται για περιοδεία στην...
Απευθύνομαι στον κόσμο, αλλά παίζω για μένα
ΘΕΑΤΡΟ
Θεός, ποιμένας και πατέρας αφέντης
Στον «Φαέθοντα» του Δημήτρη Δημητριάδη, που ανέβασε ο Δημήτρης Καραντζάς στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, ερμηνεύει έναν θρησκόληπτο, τυραννικό οικογενειάρχη, προσπαθώντας να αναδείξει το αδιέξοδο και την...
Θεός, ποιμένας και πατέρας αφέντης
ΘΕΑΤΡΟ
Μητέρα εξαπολύει drones
Το βραβευμένο έργο «Προσγείωση» του Τζορτζ Μπραντ κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα στο Faust, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Φωτιάδη, με πρωταγωνίστρια την Πέγκυ Τρικαλιώτη. Είναι μονόλογος, αλλά τι μονόλογος....
Μητέρα εξαπολύει drones
ΘΕΑΤΡΟ
Ημέρες Μακρονήσου επί σκηνής
Το μυθιστόρημα του Μενέλαου Λουντέμη διασκευάζεται πρώτη φορά για το θέατρο από τη Σοφία Αδαμίδου σε σκηνοθεσία της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη. Ο συγγραφέας αποτυπώνει τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής...
Ημέρες Μακρονήσου επί σκηνής
ΘΕΑΤΡΟ
Να δείξουμε την κυτταρίτιδά μας
Μετά την «Γκόλφω», την «Ερωφίλη», το «Σύσσημον», τον «Ορέστη», βαριετέ και άγρια σάτιρα; «Greek Freak/Fire and Fury!», η παράσταση που παίχτηκε διχάζοντας το κοινό το καλοκαίρι, στο Φεστιβάλ Αθηνών, επιστρέφει...
Να δείξουμε την κυτταρίτιδά μας
ΘΕΑΤΡΟ
Ορίζοντας την αρχιτεκτονική στον Μπέκετ
Μια πρωτότυπη multimedia παράσταση εμπνευσμένη από το πεζογραφικό έργο του Ιρλανδού συγγραφέα παρουσιάζει ο Δημήτρης Κουρτάκης από τις 18 μέχρι τις 20 Ιουλίου στην Πειραιώς 260. Ενας εσωτερικός μονόλογος ως...
Ορίζοντας την αρχιτεκτονική στον Μπέκετ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας