Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Πηγαίνω στο αρχαίο δράμα με την περιέργεια της ανακάλυψης»

Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος. Δεξιά πάνω: Στεφανία Γουλιώτη, Βίκυ Βολιώτη. Κάτω: Αγορίτσα Οικονόμου, Βίκυ Σταυροπούλου

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Πηγαίνω στο αρχαίο δράμα με την περιέργεια της ανακάλυψης»

  • A-
  • A+
Με τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη που παρουσιάζεται από το Εθνικό Θέατρο στις 31 Ιουλίου, 1 και 2 Αυγούστου στην Επίδαυρο υπογράφει την πρώτη του σκηνοθεσία στο αρχαίο θέατρο. Μια παράσταση που, όπως λέει, δεν θα μπορούσε να μην εμπεριέχει το παρόν, το αποτέλεσμα του on-off που συνέβη στη ζωή μας με την έλευση του κορονοϊού. Στον ρόλο της Λυσιστράτης η Βίκυ Σταυροπούλου.

Η Λυσιστράτη έρχεται στην Επίδαυρο σε συνθήκες πανδημίας, σαρωτική, αποφασισμένη. Μια γυναίκα που μπορεί να «λύσει στρατούς», φτιάχνει τη δική της «ουτοπία», προτείνει λύση «έξω από τα καθιερωμένα»: σεξουαλική αποχή των γυναικών μέχρι οι άντρες να σταματήσουν τον πόλεμο.

Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος δοκιμάζεται με την αριστοφανική κωμωδία στην Επίδαυρο πρώτη φορά σε σκηνοθεσία μεγάλης κλίμακας. Από τότε που του ανατέθηκε το έργο μεσολάβησε, ο Covid-19 δημιουργώντας δικά του τετελεσμένα. Γι’ αυτό και η αρχική ιδέα της παράστασης μετασχηματίστηκε στην πραγματικότητα που ζούμε λέει ο σκηνοθέτης.

«Ο τρόπος αφήγησης άλλαξε, συμπεριλαμβάνοντας, μ’ έναν τρόπο, το αποτέλεσμα του on-off που μας συνέβη, την αδυναμία “ομαλής” συνέχειας. Ενιωσα πως θα ήταν παρανοϊκό να μην περιέχει η παράσταση το τώρα παρά την εγγενή δυσκολία: Πώς να μιλήσεις για κάτι που δεν έχεις καν χωνέψει; Ασε που δεν είναι της αρεσκείας μου το επικαιρικό θέατρο. Ομως το τώρα υπάρχει από το πρώτο ώς το τελευταίο λεπτό, όχι ως απαντήσεις ούτε καν ως σκέψεις. Ο τρόπος που δημιουργήθηκε η παράσταση συνδέεται με το παρόν, αυτές τις καινούργιες αγωνίες μας. Γι’ αυτό και η ιδέα να μετατεθεί η Λυσιστράτη του χρόνου μού φαινόταν ακατανόητη. Η παραστάσεις είναι ζωντανοί οργανισμοί που γεννιούνται στον παρόντα χρόνο και κυρίως από τον παρόντα εαυτό μας».

Το κλίμα ανασφάλειας έκοψε τη φόρα της χαράς για την πρώτη σκηνοθεσία στην Επίδαυρο; Τα αναγκαία μέτρα προστασίας αξιοποιήθηκαν σκηνοθετικά;

Ενέταξα την πραγματικότητα απόλυτα, δεν θεώρησα εχθρό τα μέτρα. Η απόσταση τηρείται ευλαβικά σαν μέρος του παιχνιδιού. Στη σκηνή Κινησία - Μυρίνης, οι δυο εραστές προσπαθούν να πλησιαστούν αλλά δεν τα καταφέρνουν, δεν χρειάζεται λοιπόν να ξεπεράσουν το ενάμισι μέτρο. Εχω την ίδια χαρά, μη σου πω και λίγο προστατευμένα, με την έννοια ότι εκ των πραγμάτων απουσιάζει η αγωνία του γεμάτου θεάτρου – υπό κανονικές συνθήκες θα είχα την προσδοκία, όπως όλοι. Τώρα με απόλυτη πληρότητα τους τρεισήμισι χιλιάδες θεατές –αυτό είναι το sold out– έχεις την αίσθηση άδειου θεάτρου. Ομως πήρα ολόκληρη τη χαρά στη διαδικασία, στις πρόβες. Είμαι περήφανος για τον θίασο, ευγνώμων στους εξαιρετικούς ηθοποιούς και ανθρώπους που ήρθαν στη σκηνοθεσία ενός άσχετου.

● Γιατί λέτε «άσχετου»;

Προσωπικά δηλώνω μια τεράστια αμηχανία απέναντι στο αρχαίο δράμα. Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι το απόλυτο, το τεράστιο πρόβλημά μας. Λέμε πως τα ξέρουμε όλα, χωρίς ξέρουμε τίποτα, ούτε τι να κάνουμε γι’ αυτόν τον πολιτισμό. Είμαστε περήφανοι για το σπίτι που έχτισε κάποιος πολύ πολύ μακρινός προπάππος, όπου τα ίχνη της συγγένειας χάνονται μέσα στους αιώνες. Ακόμα και γι’ αυτήν τη μακρινή συγγένεια δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς προς τον εαυτό μας. Δεν είναι δικός μας αυτός ο πολιτισμός, δεν μας ανήκει – και δεν το λέω προκλητικά, προβοκατόρικα. Ποιοι ήταν αυτοί οι πρόγονοι, τι συνέβη στο μεταξύ; Ποια είναι η Ελλάδα που απέμεινε, έχει μια ιστορική συνέχεια αντίστοιχη των ευρωπαϊκών χωρών από το μεσαίωνα και μετά; Το να νιώθουμε περηφάνια για κάτι επειδή μας ανήκει το θεωρώ αστείο. Κατανοώ το αίσθημα επειδή έτυχε να ζούμε στα ίδια χώματα, συχνάζουμε στα λημέρια εκείνων των αρχαίων προγόνων και, κυρίως, επειδή είμαστε περίεργοι να μάθουμε γι’ αυτούς, να καταλάβουμε το τότε, να συνομιλήσουμε ειλικρινώς. Ετσι ορίζω τη σχέση μου με την αρχαία Ελλάδα, με το όποιο παράγωγό της. Μου προκαλεί βαθιά συγκίνηση, ίδια μ’ αυτήν που μου προκαλεί ο πολιτισμός των Αζτέκων ή των Κινέζων. Η ανακάλυψη με γοητεύει, μου δίνει τη χαρά μικρού παιδιού. Οταν βρεθώ σε αρχαιολογικό χώρο νιώθω σαν να βουτάω σ’ ένα παραμύθι, όχι μόνον ελληνικό. Το ίδιο και σε χώρους πίστης, τόπους που έχουν συνδεθεί με σπουδαίες στιγμές της Ιστορίας. Ενα μεγάλο κομμάτι της ψυχαγωγίας μου είναι η Ιστορία, τα ντοκιμαντέρ. Είμαι μόνιμα συνδεδεμένος με ένα εξειδικευμένο κανάλι, μπορώ να παρακολουθώ από το πρωί ως το βράδυ. Από αρχαίους πολιτισμούς, τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ως την σκοτεινή περίοδο της Ελλάδας από το 1950 ώς το 1970, όπου κυβερνήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, πράγματα που δεν διδασκόμαστε ποτέ στα σχολεία.

● Αυτή η γνώση που αποθησαυρίζετε παρακολουθώντας μανιωδώς ντοκιμαντέρ, επηρέασε τη ματιά σας στον κόσμο;

Με κάνει να νιώθω λιγότερο σημαντικός, με γειώνει, με ηρεμεί. Οταν βρίσκω τη δύναμη να ανακαλέσω στιγμές του παρελθόντος μου φαίνομαι πολύ γελοίο άτομο να χαριεντίζομαι με την πάρτι μου, να αγωνιώ αν θα πετύχει η πρόβα. Αυτό είναι το κέρδος από τα ντοκιμαντέρ πέρα από την χαρά της παρακολούθησης. Με τον ίδιο τρόπο που με γοητεύει να καταλάβω την συνέχεια του δυτικού κόσμου από τότε που μας παραδόθηκε ως σήμερα, έχω περιέργεια για το αρχαίο δράμα, ως κάτι που δεν μου ανήκει, δεν το γνωρίζω, δεν έχω οικειότητα μαζί του.

● Πηγαίνετε δηλαδή στα έργα με την περιέργεια του επισκέπτη. Πάντως η τρέχουσα προσέγγιση στον θεατρικό χώρο δεν είναι τόσο στοχαστική. Συνήθως συνοδεύεται από μια επίταση για την ακρίβεια, τον σεβασμό, την προϋπόθεση γνώσης των κειμένων.

Πηγαίνω ως επισκέπτης στον αρχαίο πολιτισμό κι αυτό μου απαλύνει το όποιο βάρος καθώς προσδοκώ ν’ ανακαλύψω κάτι από έναν κόσμο που δεν έφτιαξα εγώ, δεν μου ανήκει άρα δεν κινδυνεύει να πάθει ακόμα κι αν ως δημιουργός μιας παράστασης πετύχω την απόλυτη βλακεία. Αυτά τα κείμενα μας αφορούν ως κατοίκους της ίδιας γης όχι ως κληρονόμους, ζουν ερήμην μας έτσι κι αλλιώς. Καθώς είμαστε επί της ουσίας ανίδεοι τα αντιλαμβανόμαστε ως κληρονομιά, κάνουμε πως ξέρουμε ενώ δεν ξέρουμε. Λίγοι γνωρίζουν, οι ειδικοί, ποια σχέση έχουν με την αρχαία ελληνική γλώσσα; Αρα τι μας ανήκει και γιατί πρέπει να μας ανήκει; Φαντασιωνόμαστε πως καταλαβαίνουμε τις μεγάλες αλήθειες των έργων λόγω συγγένειας –είμαστε Ελληνες– κι όχι επειδή είναι σπουδαία κείμενα. Η μόνη συγγένεια που διακρίνω εγώ είναι αυτή της συνάντησης με κάθε τι αληθινά ανθρώπινο.

● Σκηνοθέτης ή ηθοποιός; Πώς είναι όταν ο ηθοποιός έχει τον έλεγχο της παράστασης;

Ως ηθοποιός προστατεύεσαι, μπορείς ακόμα να ισχυριστείς το εύκολο «αν το έκανα εγώ, δεν θα ’ταν έτσι», η χαρά της «αντιπολίτευσης» που λέω εγώ, του «απέξω». Καλό θα ήταν ηθοποιοί και σκηνοθέτες να υποχρεώνονται στην εναλλαγή ρόλων για να τους ανανεώνεται η άδεια… Να βλέπουν την ευθύνη της έκθεσης εκείνου που παίζει πάνω στη σκηνή αλλά και την ευθύνη εκείνου που κάτω από τη σκηνή δημιουργεί τον δικό του κόσμο, είτε το παραδέχεται είτε όχι. Εγώ αναλαμβάνω απόλυτα την ευθύνη γι’ αυτό που θα δει ο θεατής. Η όποια αγωνία δεν αφορά τόσο στην αναμέτρηση με την Επίδαυρο ή το κείμενο, αλλά στο γεγονός ότι προσπαθώ να αποκαλύψω ένα κομμάτι μου –όπως και στις λίγες ακόμα σκηνοθεσίες μου– και να το μοιραστώ με άλλους.

● Πώς βρίσκετε στην παράσταση ένα κομμάτι του εαυτού σας;

Η παράσταση είναι ο τρόπος που βλέπω τη ζωή. Σαν να με δεις με το βρακί, ψιλογυμνό… Δύσκολο να είσαι ο εαυτός σου. Σημαίνει φανερώνω τους φόβους μου, έρχομαι αντιμέτωπος με πράγματα που με πληγώνουν, με ρωγμές της ψυχής, με πλευρές που έχω χτίσει ο ίδιος ως κοινωνικά τείχη για αυτοπροστασία, επιβίωση. Είναι κάτι να τα αναγνωρίζεις και να τα αποκαλύπτεις.

● Πράξη θεραπευτική;

Οχι δεν πιστεύω πως θεραπεύει, τότε οι καλλιτέχνες θα γίνονταν ολοένα και πιο ήρεμοι άνθρωποι κι όχι νευρωτικοί. Η τέχνη ίσως, εν μέρει, είναι ιαματική για τον θεατή. Για τον καλλιτέχνη είναι διαδικασία εκτόνωσης, πετιέται το καπάκι στη χύτρα που βράζει. Το αγκάθι φεύγει και ανακουφίζεσαι μέχρι να βγει ξανά. Η ματαιοδοξία μου –είμαι βαθιά νάρκισσος– δεν εντοπίζεται στη δημοσιότητα, όχι ότι την υποτιμώ, αλλά στην αποδοχή, να νιώσω αγαπητός στη δουλειά μου.

● Δεν είναι καταπιεστική αυτή η συνεχής ανάγκη;

Είναι καταπιεστική η βαθιά δυσκολία, ένα υπόγειο αίσθημα έλλειψης, η αίσθηση του μη αποδεκτού που έχει καταγραφεί μέσα σου –ποιος ξέρει από πότε–, αόριστη, συγκεχυμένη. Και το λέω αυτό έχοντας ένα μικρό σνομπισμό απέναντι στην «καλλιτεχνία». Ενα μέρος μου αντιπαθεί τον αυτισμό μας, μου φαίνεται ώρες ώρες λίγο σαχλό, λέω «θα μπορούσα να κάνω οποιαδήποτε άλλη δουλειά». Δεν είναι αλήθεια, δεν θα μπορούσα. Κάθε δουλειά θα τη μετέτρεπα σε κάτι που θα εκτονωνόταν δημιουργικά, καλλιτεχνικά. Υπάρχει μια τεράστια παρεξήγηση, κυρίως στην ελληνική κοινωνία, που λειτούργησε ως μεγάλη ιδεολογική σημαία: «Μείνε πάντα συνεπής στις αρχές σου». Ε, λοιπόν, δεν υπάρχει πιο συντηρητικό πλάσμα από τον νέο άνθρωπο. Πράττει κυρίως ό,τι ακριβώς έπραττε και ο προηγούμενος. Με νεανική ορμή υπηρετεί το παλιό. Πριν προλάβει να καταλάβει ποιος είναι, ισχυρίζεται ότι ξέρει. Ομως το μόνο που ξέρει είναι ό,τι του παραδόθηκε για να υπηρετεί με βαθιά πίστη πως είναι σωστό. Ακούω κάποιους με μεγάλη αυτοπεποίθηση να χτυπούν το χέρι στο τραπέζι: «Εγώ δεν άλλαξα, έμεινα σταθερός». Εννοώντας ότι έμεινε συνεπής σε αρχές, ιδεολογίες, κληροδοτήματα γονιών. Εγώ προτιμώ να παραμένω ανήσυχος, αβέβαιος, πιθανόν και απελπισμένος, αλλά αναρωτώμενος, στριμωγμένος, μη έχοντας απαντήσεις στις ερωτήσεις των παιδιών. Δεν λέω, έχει τίμημα η στάση αλλά συγχρόνως μια τρομακτική ελευθερία: την δυνατότητα αλλαγής. Αλίμονο αν συναινούμε στο «μείνε συνεπής και βλαξ»…

● Εσείς σε τι δηλώνετε σταθερός, συνεπής;

Στον σεβασμό στους ανθρώπους κυρίως όταν ασκείς και την πιο μικρή εξουσία. Αυτό είναι μια αξία και δεν έχει αντίλογο. Να αποδέχεσαι τη διαφορετικότητα ακόμα κι όταν δεν καταλαβαίνεις τον άλλον. Να σέβεσαι εκείνον με τον οποίον διαφωνείς, και τότε που είσαι σίγουρος για το δίκιο σου. Δεν είναι εύκολο. Συνεχώς πιάνω τον εαυτό μου, μέσα μου, να μειώνω κάποιον απόλυτα, κατηγορηματικά. Αμέσως σκέφτομαι «πάλι το κάνεις, πάλι κολλημένος στη γνωμάρα σου». Το παλεύω και συνέρχομαι.

Εχω συνείδηση της ασημαντότητας

● Σας έχει πληγώσει ποτέ το θέατρο;

Ούτε μία στιγμή. Και δεν εννοώ την κακή μέρα που φυσικά θα τύχει. Το θέατρο, οι άνθρωποί του, υπήρξαν αφάνταστα γενναιόδωροι μαζί μου από την πρώτη μέρα. Είμαι ευγνώμων, ήσυχος. Κινήθηκα όπου επιθύμησα, με όποιον επιθύμησα. Ενα μεγάλο κομμάτι της ματαιοδοξίας μου καλύφθηκε από μικρός, πριν κλείσω τα σαράντα. Νιώθω χορτάτος, χωρίς απωθημένα. Μένει να συναντιέμαι με ανθρώπους που μου αρέσουν, να κάνω ωραία πράγματα. Είμαι λοιπόν ο πλέον αναρμόδιος να μιλήσει για δυσκολίες, κλειστές περιοχές στον χώρο. Θα ήταν άδικο να έχω άποψη για συναδέλφους που έχουν ταλαιπωρηθεί πολύ.

● Ετοιμαζόμαστε για ένα δύσκολο οικονομικά χειμώνα. Το θέατρο, οι καλλιτέχνες θα δοκιμαστούν ξανά. Φοβάστε;

Ο φόβος είναι υπόκωφος, τρέχει από κάτω σαν απροσδιόριστη απειλή, δεν ορίζεται, δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να προφυλαχτείς, τον συνειδητοποιούν κυρίως όσοι ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες. Εγώ το συνοψίζω ως εξής: Ιστορικά ζούμε μια πολυτελή στιγμή και αντιμετωπίζουμε ένα σημαντικό πρόβλημα. Στην ιστορία του δυτικού κόσμου το μέγιστο της ειρήνης που έχει υπάρξει είναι ό,τι ζούμε σήμερα. Στην πιο ήρεμη περίοδο στην ιστορία της ανθρωπότητας θα ήταν σχεδόν επηρμένο να μη μας αντιστοιχούν κάποια προβλήματα. Οταν περνούν αεροπλάνα ξερνώντας βόμβες που σκοτώνουν παιδιά, μικραίνει το πρόβλημα της πανδημίας. Προς Θεού, δεν συγκρίνω εποχές και συμφορές, ας χρησιμοποιούμε την γνώση για να διατηρήσουμε ψυχραιμία, μια αίσθηση ισορροπίας. Ας μη γκρινιάζουμε τόσο για το κακό που μας βρήκε –όχι ότι δεν μας βρήκε– η ιστορία της ανθρωπότητας είναι γραμμένη από κακές στιγμές. Αναφερόμαστε στις δυσκολίες άλλων εποχών –καθώς, ευτυχώς, απουσιάζαμε...– ονειρικά έως και νοσταλγικά. «Αχ η γενιά του ’30, αχ τα λογοτεχνικά καφέ!». Γενιά που έζησε επτά πολέμους, πείνα, πρόσφυγες, νεκρούς σε πεδία μαχών. Η αγάπη για την Ιστορία αυτό μου χαρίζει, μια συνείδηση της πραγματικότητας και της ασημαντότητας, ένα εργαλείο που τρέχει από κάτω και με ισορροπεί.

● Και το άγχος των υποχρεώσεων;

Δεν ξέρω με τι λεφτά θα ζω τον ερχόμενο χειμώνα. Αλλά τι ωφελεί να ξέρω; Πριν από εμένα ποιος ήξερε ποια συμφορά τον περίμενε; Δεν έχω απάντηση για κάθε κακό σενάριο. Δεν κάνω τον έξυπνο – αύριο μπορεί να βυθιστώ στην απελπισία. Ομως θα επανέλθω. Το 2009 βλακωδώς έδωσα όλα τα λεφτά μου για να αγοράσω ένα σπίτι. Στην κρίση δεν ήξερα αν θα το έχω. Γρήγορα απαλλάχτηκα από το άγχος. Κι αν το χάσω, τι; Προτιμώ να μη χάσω άνθρωπο, να μην αρρωστήσω. Ας επιτρέψουμε να είναι το τραγικό τραγικό, το στενάχωρο στενάχωρο, το μικροπρόβλημα μικροπρόβλημα και η ανοησία ανοησία. Αν τα μετατρέπουμε όλα σε τραγωδία, θα έρθει η τραγωδία να μας θυμίσει το μέγεθός της.

● Φταίει η σφοδρή επιθυμία του ανθρώπου να τελειώσει η περίοδος της δυστυχίας και ν’ αρχίσει, επιτέλους, η περίοδος της ευτυχίας…

Ο Χατζιδάκις έλεγε πως ο άνθρωπος θα έπρεπε από μικρός να διδάσκεται τον θάνατο όχι για να φοβάται αλλά για να ελευθερωθεί. Η ευτυχία και η δυστυχία είναι παρούσες ταυτόχρονα, την ίδια στιγμή σχεδόν. Δεν υπάρχει ευτυχισμένη ή δυστυχισμένη ζωή. Απολαμβάνεις μια στιγμή ανάτασης κι αμέσως πληροφορείσαι μια κακή είδηση. Ετσι πάμε κι αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Αλλιώς είναι σαν να θέλουμε μια μέρα που δεν έχει νύχτα. Αν δεν αναγνωρίζουμε τις στιγμές ευτυχίας μέσα στο πρόβλημα θα παραμείνουμε δυστυχείς. Εγώ μέσα σε ασχήμιες και στενοχώριες δηλώνω ευτυχισμένος. Αυτό τον δρόμο τουλάχιστον επιλέγω και μη νομίσεις πως είμαι κανένας ήρεμος τύπος.

📍 Info: Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου. «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη από το Εθνικό Θέατρο, 31 Ιουλίου-1, 2 Αυγούστου. Μετάφραση Σωτήρης Κακίσης. Δραματουργική επεξεργασία - Σκηνοθεσία Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος. Σκηνικά Ολγα Μπρούμα. Κοστούμια Αγγελος Μέντης. Μουσική Κατερίνα Πολέμη. Κίνηση Τάσος Καραχάλιος. Φωτισμοί Νίκος Βλασόπουλος. Μουσική διδασκαλία Μελίνα Παιονίδου. Παίζουν: Πάρης Αλεξανδρόπουλος, Βίκυ Βολιώτη, Στεφανία Γουλιώτη, Βαγγέλης Δαούσης, Δάφνη Δαυίδ, Στέλιος Ιακωβίδης, Γιάννης Κότσιφας, Νεφέλη Μαϊστράλη, Γιώργος Ματζιάρης, Ελπίδα Νικολάου, Αγορίτσα Οικονόμου, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Βίκυ Σταυροπούλου, Νίκος Ψαρράς.

ΘΕΑΤΡΟ
Πρεμιέρα με 12 εκατομμύρια θεατές...
Μια πρωτόγνωρη εμπειρία για τους Ρώσους ηθοποιούς και τον φημισμένο σκηνοθέτη μας, καθώς το έργο ανέβηκε με live streaming στο θέατρο Αλεξαντρίνσκι.
Πρεμιέρα με 12 εκατομμύρια θεατές...
ΘΕΑΤΡΟ
Νίκος Μαστοράκης: «Η λήθη του φασισμού με τρομάζει περισσότερο από τον φασισμό»
Ο Nίκος Μαστοράκης σκηνοθετεί το έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ «Πριν την αποχώρηση», ένα ψυχολογικό οικογενειακό δράμα και ταυτόχρονα φάρσα πάνω στον ναζισμό.
Νίκος Μαστοράκης: «Η λήθη του φασισμού με τρομάζει περισσότερο από τον φασισμό»
ΘΕΑΤΡΟ
Η λύση για τα ΔΗΠΕΘΕ είναι μόνον πολιτική
Ο λόγος ξανά για τα ΔΗΠΕΘΕ έγινε ένα μήνα πριν από την έλευση του Covid 19, τον περασμένο Ιανουάριο. Θα κλείσουν; Θα συρρικνωθούν; Θα αναβαθμιστούν; Θα ενισχυθούν οικονομικά; Θα μεταβληθεί το ανάπηρο θεσμικό...
Η λύση για τα ΔΗΠΕΘΕ είναι μόνον πολιτική
ΘΕΑΤΡΟ
«Με την “Αντιγόνη” ξαναδιαβάζουμε τον κόσμο»
Ο Θέμης Μουμουλίδης το καλοκαίρι της πανδημίας επέλεξε να φέρει ξανά στη σκηνή την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, έργο που -όπως λέει- αφορά κυρίως την εποχή που ζούμε, καθώς «η αντίσταση και η αμφισβήτηση είναι...
«Με την “Αντιγόνη” ξαναδιαβάζουμε τον κόσμο»
ΘΕΑΤΡΟ
Οι Θεοί του Τσιφόρου παίζουν μπαγλαμά
Σε Ρωμαϊκή Αγορά και Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά θα παιχτεί η παράσταση του Βασίλη Μαυρογεωργίου που βασίζεται στην αριστουρ­γηματική «Ελληνική Μυθολογία» του Νίκου Τσιφόρου.
Οι Θεοί του Τσιφόρου παίζουν μπαγλαμά
ΘΕΑΤΡΟ
Δάνειο ή τη γυναίκα σας...
Δημήτρης Μυλωνάς - Σωτήρης Χατζάκης: Ενας ήρωας της καθημερινότητας και ένας τεχνοκράτης τραπεζίτης «μονομαχούν» στον κήπο του θεάτρου «Χυτήριο», με το επίκαιρο, πολιτικό έργο «Το δάνειο» του Τζόρντι Γκαλθεράν.
Δάνειο ή τη γυναίκα σας...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας