Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Στους ρόλους θέλω να παραμονεύει η έκπληξη»

Σοφία Χιλλ

Φωτ.: Γιώργος Αναστασάκης
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Στους ρόλους θέλω να παραμονεύει η έκπληξη»

  • A-
  • A+

Η φυσική παρουσία, η υποκριτική, η τεχνική της, η ικανότητα να γίνεται η ίδια υλικό στα χέρια του σκηνοθέτη Θόδωρου Τερζόπουλου, σε μαγεύουν, σε καθηλώνουν. Σε πείθουν ότι ανήκει εκεί, ολοκληρωτικά στη σκηνή, πρωταγωνίστρια στο θέατρο Αττις.

Κι όμως, την ίδια στιγμή, κρατάει για τον εαυτό της έναν άλλο κόσμο, είναι η ίδια πλάσμα από «άλλο κόσμο», ένα αερικό για όσους την ξέρουν. Ισως γι’ αυτό μπορεί να μεταγγίζει στο θέατρο υπόγεια, μυστικά, τα δικά της πράγματα: τον τρόπο της να ζει καταργώντας συμβάσεις και ρολόγια, την ουσιαστική σύνδεσή της με τη φύση.

Η Σοφία Χιλλ θα κάνει «Εξοδο» στις 18 Ιουλίου στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Μια σκηνική σύνθεση μονολόγων από τις τραγωδίες «Μήδεια», «Αλκηστις», «Αντιγόνη», καθώς και χρησμών της Πυθίας φορώντας τα κοστούμια που έφτιαξε για εκείνη η Λουκία. Ενα τελετουργικό τρίπτυχο που επιμελήθηκε και δίδαξε ο Θόδωρος Τερζόπουλος, που, όπως λέει ο ίδιος, είναι «δώρο για τη Σοφία, είναι της ίδιας της Σοφίας».

«Μέσα από την ιδέα της Πυθίας αναδύονται τρία γυναικεία πρόσωπα της αρχαίας τραγωδίας» λέει η Σοφία Χιλλ. «Η Μήδεια, η Αλκηστις, η Αντιγόνη. Σ’ αυτό όλο πρωταγωνιστής είναι ο τόπος, εκεί κοντά στο ιερό του Απόλλωνα. Δεν υπάρχουν φωτισμοί, μουσική, σκηνικά αντικείμενα.

Ούτε ρόλοι, ερμηνείες. Στη δύση του ήλιου, με φως φυσικό, μέσα από την Πυθία ξεπηδά ένα τρίπτυχο. Τρεις γυναίκες που έφυγαν, κάθε μια με διαφορετικό τρόπο. Το κείμενο συνθέτουν βασικοί μονόλογοι από τα έργα και θραύσματα χρησμών που συνδέονται μεταξύ τους σαν ένα τραγούδι. Μια διαφορετική θεατρική διαδικασία, μια τραγωδία των μαρμάρων, μια τραγωδία της φύσης, ένα σπασμένο κάντο που διαρκεί μια ώρα. Ο διάλογος είναι με τις αρχαιότητες, τη φύση, τους παλιούς θεούς, τον έρωτα, τη σιωπή».

• Είστε πάνω από 20 χρόνια στο ίδιο θέατρο, πρωταγωνίστρια του Αττις.

Οταν τελείωσα τη σχολή ήρθα κατευθείαν στο Αττις. Από την πρώτη στιγμή, ενστικτωδώς, κατάλαβα ότι εδώ υπάρχει συγγένεια, κοινή ρίζα, κάτι που με ακουμπά βαθιά και μπορώ να το μοιραστώ.

Ναι, δεν έφυγα ποτέ απ’ αυτή τη σχέση, σημαντική και μεταβαλλόμενη, όπως όλες οι σχέσεις. Κάθε φορά μπορώ να εξηγήσω μέσα μου πολύ καθαρά την ουσία της. Μετά από την εμπειρία τόσων χρόνων, το ξαναβλέπω και λέω ναι, γνωρίζω γιατί είμαι εδώ και τι κάνω εδώ. Με τον Θόδωρο Τερζόπουλο μας ενώνει μια εσωτερική αλληλοκατανόηση, όχι κοινωνικές συμβάσεις ούτε καν οι τρέχουσες θεατρικές.

• Κάποιες λίγες φορές επιχειρήσατε να φύγετε «έξω», να συνεργαστείτε πέρα από το Αττις με άλλα θέατρα, όμως, τελικά, δεν προχωρήσατε.

Εχει να κάνει με τον εσωτερικό κόσμο του καθενός, την ανάγκη, την ιδιορρυθμία του, με εκείνο που θεωρεί σημαντικό στην τέχνη του αλλά και στη ζωή. Στο Αττις υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά που καλύπτει την επιθυμία μου -όχι μόνο ως καλλιτέχνη: η σχέση με το σώμα, με τη δύναμη της φύσης και τις αντινομίες της, η έντονη ανάγκη για παρατήρηση. Η έρευνα γίνεται επίμονα, βαθιά. Δύσκολα βρίσκεις αλλού τέτοια δυνατότητα, αφού η πίεση για την προετοιμασία της παράστασης είναι ισχυρή, το άγχος της επιτυχίας, του ταμείου.

Το πείραμα, η έρευνα, όπως και σ’ αυτό που κάνουμε τώρα, ανοίγει δεκάδες εστίες διαφορετικής θέασης. Ψάχνεις, σκαλίζεις σαν τον επιστήμονα ερευνητή μέσα στο λαμπορατόριο. Αυτό που ανακαλύπτεις μπορεί να μη μετουσιωθεί σε κάτι σκηνικά, να μη γίνει μέρος της θεατρικής πράξης. Ομως το έχεις νιώσεις, το έχεις βιώσει στον χρόνο της προετοιμασίας, μιας διαδικασίας που σε ρουφάει, σε μαγνητίζει, γιατί σου δίνει κι άλλο κι άλλο, ανοίγει πεδία να δοκιμάζεις καινούργιες ιδέες.

• Ολο αυτό σημαίνει διάθεση χρόνου;

Σημαίνει ότι αδιαφορείς για τον χρόνο. Για τον χρόνο, που τρέχει ενώ στεκόμαστε για ώρες σκυμμένοι πάνω στο στοιχείο που αναδύθηκε. Μένουμε συγκεντρωμένοι στο κέντρο αυτού που ανακαλύψαμε καθώς ανατέμναμε το υλικό μας. Αν υπήρχε ένας παραγωγός θα μας έλεγε: «Μα τι κάνετε; Τρελαθήκατε;». Αυτόν τον χρόνο των δοκιμών, της έρευνας, δεν τον αλλάζεις με τίποτα άλλο, ούτε με την ίδια την παράσταση. Είναι ο χώρος όπου δοκιμάζονται οι σκέψεις για την τέχνη, για το πώς, για το πού μπορεί να σε οδηγήσουν.

Αυτή είναι η μεγάλη σύνδεσή μου με τον Θόδωρο Τερζόπουλο. Η περιέργεια, η αγωνιώδης ανάγκη να ερευνήσουμε, να μάθουμε σκαλίζοντας συνεχώς. Εργασία που δεν συνδέεται οπωσδήποτε με το ίδιο το θεατρικό γεγονός που θα παρουσιαστεί στο τέλος. Φυσικά υπάρχουν και οι παραστάσεις μεγάλων μεγεθών στο εξωτερικό, όμως κι εκεί ακόμα είναι αποτυπωμένη στις ραφές τους η αγωνία της έρευνας, της ανακάλυψης του υλικού.

Μια εμπειρία που μεταβάλλει θεμελιακά και για πάντα τη ζωή μας, το έχω δει να συμβαίνει σε συναδέλφους στο Αττις, αλλά και σε ξένους ηθοποιούς όπως στην Αλα Ντεμίτοβα. Εχω δει τον Τάσο Δήμα να κάθεται εμμονικά τέσσερις ώρες να αυτοσχεδιάζει πάνω σ’ ένα πράγμα. Κι ο Τερζόπουλος, πάντα παρών, να παρατηρεί επίμονα. Ολοι κάποτε κουραζόμαστε αλλά αυτός εκεί, με άγρυπνο μάτι πάνω στον ηθοποιό.

• Ενώ δεν κυνηγάτε ρόλους, έργα, σκηνοθέτες, τα καλύτερα έρχονται να σας βρουν.

Δεν σκέφτομαι ούτε ρόλους, ούτε έργα, ούτε να παίξω, ούτε να ερμηνεύσω. Η ανάγκη μου καλύπτεται απ’ αυτό που περιέγραψα. Αλλωστε όλοι οι ρόλοι, εν τέλει, υπάρχουν ο ένας μέσα στον άλλον. Το γεγονός ότι έχω δουλέψει τη Μήδεια στο σημείο που πλησιάζει ό,τι φανταζόμουν όταν τη μελετούσα είναι σημαντικότερο από το να παίξω τον ρόλο Μήδεια. Εχω τη συνάντηση μαζί της είτε διαβάζοντας είτε περπατώντας μέσα στα ερείπια. Το ότι δεν στοχεύω, δεν διεκδικώ, οφείλεται στην έμφυτη ανάγκη μου για την έκπληξη.

Ομως αυτά όλα αφορούν την πίστη του ανθρώπου σε κάτι, όχι μόνο στο θέατρο. Στην αγάπη για τη φύση, τον άνθρωπο, τον θεό. Να πεις μέσα σου: «Αυτό είναι, αυτό θέλω» και να αφεθείς. Δεν είναι υπόθεση μόνο του κεφαλιού. Η σχέση με το Αττις δοκιμάζεται συνεχώς. Ποτέ δεν τη θεώρησα μόνιμη, δεδομένη. Κάθε φορά που ο Θόδωρος Τερζόπουλος βάζει ένα σκηνικό στοίχημα είναι σαν μια καινούργια αρχή. Δεν σκέφτομαι το μετά. Λέω «Ως εδώ και βλέπουμε». Ναι, θέλω να παραμονεύει η έκπληξη.

• Και στην προσωπική ζωή το ίδιο ισχύει;

Είμαι εναντίον της ρουτίνας. Κι επειδή η καθημερινότητα στήνει παγίδες, την υπονομεύω κι εγώ. Η σχέση με το παιδί μου, με τα πράγματα, αλλά κυρίως με τον χρόνο ακροβατούν σ’ ένα τεντωμένο σχοινί. Πασχίζω να κάνω έναν στοιχειώδη αναγκαίο προγραμματισμό κόντρα στην επιθυμία μου ν’ αφήνω τα πράγματα να κυλούν για να μη χορταριάζουν, ν’ αλλάζουν, να ανατρέπονται. Ετσι μεγάλωσα κι έτσι οργανώνω ή μάλλον δεν οργανώνω τη ζωή μου...

• Δεν φάγατε ποτέ κρέας, ζείτε μια ζωή ασκητική. Μεγαλώσατε στ’ αλήθεια μέσα στη φύση;

Ναι, κατά περιόδους κυριολεκτικά μέσα στη φύση, σε διάφορα μέρη. Σε σπηλιές στο βουνό, σ’ ένα καλύβι στην ερημιά. Συνήθισα σε μεγάλες πείνες, σε μεγάλες δίψες. Για να πιεις νερό έπρεπε να περπατήσεις μισή ώρα μέσα από δύσβατα μονοπάτια μέχρι το πηγάδι, να γεμίσεις τη στάμνα. Εμαθα να ξεχωρίζω τα καλά φίδια, αυτά που καθαρίζουν την καλύβα από ποντίκια και σαύρες αφήνοντας το μέρος καθαρό.

Είχα όλο τον χρόνο για να εξερευνήσω το περιβάλλον, να παρατηρήσω, να αισθανθώ τη φύση, να αφεθώ στη δική της θεραπεία, στους ήχους, τις μυρωδιές, την κίνηση των δέντρων. Υπήρχε μεγάλη ελευθερία με την έννοια ότι δεν λειτουργούσαν υποχρεώσεις αστικού τύπου, τώρα τρώμε ή παίζουμε ή διαβάζουμε. Αν σκεφτείς ότι από το Δημοτικό μέχρι το τέλος του Λυκείου, δεύτερη χρονιά στο ίδιο σχολείο δεν πήγα ποτέ.

• Ηταν συνειδητή επιλογή της μητέρας σας αυτή η ζωή;

Ηταν μια γυναίκα με επτά παιδιά από τριών ώς δεκατριών χρόνων που αγαπούσε να ζει μακριά από τις πόλεις, ελεύθερα στη φύση. Οταν χώρισε αυτό έγινε και ανάγκη. Οι συνθήκες κατά καιρούς ήταν δύσκολες και οι λύσεις ελάχιστες. Αποφάσισε αντί να παστωθούμε όλοι μέσα σ’ ένα διαμέρισμα να επιτρέψει στη φύση να δώσει ό,τι μας χρειάζεται. Τη δική της αντίληψη για τη ζωή έχουμε και σήμερα με τα αδέλφια μου. Αλλά και εκείνη κοντά στη φύση ζει πάντα. Ο τρόπος που μεγαλώσαμε μας χάραξε, μας καθόρισε.

• Κι όταν αναμειχθήκατε με τον «πολιτισμό»; Πώς ήταν η μετάβαση;

Ως παιδιά της φύσης η σύγκρουσή μας με το διαφορετικό, την πόλη και τις επιθυμίες της ήταν σοκ. Ως τότε ήταν σαν να ζούσαμε κάπως παραδίπλα στον κόσμο, στο κανονικό, όπως κάποιες φυλές στον Αμαζόνιο. Ενα τόσο ισχυρό βίωμα από παιδί, η λειτουργία μέσα στη φύση, η ανάγκη για παρατήρηση, η πολυτέλεια της σιωπής, καθορίζει βασικούς άξονες ζωής.

Αργήσαμε να καταλάβουμε πως εδώ λειτουργούν αλλιώς τα πράγματα. Η κληρονομιά που είχαμε μας απάλλαξε από ψευδαισθήσεις της λεγόμενης καλής ζωής. Δεν ξεγελιέμαι με επιτυχίες, δόξες, χρήματα κ.λπ. Ημουν ατσαλωμένη στην κούραση, το κρύο, τη δίψα, την έλλειψη, τη δυσκολία της μετακίνησης. Κι εδώ έπρεπε να μάθω το δυσκολότερο, την επιβίωση στην πόλη, την προσαρμογή, κάπως, με το ρολόι...

Με ζορίζει η σεζόν, το κτίριο. Είναι στη φύση μου η αλλαγή, οι περιοδείες. Μια εδώ, μια εκεί με τη βαλίτσα στο χέρι, είναι καλύτερα για μένα. Και για πολλά χρόνια το έκανα. Επειδή ήμουν «από αλλού», ο Τερζόπουλος υπήρξε μέντορας, καθοδηγητής, με δυνάμωσε στα πρακτικά. Είχε τη θέληση να σκύψει πάνω μου με φροντίδα όπως και με τους άλλους ηθοποιούς.

Ο γιος μου είναι η ρίζα, η πατρίδα μου

• Τόσο διαφορετική πώς διαχειρίζεστε το έξω, τον κόσμο; Σχέσεις, υποχρεώσεις του σύγχρονου βίου;

Ζορίστηκα να αναπτύξω κώδικες επικοινωνίας, να συζητώ, να δείχνω πώς αισθάνομαι. Ωστόσο από έφηβη αναγκάστηκα να δουλέψω, να κοινωνικοποιηθώ. Εμαθα να διαχειρίζομαι το έξω, αλλά χωρίς να απομακρυνθώ από τη φύση μου, την απομόνωση, τη σιωπή.

Ανθρωποι που ήρθαν πιο κοντά μου ξαφνιάζονταν: «Είναι σαν μη σε ξέρουμε...». Φαίνομαι κάπως ουδέτερη, σαν να μην εμπλέκομαι, να βρίσκομαι σε μια αμφιβολία με ό,τι συμβαίνει στον κόσμο. Ισως επειδή λειτουργεί η μνήμη, η σύνδεσή μου με το χώμα, η βαθιά ουσιαστική ανάγκη να βρίσκομαι στη φύση, στην απόλυτη ησυχία. Συνυπάρχοντας με τα αδέλφια μου είχα συνηθίσει σε φυσικούς κώδικες, δεν ήταν απαραίτητες οι εξηγήσεις. Συνέβαινε να μη μιλάμε για τρεις μέρες όμως ξέραμε πολύ καλά τι συμβαίνει, πώς νιώθουμε, αν κάτι είναι αλήθεια ή όχι. Δεν χρειάζονταν τα λόγια.

• Σ’ έναν κόσμο που οι άνθρωποι μιλούν, μιλούν πολύ, εκφράζονται ασταμάτητα, τοποθετούνται για το παραμικρό.

Η αλήθεια είναι πως ζω και εργάζομαι σε μια σύγχρονη πόλη με θόρυβο, περισπασμούς, συγκεκριμένες ανάγκες και υποχρεώσεις. Ολα με το ρολόι. Εχω μια πολύ λιτή ζωή, ο γιος μου είναι πολύ κοντά στη δική μου αντίληψη. Ωστόσο εκείνος δεν θέλω να κοπιάσει τόσο, για μένα ήταν μεγάλος κόπος. Φυσικά ήταν επιλογή μου, βρέθηκα σε σταυροδρόμια, θα μπορούσα να πάρω κάποιον άλλο δρόμο. Ηθελα ο γιος μου να ανακαλύψει μόνος του τον κόσμο. Ν’ αρχίσει να δημιουργεί χωρίς άγχος.

Ομως οι ρυθμοί της πόλης παρενοχλούσαν συνεχώς την επιθυμία μου να τον αφήνω ελεύθερο, όπως υπήρξα κι εγώ. Τώρα, 15 χρόνων πια, ταξιδεύει με χαμηλές πτήσεις προς την ελευθερία. Δεν θέλω να κοιτάζει πίσω, θέλω να με διασχίσει και να ελευθερωθεί, να ανοίξει δρόμο, να κάνει ό,τι επιλέξει στη ζωή του. Να με αποδομήσει, να με απομυθοποιήσει. Μου αρέσει να βλέπει να καταρρέει το οικοδόμημά μου, να εκτίθεμαι, να του εξηγώ, να συζητάμε. Αυτός μου δείχνει τον δρόμο, εγώ τον ακολουθώ για το πώς θα τον μεγαλώσω. Δεν ξέρω πώς θα ήμουν αν δεν τον είχα. Ο Αγγελος είναι η ρίζα μου, η πατρίδα μου.

• Οταν απομακρυνθεί δεν θα νιώσετε έλλειψη, κενό;

Η μοναχικότητα μου αρέσει, υπάρχουν πράγματα σε εκκρεμότητα για να ασχοληθώ. Ο καθένας ξέρει τι είναι το ουσιαστικό στην ζωή του και βρίσκει τις ισορροπίες. Ομως η επιθυμία ν’ ανοίγεις τον δρόμο ξανά και ξανά σε κρατά σε εγρήγορση. Ο στόχος είναι να μη φοβάσαι. Το μόνο που φοβάμαι είναι μη φοβηθώ.

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής αποφεύγει τη φύση γιατί τη φοβάται. Γιατί το να ξεφοβηθείς είναι επιλογή θάρρους. Δεν είναι τυχαίες οι λέξεις που επιλέγουμε. Μιλάμε για «επιστροφή στην κανονικότητα», την προ κορoνοϊού. Μου φαίνεται ντροπιαστικό να επιθυμούμε το γνώριμο επειδή το θεωρούμε ασφαλές. Να φοβόμαστε να αξιοποιήσουμε το ξαφνικό ώστε να επαναπροσδιοριστούμε.

• Πάντως όσο μεγαλώνουμε οι φόβοι γίνονται απτοί, συγκεκριμένοι.

Η φύση αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια τη θνητότητα.Τα ζώα απομακρύνονται για να πεθάνουν μόνα τους. Βλέπω ανθρώπους μεγαλύτερους που δεν νοιάζονται να επιδιορθώσουν ό,τι χαλάει ο χρόνος. Η μητέρα μου π.χ. αρνείται όταν της λέω να αντιμετωπίσουμε τους πόνους στα γόνατα. Μαθαίνει να ζει με το χαλασμένο, ίσως να είναι και μια ισορροπία της φύσης για να μη χαλάσει κάτι άλλο.

Οταν αφήνεσαι στον χρόνο δεν σημαίνει ότι τον χάνεις, σε ωφελεί αλλά δεν το ξέρουμε γιατί δεν επιτρέψαμε να συμβεί. Η μητέρα μου υπήρξε σπουδαία δασκάλα: «Μη φοβηθείτε, αφεθείτε στον χρόνο, σ’ ένα αέναο κύλισμα». Πιστεύω πως αυτό είναι η μεγάλη μου υποχρέωση σ’ έναν κόσμο όπου όλα είναι ενορχηστρωμένα στη συνταγή της όποιας επιτυχίας. Χρειαζόμαστε το χάδι του ήλιου, την αίσθηση της θάλασσας. Θυμάμαι τότε που κοιμόμαστε με τα αδέλφια μου στρωματσάδα ή στο χώμα σαν ζωάκια. Δεν γινόταν να μην ξυπνήσεις άφοβα, με χαρά.

• Δεν ξεχνάτε ποτέ το παρελθόν, τη σχέση με τη φύση.

Δεν ξεχνάω κι αυτό με συντηρεί, με κάνει να στέκομαι απέναντι. Οταν μπορείς να θυμάσαι την αλήθεια, τίποτα ανούσιο και αστραφτερό δεν σε γητεύει, δεν σε αλλοτριώνει. Μια βόλτα ήρθαμε να κάνουμε στη γη. Και περπατάμε δίπλα σ’ έναν έρωτα, σ’ ένα φίλο, σ’ ένα σκύλο που βρέθηκε στον δρόμο μας. Ή φυτεύουμε καρπούζια σ’ ένα περιβόλι. Εν τέλει ποιο είναι το σημαντικό; Να προλάβεις το κομμωτήριο ή να ξαπλώσεις κάτω από έναν πλάτανο; Μη νομίζεις ότι αφομοιώθηκα στην πόλη, το θέατρο. Επιθυμία μου είναι η επιστροφή στη φύση. Και θα επιστρέψω σ’ αυτήν.

ΘΕΑΤΡΟ
«Δεν ήμουν πολιτικός καριέρας, μια αουτσάιντερ ήμουν»
Η Λυδία Κονιόρδου ερμηνεύει τον «Μέγα Ιεροεξεταστή», το φιλοσοφικό κείμενο του Ντοστογιέφσκι από το έργο του «Αδελφοί Καραμάζοφ», και με την ευκαιρία αυτήν μας μιλάει για την παράσταση, για τη θητεία της στο...
«Δεν ήμουν πολιτικός καριέρας, μια αουτσάιντερ ήμουν»
ΘΕΑΤΡΟ
«Κανείς δεν μένει ίδιος μετά την Τρικυμία»
Η θεατρική ομάδα Ρόδα παρουσιάζει την «Τρικυμία» του Σέξπιρ σκηνοθεσία Μαρίας Περετζή την 1η Σεπτεμβρίου στο θέατρο Βράχων του Δήμου Βύρωνα και στις 20 Σεπτεμβρίου στο θέατρο «Δημήτρης Κιντής» στην Ηλιούπολη....
«Κανείς δεν μένει ίδιος μετά την Τρικυμία»
ΘΕΑΤΡΟ
Είμαι αμείλικτα, ανώμαλα ρομαντικός
Ερμηνεύει τον «Δον Ζουάν» του Μολιέρου στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Θέμης Μουμουλίδης και μας εξηγεί γιατί βλέπει τον επικό καρδιοκατακτητή σαν έναν προβοκάτορα που υπονομεύει κανόνες, θεσμούς, κοινωνικά...
Είμαι αμείλικτα, ανώμαλα ρομαντικός
ΘΕΑΤΡΟ
Συνεχίζεται η αντιπαράθεση για τις «Μαριονέτες»
Δύο επιστολές απαντούν στην επιστολή της προέδρου και διευθύνουσας συμβούλου της Νέας Σκηνής, Ειρήνης Λεβίδη, που δημοσιεύτηκε προ ημερών στην «Εφημερίδα των Συντακτών». «Ρίσκαρε την εργασία μας», λένε οι...
Συνεχίζεται η αντιπαράθεση για τις «Μαριονέτες»
ΘΕΑΤΡΟ
Ο Βελουχιώτης στη σκηνή
Ο «Αρης» είναι ένα ακόμα έργο της Σοφίας Αδαμίδου που αντλεί το θέμα του από την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης. Παίχτηκε με επιτυχία τον χειμώνα σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη και τώρα ξεκινά νέο κύκλο...
Ο Βελουχιώτης στη σκηνή
ΘΕΑΤΡΟ
«Θα προσφύγουμε στη Δικαιοσύνη»
Τι συνέβη με την παράσταση «Μαριονέτες» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν που επρόκειτο να ανεβεί τον ερχόμενο Οκτώβριο στο ιστορικό θέατρο; Τι ακριβώς χρεώνουν οι συντελεστές της παραγωγής στην Ειρήνη Λεβίδη που...
«Θα προσφύγουμε στη Δικαιοσύνη»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας