Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Είμαστε αόρατοι για την Πολιτεία

Βασίλης Παπαβασιλείου

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Είμαστε αόρατοι για την Πολιτεία

  • A-
  • A+
Σκηνοθέτησε τη «Δεύτερη έκπληξη του έρωτα» του Μαριβό και ώρες πριν από την πρεμιέρα στο Βασιλικό Θέατρο του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, η Θεσσαλονίκη μπήκε σε lockdown. Εγκλωβισμένος στην πόλη που σήμερα ζει μαρτυρικές στιγμές από την εξάπλωση της πανδημίας, φιλοσοφεί με τον δικό του μοναδικό τρόπο πάνω στα πράγματα της ζωής, σ’ αυτά που έφυγαν, σ’ αυτά που ήρθαν, σ’ αυτά που πρέπει ν’ αλλάξουμε.

Συναντηθήκαμε με τον Βασίλη Παπαβασιλείου στη Θεσσαλονίκη μια μέρα πριν η πόλη μπει σε καραντίνα. Τρώγοντας μαζί ένα μεσημέρι στο ιστορικό «Ντορέ» μιλήσαμε για τη «Δεύτερη έκπληξη του έρωτα» του Μαριβό, παράσταση που για ώρες δεν πρόλαβε να κάνει πρεμιέρα στο Βασιλικό Θέατρο, αλλά θα κάνει κάποτε, τότε που η πόλη θα ξαναγίνει ασφαλής.

Μιλήσαμε γι’ αυτές τις αλλόκοτες μέρες που ζούμε, για τις φονικές συνέπειες που έχουν τα περιοριστικά μέτρα στο θέατρο, για την αδιέξοδη κατάσταση των ηθοποιών, για το πνευματικό που εξοστρακίστηκε στο όνομα ενός υπερφίαλου, αχανούς, ομιχλώδους «πολιτιστικού».

• Το θέατρο εδώ κι εννέα μήνες έχει ακινητοποιηθεί, οι άνθρωποί του δοκιμάζονται τόσο επώδυνα όσο ίσως σε κανέναν άλλο επαγγελματικό κλάδο. Μια βαθιά κρίση που κανείς δεν ξέρει πόσο ακόμα θα βαθύνει - ακούγεται πως μέχρι την άνοιξη θα πηγαίνουμε σε κυλιόμενα lockdowns. Μέσα σ’ αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες πώς μπορούν οι καλλιτέχνες να διεκδικήσουν τα επαγγελματικά τους δικαιώματα; Υπάρχει άλλος τρόπος πέραν της συνδικαλιστικής δράσης και μάλιστα με όρους κατεπείγοντος;

Οι ηθοποιοί είναι η τελευταία τρύπα του ζουρνά, το βλέπουμε τώρα που το δικαίωμα επί του χρόνου έχει ακυρωθεί, ο ψυχισμός μας πάνω στην έννοια του μέλλοντος, του προγραμματισμού δοκιμάζεται αφόρητα. Το θέμα της αμοιβής τους δεν μπαίνει με τον τρόπο εκείνον που αναγνωρίζουμε στους άλλους κλάδους εργασίας.

Οι ηθοποιοί πληρώνονται με το εναλλακτικό νόμισμα της δόξης… Κι αυτό το παράδοξο αναδεικνύεται τώρα, τον καιρό της πανδημίας. Σε μια συζήτηση με αφορμή την παρουσίαση ενός βιβλίου, με παρόντα τον συμπαθέστατο κύριο Τσακαλώτο, υπουργό Οικονομικών τότε, μιλώντας για τους ανθρώπους του χώρου μας είχα πει ότι εμείς οι καλλιτέχνες, μέλη αυτού του νέου προλεταριάτου που λέγεται «προσωρινάτο», δεν περιμέναμε αλλαγή νομίσματος, να πάμε στη δραχμή ή στο ευρώ…

Εμείς πληρωνόμαστε στο νόμισμα που λέγεται αναγνώριση, με ό,τι σημαίνει αυτό. Ναι, είναι πολλοί οι ηθοποιοί, όχι μόνον στη χώρα μας, παντού στη Δύση. Ναι, αναλογικά είναι περισσότεροι στην Ελλάδα, ίσως γιατί παραδοσιακά ο λαός μας προτιμά όχι να δουλεύει αλλά να δουλεύεται. Σου λέει ο άλλος: είμαι καλλιτέχνης, εκφραζόμενος, μέτοχος της παγκόσμιας εκφραστικής δημοκρατίας.

Γιατί αν το δεις με όρους μιμητικούς δεν έχεις απάντηση μπροστά στη διατύπωση μιας αυτοπεποίθησης του τύπου: «Μα τι κάνεις; Ανεβαίνεις σε μια σκηνή και τα λες. Σιγά, γιατί όχι κι εγώ;». Κι εσύ τώρα μιλάς για συνδικαλιστική αφύπνιση και αγωνιστικές διεκδικήσεις. Εχουμε πάρει διαζύγιο απ’ όλα αυτά εδώ και χρόνια. Πού και πώς πηγαίνεις διεκδικώντας όταν οι οκτώ στους δέκα ηθοποιούς δουλεύουν μη αμειβόμενοι; Ναι, είμαστε αόρατοι για την Πολιτεία. Και ποιος μας κατέστησε αόρατους; Η επινόηση του «πολιτιστικού» που κυριάρχησε πνίγοντας αυτή την άλλη λέξη που δεν αρθρώνει πια κανένας: πνευματικό. Γιατί το έλλειμμα στην Ελλάδα είναι πνευματικό.

Οι άνθρωποι απληροφόρητοι, αφιλοσόφητοι, απολαμβάνουν να ζουν στα πέμπτα υπόγεια πνευματικότητας. Ο καημός της έκφρασης μας κατέστησε πολιτιστική μαρίδα. Το μόνο που μας έκαιγε ήταν να μας αναγνωριστεί ότι υπάρχουμε. Θα μου πεις και το θέατρο; Ετσι κι αλλιώς το θέατρο δεν γίνεται από ανθρώπους αλλά από περιπτώσεις ανθρώπων.

• Ωστόσο δεν μπορεί να μην υ πάρχει διέξοδος. Αυτό το ισχυρό ταρακούνημα δεν θα γίνει αφορμή για πρωτοβουλίες ώστε να επαναδιαταχθεί ο χώρος, να επιλυθούν οι δυσλειτουργίες, να αποκατασταθεί το επαγγελματικό κύρος των ανθρώπων του;

Μην υποκρινόμαστε, ο καθένας νομίζει πως η βιογραφία του επαγγέλματός του αρχίζει από αυτόν τον ίδιο! Ομως το τέλος του επαγγέλματός μας ήταν εδώ πριν από 20 χρόνια. Ποιος ανέτρεξε να πληροφορηθεί την ιστορία, την κοινωνιολογία του; Δεν μελετήθηκε ποτέ αυτό το πεδίο, όπως δεν μελετήθηκε τίποτα στην Ελλάδα. Ολα αφήνονται στο επίπεδο της συναισθηματικής αντίδρασης, είτε για καλό είτε για κακό.

Σωματείο Ηθοποιών όπως και επαγγελματική σχολή θεάτρου υπήρχαν πάνω από έναν αιώνα. Αλλά τότε υπήρχε πνευματικότητα αντί του «πολιτιστικού». Αυτή η καθολική καταστροφή στο θέατρο δεν αντιμετωπίζεται με την κακομοιριά «ανοίξτε τα θέατρα τώρα» μέσα στο θρίλερ που ζει η χώρα με γεμάτες τις ΜΕΘ όλων των νοσοκομείων. Ούτε διά μέσου της τεχνολογίας αντιμετωπίζεται. Καταργείται ο φυσικός πόλος, που είναι η σκηνή, και εμείς αναζητούμε τον άλλον «πόλο», τον διαδικτυακό. Μα αυτός υπήρχε και προ Χριστού…

Ας σοβαρευτούμε, το θέατρο είναι η τέχνη της φυσικής συμπαρουσίας, όπως και η πολιτική άλλωστε - τότε που υπήρχε πολιτική. Τι πρέπει να γίνει; Να δημιουργηθεί Εθνικός Χάρτης Θεάτρου. Αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει να θεραπευτούμε από το σύνδρομο εθνικής αναπηρίας που δεν επιτρέπει στον τόπο να κοιτάξει ούτε το παρόν ούτε το μέλλον. Είναι αυτή η κατάσταση νηπιότητας που χαρακτηρίζει τον Ελληνα οριζοντίως και καθέτως, η αδυναμία του να εντοπίζει τον λόγο ύπαρξης των πραγμάτων. Αναπηρία που γίνεται πια εμφανέστατη μέσα σ’ αυτές τις αφύσικες συνθήκες που ζούμε, γιατί και εν ειρήνη συμβαίνουν καταστροφές.

• Κι όμως, παρακολουθώντας τις συνεχιζόμενες προκλήσεις της Τουρκίας, ακόμα και η ειρήνη νιώθουμε πως απειλείται.

Μιλάμε για δυο χώρες συμμάχους στο ΝΑΤΟ κι εσύ μου λες πως δεν ισχύει το γεγονός της γελοιοκρατίας εν τη ευρεία εννοία;... Η σχέση κακής γειτονίας Ελλάδας και Τουρκίας υπάρχει γιατί είναι συμφέρουσα με μοιρασμένες τις δυο όχθες του Αιγαίου σε διαφορετικά αφεντικά ώστε να συντηρείται το διαίρει και βασίλευε. Ετσι θα βαδίζουμε μέχρι να πάμε στο «τραπέζι». Αλλά θα υπάρχει καθαρός νικητής στη Χάγη για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών; Και οι δυο χάνουν και οι δυο κερδίζουν.

Η αρχή της ισοπαλίας είναι θεμελιακή αρχή από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο κατά τον Θουκυδίδη. Μετά τη ναυμαχία των Συβότων οι Κορίνθιοι και οι Κερκυραίοι έστησαν τρόπαια γιατί καθένας τους πίστευε πως ήταν αυτός νικητής. Ξέρεις γιατί το ποδόσφαιρο είναι μεγάλο άθλημα; Γιατί υπάρχει ισοπαλία. Ενώ το μπάσκετ, γνήσια καπιταλιστικό, θέλει νικητή. Θα γίνουν πέντε παρατάσεις προκειμένου να νικήσει έστω και στον πόντο ο ένας.

• Ποιος φανταζόταν ότι θα ερχόταν η στιγμή που φιλελεύθερες κυβερνήσεις σ’ όλο τον κόσμο θα έπρεπε να υπερασπιστούν με νύχια και δόντια το υποτιμημένο έναντι του ιδιωτικού Εθνικό Σύστημα Υγείας; Οτι ο δημόσιος τομέας θα αποτελούσε, κυριολεκτικά, επένδυση της ίδιας της ζωής;

Μα η ιστορία της ενεργοποίησης του Δημοσίου περνάει κυρίως από το σύστημα υγείας. Πράγματι, βρισκόμασταν στο σημείο να έχουμε αποδεχτεί τον βίο μας σε μια επικράτεια όπου όλα είναι ιδιωτικά, δεν υφίσταται δεσμός κοινού συμφέροντος ή κοινής υποθέσεως. Και τώρα ζούμε την αντιστροφή του νεοφιλελεύθερου δόγματος που υποστηρίζει πως δεν υπάρχει τίποτα δημόσιο, ζούμε δηλαδή τον επαναλφαβητισμό σε ό,τι αφορά τις προδιαγραφές της δημόσιας σφαίρας. Ενα παγκόσμιο ζήτημα επικεντρωμένο αποκλειστικά στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.

• Είστε μανιώδης αναγνώστης εφημερίδων, ελληνικών και ξένων, όμως ο Τύπος πεθαίνει. Κι ακόμα δεν έχετε καταφύγει στο διαδίκτυο που παίρνει δυναμικά τη θέση του…

Η οριστικότητα των ειδήσεων έχει αυτόν τον πένθιμο χαρακτήρα «no news, good news». Μη μου πεις πως η καθημερινή συνάφεια με το δημόσιο κακό, η αναμέτρηση με όλες τις εκδοχές του δεν σ’ έχουν κάνει να μην αντέχεις; Νομίζω πως η γελοιοκρατική φάση της ανθρωπότητας κορυφώθηκε με τον κορονοϊό. Μην πας μακριά - ο Τραμπ δεν φεύγει… Εδώ και χρόνια ολόκληρη βιομηχανία παράγει αφειδώς ανόητους.

Ολοι εργάζονται εντατικά γι’ αυτόν τον σκοπό. Το βλέπεις σ’ αυτό το ομοίωμα του κόσμου που είναι η τηλεόραση, στα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης, διαδίκτυο, social media. Γράφουν, ξεγράφουν, διακηρύσσουν, καταργούν, κρίνουν και κατακρίνουν. Ενα πανηγύρι βλακείας. Κι από ψηλά ο δημιουργός βλέπει τα αριστουργήματά του να αριστεύουν στην επικοινωνία… Πώς έχεις μετά την απαίτηση για σκέψη, πνευματικότητα, για απόπειρες απαντήσεων πάνω στα μεγάλα ερωτήματα της ύπαρξης του ανθρώπου; Στην Ελλάδα απουσιάζει η σκέψη, η δημιουργική, η παραγωγική σκέψη. Ε, λοιπόν, ο άνθρωπος είναι μόνον κατ’ εξαίρεση νοήμων. Και να ξέρεις, το να μετακομίσεις από την όχθη του νοείν στην όχθη της ανοησίας είναι εύκολο.

Η διάσταση του νοείν έχει υποστεί πανωλεθρία, παραδινόμαστε αταβιστικά σε ό,τι εξασφαλίζει άνεση και ευκολία, δεν λειτουργούμε ως παραγωγοί αλλά ως καταναλωτές κι αυτό συνοδεύεται από μια βαθιά δύναμη αδράνειας, νωθρότητα ψυχική, ηθική, συναισθηματική. Και η μεγαλύτερη αρρώστια του μικρού ανθρώπου είναι η μνησικακία, είναι εδώ και πρέπει κανείς να απαλλαγεί από αυτήν παλεύοντας με νύχια και δόντια.

• Μοιάζει δύσκολο να αφουγκραστούμε τον εαυτό μας, να δώσουμε χώρο στη μεγαλοψυχία μέσα σ’ ένα περιβάλλον ανταγωνισμού και αποξένωσης.

Οπως ήταν δύσκολο να καταλάβουν οι μαθητές του Πλάτωνα ότι ο φθόνος είναι συστατικό της δημοκρατίας, δηλαδή το «γιατί αυτός κι όχι εγώ». Aν υποθέσουμε πως η δημοκρατία είναι μια κατάκτηση -που είναι-, υπάρχουν κι εκείνα που τη συνοδεύουν, πράγματα που τα ζούμε και πολεμάμε να τα ξορκίσουμε. Δεν υπάρχει τεκμήριο πολιτισμού που να μην είναι στην άλλη του όψη τεκμήριο βαρβαρότητας.

Είναι μοίρα του μικρού δημοκρατικού ανθρώπου να του αντιστοιχεί ένας κλήρος που ισοδυναμεί με τον κλήρο του Λιρ. Ενας μικρός Λιρ είναι ο καθένας από εμάς, άρα του ανήκει, όπως λέει ο Νίτσε, η ταραχή και η ανανέωση της ταραχής κάθε μέρα. Υπάρχει κάποιος που μπορεί να αρνηθεί ότι ταραγμένοι ζούμε κάθε μέρα; Αυτό είναι το τίμημα της ελευθερίας. Δεν είναι εύκολο το έργο της ζωής, θέλει δουλειά για να το κάνουμε ενδιαφέρον. Δεν έχω συνομιλητή; Μα αυτόν τον βρίσκει ο άνθρωπος τη στιγμή που αναγνωρίζει ότι είναι διπλός μέσα του. Ο Σωκράτης με ποιον μιλούσε; Με όλους και με κανέναν, αλλά βαρήκοος ων -τι ειρωνεία!- άκουγε τι του είπε το δαιμόνιο.

Ας ξεκινήσουμε με τον άλλον μέσα μας. Ας δούμε την εργασία αυτή ως πνευματική άσκηση, έστω ως σπορ. Θα μου πεις, υπάρχει και η καθημερινότητα με τις υποχρεώσεις της. Ισχύει, αλλά το καθημερινό σιτηρέσιο της εσωτερικής αναζήτησης είναι επίσης υποχρέωση. Και σου λέει κανείς: «Ποιος άλλος; Δεν υπάρχει άλλος, εγώ είμαι». Ε, τότε σταματάς την κουβέντα και θυμάσαι τη γιαγιά σου - γιατί οι παλιοί άνθρωποι, όχι πως ήταν τέλειοι, είχαν τον δικό τους σοφό τρόπο να το κάνουν.

• Ποιος ήταν αλήθεια ο τρόπος της γιαγιάς σας;

Η γιαγιά μου -ευτυχώς που την είχα- ήξερε ό,τι ήξερε, είχε ζήσει ό,τι είχε ζήσει, προσφυγιές, ξεριζωμούς, ήταν όμως ο κυβερνήτης του οικογενειακού σκάφους. Με έξι παιδιά, δύο κορίτσια, τέσσερα αγόρια. Το σπίτι ήταν μια αγροκτηνοτροφική μονάδα, χωράφια και ζώα. Ημουν έξι χρονών, βρισκόμουν εκεί, στο σπίτι της στο χωριό. Ενα πρωί ξύπνησα πολύ νωρίς και κατέβηκα στο ισόγειο.

Εκεί ήταν η κουζίνα, οι στάβλοι, ο χώρος που ξέραιναν τα καπνά. Μέσα στην κουζίνα βρίσκονταν η γιαγιά κι ένας κύριος με πολλά γένια, με μια πατατούκα στους ώμους στον οποίον εκείνη σερβίριζε σε μια κούπα γάλα το οποίο ανανέωνε συνεχώς προσθέτοντας ψωμί. Καμιά κουβέντα, σιωπή. Μετά από ένα τέταρτο εκείνος σηκώθηκε κι έφυγε αμίλητος. Ρωτάω τότε τη γιαγιά: Γιατί ο Στέργιος δεν μιλάει ποτέ; Και μου απαντάει: «Γιατί μιλάει κάθε μέρα με τα πρόβατα και κουράζεται, δεν μπορεί να μιλάει και με τους ανθρώπους». Αν για εμάς το κοπάδι είναι μια ομοιόμορφη ενότητα, για τον ποιμένα είναι διακριτά πλάσματα και υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Το να μπορείς να βλέπεις κάθε μέρα μπροστά σου 200 πρόβατα προϋποθέτει την άσκηση της διακρίσεως.

Ο ποιμένας αποδίδει στα ζώα του χαρακτηριστικά που τα διαφοροποιούν ώστε εκείνος να μπορεί να αντέξει την ομοιόμορφη μάζα. Ο βοσκός που βλέπεις καθισμένο σε μια πέτρα να ακουμπάει στην γκλίτσα του, έχει εντοπίσει το καλόγνωμο αρνί, τον ταραξία, το πεισματάρικο. Για να επιστρέψω στη γιαγιά, φυσικά και παραβρέθηκε στην κηδεία της ο Στέργιος, γενειοφόρος και αμίλητος πάντα, κρυφά βουρκωμένος. Σκέφτομαι λοιπόν αυτούς τους ανθρώπους, την αγράμματη σχεδόν γιαγιά μου η οποία ήξερε αυτά που υπέστη από τις επιδρομές της Ιστορίας, ήξερε αυτά που μπορούσε να ξέρει, ήξερε ώς εκεί που έφτανε το πάπλωμά της. Το να ξέρεις μόνον όσα μπορείς δεν είναι καθόλου περίεργο.

• Μιλάτε για την ετεροβαρή σχέση ανάμεσα στην επισωρευμένη γνώση του ανθρώπου και στο τι αντέχει εκείνος να γνωρίζει;

Είναι εκείνη η στιγμή του παγκόσμιου πολιτισμού που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι μπορεί να ξέρει πολλά. Και φυσικά, θα πεις, έτσι προοδεύει ο κόσμος, η γνώση και η δράση σου τροποποιεί το υπάρχον. Από την άλλη όμως είσαι καταδικασμένος να αντέχεις μια αδύνατη εξίσωση: να ξέρεις τόσα που αποκλείεται να τα μπορέσεις - όπως είμαστε εμείς οι σημερινοί, αρχής γενομένης από τον Αμλετ. Αυτό συνέβαινε στον Αμλετ, ήξερε περισσότερα απ’ όσα μπορούσε. Ξέροντας πολλά, αν μετρήσεις αυτά που ξέρεις στο ζύγι των όσων μπορείς, βλέπεις πως αυτά που ξέρεις είναι ελάχιστα σε σχέση με τα όσα μπορείς.

Καταλύτης για τη Θεσσαλονίκη οι θητείες Μπουτάρη

• Μετά από πολλά χρόνια βρεθήκατε ξανά στη Θεσσαλονίκη. Πόσο άλλαξε η πόλη;

Αισθάνομαι πως παρά τον εφιαλτικό κλοιό του κορονοϊού σαν να έφυγε ένα βάρος από τα στήθη της πόλης σε σχέση με τη δεκαετία του ’90. Βλέπεις μια λαχτάρα ζωής στους ανθρώπους, κυρίως στους νέους. Στην Αθήνα, πόλη με δομικά προβλήματα σε ό,τι αφορά τη συνύπαρξη, αισθάνεσαι ότι μπορεί να σε νικήσει το αίσθημα ασφυξίας.

Ναι, κάτι άλλαξε τα τελευταία χρόνια στη Θεσσαλονίκη αν σκεφτείς πως το 1996 ξεσηκώνονταν για το σπίτι του Κεμάλ, ενώ σήμερα μετρούν πόσους Τούρκους τουρίστες έχουν. Δεν είναι μικρό πράμα για μια πόλη με τέτοιο βάρος Ιστορίας. Κάποτε οι Εβραίοι που ζούσαν εδώ ήταν περισσότεροι από τους χριστιανούς. Η Θεσσαλονίκη είναι η πιο πρόσφατη ελληνική πόλη.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε πει: «Η Θεσσαλονίκη, εφόσον γίνεται εθνική πόλη, με τους Ελληνες υπάρχει περίπτωση να χάσει τα λιγότερα απ’ ό,τι αν γινόταν βουλγαρική ή σερβική». Την ίδια περηφάνια θα ένιωθαν και οι Βούλγαροι αν την είχαν, αν κατάφερναν να μπουν πρώτοι πριν από 108 χρόνια, αν εκείνοι την απελευθέρωναν - γιατί έτσι θα το έλεγαν κι αυτοί. Και καθώς ποτέ δεν είναι αργά, η πόλη εκλήθη να αναλάβει το βάρος των σκελετών που έχει στην ντουλάπα. Εργασία που δεν έγινε με συστηματικό τρόπο αλλά ανώμαλα, ανορθόδοξα.

Γιατί κοντά στα άλλα εδώ έπεσε και το σύνορο με το «σιδηρούν παραπέτασμα» μετά τον Δεύτερο Πόλεμο, μόλις 100 χιλιόμετρα από την πόλη. Στην αλλαγή του κλίματος, πνευματικά, ψυχικά, ηθικά, θεωρώ καταλυτικό τον ρόλο των δύο θητειών Μπουτάρη καθώς και το έργο ανθρώπων όπως του Μαρκ Μαζάουερ για την «Πόλη των φαντασμάτων, Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι και Εβραίοι 1430-1950». Μια εργασία πένθους δηλαδή που χρωστούσε στον εαυτό της η Θεσσαλονίκη με τον ίδιο τρόπο που τη χρωστούσε στον εαυτό της και μια άλλη μεγάλη αυτοκρατορική πόλη, η Βιέννη, όταν έχασε τον παράγοντα που την κατέστησε Βιέννη καθώς αυτό δεν το οφείλει στους Αυστριακούς.

ΘΕΑΤΡΟ
«Το κοινό θα επιστρέψει διψασμένο στις αίθουσες»
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος αξιοποιεί μέσω του διαδικτύου το καταπληκτικό αρχείο του οργανισμού, στρέφει την προσοχή του στις καλοκαιρινές παραστάσεις «Ορνιθες» και «Γκόλφω»...
«Το κοινό θα επιστρέψει διψασμένο στις αίθουσες»
ΘΕΑΤΡΟ
Χτίστηκαν καριέρες πάνω στον διχασμό
Κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου σκηνοθετώντας την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, που παρουσιάζει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, και μας μιλάει για τα στοιχεία της τραγωδίας...
Χτίστηκαν καριέρες πάνω στον διχασμό
ΘΕΑΤΡΟ
«Προτιμώ να ζω σ’ έναν κόσμο χωρίς ιδεολογίες»
Ο Λιθουανός σκηνοθέτης, που έχει κάνει την Ελλάδα δεύτερη πατρίδα του, ετοιμάζεται να κατέβει στην Επίδαυρο με την περσινή επιτυχία του «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου. Εν τω μεταξύ σχεδιάζει καινούργια πράγματα...
«Προτιμώ να ζω σ’ έναν κόσμο χωρίς ιδεολογίες»
ΘΕΑΤΡΟ
Συνεχίζει με καλούς οιωνούς
Σε καλό δρόμο φαίνεται να οδεύουν τα πράγματα για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος όχι μόνο σε ό,τι αφορά τη δύσκολη οικονομική κατάσταση που αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια, αλλά και σε καλλιτεχνικό...
Συνεχίζει με καλούς οιωνούς
ΘΕΑΤΡΟ
Μετανάστριες ζητούν «Ισια δικαιώματα»
Η παράσταση στο θέατρο Vault βασίζεται σε συνεντεύξεις της με μετανάστριες, οι οποίες ζουν χρόνια στην Ελλάδα και φροντίζουν ηλικιωμένους. Συγγραφέας και ηθοποιός η ίδια, μας εξηγεί γιατί αποφάσισε να αναλάβει...
Μετανάστριες ζητούν «Ισια δικαιώματα»
ΘΕΑΤΡΟ
«Νοσταλγώ την ανεμελιά και επιθυμώ υγεία»
Η Κόρα Καρβούνη πρωταγωνιστεί στην παράσταση του Δημήτρη Τάρλοου «Ευρυδίκη» της Σάρα Ρουλ που θα μεταδοθεί διαδικτυακά από το Θέατρο Πορεία.
«Νοσταλγώ την ανεμελιά και επιθυμώ υγεία»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας