• Αθήνα
    Ελαφρές νεφώσεις
    18°C 15.9°C / 18.4°C
    1 BF
    76%
  • Θεσσαλονίκη
    Σποραδικές νεφώσεις
    16°C 14.7°C / 17.2°C
    1 BF
    75%
  • Πάτρα
    Ελαφρές νεφώσεις
    16°C 15.0°C / 17.3°C
    1 BF
    73%
  • Ιωάννινα
    Αραιές νεφώσεις
    13°C 12.9°C / 13.6°C
    0 BF
    94%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    13°C 12.9°C / 12.9°C
    3 BF
    76%
  • Βέροια
    Αραιές νεφώσεις
    15°C 13.8°C / 16.6°C
    2 BF
    79%
  • Κοζάνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    11°C 10.2°C / 11.8°C
    2 BF
    71%
  • Αγρίνιο
    Σποραδικές νεφώσεις
    16°C 14.6°C / 17.6°C
    1 BF
    89%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    19°C 18.2°C / 19.8°C
    3 BF
    69%
  • Μυτιλήνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    17°C 15.9°C / 16.9°C
    1 BF
    82%
  • Ερμούπολη
    Σποραδικές νεφώσεις
    18°C 17.3°C / 20.2°C
    3 BF
    82%
  • Σκόπελος
    Αυξημένες νεφώσεις
    15°C 15.1°C / 15.1°C
    4 BF
    73%
  • Κεφαλονιά
    Ελαφρές νεφώσεις
    16°C 14.9°C / 15.9°C
    0 BF
    88%
  • Λάρισα
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    14°C 13.9°C / 14.5°C
    0 BF
    88%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    15°C 14.0°C / 16.2°C
    1 BF
    100%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    20°C 17.8°C / 20.8°C
    3 BF
    66%
  • Χαλκίδα
    Σποραδικές νεφώσεις
    17°C 16.1°C / 18.7°C
    0 BF
    76%
  • Καβάλα
    Αραιές νεφώσεις
    15°C 14.3°C / 15.5°C
    0 BF
    92%
  • Κατερίνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    16°C 14.7°C / 17.3°C
    2 BF
    76%
  • Καστοριά
    Αυξημένες νεφώσεις
    12°C 11.8°C / 11.8°C
    1 BF
    78%
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Ως εδώ η σιωπή, η ασυδοσία»

  • A-
  • A+
Προς έναν Κώδικα Δεοντολογίας σε χώρους τέχνης και πολιτισμού. Η Διημερίδα που διοργάνωσαν μαζί με την Πρωτοβουλία WOM.A. - Women In Arts, τη Φοιτητική Ενωση για το Φύλο και την Ισότητα (ΦΥΛ.ΙΣ.) και την Ενωση Ασκούμενων και Νέων Δικηγόρων Θεσσαλονίκης (ΕΑΝΔιΘ) έδωσε ήδη το πρώτο υλικό για επεξεργασία.

Οι πρώτες διερευνητικές κινήσεις με στόχο την κατάρτιση Κώδικα Δεοντολογίας για τις τέχνες ξεκίνησαν. Αφορμή στάθηκε ο δημόσιος διάλογος περί έμφυλης βίας που πυροδοτήθηκε από τις πρόσφατες καταγγελίες λεκτικής, σωματικής, σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης σε εργασιακούς χώρους τέχνης και πολιτισμού.

Η Πρωτοβουλία των Εργαζομένων στις Τέχνες και τον Πολιτισμό «Support Art Workers», διοργάνωσε πριν από μερικές μέρες τη διημερίδα με τίτλο «Respect Art Workers: Προς έναν Κώδικα Δεοντολογίας για τις Τέχνες». Στην ανοιχτή διαδικτυακή συνάντηση ομάδων εργασίας συμμετείχαν ομιλητές από ελληνικά ιδρύματα και συλλογικότητες πολιτισμού και έρευνας, εκπρόσωποι καλλιτεχνικών ελληνικών σωματείων και φορέων από το εξωτερικό που έχουν ήδη συμπεριλάβει στη λειτουργία τους παρόμοιους κώδικες.

Οι Support Art Workers δηλώνουν ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα αυτής της πρώτης συνάντησης. Πιστεύουν πως ο κώδικας δεοντολογίας που θα δημιουργηθεί και θα εφαρμοστεί άμεσα από όλους τους φορείς πολιτισμού, θα αποτελέσει μια ηχηρή απάντηση στο ερώτημα του πώς θέλουν να δουλεύουν στο εξής στον χώρο εργασίας τους.

«Ο κώδικας δεν θα απαντήσει μια για πάντα, φυσικά, αλλά με έναν δυναμικό χαρακτήρα συνεχούς αναδιαμόρφωσης που θα τίθεται προς επανεξέταση σε τακτά χρονικά διαστήματα. Οπως εύστοχα αναφέρθηκε στο πλαίσιο της διημερίδας μας, ο κώδικας δεν θα κλείσει θέματα αλλά θα ανοίξει ερωτήματα, δρώντας προληπτικά και, κυρίως, διαμορφώνοντας συνθήκες επιμόρφωσης, ώστε μέσα από την εφαρμογή του να τίθενται κανόνες και να καλλιεργείται μια άλλου είδους συνειδητοποίηση που να αντιστρέφει πολλές από τις εμπεδωμένες αντιλήψεις και πρακτικές εξουσιαστικής συμπεριφοράς.

Ο κώδικας θα στοχεύει στη ρύθμιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, καθώς και των δεσμεύσεων των φορέων πολιτισμού, χωρίς γκρίζες ζώνες και παρερμηνείες, σχετικά με ζητήματα σεξουαλικής παρενόχλησης, σωματικής, λεκτικής ή ψυχολογικής κακοποίησης και κάθε είδους διάκρισης (στη βάση φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, εθνικότητας, ηλικίας, κ.λπ.).

Θα ορίζει επίσης τις διαδικασίες χειρισμού πιθανών καταγγελιών και τις διαδικασίες ενημέρωσης και εκπαίδευσης των εργαζομένων του εκάστοτε φορέα πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα. Είναι σαφές πως μια τόσο ριζική αλλαγή νοοτροπίας δεν θα μπορούσε ποτέ να ρυθμιστεί μόνο με την απλή συγγραφή ενός κώδικα. Θέλει συνεχή προσπάθεια, εκπαίδευση, ενημέρωση και συνδιαλλαγή. Για τον λόγο αυτό, ένας τέτοιος κώδικας είναι απαραίτητο να συνδιαμορφωθεί από τους ίδιους τους εργαζόμενους, δηλαδή από τους άμεσα εμπλεκόμενους σε αυτόν, σε στενή σχέση με τις ιδιαιτερότητες του κάθε οργανισμού, κι όχι ερήμην όλων αυτών, από αόριστες επιτροπές του υπουργείου. Ελπίζουμε ο Κώδικας Δεοντολογίας να αποτελέσει μέρος των συλλογικών μας συμβάσεων, με τις οποίες δρα συμπληρωματικά, διασφαλίζοντας τα εργασιακά μας δικαιώματα στην πληρότητά τους».

• Πόσο ρόλο έχει παίξει στην ευαισθητοποίηση της κοινωνίας το γεγονός ότι πρόσωπα δημοφιλή και νεαρότερης ηλικίας, προερχόμενα κυρίως από αυτό που, κακώς, αποκαλούμε «εμπορικό θέατρο», τόλμησαν να καταγγείλουν κακοποιητικές συμπεριφορές;

Είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε εδώ τους επώνυμους από τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Πολλοί επώνυμοι καλλιτέχνες, αρχής γενομένης από τη Ζέτα Δούκα, μίλησαν. Γι’ αυτό, άλλωστε, το θέμα πήρε και τη διάσταση που πήρε, ενώ πρόκειται για θέμα γνωστό, όχι μόνο στον χώρο του πολιτισμού αλλά σε όλη την ελληνική κοινωνία, εδώ και δεκαετίες. Αυτό αποδεικνύει και την πολιτική δύναμη που έχουν τα δημοφιλή πρόσωπα. Επειδή όταν μιλάνε ακούγονται, έχουν πολιτικό χρέος προς την κοινότητά τους να μιλάνε ηχηρά για όλα τα κακώς κείμενα και να δημοσιοποιούν τις διεκδικήσεις του κλάδου τους. Επειδή βρίσκονται σε πιο ισχυρή θέση από άλλους συναδέλφους, γυναίκες και άντρες, πρέπει να βγαίνουν μπροστά και να υπερασπίζονται τις κόκκινες γραμμές μας. Να φροντίζουν τους πιο ευάλωτους εργασιακά.

• Τι μπορεί να σημαίνει το γεγονός ότι οι περισσότεροι συνάδελφοί σας, πρωταγωνιστές, παλαιότεροι αλλά και νεότεροι, στάθηκαν επιφυλακτικοί, μουδιασμένοι μπροστά στο φαινόμενο; Δεν τοποθετήθηκαν ούτε με μια απλή, ανώδυνη δήλωση συμπαράστασης για τα θύματα.

Ναι, συμβαίνει. Είδαμε κάποια επώνυμα πρόσωπα όχι μόνο να σιωπούν, αλλά και να καλύπτουν παιδοβιαστές και κακοποιητές. Σε σημείο που να αναρωτιέται κανείς, πραγματικά, σε τι είδους κοινωνία θέλουν να ζουν αυτοί οι άνθρωποι και τι αρχές έχουν. Είδαμε επώνυμα πρόσωπα να απογοητεύουν πλήρως όλη τους την κοινότητα με τη στάση τους και τη συγκάλυψη που παρείχαν σε μια, κατά κοινή ομολογία, ανεπαρκέστατη και εχθρική προς τις τέχνες υπουργό Πολιτισμού.

Αναφερόμαστε φυσικά στην περίπτωση των 56. Λίγα πράγματα είναι πιο θλιβερά από το να σε παίρνει τηλέφωνο ο εποπτευόμενος φορέας σου και να σου υποδεικνύει ουσιαστικά μια τέτοια κίνηση. Απολύτως τίποτα δεν έχει συνεισφέρει η συντριπτική πλειοψηφία των πρώην και νυν καλλιτεχνικών διευθυντών των δημόσιων φορέων πολιτισμού αλλά και ορισμένων δημοσιογράφων πολιτιστικού ρεπορτάζ. Κι αυτό είναι κάτι που θα το θυμόμαστε. Αν θα έπρεπε να μιλήσουμε ειδικά για τους μεγαλύτερους, θα λέγαμε πως «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί». Οι γενιές των σημερινών εξηντάρηδων είναι αυτές που, σε μεγάλο βαθμό και όχι όλοι προφανώς, γαλουχήθηκαν μέσα στις αρχές της πατριαρχίας, τις ασπάστηκαν και τις επέβαλαν σε όλες και σε όλους μας. Οπως είπε κι ένας άλλος επώνυμος πρόσφατα, πρόκειται για άντρες «παλαιάς κοπής».

Αδύνατον να διανοηθούν την έννοια της συναίνεσης ή του σεβασμού προς τη γυναίκα ή όποιο άλλο άτομο. Δεν θα περίμενε κανείς από αυτούς να μιλήσουν. Ελπίζουμε, αντιθέτως, να αποτελέσει το κίνημα του metoo τον λόγο να κρυφτούν επιτέλους στις τρύπες τους και να απαλλάξουν τον χώρο μας από τις κακοποιητικές τους συμπεριφορές. Την ίδια στιγμή, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, είναι πολύτιμες φωνές όπως αυτές του Ακύλλα Καραζήση, ενός άλλου άντρα της ίδιας γενιάς, που με γενναιότητα διαχωρίζουν τη θέση τους από πολιτικές σκέψεις και πράξεις που μόνο θλίψη προκαλούν.

• Πιστεύετε πως ό,τι συμβαίνει αυτόν τον καιρό, η ρήξη που δημιούργησε το κίνημα του metoo, θα επιδράσει αναζωογονητικά στο ελληνικό θέατρο, θα φέρει μια πραγματική κάθαρση στον χώρο σας;

Το εγχώριο θέατρο θα προχωρήσει: καμία πρόβα, καμία οντισιόν και κανένα μάθημα καλλιτεχνικής σχολής δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο και αυτό θα είναι μια νίκη, κατ’ αρχάς, της νεότερης γενιάς. Ομως, η διεκδίκηση των ημερών είναι να σταματήσουμε να συζητάμε τέτοια ζητήματα στη βάση «επώνυμων» και «ανώνυμων», «σπουδαίων» και «ασήμαντων», «μεγάλων» και «μικρών» ή «νέων», στη βάση επιφανειακών μιντιακών κατηγοριοποιήσεων.

Το τραύμα της παρενόχλησης και της κακοποίησης δεν γνωρίζει επώνυμους και ανώνυμους, νέους και μεγαλύτερους. Θέλει κατανόηση και στήριξη τόσο στα άτομα που λόγω της φήμης ή της όποιας άλλης τους δύναμης (επαγγελματικής, προσωπικής κ.λ.π.) βρίσκουν το θάρρος να μιλήσουν, αλλά –ίσως ακόμα πιο πολύ– σε αυτά που δεν έχουν το κουράγιο να το κάνουν. Τουλάχιστον μέχρι αυτή τη στιγμή. Θέλει φροντίδα και συλλογική εγρήγορση για να προστατεύουμε το ένα το άλλο. Είναι γεγονός πως η συνθήκη της πανδημίας και οι συνακόλουθες πολιτικές επιλογές του ΥΠΠΟ οδήγησαν τον κλάδο μας στην ανεργία, χωρίς καμία απολύτως πρόβλεψη για την επιβίωση των εργαζομένων του χώρου σε αρχική φάση.

Στη συνέχεια και μόνο κατόπιν πιέσεών μας παρείχαν μια μικρή στήριξη για κάποιους εργαζόμενους μόνο, και χωρίς ποτέ ένα μακροπρόθεσμο πλάνο για το άνοιγμα των πολιτιστικών χώρων και τη λειτουργία τους με συγκεκριμένους όρους. Σε αυτό το θλιβερό πλαίσιο ανύπαρκτης πολιτιστικής πολιτικής δεν έχουμε πολλά περιθώρια φαντασίας. Εξακολουθούμε να διεκδικούμε από την Πολιτεία, πρωτίστως μέσω των σωματείων μας αλλά και μέσω των καλλιτεχνικών διαβουλεύσεων και πρωτοβουλιών που σε αυτή τη δύσκολη χρονιά ευτυχώς έχουν πολλαπλασιαστεί, πάγια αιτήματά μας για το παρόν και το μέλλον του πολιτισμού στη χώρα.

• Τι περιμένετε τώρα, έστω, από την ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού;

Η υπουργός Πολιτισμού ήταν απούσα εξαρχής. Αυτή είναι μια ξεκάθαρη πολιτική επιλογή. Η καλλιτεχνική σκηνή τής είναι άγνωστη και δεν υπάρχει καμία πρόθεση να τη γνωρίσει, δεν αποτελεί προτεραιότητα, ούτε καν γενικό στόχο της. Οι έννοιες «συμμετοχή», «συμπερίληψη» και «ποικιλομορφία» που περιγράφουν την ουσία ενός πολιτισμού και που σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν προ πολλού ενταχθεί στους στόχους της πολιτιστικής πολιτικής τους –όπως για παράδειγμα στο Ηνωμένο Βασίλειο– απουσιάζουν παντελώς από τις επιλογές του ΥΠΠΟ. Απών επίσης παραμένει και ο υφυπουργός Σύγχρονου Πολιτισμού.

Και οι δυο τους εμφανίζονται δημοσίως μόνο για να αποποιηθούν οποιασδήποτε πολιτικής ευθύνης στα σκάνδαλα κακοποιήσεων των ανθρώπων που διόρισαν, και για να κουνήσουν το δάχτυλο στους ανθρώπους του χώρου. Δεν περιμένουμε πολλά από μια υπουργό που δεν εκπροσώπησε και δεν προστάτεψε ποτέ τον χώρο μας.

• Ομως δεν θα έπρεπε το υπουργείο να έχει ήδη παραδώσει έναν χάρτη πορείας για το καλοκαίρι, υγειονομικά μέτρα, χωρητικότητες στους ανοιχτούς χώρους, να έχει προτείνει κάποιο συνολικό σχέδιο ανάκαμψης των ανθρώπων των τεχνών;

Μα γι’ αυτό διερωτόμαστε:

● Γιατί δεν ανοίγουν οι χώροι πολιτισμού με συγκεκριμένες οδηγίες και κανονισμούς, εφόσον σε αυτούς μπορούν να τηρηθούν τα απαραίτητα υγειονομικά μέτρα (χρήση μάσκας, εξαερισμός, έλεγχος στον αριθμό εισερχομένων κ.ά.), όπως ακριβώς συμβαίνει στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, όπου ποτέ δεν έκλεισαν για έναν ολόκληρο χρόνο συνεχόμενα, κι όταν συνέβαινε αυτό, γινόταν με σχέδιο και απόλυτη ενημέρωση προς καλλιτέχνες, εργαζόμενους και φορείς, βοηθώντας τους στον προγραμματισμό;

● Γιατί δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για τις σπουδάστριες και τους σπουδαστές στον χώρο του πολιτισμού, που καλούνται να αποφοιτήσουν χωρίς ούτε μια μέρα πρακτικής εξάσκησης;

● Γιατί το ΥΠΠΟ δεν έχει εδώ και έναν ολόκληρο χρόνο καταρτίσει ένα συνολικό σχέδιο δράσης που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κλάδου;

● Γιατί πρέπει τα αυτονόητα, όπως η επιβίωση των εργαζομένων στον χώρο του πολιτισμού, να διεκδικούνται από το υπουργείο που τους εκπροσωπεί πολιτειακά;

● Γιατί θεωρείται φυσιολογικό μια υπουργός να κρατά στάση σιωπής και απομόνωσης από το σύνολο του κλάδου σε μια περίοδο που κυριολεκτικά έχουν έρθει τα πάνω κάτω;

● Από πού κι ώς πού αποσιωπάται η πολιτική ευθύνη μιας υπουργού για τις απευθείας αναθέσεις σε πρόσωπα αναμεμειγμένα σε κακοποιητικές συμπεριφορές;

● Ως πότε θα διαφεντεύει την πραγματικότητά μας ο κανόνας της σιωπής, της ασυδοσίας και του αυταρχισμού;

Ως εδώ. Τους τελευταίους μήνες, συλλέξαμε από τη βάση των μελών της Πρωτοβουλίας μας αιτήματα του κλάδου μας και θα τα δημοσιεύσουμε σύντομα. Αυτά θα σκιαγραφούν με σαφήνεια τον τρόπο που θέλουμε να λειτουργεί ο πολιτισμός. Αυτή η απελπιστική χρονιά σε κοινωνικό, πολιτικό και υγειονομικό επίπεδο προκάλεσε συσπείρωση στον κλάδο αλλά και μια μεγάλης αξίας μετατόπιση από το εγώ στο εμείς, που διαφαίνεται ασφαλώς και στη σημαντική ενδυνάμωση των σωματείων μας, χωρίς τα οποία η διαπραγμάτευση και διεκδίκηση από το υπουργείο δεν θα ήταν εφικτή. Υπό αυτό το πρίσμα της συλλογικής, συμμετοχικής και συμπεριληπτικής στάσης και δράσης, διαμορφώνονται συνολικά τα αιτήματα του κλάδου μας αλλά και ο Κώδικας Δεοντολογίας, ώστε κανένας και καμία να μην είναι μόνος/η αλλά κι επί της ουσίας να συνδιαμορφώσουμε το τοπίο εργασίας όπως οφείλει να είναι.

Κανένας Κώδικας Δεοντολογίας δεν είναι ούτε ευαγγέλιο, ούτε τροχοπέδη για την πρόβα, την εργασία, τη δημιουργικότητα, αλλά η απαραίτητη βάση για ένα υγιές εργασιακό και εκπαιδευτικό πλαίσιο που βάζει οριστικά τελεία σε απαρχαιωμένες αντιλήψεις διακρίσεων και σε κακοποιητικές συμπεριφορές παντός είδους. Είναι συλλογικό και επιτακτικό αίτημα των εργαζομένων στον χώρο του πολιτισμού, θέτοντας από μόνο του ένα όριο που καλεί αντίστοιχα και τους εκάστοτε καλλιτεχνικούς φορείς να το υιοθετήσουν και να το εφαρμόσουν χωρίς «αλλά» και «ίσως». Είναι η ώρα ο φόβος να αλλάξει πλευρά, και τα πρώτα βήματα έχουν ήδη γίνει, από εμάς τους ίδιους τους εργαζόμενους. Οι θεσμοί, τα φεστιβάλ, οι δημόσιοι και ιδιωτικοί φορείς θα υποχρεωθούν να ακολουθήσουν.

Να αυξηθεί το κονδύλι για τον πολιτισμό

• Θα ζητήσετε να αυξηθεί το κονδύλι για τον πολιτισμό; Ο προϋπολογισμός για το Φεστιβάλ π.χ. είναι συγκεκριμένος, ένα σημαντικό ποσόν φέτος θα διατεθεί στις ξένες παραγωγές που θα φιλοξενηθούν. Με ποιον τρόπο μπορεί να εξασφαλιστούν θέσεις εργασίας για όσο γίνεται περισσότερους ανθρώπους του κλάδου σας;

Μετά το λουκέτο ενός ολόκληρου χρόνου, θα πρέπει άμεσα να υπάρξει αύξηση του κονδυλίου. Το υπουργείο έχει ανακοινώσει ότι δεν ξέρει αν θα δοθεί επίδομα στους εργαζόμενους του πολιτισμού μετά τον Φεβρουάριο, ενώ δεν έχει κάνει καμία ανακοίνωση για το άνοιγμα των χώρων πολιτισμού! Αυτό είναι αδιανόητο. Κι αν όντως ισχύσει, θα πρέπει άμεσα να παρθούν μέτρα, ώστε οι εργαζόμενοι να στηριχτούν με άλλον τρόπο, μέσω καλεσμάτων παραγωγής καλλιτεχνικού έργου διαφόρων ειδών.

Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι δεν μιλάμε μόνο για τους καλλιτέχνες αλλά για πολλές άλλες ειδικότητες που εργάζονται γύρω από το καλλιτεχνικό έργο. Τι θα γίνει με αυτούς; Τι θα γίνει με πολλούς άλλους εργαζόμενους σε άλλους κλάδους; Μας περιμένουν δύσκολες μέρες και οφείλουμε να μείνουμε ενωμένοι και δυνατοί.

Σε ό,τι αφορά στις ξένες παραγωγές, δεν είμαστε εμείς κι αυτοί, σε μια συνθήκη πολεμική. Αντιθέτως, μετά τον ένα χρόνο απομόνωσης, είναι απαραίτητο να υπάρξει μια συνδιαλλαγή με τον έξω κόσμο, τους συναδέλφους του εξωτερικού. Το ελληνικό κοινό το έχει επίσης απόλυτη ανάγκη. Μακάρι να δούμε ξένες παραγωγές, να ανοίξει λίγο ο νους μας, γιατί τελευταία έχει φοβηθεί το μάτι μας από την κακαίσθητη αρχαιολαγνεία και παρελθοντολαγνεία της δικτατορίας του «εθνικού» που φιλάει ακροπόλεις και κουμπαριάζει παράνομα με μεγαλοπαράγοντες, ενώ βιάζει εφήβους. Ανέκαθεν οι κοινωνίες προχωρούσαν μέσα από την επαφή τους με το «άλλο», το ξένο, το διαφορετικό.

• Πώς θα έπρεπε λοιπόν να μοιραστεί το δημόσιο χρήμα στον πολιτισμό;

Δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για διανομή κρατικού χρήματος χωρίς να βάλει στο επίκεντρο τις διαδικασίες που προηγούνται και τις σκοπιμότητες που ενέχουν. Στα πάγια αιτήματα της καλλιτεχνικής κοινότητας είναι η διαφάνεια και η αξιοκρατία στις διαδικασίες του ΥΠΠΟ σε σχέση με την επιλογή τόσο των προσώπων που εκπροσωπούν τους πολιτιστικούς θεσμούς όσο και των καλλιτεχνικών προγραμμάτων, σε αντίθεση με απευθείας αναθέσεις προσώπων όπως το παράδειγμα του Δημήτρη Λιγνάδη στο Εθνικό Θέατρο και σε φεστιβάλ όπως το «Ολη η Ελλάδα Ενας Πολιτισμός». Τα τελευταία παραδείγματα συμπυκνώνουν με ακρίβεια τις παθογένειες και τις προτεραιότητες του υπουργείου, εξ αυτών «τα δικά μας παιδιά» και η δήθεν αριστεία, και υποδεικνύουν μια πολιτιστική πολιτική που σε κανένα σημείο δεν τέμνεται με την πραγματικότητα του χώρου μας.

Μια λίγο πιο σοβαρή πολιτεία, θα όφειλε άμεσα να αυξήσει τον συνολικό προϋπολογισμό του Φεστιβάλ Αθηνών, αλλά και των τοπικών φεστιβάλ (τόσο σε επίπεδο υπουργείου, όσο και σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης), να κάνει επαρκή κατανομή πόρων ανάλογη των εργαζομένων κάθε τέχνης (ο χορός π.χ. παραμένει μια τέχνη συστηματικά αγνοημένη σε όλα τα επίπεδα), να περιορίσει στο ελάχιστο τις απευθείας αναθέσεις, και να κάνει αξιοκρατικές και πλουραλιστικές καλλιτεχνικές επιλογές. Κάθε θεσμός οφείλει να βασιστεί σε αρχές διαφάνειας, ισονομίας και ίσων ευκαιριών, συνεκτιμώντας ταυτόχρονα τη μεγάλη ανάγκη για εργασία της εγχώριας κοινότητας, κι έτσι να διαμορφώσει μια κατάλληλη κατανομή χρήματος. Το πρόβλημα είναι μακροπρόθεσμο, δεν αφορά μόνο στο καλοκαίρι.

Η στήριξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας πρέπει να σχεδιαστεί σε βάθος χρόνου και στη βάση μιας ολοκληρωμένης πολιτιστικής πολιτικής. Η πανδημία δεν δημιούργησε την ανεργία και τα προβλήματα του χώρου μας, τα ενέτεινε και τελικά τα επέβαλε σε όλους ανεξαιρέτως. Πριν από την πανδημία, οι εργασιακές ευκαιρίες ήταν και πάλι ελάχιστες, το να μιλάμε σαν το άνοιγμα των θεάτρων να σταματήσει την ανεργία είναι παραπλανητικό. Μόνο με μια μακροπρόθεσμη πολιτιστική πολιτική θα τεθούν τα απαραίτητα θεμέλια και οι ουσιαστικές δομές για μια πραγματική αλλαγή του τοπίου.

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΘΕΑΤΡΟ
Το στίγμα και η στιγμή του Δημήτρη Λιγνάδη
Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής ξεδίπλωσε τα χαρτιά του για το Εθνικό Θέατρο. Εμφαση στην παιδεία, στην εξωστρέφεια, στη διδασκαλία του αρχαίου δράματος, στις συνεργασίες. Απαραίτητη προϋπόθεση για να...
Το στίγμα και η στιγμή του Δημήτρη Λιγνάδη
ΘΕΑΤΡΟ
Υπό κατάληψη το «Ρεξ»
Η πρωτοβουλία καλλιτεχνών «Ρωγμή» προχώρησε σε κατάληψη του «Ρεξ» ζητώντας απαντήσεις και λύσεις σε θέματα Παιδείας και Υγείας και θέτοντας εκ νέου το νόημα του πολιτισμού.
Υπό κατάληψη το «Ρεξ»
ΘΕΑΤΡΟ
Eνα μήνυμα για το μέλλον του θεάτρου
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου το μήνυμα από την Ελεν Μίρεν εξέπεμπε την πίστη της σπουδαίας ηθοποιού στη διαχρονική αξία του θεάτρου για τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του.
Eνα μήνυμα για το μέλλον του θεάτρου
ΘΕΑΤΡΟ
Ετερος καλλιτεχνικός διευθυντής καταγγελλόμενος
Καταγγελιών συνέχεια... Εδώ και μέρες φωτογραφίζεται ο αναπληρωτής καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ ως καταγγελλόμενος στο ΣΕΗ και στον εισαγγελέα για σεξουαλικές παρενοχλήσεις στο θέατρο. Χθες ανακοινώθηκε...
Ετερος καλλιτεχνικός διευθυντής καταγγελλόμενος
ΘΕΑΤΡΟ
Ανακοίνωσε και το ρεπερτόριο της σεζόν!
Η περιπέτεια του Δημήτρη Λιγνάδη και η υπερασπιστική γραμμή που επέλεξε να ακολουθήσει δίνει πολιτική διάσταση στη δίωξη που του έχει ασκηθεί, αφού στο υπόμνημά του προς την ανακρίτρια εμπλέκει το Σωματείο...
Ανακοίνωσε και το ρεπερτόριο της σεζόν!
ART - ΝΕΑ
Ανάρτηση «ποταμός» της Χρύσας Ρώπα για Λιγνάδη
Η γνωστή ηθοποιός δε μασάει τα λόγια της και με μια ανάρτηση «ποταμό» για τους... «μέτριους ηθοποιούς» απευθύνεται στο Δημήτρη Λιγνάδη και θέτει μια σειρά από ερωτήματα που το πιθανότερο δεν θα απαντηθούν...
Ανάρτηση «ποταμός» της Χρύσας Ρώπα για Λιγνάδη

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας