• Αθήνα
    Αίθριος καιρός
    39°C 36.1°C / 41.8°C
    2 BF
    26%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    36°C 31.3°C / 41.0°C
    2 BF
    44%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    39°C 34.5°C / 42.0°C
    2 BF
    31%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    36°C 35.9°C / 38.6°C
    2 BF
    20%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    35°C 34.6°C / 34.9°C
    2 BF
    38%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    34°C 30.7°C / 40.0°C
    2 BF
    11%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    36°C 36.4°C / 36.4°C
    2 BF
    12%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    39°C 34.6°C / 39.6°C
    3 BF
    10%
  • Ηράκλειο
    Αίθριος καιρός
    35°C 34.8°C / 37.7°C
    4 BF
    55%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    33°C 32.9°C / 38.9°C
    3 BF
    40%
  • Ερμούπολη
    Αίθριος καιρός
    36°C 31.9°C / 36.4°C
    3 BF
    30%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    34°C 33.7°C / 34.6°C
    2 BF
    55%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    34°C 33.9°C / 35.9°C
    2 BF
    29%
  • Λάρισα
    Αίθριος καιρός
    39°C 33.5°C / 38.9°C
    0 BF
    21%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    34°C 33.5°C / 39.4°C
    2 BF
    8%
  • Ρόδος
    Αίθριος καιρός
    36°C 33.8°C / 35.8°C
    2 BF
    46%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    40°C 36.3°C / 42.0°C
    2 BF
    12%
  • Καβάλα
    Αίθριος καιρός
    32°C 31.6°C / 32.3°C
    0 BF
    70%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    33°C 31.4°C / 41.1°C
    4 BF
    78%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    37°C 36.8°C / 36.8°C
    5 BF
    8%
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Σκωπτική «αντι-θεώρηση» της επετείου

  • A-
  • A+
Στην παράσταση των Δημήτρη Καραντζά και Φοίβου Δεληβοριά βρίσκουμε την παλιά όψη της φτηνής μεγαλοπρέπειας, τη μεθοδική ανάπτυξη των σκετς, την εννοιολογική σύνδεση των σκηνικών δρώμενων και το κυριότερο την κατά μέτωπο αντιπαράθεση των ηθοποιών με το κοινό. Ομορφη, γελαστική και στοχαστική η βραδιά, διακωμώδησε τα φερτά υλικά του υπαρκτού ελληνισμού, διατηρώντας όμως στο κέντρο της τον «ιερό έρωτα» που γέννησε πριν από διακόσια χρόνια την πατρίδα μας.
Ακολουθήστε μας στο Google news

Και ξανά προς τη δόξα τραβά... Τόσοι εξήγγειλαν το στερνό αντίο της επιθεώρησης κι όμως η υπεραιωνόβια αυτή πούρα θεατρίνα, το νόθο παιδί μιας ξένης και ενός Ρωμιού, με τα αστικά καμώματα και τη λαϊκή καρδιά, η αφελής και πονηρή, η αγαθή και καπάτσα, φτιαγμένη στο αεράκι του Ιλισού και τη φλόγα των πολέμων, δεν λέει να ξεψυχήσει. Και πρόσφατα είχαμε στολίσει τις νεκρολογίες μας με ερμηνευτικούς μαιάνδρους και ιστορικές περικοκλάδες. Και να τη πάλι, στο Βεάκειο όρθια, με νέα πνοή. «Πειραγμένη» βέβαια απ’ όσους την κουβάλησαν στη σκηνή της, για να δέσει το παλιό γέλιο της με την κατεπείγουσα ανάγκη της εθνικής αυτογνωσίας.

Ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Δημήτρης Καραντζάς ένωσαν τις δυνάμεις τους -και μια καλλιτεχνική αίσθηση που μοιάζει εκατέρωθεν εκλεκτικιστική- και υπό τη σκέπη του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά αποφάσισαν να δοκιμαστούν στο παλιό είδος της επιθεώρησης. Θέμα τους τι άλλο; Τα διακόσια χρόνια της εθνικής πορείας μας. Τα γιορτάζουμε όλοι μαζί στο Βεάκειο με τον δικό μας ρωμαίικο τρόπο: βγάζοντας ένα ένα τα μαραμένα φύλλα της Ιστορίας μας, για να φτάσουμε στην καρδιά. Στην αφετηρία ενός Λόγου, πίσω από το όραμα και τη θυσία της Επανάστασης, που στέκει για δύο αιώνες ανερμήνευτος ακόμη και ανεξάντλητος.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η επιθεώρησή τους δεν είναι ούτε ακριβώς λαϊκή, ούτε ακριβώς εμπορική, με την έννοια ενός «μεγάλου θεάματος» που χαρίζεται στον λαό. Δεν είναι καν η ρετρό επαναφορά της παλιάς ιδέας. Κατά τη γνώμη μου βρίσκεται πιο κοντά στις απόπειρες έντεχνης μεταφοράς του είδους, στην αστική και προοδευτική θεώρησή της που μας οδηγεί στις ρεβί, στις παλιές προσπάθειες του Χατζιδάκι και Θεοδωράκη του ’60, στο τόλμημα του Ελεύθερου Θεάτρου του ’70 κι ίσως στα ανάλογα πατήματα του Λαζόπουλου.

Οπως και να ’χει, δεν λείπει η βαθιά εκτίμηση του είδους και η βασική ουσία του. Στο «1821» βρίσκουμε την παλιά όψη της φτηνής μεγαλοπρέπειας, τη μεθοδική ανάπτυξη των σκετς, την εννοιολογική σύνδεση των σκηνικών δρώμενων κάτω από μια κεντρική ιδέα, στην οποία συμβάλλει και η παρέμβαση του κομπέρ (Μιχάλης Οικονόμου).

Βρίσκουμε όμως το κυριότερο στοιχείο της συνταγής της: την κατά μέτωπο αντιπαράθεση ενός (ή δύο) ηθοποιών με το κοινό. Κι αν αυτή υποστηρίζεται από την πρωτότυπη μουσική του Φοίβου Δεληβοριά, κι αν διευθύνεται από την ενορχήστρωση του Δημήτρη Καραντζά, ας μην το ξεχνάμε. Η επιθεώρηση ξεκινά και τελειώνει με τον/την ηθοποιό που ακροπατά στο δοσμένο νούμερο, μα ξανοίγεται πολύ πιο πέρα, στην άμεση, εγκάρδια και αμφίδρομη επικοινωνία του με τον θεατή.

Αυτή η δυσκολία ενώνεται με τον στόχο τού όλου εγχειρήματος. Την σκωπτική «αντι-θεώρηση» των διακοσίων χρόνων από την Επανάσταση, που εστιάζει στους δαίμονες της διαχρονικής κακοδαιμονίας μας. Γιατί πιστεύει πως αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσουμε την Επανάσταση και τους πρωτεργάτες της. Φανερώνοντας ότι εμείς, οι απόγονοί τους, μπορούμε να μιλούμε ελεύθερα, να διαφωνούμε και να διαπιστώνουμε τα λάθη μας. Ετσι «πλουτίζουμε» τον τόπο που ελευθέρωσαν, με τις αρχές που αξίζουν την ελευθερία. Γι’ αυτό το «1821» στο Βεάκειο δεν κολακεύει το λαϊκό αίσθημα. Αντίθετα, εκκινεί από τη διάθεση των συντελεστών να ανατρέψουν δεδομένα και στερεότυπα. Ζητάει να προχωρήσει το λαϊκό κριτήριο, να το αμφισβητήσει και, γιατί όχι, να το ανατρέψει. Δεν είναι επομένως μια «λαϊκή», αλλά μια πολιτική πρόταση, ρισκάροντας ακόμα και τις όποιες εμπορικές προθέσεις της παραγωγής της.

Είναι βέβαια μεγάλο το ρίσκο και ευτυχώς, αν μπορώ να διακρίνω από την απόκριση του κοινού στο θέατρο της Φρεαττύδας, δείχνει πως κερδήθηκε. Η παράσταση χάρισε μια όμορφη, γελαστική και στοχαστική βραδιά. Κι αν διακωμώδησε τα φερτά υλικά του υπαρκτού ελληνισμού, διατήρησε στο κέντρο της, σε τιμητική κιόλας θέση, τον «ιερό έρωτα» που γέννησε πριν από διακόσια χρόνια την πατρίδα.

Στο νούμερο «Διακόσια χρόνια επιτυχίες» της Κέλλυς Παπαδοπούλου, η Ελένη Κοκκίδου και η Γαλήνη Χατζηπασχάλη μάς εισάγουν με πολύ θεαματικό τρόπο στο ύφος της παράστασης. Μια ανορθόδοξη και σατιρική φιέστα ξεκινάει με το τραγούδι και τη ρίμα τους. Στο «No Greece at all» των Φοίβου Δεληβοριά και Ηλία Μουλά, εμφανίζονται ο Γιάννης Κλίνης, ο Ηλίας Μουλάς και ο Γιάννης Νιάρρος σε ένα εξαιρετικό νούμερο, στο οποίο μεταξύ άλλων διακωμωδείται η απόπειρα αναβάθμισης του τουριστικού πακέτου που λέγεται «νέα Ελλάς».

Στο «Ο Γεροδήμος πέθανε» του Φοίβου Δεληβοριά, σε συνεργασία με την Ελένη Κοκκίδου και τον Πάνο Παπαδόπουλο, μια δασκάλα (Ελένη Κοκκίδου) φτάνει σε έξαρση στην απόπειρά της να διδάξει με το στανιό στον μαθητή της (Πάνος Παπαδόπουλος) τις εθνικές αρετές μας. Το «Μη μας τηράτε πλέον» αγγίζει τις δύο όψεις της Επανάστασης και της εθνικής μας κουλτούρας: οι δύο αμοιβαία συγκρουσιακές και αμοιβαία σεβαστές μορφές του Κολοκοτρώνη (Γιώργος Γάλλος) και του Καραϊσκάκη (Γιάννης Κουκουράκης) βρίσκονται επί σκηνής.

Με το «Τι θα πει Ελληνας» του Κώστα Κωστάκου υπεισέρχεται στην παράσταση ένα στοιχείο που θα ενδυναμωθεί στη συνέχεια. Είναι το στοιχείο μιας λοξής, «queer» σατιρικής προσέγγισης των εθνικών συμπλεγμάτων μας.

Με την «Τελετή έναρξης» του Δημήτρη Καραντζά περνάμε στα κεντρικά νούμερα της Επιθεώρησης. Σαν μια καθαρτική αναστροφή της Εναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, παρελαύνουν τώρα μπροστά μας αλήστου μνήμης και τραυματικής αυτο-επίγνωσης στιγμές του πρόσφατου εθνικού μας βίου. Στο κέντρο της παράστασης βρίσκεται και «Ο μονόλογος της εξαπατημένης» της Κέλλυς Παπαδοπούλου, που παρουσιάζει την πλέον αρμόδια και έμπειρη στο είδος Μίρκα Παπακωνσταντίνου σε μια παρλάτα για τα χαμένα μεγάλα λόγια πέντε γενεών Ελλήνων.

Ακολουθεί η Λένα Κιτσοπούλου με το «Οταν πήγα να πάρω μέρος στην επαναστατικό αγώνα», στο οποίο εμφανίζεται όλος σχεδόν ο θίασος, με θέμα την υπόθεση ενός «αταύτιστου» ήρωα της Επανάστασης (Νίκος Καραθάνος), την περήφανη μητέρα του (Γαλήνη Χατζηπασχάλη) και μια παρουσιάστρια εξόχως… κιτσοπουλική (Βάσω Καβαλιεράτου). Το άλλο νούμερο της νουμερίστριας είναι η «Ακτή Μιαούλη», στο οποίο αποκαλύπτεται πόση από Τουρκία κουβαλούμε στη γλώσσα μας χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.

Πρόκειται μάλλον για το σοβαρότερο στοίχημα της παράστασης. Το χιούμορ της Κιτσοπούλου, όπως γνωρίζουμε, μακράν απέχει από την κοινή αίσθηση, ο λόγος της είναι χειμαρρώδης (και απύλωτος), η φαντασία της οργιώδης -κι όσο για τη θέρμη της για την ελευθερία… εξόχως εμπρηστική! Οπως το περίμενα, διέκρινα μια κάποια αμηχανία στο κοινό στα δύο νούμερά της, όμως το χειροκρότημά του στο τέλος ήταν ανακουφιστικά θερμό.

Οπως και να ’χει, η παράσταση γρήγορα θερμαίνεται με το ωραίο -αν και κάπως διανοουμενίστικο- εύρημα του Κώστα Μανιάτη στο νούμερο «Προσεχώς», όπου σκηνές της Επανάστασης δίνονται με το ύφος της παρωδίας γνωστών σκηνοθετών του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Κι ακολουθεί το εξίσου ομαδικό νούμερο «Με το καλό» του Φοίβου Δεληβοριά, στο οποίο σατιρίζεται η εθνική μάζωξή μας γύρω από την τηλεοπτική ψυχαναγκαστική διασκέδαση.

Το γέλιο μέχρι εκείνη τη στιγμή, άφθονο και πηγαίο. Κι όμως η παράσταση επιλέγει να κλείσει μελαγχολικά με το νούμερο της Γλυκερίας Μπασδέκη, «Σεάνς (που μας ακούτε)». Εκεί γνωστές μορφές της Επανάστασης αγωνίζονται να φτάσει σε εμάς η φωνή τους, φωνή που ολοένα και σβήνει από τον χρόνο και τον θόρυβο που μεσολαβούν.

Είναι φανερό πως το αρχικό εγχείρημα είναι αρκετά μικρότερο από τις προθέσεις του, παραμένει ωστόσο όχι μόνο διασκεδαστικό, αλλά και εθνικά «ψυχωφελές». Εκφράζει την κοινή ανάγκη να πλησιάσουμε με αφορμή τα 200 χρόνια ρίζες της ταυτότητάς μας πίσω από σχήματα και ρητορείες, ψέματα και υπερβολές. Σαν κάτι δικό μας που θα μας ανήκει όταν πάψουμε να το χρωστάμε.

ΘΕΑΤΡΟ
Το μεγαλείο του ανθρώπου, τη στιγμή της μεγάλης ήττας του
Ο «Ορέστης» σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα παρουσιάστηκε στην Επίδαυρο αποδεικνύοντας πως αποτελεί μία από τις επιτυχίες του καλοκαιριού και μία ανάσα για το θέατρο στις δύσκολες μέρες που διανύει.
Το μεγαλείο του ανθρώπου, τη στιγμή της μεγάλης ήττας του
ΘΕΑΤΡΟ
Σύγχρονο θέατρο που διατηρεί τον μυστικό πλούτο της κωμωδίας
Η δεμένη ομάδα της Αργυρώς Χιώτη με τη μετάφραση του Νίκου Α. Παναγιωτόπουλου πρόσφερε στους θεατές έναν Αριστοφάνη όχι λαϊκό, αλλά ονειροπόλο.
Σύγχρονο θέατρο που διατηρεί τον μυστικό πλούτο της κωμωδίας
ΘΕΑΤΡΟ
Το «νέο κύμα» του αριστοφανικού θεάτρου
Στην Επίδαυρο παρουσιάστηκε η παράσταση «Ιππείς» του Αριστοφάνη από τον Κωνσταντίνο Ρήγο με έναν αδιάκοπο νεανικό παλμό, τη ζωτική δύναμη και με ποιητικές στιγμές δίπλα στα εύστοχα πολιτικά σχόλια.
Το «νέο κύμα» του αριστοφανικού θεάτρου
ΘΕΑΤΡΟ
Ο «Βυσσινόκηπος» στα χρόνια του ανάλγητου νεοφιλελευθερισμού
Με βάση το κλασικό έργο του Τσέχοφ «Ο Βυσσινόκηπος» ο Πρόδρομος Τσινικόρης υφαίνει τη συνέχεια της ιστορίας και την τοποθετεί στο σήμερα.
Ο «Βυσσινόκηπος» στα χρόνια του ανάλγητου νεοφιλελευθερισμού
ΘΕΑΤΡΟ
Πηνελόπη Δέλτα και Ιων Δραγούμης μετά την καραντίνα
Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Στέφανου Δάνδολου η παράσταση μεταφέρει την «ανώνυμη» ιστορία της Πηνελόπης Δέλτα και του Ιωνα Δραγούμη στο πρώτο ζωντανό θεατρικό εγχείρημα μετά την καραντίνα.
Πηνελόπη Δέλτα και Ιων Δραγούμης μετά την καραντίνα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας