• Αθήνα
    Αυξημένες νεφώσεις
    19°C 18.9°C / 19.4°C
    1 BF
    70%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    22°C 19.4°C / 23.9°C
    4 BF
    43%
  • Πάτρα
    Σποραδικές νεφώσεις
    20°C 20.0°C / 21.0°C
    3 BF
    73%
  • Ιωάννινα
    Ελαφρές νεφώσεις
    17°C 12.2°C / 21.0°C
    1 BF
    40%
  • Αλεξανδρούπολη
    Σποραδικές νεφώσεις
    19°C 19.0°C / 19.0°C
    3 BF
    48%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    22°C 21.1°C / 22.8°C
    3 BF
    45%
  • Κοζάνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    18°C 18.0°C / 18.0°C
    3 BF
    34%
  • Αγρίνιο
    Σποραδικές νεφώσεις
    19°C 15.6°C / 21.0°C
    3 BF
    73%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    26°C 25.0°C / 26.7°C
    2 BF
    69%
  • Μυτιλήνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    20°C 20.0°C / 20.0°C
    2 BF
    83%
  • Ερμούπολη
    Σποραδικές νεφώσεις
    19°C 18.0°C / 19.0°C
    5 BF
    77%
  • Σκόπελος
    Σποραδικές νεφώσεις
    21°C 19.4°C / 22.0°C
    4 BF
    56%
  • Κεφαλονιά
    Ελαφρές νεφώσεις
    24°C 24.0°C / 24.0°C
    4 BF
    88%
  • Λάρισα
    Ελαφρές νεφώσεις
    23°C 23.0°C / 23.9°C
    1 BF
    38%
  • Λαμία
    Σποραδικές νεφώσεις
    22°C 20.6°C / 24.0°C
    2 BF
    41%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    23°C 22.8°C / 23.0°C
    4 BF
    78%
  • Χαλκίδα
    Σποραδικές νεφώσεις
    19°C 15.6°C / 20.0°C
    2 BF
    56%
  • Καβάλα
    Σποραδικές νεφώσεις
    19°C 18.9°C / 20.0°C
    3 BF
    60%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    22°C 21.1°C / 22.8°C
    2 BF
    45%
  • Καστοριά
    Ελαφρές νεφώσεις
    18°C 18.0°C / 18.0°C
    3 BF
    34%
Ολοι ξέραμε και δεν μιλούσαμε...
ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ολοι ξέραμε και δεν μιλούσαμε...

  • A-
  • A+
«Τώρα είναι ευκαιρία να γίνει το ξεκαθάρισμα» τονίζει ο Γιάννης Μπέζος, καθώς ιχνηλατεί τα αίτια της κρίσης στον καλλιτεχνικό χώρο, σχολιάζει τον ρόλο των δραματικών σχολών, των δασκάλων, των θιασαρχών, του ΣΕΗ και κυρίως της Πολιτείας, ενώ δηλώνει πως είναι «φτηνό και χυδαίο να παίζεις με την ελπίδα των νέων».
Ακολουθήστε μας στο Google news

Την αρχή έκανε η Σοφία Μπεκατώρου στον χώρο του αθλητισμού. Και μετά η Ζέτα Δούκα στον χώρο του θεάτρου. Και η σπίθα άναψε. Οι καταγγελίες γυναικών και αντρών για κακοποιητική συμπεριφορά, σεξουαλική παρενόχληση, προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας από συναδέλφους τους στον χώρο εργασίας άρχισαν να πέφτουν βροχή. Οι μαρτυρίες που ακούσαμε και διαβάσαμε, συγκλονιστικές. Ο καλλιτεχνικός κόσμος μέσα στην κρίση της πανδημίας, με κλειστά θέατρα και οικονομικά εξαθλιωμένος στην πλειονότητά τους, έχει τώρα να αντιμετωπίσει μια εσωτερική κρίση, βαθιά, επώδυνη.

Ο Γιάννης Μπέζος ιχνηλατεί τα αίτια αυτής της κρίσης, θέτει το θέμα της ευθύνης όλων μας και κυρίως της Πολιτείας για το τεράστιο έλλειμμα της θεατρικής εκπαίδευσης και δεν διστάζει να ομολογήσει αυτό που λίγο-πολύ όλοι λέμε: «Φτάσαμε ώς εδώ γιατί εμείς το επιτρέψαμε. Ναι, με τη σιωπή μας».

• Επαιξε ρόλο που οι ηθοποιοί έμειναν αναγκαστικά χωρίς δράση; Είχαν χρόνο για σκέψεις, θύμησες, ξεσκαρτάρισμα παλιών, επώδυνων λογαριασμών;

Βοήθησε η καραντίνα, τα κλειστά θέατρα. Ο χρόνος τώρα λειτουργεί αλλιώς, μπορεί να σε βυθίσει, να σε πάρει από κάτω, μπορεί όμως να σε κάνει να σκεφτείς, να αναρωτηθείς, να αναμετρηθείς με το παρελθόν, με τις πληγές σου, να βρεις τη δύναμη για τέτοιες μαρτυρίες. Κάπως έτσι ξεκινούν τέτοιες καταγγελίες. Είναι μια ευκαιρία να ξαναδούμε τα πράγματα απ’ την αρχή, χωρίς υπερβολές και επιπολαιότητα, ώστε όλο αυτό που αναδύθηκε να αξιοποιηθεί για καλό, να μην εκπέσει, να μην καταντήσει φτηνότερο κι απ’ αυτές τις ελεεινές πράξεις.

• Είμαστε ώριμοι να αξιοποιήσουμε με ειλικρίνεια και ψυχραιμία αυτή την ευκαιρία;

Η αλήθεια είναι πως δεν είναι από τα μεγάλα μας ατού η ψυχραιμία, να διαφυλάττουμε το σημαντικό ενός πράγματος. Αυτό είναι το στοίχημα τώρα. Ποτέ δεν θα είμαστε ώριμοι αν δεν αναμετρηθούμε μαζί του. Θα έχει κραδασμούς, θα ακούσουμε υπερβολές ή ανοησίες, αλλά η προσοχή μας πρέπει να εστιαστεί στα σοβαρά. Δεν γίνεται αλλιώς. Τώρα είναι η ευκαιρία να γίνει το ξεκαθάρισμα. Να καταλάβουμε ότι ο χώρος μας δεν μπορεί να λειτουργεί ως λούνα παρκ, ο καθένας να κάνει ό,τι θέλει.

Το πρόβλημα είναι πως είμαστε πολλοί, «μαρίδα» όπως λέει ο Β. Παπαβασιλείου, εξαιτίας της ανάγκης να υπάρξουμε, να υπάρξουμε ακόμα και παραπλεύρως. Το κουβεντιάζουμε χρόνια αυτό αλλά λύση δεν δίνουμε. Και τι να πεις για τη θεατρική εκπαίδευση; Παίρνεις ένα χαρτί κι αυτό πιστοποιεί ότι είσαι ηθοποιός, ότι μπορείς να βγεις στη σκηνή και να δημιουργήσεις έναν κόσμο. Αστειότητες φυσικά, ο χρόνος σε δικαιώνει ως ηθοποιό. Το υπουργείο Πολιτισμού δεν εποπτεύει ως οφείλει τις σχολές - καμώνεται πως το κάνει. Δεν έχει ιδέα τι γίνεται.

Ολα αυτά τα χρόνια που διδάσκω δεν ήρθε ποτέ κανείς να ελέγξει, όχι κάποιος δημόσιος υπάλληλος, αλλά άνθρωπος με ματιέ πάνω στο αντικείμενο. Οι σχολές δεν θα βγάλουν 20 πρωταγωνιστές κάθε χρόνο, όμως θα δώσουν κάποιους ανθρώπους χρήσιμους στο θέατρο. Ενας καταιγισμός αποφοίτων που εξετάζονται από μια επιτροπή του υπουργείου Πολιτισμού, η οποία τους βαθμολογεί - τι γελοιότητα… Το όλο κλίμα είναι στρεβλό και μέσα εκεί εντάσσονται όλα αυτά που ζούμε τώρα. Να θεωρούν κάποιοι ότι μπορούν να παίξουν με τα όνειρα και τις ελπίδες των παιδιών και κάποια από αυτά να πιστεύουν πως οι καριέρες χτίζονται σε οντισιόν κατ’ οίκον.

Κάθε χρόνο αποφοιτούν από τις δραματικές σχολές -σε κάποιες διδάσκουν «δάσκαλοι» που οι ίδιοι έχουν ανάγκη εκπαίδευσης- κατά εκατοντάδες και φυσικά οι περισσότεροι δεν θα τα καταφέρουν. Και μετά θα λειτουργήσουν συμπλεγματικά ή θα είναι έτοιμοι να πέσουν στην παγίδα.

• Στην παγίδα εκείνων που θα τους εκμεταλλευτούν;

Φυσικά, γιατί ο νέος σκέφτεται «έτσι λειτουργεί το σύστημα, έτσι πρέπει να πορευτώ». Να υποχωρήσω, να υποστώ. Είναι πικρό να μπαίνουν με ενθουσιασμό και να βγαίνουν ηττημένοι, σκυφτοί, έτοιμοι -δυστυχώς- για όλα, λεία στις όποιες διαθέσεις. Κι όλο αυτό τώρα ονομάζεται τέχνη. Οχι, δεν είναι τέχνη αυτό. Σ’ αυτή τη δουλειά πηγαίνεις για να χαρείς εσύ κι όχι οι διάφοροι γκουρού που μας περιβάλλουν οι οποίοι έχουν χτίσει έναν μύθο γύρω από το όνομά τους, συχνά χωρίς λόγο.

Φταίει και ο Τύπος, μας τρελάνατε με τους μεγάλους, τους χαρισματικούς, τα βραβεία, τα αστέρια. Και τώρα; Κλαιγόμαστε εδώ και μήνες να ανοίξουν τα θέατρα και κάποιοι θα σκέφτονται: «Γιατί; Για να κάνετε αυτά που μαθαίνουμε ότι κάνετε;» Ακούμε συχνά: «Αν δεν κάνεις συμβιβασμούς», «Αν δεν υποχωρήσεις» κ.λπ. Οχι δεν είναι έτσι. Τόσα χρόνια που είμαι θιασάρχης κανείς δεν μου επέβαλε να πάρω στον θίασο τον έναν ή τον άλλον. Και μη μου πεις ότι είμαι η εξαίρεση. Είναι κι άλλοι πολλοί. Οι εξαιρέσεις είναι όλα αυτά που ακούμε τις τελευταίες μέρες.

• Είναι λίγοι αλλά έκαναν δουλειά και σε βάθος χρόνου…Πώς εσείς οι ίδιοι επιτρέψατε να γίνουν τόσο επικίνδυνα παντοδύναμοι στον χώρο σας άνθρωποι με τέτοιες συμπεριφορές; Πώς φτάσαμε ώς εδώ;

Ξέραμε και εμείς και εσείς και δεν μιλούσαμε. Φτάσαμε ώς εδώ γιατί εμείς το επιτρέψαμε. Ναι, με τη σιωπή μας. Βλέπαμε συμπεριφορές περίεργες, ακούγαμε διάφορα, αλλά ο καθένας κοίταζε τη δουλειά του. Στα 25 χρόνια που είμαι θιασάρχης και παίζω σε τηλεοπτικές σειρές ελέγχω την κατάσταση, δεν έπεσαν ποτέ τέτοια πράγματα στην αντίληψή μου. Ομως κάπου συνέβαιναν. Καταλαβαίνω τις φωνές, τον εκνευρισμό στην πρόβα, γίνονται αυτά στη δουλειά μας, συχνά είναι μέσα στη δημιουργική διαδικασία. Απ’ αυτό το σημείο όμως ώς την εκμετάλλευση του άλλου στο εργασιακό περιβάλλον υπάρχει μεγάλη απόσταση. Θέατρο κάνουμε για να χαρούμε, πρώτα εμείς, μετά οι θεατές και τελευταίος ο σκηνοθέτης.

Κι έπειτα είχαμε συνηθίσει μια κατάσταση, η συνήθεια είναι μεγάλη υπόθεση, βουλιάζεις μέσα της, χαλαρώνεις. «Ελα μωρέ, δεν πειράζει», «Ας το συγχωρήσουμε, άλλωστε καλλιτέχνες είμαστε». Δεν υπήρχε κανένας θεσμικός έλεγχος, το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών παρηκμασμένο επί χρόνια, λειτουργούσε άκρως κομματικά, δεν υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των εργαζομένων, ουσιαστικά ήταν ανύπαρκτο. Οταν ακούμε για «Πειθαρχικό», «πειθαρχία», βγάζουμε καντήλες. Στη χώρα μας η λέξη «πειθαρχία» συνδέεται αυτομάτως με τον Παπαδόπουλο, τη χούντα. Αλλά χωρίς αρχές δεν λειτουργεί τίποτα, ούτε στην τέχνη ούτε στην κοινωνία. Σε ποιον φορέα μπορούσε να προστρέξει ο κακοποιημένος ηθοποιός;

Να πει «Ο κ. Μπέζος με προσέβαλε, με χαστούκισε». Να κληθεί ο κ. Μπέζος να εξηγήσει κι αν το επαναλάβει να εισπράξει μια καταγγελία επίσημη από θεσμικό όργανο, όχι από τον όποιον ιδιώτη. Εγώ έθετα το πρόβλημα παρ’ όλο που για πολλά χρόνια βρίσκομαι και από την πλευρά του εργοδότη, τα συμφέροντά μου, τυπικά, δεν ταυτίζονταν με του Σωματείου. Υπήρχε μια τάση να μην προσέρχονται τα μέλη στο Σωματείο, αφήνονταν πάντα στην καλή θέληση των εργοδοτών.

Ε, οι εργοδότες, όσο καλή θέληση κι αν έχουν, εργοδότες είναι, θα κοιτάξουν το συμφέρον τους, ορισμένοι μάλιστα θα το παρακοιτάξουν. Απ’ την άλλη ο πληθωρισμός στο επάγγελμα είχε ως αποτέλεσμα πολλοί να εργάζονται χωρίς στοιχειώδεις επαγγελματικούς όρους. Μια κατάσταση που περιγράφαμε ως «θεατρική άνοιξη», όμως δεν ήταν καθόλου τέτοια, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ανάμεσα σε όλα αυτά τα παιδιά δεν υπήρχαν τα άξια, τα εργατικά, τα ταλαντούχα. Αυτός που έχει κάτι να πει δεν χάνεται, θα τον ανακαλύψουμε κάποτε, είτε παίζει σε μια μεγάλη σκηνή είτε σ’ ένα συνοικιακό υπόγειο.

• Ακούμε καταγγελίες για έναν σκηνοθέτη-ηθοποιό με τον οποίο σας συνδέει σχέση φιλίας, συνεργασίας. Γνωρίζατε ότι συμπεριφέρεται έτσι;

Φίλοι ναι, για να πω την αλήθεια έχω να μιλήσω μαζί του μήνες, πριν από την πρεμιέρα του. Υπήρξαμε συνεργάτες και ειλικρινά όλα αυτά που συμβαίνουν με στενοχωρούν βαθιά. Στις τρεις, τέσσερις φορές που συνεργαστήκαμε δεν συνέβη κάτι. Το συζητούσα τις προάλλες με την Αννα Μαρία Παπαχαραλάμπους και μου έλεγε «Ναι, γιατί μπροστά σου δεν τα έκανε».

Ξέρεις, όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας ένα φωτεινό κι ένα πολύ σκοτεινό κομμάτι. Αν δεν συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι το σκοτεινό θα υπάρχει πάντα, αν δεν μπορούμε να το ελέγχουμε και τελικά μας ελέγχει αυτό, αν κάνει παιχνίδι μόνο του, τότε θα μας καταπιεί, θα καταλήξουμε εδώ. Σε συμπεριφορές που πηγάζουν από έναν φόβο βαθιά ριζωμένο που κάποτε εκφράζεται με βία.

• Αυτά όμως μεγαλώνοντας δεν πρέπει να τα διαχειριστούμε;

Και πριν μεγαλώσουμε. Από ένα σημείο και μετά δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Δεν λειτουργεί εσαεί το επιχείρημα της κακής παιδικής ηλικίας, αλίμονο. Επιμένω, το μεγάλο πρόβλημα είναι πως όλοι οι καινούργιοι συνάδελφοι ξεκινούν εκ των προτέρων ηττημένοι.

Δεν έχουν γήπεδο να παίξουν. Ετσι διαμορφώθηκε ο χώρος από σαλτιμπάγκους, υπερτροφικούς εγωισμούς, απ’ όλους αυτούς που καμώνονται τον σκηνοθέτη. Οι νέοι επιθυμούν να πάνε παρακάτω. Να ανατρέψουν εμάς και να ανέβουν αυτοί γιατί έχουν κάτι καινούργιο, αλλιώτικο να πουν. Ε, αυτό δεν το θέλουμε, δεν αφήνουμε να γίνει, το αρνιόμαστε πεισματικά κι ας μην το ομολογούμε. Φταίει και η έλλειψη παιδείας, πολιτισμού.

Πέρα από τη βία, λεκτική ή σωματική, τη σεξουαλική παρενόχληση, υπάρχουν κι άλλα μικρά που κάτι δείχνουν. Πώς μιλάς στον μικρότερο, τον υφιστάμενο, τον σερβιτόρο που σε σερβίρει. Εκεί φαίνεται ο πολιτισμένος άνθρωπος. Η ελληνική οικογένεια μεριμνά περισσότερο για την εξασφάλιση των παιδιών παρά για την αγωγή τους. Και η παιδεία δεν είναι συσσώρευση πληροφοριών αλλά η ουσιαστική γνώση, αυτή που μας έδωσε κάποτε ένας δάσκαλος που ξεχωρίζαμε, κερί αναμμένο μέσα στην τάξη.

• Πώς νιώθετε διαβάζοντας ή ακούγοντας τις εξομολογήσεις κακοποίησης και βιασμού συναδέλφων σας;

Φρικτά. Είναι ό,τι πιο φτηνό, ό,τι πιο χυδαίο να παίζεις με την ελπίδα, την αγωνία, το όνειρο των παιδιών, να παίζεις με το μεροκάματό τους. Κι ακόμα χειρότερα όταν μιλάμε για παιδί που δεν είχε μπει καν στον χώρο, βρισκόταν στο πρώτο μετέωρο βήμα του προς αυτόν. Και βρέθηκε μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση. Και μόνο τη λαχτάρα που βλέπεις στο βλέμμα των νέων στις οντισιόν, σε παραλύει το αίσθημα ευθύνης. Είναι παιδιά που δεν ξέρουν ακόμα τι τους γίνεται, δεν ξέρουν ποιος είναι ο κακός και ποιος ο καλός, πώς είναι αυτός ο χώρος.

Κι όταν αντιμετωπίζουν τέτοιες συμπεριφορές μπορεί να σκεφτούν ότι έτσι είναι, αυτό είναι το θέατρο, έτσι παίρνεις τους ρόλους, έτσι κάνεις καριέρα. Σου λέει, δεν μπορεί, μου το ζητάει αυτός που είναι σπουδαίος, πνευματικός, δίνει συνεντεύξεις, τον θαυμάζουν. Το θέμα, πέρα από την άθλια συμπεριφορά του συγκεκριμένου σκηνοθέτη, είναι πιο σοβαρό στο σύνολό του. Ξέρεις ότι υπάρχουν διάφοροι που κυκλοφορούν στα μπαρ όπου συχνάζουν καλλιτέχνες και προωθούν την άποψη ότι το θέατρο τα έχει ανάγκη αυτά;

Η σχέση με το σώμα, η ελευθερία, όχι ταμπού και άλλες τέτοιες αρλούμπες. Ναι στην ελεύθερη έκφραση, αρκεί να μην παραβιάζεις τη βούληση του άλλου. Ο καθένας θα αποφασίσει χωρίς συμβούλους για το σώμα του, το πώς θα το διαθέσει. Ο νέος δεν έχει ανάγκη να γίνει φίλος με τον δάσκαλο, έχει φίλους τους συνομηλίκους του, να τον διδάξεις έχει ανάγκη.

Πρέπει να τελειώσουμε με αυτά, δεν πάει άλλο. Ακόμα και με το ζόρι αν χρειαστεί -μην τρομάζεις με τη λέξη που χρησιμοποιώ- να επιβληθούν κάποια πράγματα. Ποιος λέει πως στη δημοκρατία ο καθένας κάνει ό,τι γουστάρει; Και φυσικά δεν στοχοποιούμε τον έρωτα στο θέατρο, τις σχέσεις, ετεροφυλοφυλικές ή ομοφυλοφιλικές, χωρίς ερωτισμό και μαγεία τέχνη δεν υπάρχει. Αρκεί να μην είναι σχέσεις που γίνονται στιλ, όχημα εξουσίας, εκμετάλλευσης και ακόμα χειρότερα, καθεστώς.

Η ρωγμή έγινε, δεν υπάρχει επιστροφή

• Εσείς βάζετε όρια μεταξύ δουλειάς και ζωής, στεγανά, περιφρουρείτε την προσωπική περιοχή μέχρι παρεξηγήσεως όπως έχουμε δει. Δεν αφήνετε περιθώρια οικειότητας με το κοινό. Γιατί;

Είμαι από ιδιοσυγκρασία έτσι, αυτή είναι η εσωτερική μου κατασκευή. Αυτό δεν σημαίνει ότι με ενοχλεί ή βρίσκω κακό άλλοι να είναι ανοιχτοί, επικοινωνιακοί. Το θέμα είναι αυτή η τάση επικοινωνίας να μην αποκτά χρήση «δικαιώματος» για συμπεριφορές σαν αυτές που ακούμε. Εγώ ας πούμε διαφωνώ με όσους συναδέλφους συνομιλούν με δημοσιογράφους στο διαδίκτυο.

Δεν είναι δουλειά των καλλιτεχνών να αντιδρούν σε κριτικά σχόλια ούτε να τους ευχαριστούν γι’ αυτά. Εμείς θα είμαστε κρινόμενοι έτσι κι αλλιώς, η δουλειά μας είναι άλλη. Προέχει να αποκτήσεις την εκτίμηση του κόσμου κι όχι την αγάπη του υποχρεωτικά, η εκτίμηση είναι η δύσκολη κατάκτηση, προϋποθέτει να κάνεις καλά τη δουλειά σου, να έχεις καθαρή ματιά, να μην ψεύδεσαι, να μη φοβάσαι. Ο κόσμος θα θέλει να οικειοποιηθεί ένα κομμάτι από την ιδιωτικότητά σου, αλλά εσύ μπορείς να βάζεις μ’ έναν τρόπο τα όριά σου.

• Αυτή η δοκιμασία που περνάει σήμερα ο χώρος σας θα οδηγήσει σε κάθαρση, σε εξυγίανση;

Τίποτα πια δεν μπορεί, δεν πρέπει να μείνει ίδιο. Η ρωγμή έγινε, δεν υπάρχει επιστροφή, αλλά πίστη ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν. Είναι τόσες πολλές οι καταγγελίες στο ΣΕΗ, κάποιες πολύ σοβαρές, γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή. Θα έχουμε εντάσεις, κραδασμούς, θα γίνουν και λάθη, υπερβολές, αλλά θα προχωρήσουμε. Επειδή θα πάρει χρόνο, φοβάμαι μήπως χαθεί η ουσία.

Αν κάποιοι έχουν φταίξει πρέπει να λογοδοτήσουν. Δεν φοβάμαι για το θέατρο, ο κόσμος έχει ένστικτο, γνωρίζει, κρίνει, βαθμολογεί όχι μόνο το αποτέλεσμα αλλά και την πρόθεση. Το θέατρο είναι μεγάλη ανάγκη για τον άνθρωπο, πολυτέλεια απαραίτητη σαν τον αέρα που αναπνέουμε. Γι’ αυτό η δική μας ευθύνη προς στο κοινό είναι μεγάλη, τι θα του πούμε, πώς θα το δείξουμε, πώς θα φερθούμε. Οχι με αλαζονεία, αμετροέπεια, λαϊκισμούς, ό,τι δηλαδή καταδικάζουμε στους πολιτικούς και μερικές φορές γινόμαστε χειρότεροι από αυτούς.

• Πιστεύετε πως αυτό που συμβαίνει θα γίνει αφορμή να χαλάσουν σχέσεις, φιλίες;

Αν χαλάσουν, τότε θα ήταν για να χαλάσουν. Και να σου πω κάτι; Εδώ καίγεται ο κόσμος, δεν ξέρουμε πού πατάμε, τι μας ξημερώνει. Περάσαμε μια τεράστια κρίση, πανδημία, εγκλεισμό, καινούργια οικονομική κρίση είναι προ των πυλών και τώρα αυτό που ζούμε στον χώρο. Ε, ας χαλάσουν οι φιλίες.

ΘΕΑΤΡΟ
Θα μπορούσα να ανεβάζω κάθε χρόνο μια εκδοχή της «Μήδειας»
Ενα ακόμα live streaming απ’ ευθείας από τη Σκηνή Κατίνα Παξινού - Ερευνητική Σκηνή φέρνει στις οθόνες μας το Εθνικό Θέατρο στις 10 Ιανουαρίου. Τη «Μήδεια» του Ευριπίδη έτσι όπως την φαντάστηκε η Μάρθα...
Θα μπορούσα να ανεβάζω κάθε χρόνο μια εκδοχή της «Μήδειας»
ΘΕΑΤΡΟ
Ολοι οι άνθρωποι του θεάτρου...
Οι άνθρωποι του θεάτρου κλήθηκαν να φύγουν από τη σκηνή και το κοινό από τις αίθουσες. Και παραμένουν όλοι σε μια πολύμηνη ακινησία, σ’ έναν μετεωρισμό στο κενό και την ανασφάλεια. Οι θεατρικοί χώροι άδειασαν,...
Ολοι οι άνθρωποι του θεάτρου...
ΘΕΑΤΡΟ
Η λύση για τα ΔΗΠΕΘΕ είναι μόνον πολιτική
Ο λόγος ξανά για τα ΔΗΠΕΘΕ έγινε ένα μήνα πριν από την έλευση του Covid 19, τον περασμένο Ιανουάριο. Θα κλείσουν; Θα συρρικνωθούν; Θα αναβαθμιστούν; Θα ενισχυθούν οικονομικά; Θα μεταβληθεί το ανάπηρο θεσμικό...
Η λύση για τα ΔΗΠΕΘΕ είναι μόνον πολιτική
ΘΕΑΤΡΟ
«Στους ρόλους θέλω να παραμονεύει η έκπληξη»
Η πρωτα­γωνίστρια του θεάτρου Αττις θα κάνει «Εξοδο» στις 18 Ιουλίου, στους Δελφούς, κοντά στον ναό του Απόλλωνα, λίγο πριν πέσει ο ήλιος. Σε μια σκηνική σύνθεση μονολόγων από τις τραγωδίες «Μήδεια»,...
«Στους ρόλους θέλω να παραμονεύει η έκπληξη»
ΘΕΑΤΡΟ
Σχεδιάζουν, οργανώνονται και ελπίζουν
Με την πίστη ότι θα βρεθεί τρόπος αναδιαμόρφωσης λόγω της πανδημίας η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου παρουσίασε σε live streaming το φετινό πρόγραμμα.
Σχεδιάζουν, οργανώνονται και ελπίζουν

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας