Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Η Χάρις Αλεξίου ποτίζει τον ρόλο με το δικό της σύμπαν»

Μια γυναίκα χωρίς όνομα την οποία ερμηνεύει η Χάρις Αλεξίου, στον θεατρικό μονόλογο «Μεταμφίεση» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Η Χάρις Αλεξίου ποτίζει τον ρόλο με το δικό της σύμπαν»

  • A-
  • A+
Το έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη «Μεταμφίεση» παρουσιάζεται στο θέατρο Μικρό Παλλάς με ερμηνεύτρια τη Χαρούλα Αλεξίου. Μια γυναίκα φροντίζοντας τα λουλούδια και τα φυτά του κήπου της μονολογεί ακροβατώντας επιδέξια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, ειλικρίνειας και παραπλάνησης, κωμικότητας και τραγικής μοναξιάς.

Μια γυναίκα μέσα στην ησυχία του μικρού της κόσμου μονολογεί, κάνει τον απολογισμό της. Μεταμορφώνεται συνεχώς για να μπορεί να συνεχίσει, η φαντασία και η πραγματικότητα μπερδεύονται καθώς «ούτε και αλήθεια γίνεται να υπάρξει δίχως τη λάμψη μιας απάτης». Μια γυναίκα χωρίς όνομα την οποία ερμηνεύει μια καλλιτέχνις με σημαίνον ονοματεπώνυμο: η Χάρις Αλεξίου. Τον θεατρικό μονόλογο «Μεταμφίεση» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη σκηνοθετεί ο Σταύρος Ράγιας στο Μικρό Παλλάς.

Eίναι το πρώτο θεατρικό που έγραψε ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης πριν από 17 χρόνια. Παρουσιάστηκε το 2003 στο Από Μηχανής θέατρο με ερμηνεύτρια τη Ράνια Οικονομίδου. Τον επόμενο χρόνο παίχτηκε μαζί με το έργο του Ανδρέα Στάικου «Ακόλαστες εσπερίδες» σε κοινή παράσταση στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας. Στο πρώτο ανέβασμα η σκηνοθετική σύλληψη ήθελε την ηρωίδα καθισμένη σ’ ένα παγκάκι να πλέκει ένα αφύσικα μεγάλο πλεκτό που σερνόταν στο πάτωμα. Τώρα η αφήγηση αποκτά κίνηση.

Η Χαρούλα Αλεξίου περιφέρεται μέσα σε μια σέρα. Κι όσο περιποιείται αυτόν τον εσωτερικό κήπο πνιγμένο στα φυτά και τα λουλούδια μονολογεί ακροβατώντας επιδέξια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, ειλικρίνειας και παραπλάνησης, κωμικότητας και τραγικής μοναξιάς.

«Είναι χαρά να βλέπεις τα έργα παιγμένα με διαφορετική ματιά. Η γυναίκα ανοίγει την ψυχή της, θα έλεγα όχι προς το κοινό. Δίνει την αίσθηση ότι απευθύνεται στους αγαπημένους της νεκρούς και «στον αέρα», όπως λέει κάποια στιγμή. Μια αναδρομή ζωής που δεν ξέρουμε πόσο αληθινή είναι. Το πρόσωπο αρέσκεται στη μεταμφίεση, την παραπλάνηση, τις ψευδείς εντυπώσεις. Μεγάλωσε σε μια οικογένεια στενάχωρης οικονομικής κατάστασης, η οποία όμως την έντυνε σαν να επρόκειτο για πλουσιοκόριτσο.

Ξόδευαν όλα τους τα χρήματα γι’ αυτή τη «μεταμφίεση». Κι όταν η γυναίκα έγινε στ’ αλήθεια πλούσια μέσα από μια περίεργη συγκυρία -την οποία μας αφηγείται, κι εκεί υπάρχει το κομμάτι του σασπένς- αφού το ακριβό ντύσιμο δεν ήταν πια το ψέμα αλλά η πραγματικότητα, κυκλοφορεί ντυμένη με ρούχα φτωχικά - έχει μάθει πλέον να ζει μεταμφιεσμένη, να μη συμβαδίζει η εικόνα με ό,τι συνέβαινε στην πραγματικότητα. Μέσα από το σχήμα της συνεχούς μεταμφίεσης ανοίγει την ψυχή της, αφηγείται ιστορίες, μιλάει για πρόσωπα της ζωής της, σκέψεις, φόβους, τραύματα που σημάδεψαν.

• Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από την πραγματικότητα, μας λέει η ηρωίδα. Ολα είναι πάντα αλλιώς και η ίδια μια άλλη. Τι απ’ όλα να πιστέψουμε σ’ αυτή την εξομολόγηση ή μήπως δεν έχει σημασία η αλήθεια;

Ως θεατής και όχι ως δημιουργός -με την απόσταση πολλών ετών πια από τη συγγραφή του έργου- παρακολουθώντας τη γυναίκα σκέφτομαι πως είναι ταγμένη έτσι κι αλλιώς στην παραπλάνηση - δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη πως όλα αυτά που λέει είναι αληθή κι όχι μια επινόηση. Το σίγουρο όμως είναι ότι τα αφηγείται με τρόπο πολύ πειστικό, γοητευτικό. Μπορεί να είναι η φαντασίωσή της και να την πιστεύει, ωστόσο έχει συνείδηση αληθινής υπόστασης, της πραγματικότητας της ζωής της.

Ο θεατής δεν αναρωτιέται αν η καθαυτή ιστορία που ακούει είναι αληθινή - την οποία μάλιστα σε σημεία, τα γυρίσματα της ζωής την καθιστούν και εξωφρενική. Ετσι κι αλλιώς το θέατρο από μόνο του είναι ψέμα. Ψέμα που προτείνεται με πειστικό τρόπο για να συγκλονιστεί ο θεατής, να είναι έτοιμος να πιστέψει το απίθανο, το εξωπραγματικό, να αναζητά συνεχώς την έκπληξη κι ας τη γνωρίζει. Οπως τα παιδιά που ζητούν ξανά και ξανά το ίδιο γνώριμο παραμύθι. Κάθε φορά το ζουν σαν να είναι η πρώτη φορά και το επόμενο βήμα της ιστορίας είναι πάλι ξάφνιασμα, μαγεία.

• Διαφέρει λοιπόν η αλήθεια από την προσκόλληση στην αλήθεια; Μήπως τελικά η αλήθεια δεν σώζει;

Είναι μια μεγάλη συζήτηση τι θέλει κανείς ν’ ακούει: την αλήθεια ή το ψέμα; Μπορεί η αλήθεια να γίνει καταστροφική, δολοφονική. Το θέμα διαχειρίζεται αριστοτεχνικά ο Ιψεν στην «Αγριόπαπια» όπου η ηρωίδα όσο δεν γνωρίζει την αλήθεια είναι η χαρά του θεού, το ψέμα την κάνει άνθρωπο. Κι όταν της αποκαλύπτεται η αλήθεια καταρρέει και αυτοκτονεί. Ναι, η αλήθεια σώζει.

Αλλά πώς; Θα την πετάξουμε στη μούρη του άλλου ή θα την αφουγκραστούμε πρώτα για να κατανοήσουμε τον τρόπο που θα τη διαχειριστούμε; Στερώντας την αλήθεια από τα παιδιά ή τους ασθενείς τούς προφυλάσσουμε γιατί είτε δεν θα κατανοούσαν είτε θα γίνονταν δυστυχισμένοι. Ετσι κι αλλιώς αυτοί οι αντίθετοι πόλοι, αλήθεια και ψέμα, μοιράζονται μερικές φορές μια δυσδιάκριτη περιοχή. Στο σημείο συνάντησής τους τα όρια γίνονται ρευστά. Ο,τι θεωρώ ακράδαντα ως αλήθεια μπορεί να είναι ψέμα, αλλά εγώ το βιώνω ως γεγονός, ως τετελεσμένο.

• Τότε έχει κάποιο νόημα η παραδοχή της αλήθειας ή μήπως αποτελεί μόνο ηθικό πρόσταγμα της πολιτισμένης κοινωνίας μας;

Αυτό το ηθικό πρόσταγμα απασχόλησε τον άνθρωπο επί πολλές δεκαετίες. Αν και ακούγεται αντιφατικό, συμβαίνει συχνά η εντιμότητα να σε οδηγεί στο ψέμα. Είσαι πιο έντιμος ψευδόμενος και πιο ανέντιμος λέγοντας όλη την αλήθεια, σταράτα. Είναι ανάγκη μας να παραποιούμε την αλήθεια.

Ομως για να το κάνουμε αυτό πρέπει να τη γνωρίζουμε. Ναι, είναι επώδυνη η γνώση, αλλά είμαστε ενήλικες, δεν γίνεται να ζούμε στο ψέμα. Ξέρουμε πως η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα, έχει δυσκολίες, πόνο προσωπικό και για τους κοντινούς μας ανθρώπους. Αλλά οφείλουμε να αναζητούμε την αλήθεια, αλλιώς κλείνουμε τα μάτια όπως οι ηρωίδες του Τένεσι Ουίλιαμς. Θα φτιάχνουμε ένα ψέμα ζώντας μέσα σε μια φούσκα κι όταν αυτή σπάσει, «χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη η ακρογιαλιά». Και τότε δεν θα ξέρουμε πού βρισκόμαστε.

• Πώς ακούσατε την ιδέα να ερμηνεύσει το έργο σας η Χάρις Αλεξίου;

Με μεγάλη χαρά, ενθουσιασμό. Ηταν πρωτοβουλία του Σταύρου Ράγια, σκηνοθέτη της παράστασης. Της έδωσε το κείμενο, της άρεσε, θέλησε να το παίξει. Η Χάρις Αλεξίου δεν είναι μόνο μια σπουδαία τραγουδίστρια, είναι ένας άνθρωπος που συναντιέται με τα κείμενα είτε είναι στίχοι είτε πεζά σε πνευματικό επίπεδο. Η πορεία της ώς τώρα δείχνει πως κουβαλάει έναν ολόκληρο κόσμο. Είναι κόσμος που θα αναγνώριζες σε μια προσωπικότητα όχι επειδή είναι προβεβλημένη αλλά γιατί είναι κοινωνικά παρούσα, ευαίσθητη, ανήσυχη.

Και στη Χαρούλα το αντιλαμβάνεσαι και μόνο από τον τρόπο που κοιτάζει, απευθύνεται, ακούει, ακουμπάει. Το ευτύχημα είναι πως από γραφής ο ρόλος δεν περιορίζει τα χαρακτηριστικά του προσώπου. Το υλικό είναι εύπλαστο στην ενέργεια, ο ρόλος είναι ανοιχτός για να ρουφήξει την προσωπικότητα του ερμηνευτή. Αυτός ο ελεύθερος χώρος δέχεται την προσωπικότητα της Αλεξίου χωρίς να συγκρούεται η κυρίαρχη περσόνα της τραγουδίστριας με τις απαιτήσεις του ρόλου. Μπαίνει σ’ αυτόν και τον ποτίζει με την ενέργειά της, το δικό της σύμπαν.

• Είχε τρακ πριν από την πρεμιέρα; Δουλέψατε μαζί το κείμενο;

Είναι τόσο πολύ ασκημένη στην έκθεση, να βρίσκεται μόνη στη σκηνή σε χώρους τεράστιας πληρότητας. Εχει χαρά κι όχι την αγωνία που φαντάζεσαι ότι θα είχε ως καλλιτέχνις για να γίνει αποδεκτή από ένα άλλο κοινό, από ανθρώπους του θεάτρου ή της μουσικής, από τους θαυμαστές της ως τραγουδίστρια. Νομίζω πως δεν αισθάνεται καμιά ανάγκη να αποδείξει κάτι, «είμαι καλή και στο θέατρο».

Επιθυμεί και διεκδικεί να γευτεί, να βιώσει μια άλλου είδους ερμηνεία πάνω στη σκηνή. Δουλέψαμε μαζί και ήταν γεμάτη ερωτήσεις. Αυτό που μου δίνει τεράστια χαρά είναι πως τους τελευταίους μήνες ζούσε με το κείμενο, με τις λέξεις, με τον ρόλο. Οπου βρισκόταν, στη θάλασσα, στο σπίτι, σε περιπάτους. Δεν το είδε ως ένα ακόμα πρότζεκτ. Ο μονόλογος εγκαταστάθηκε στην ψυχή της. Κι αυτό είναι ένα τεράστιο δώρο για τον συγγραφέα, είτε προέρχεται από τη Χαρούλα Αλεξίου είτε από έναν σπουδαστή δραματικής σχολής. Το δόσιμο του καλλιτέχνη πάνω στο έργο σου είναι από τις πιο ουσιαστικές σχέσεις που έχω βιώσει.

• Η όπερα «Πάπισσα Ιωάννα» με το δικό σας κείμενο δεν ανέβηκε ποτέ στη Λυρική Σκηνή. Την παραμονή της πρεμιέρας τον περασμένο Μάρτιο τα θέατρα έκλεισαν. Μια έτοιμη παράσταση που δεν έφτασε στο κοινό.

Παράσταση-φάντασμα όπως λέμε με τον συνθέτη του έργου Γιώργο Βασιλαντωνάκη. Εφτασε ώς την τελική δοκιμή και μετά εξαφανίστηκε… Μια μεγάλη παραγωγή που είναι δύσκολο να επαναπρογραμματιστεί. Ο καλλιτεχνικός χώρος έχει δεχτεί μεγάλο πλήγμα. Το θέατρο περνάει δυσκολία, αλλά έστω και υπό αυτές τις συνθήκες πληρότητας των αιθουσών δεν θα φύγει από τη ζωή μας.

Ζούμε μη κανονικές στιγμές, αυτοσχεδιάζουμε για να επιβιώσουμε. Ισως θα ήταν σκόπιμο να παραταθεί η σεζόν, να γίνονται διπλές παραστάσεις προκειμένου να μετριαστεί η ζημιά, αν και αυτό θα ήταν εξουθενωτικό για τους ηθοποιούς σε μεγάλης διάρκειας έργα. Ή να κρατηθούν παραγωγές και για την επόμενη σεζόν.

• Πόσο σας έχει επηρεάσει προσωπικά η παρατεταμένη απειλή της πανδημίας;

Είμαι πολύ προσεκτικός χωρίς πια να φοβάμαι όπως στην αρχή, το πρώτο διάστημα της καραντίνας. Μαθαίνεις ότι εκεί έξω κυκλοφορεί ένας εχθρός, προσπαθείς να συνεχίζεις τη ζωή σου με όποια όπλα προστασίας έχεις. Οπως ο μοτοσικλετιστής φοράει κράνος και ακολουθεί τα όρια ταχύτητας. Ο εγκλεισμός ήταν μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Οχι τόσο άσχημα για μένα, πρακτικά, αν σκεφτείς πως δεν είμαι το σούπερ κοινωνικό άτομο, δεν ψοφάω να βγαίνω, να βλέπω κόσμο, να τρώω έξω. Αγαπώ το σπίτι, την ησυχία, την απομόνωση - πιέζω τον εαυτό μου να είμαι στοιχειωδώς κοινωνικός. Προς θεού δεν εννοώ πως ήταν καλοδεχούμενος ο εγκλεισμός, άλλωστε και η δική μου ήσυχη ζωή άλλαξε αφού επηρεάστηκε η ζωή όλων. Οταν η επιθυμία να μένεις μέσα μετατρέπεται σε υποχρέωση είναι διαφορετικό.

Ομολογώ πως στην έξοδο από την καραντίνα, το διάστημα που ακολούθησε, ίσως και εξαιτίας του ιδιότυπου ιδρυματισμού, μου φάνηκε δυσκολότερο στην προσαρμογή. Ολοι οι άνθρωποι στον πλανήτη αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, τον ίδιο φόβο, την έλλειψη επικοινωνίας, επαφής με τους άλλους, την ελεύθερη μετακίνηση. Ενα μοίρασμα που μπορεί να δημιουργήσει ουσιαστική εγγύτητα, να μας διδάξει στην πραγματικότητα πια τι σημαίνει ισότητα. Νομίζω ότι λειτουργεί μια τέτοια διάσταση ή θα ήθελα να λειτουργεί. Οι κοινές δυσκολίες λειτουργούν συνεκτικά μέσα στην οικογένεια, στην κοινωνία.

• Αλλά και η ολοκλήρωση της δίκης της Χρυσής Αυγής, η απόφαση των δικαστών, λειτούργησε συνεκτικά στην ελληνική κοινωνία. Σαν να πλήθυναν οι φωνές των δημοκρατικών ανθρώπων, των αντιφασιστών.

Η εξέλιξη της δίκης, η απόφαση, ήταν ένα σήμα δημοκρατίας. Σκέφτομαι πως αυτό ήταν το όφελος, το κέρδος από την περιπέτεια που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια με τους νεοναζί. Με την καταδίκη του μορφώματος συνειδητοποιήσαμε πως προκειμένου το κακό να επωάζεται κρυφά μη ξέροντας πώς θα εξελιχτεί, είναι καλύτερα να το αντιμετωπίζεις κατά πρόσωπο.

Οταν το κακό κινείται στο σκοτάδι εφησυχάζεις, το ακούς αλλά δεν το βλέπεις καθαρά. Οταν όμως γίνεται όχι απλά ορατό αλλά διαμορφωμένη απειλή με ονοματεπώνυμο, όταν παίρνει σάρκα και οστά ως κόμμα του 7% και εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο με 12 βουλευτές, τότε δεν είναι φάντασμα. Και τότε παίρνεις θέση ή αναγκάζεσαι να πάρεις θέση. Γιατί απέναντι δεν είναι ο σπόρος του κακού αλλά το δέντρο του και μπορείς πια να πάρεις το τσεκούρι και να το ρίξεις.

«Μας αρέσει ο καβγάς»

• Γράφετε χρόνια τώρα θέατρο και πεζογραφία παράλληλα. Ετοιμάζετε καινούργιο μυθιστόρημα;

Δεν θέλω να χάσω την επαφή με κανένα από τα δύο είδη. Εχω ξεκινήσει ένα μυθιστόρημα. Γράφω αργά, η άργητα δεν οφείλεται σε στέρηση ιδεών. Ξέρω τι θα γίνει αλλά αφήνω τον χρόνο να ωριμάσει κάποια πράγματα. Πριν από λίγο καιρό τελείωσα τη θεατρική διασκευή ενός έργου που θα είναι η φετινή παιδική παραγωγή του Μικρού Εθνικού, βασισμένο σ’ ένα αγγλικό μυθιστόρημα με τίτλο «Πιστεύω στους μονόκερους».

Εχει ολοκληρωθεί σχεδόν η καινούργια συνεργασία με τον Γιώργο Κουμεντάκη. Το λιμπρέτο για μια όπερα με θέμα από την ελληνική Επανάσταση. Το κείμενο δεν αφορά την ηρωική πλευρά της, το βλέμμα στράφηκε σ’ ένα σκοτεινό και πικρό κομμάτι, τους εμφυλίους πολέμους εκείνης της εποχής. Μια πτυχή της Ιστορίας μας για την οποία δεν είμαστε περήφανοι - δεν διδάσκεται καν στη σχολική ύλη πέρα από μια γενικόλογη παραδοχή της διχόνοιας του λαού μας.

Εμφύλιοι καθοριστικοί στη διάρκεια των οκτώ ετών που παλεύαμε να γίνουμε κράτος. Αντί να είμαστε απόλυτα δοσμένοι στο όραμα αυτής της εθνικής υπόθεσης αντιμαχόμαστε για τις μοιρασιές. Δεν είναι δίκαιο να γενικεύουμε, αλλά παρατηρεί κανείς πως ο καβγάς είναι θελκτικός στη χώρα μας. Κι αν δεν τον βιώνουμε οι ίδιοι, μας αρέσει να παρακολουθούμε διαμάχες ακόμα και ως τηλεθεατές ανούσιων αντιπαραθέσεων.

• Πιστεύετε πως και ο τελευταίος ελληνικός εμφύλιος, «πολιτιστικό τραύμα» όπως τον αποκαλούν κάποιοι, ήταν ένας καβγάς χωρίς αιτία;

Θα ήταν λάθος να τον κρίνουμε από την πολυτέλεια της πολυθρόνας απολαμβάνοντας μια ειρήνη εδραιωμένη εδώ και δεκαετίες. Τότε κυριαρχούσε η ψυχολογία ενός πεινασμένου και κυνηγημένου λαού που μόλις έβγαινε από έναν παγκόσμιο πόλεμο. Οι άνθρωποι πάλλονταν από ένα ιδεολογικό φορτίο. Στη βάση εκείνης της εμφύλιας σύρραξης υπήρχε μια φλόγα που εμένα με συγκινεί γιατί το δόσιμο είναι δημιουργία.

Δεν μιλώ για το αποτέλεσμα αλλά για το κίνητρο. Και το κίνητρο ήταν υπόθεση ιδανικών, άσχετα αν στη διαδρομή στρεβλώνονταν ή γίνονταν αντικείμενο εκμετάλλευσης από ηγέτες και κόμματα. Σήμερα ζούμε χωρίς ιδεολογίες. Με στείρες αντιπαραθέσεις. Βέβαια μαθαίνουμε την αξία της ατόμου, τη διαφορετικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, αποκτούμε οικολογική συνείδηση. Από την άλλη, παλαιότερες γενιές, λιγότερο καλλιεργημένες και ενημερωμένες, διατηρούσαν ένα φυσικό αίσθημα ευγένειας και δικαίου, χωρίς να έχουν πάρει μαθήματα παιδαγωγικής, χωρίς ψυχοθεραπείες.

Εμείς υποψιασμένοι όλο και περισσότερο κάθε χρόνο βαδίζουμε σ’ έναν δρόμο που συνεχώς κερδίζουμε και συνεχώς χάνουμε. Ο άνθρωπος λαχταρά την εξέλιξη. Μέσα στο άγχος του για πρόοδο κάνει συνεχώς βήματα μπροστά που όμως κοστίζουν στην ποιότητα της προσωπικής ζωής, της ψυχής του. Με την τεχνολογία διευκολύνουμε την καθημερινότητα και συγχρόνως χάνουμε πολύτιμα κομμάτια ζωής, παράπλευρες απώλειες εξαιτίας της προόδου.

 


INFO: Μικρό Παλλάς (Αμερικής 2, τηλ.: 2103210025) «Μεταμφίεση» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου. Σκηνοθεσία: Σταύρος Ράγιας. Σκηνικά-Κοστούμια: Ανδρέας Γεωργιάδης. Μουσική: Αγγελος Τριανταφύλλου. Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου. Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο: 21.00, Κυριακή: 20.00.

ΘΕΑΤΡΟ
«Η επαφή με τα κείμενα του Παπαδιαμάντη είναι θεραπευτική»
Το υπέροχο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Ο Ξεπεσμένος Δερβίσης» μας φέρνει η Φένια Παπαδόδημα και το Αθηναϊκό Μουσικό Θέατρο στο Θέατρο Ροές για δύο μόνο παραστάσεις.
«Η επαφή με τα κείμενα του Παπαδιαμάντη είναι θεραπευτική»
ΘΕΑΤΡΟ
Εμπιστευτείτε τη φαντασία των παιδιών!
Ο Θάνος Μικρούτσικος έγραψε τη μουσική σε μια πειρατική περιπέτεια, σε ένα θεατρικό για παιδιά (και όχι μόνο). Λέγεται «Ώς την άκρη του κόσμου» και αποτελεί το προϊόν της συνεργασίας της συγγραφέα Μαρία...
Εμπιστευτείτε τη φαντασία των παιδιών!
ΘΕΑΤΡΟ
«Η ανάγκη να υπερβούμε τις δυσκολίες διατηρεί την ανθρωπιά μας»
«REM/κήπος», μια παράσταση με ξεχωριστό ενδιαφέρον σκηνοθετεί στο Θέατρο Σφενδόνη. Μια σύνθεση κειμένων, ήχων και εικόνων που αφορούν εκείνο το ποιητικό και ονειρικό κομμάτι του βίου μας που η επιταγή της...
«Η ανάγκη να υπερβούμε τις δυσκολίες διατηρεί την ανθρωπιά μας»
ΘΕΑΤΡΟ
Στη «Λάβα» του έρωτα και της αμφιβολίας
​Ενα τάνγκο θέατρο, καυτό και με... υπόθεση είναι η «Λάβα» της Πένυς Φυλακτάκη και της Μαρίας Καραγεώργου, που παρουσιάζεται κάθε Παρασκευή και Σάββατο στο Danzarin στα Πετράλωνα. Μια παράσταση που μυρίζει...
Στη «Λάβα» του έρωτα και της αμφιβολίας
ΘΕΑΤΡΟ
«Ενα παιχνίδι είναι το θέατρο, όπως η ζωή»
Ο Αρης Λεμπεσόπουλος, εκτός από το έργο του Πιραντέλο, ερμηνεύει σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο και τον Κλαύδιο στον «Αμλετ» του Σέξπιρ που παίχτηκε πέρσι στο θέατρο Ανεσις σε σκηνοθεσία του Γεωργιανού Λεβάν...
«Ενα παιχνίδι είναι το θέατρο, όπως η ζωή»
ΘΕΑΤΡΟ
«Η Ερωφίλη για μένα είναι όνειρο ζωής»
Της αρέσει να υποδύεται νέες γυναίκες με θάρρος, που διεκδικούν από την κοινωνία και το κατεστημένο τα δικαιώματά τους, όπως η ηρωίδα στο «Ερωφίλη project», που έρχεται στις 26 Οκτωβρίου στο θέατρο Σφενδόνη με...
«Η Ερωφίλη για μένα είναι όνειρο ζωής»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας