Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Μια ονειρική παράσταση για τη μητρότητα

Ελενα Μαυρίδου

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Μια ονειρική παράσταση για τη μητρότητα

  • A-
  • A+
Σκηνοθετεί την «Πτέρυγα» στο θέατρο Χώρος, μια παράσταση ξεχωριστή, γεμάτη συγκίνηση και χιούμορ, με αφορμή ένα προσωπικό βίωμα: την εμπειρία της κύησής της στη διάρκεια μιας δύσκολης, παρατεταμένης νοσηλείας.

Πανσέληνος και οι καρδιοτοκογράφοι στις κοιλιές των εγκύων τρελαίνονται. Ενας υπεύθυνος ασφαλείας του νοσοκομείου ονειρεύεται πως είναι ο πατέρας του παιδιού στο μονόκλινο δωμάτιο. Η γηραιότερη μαία αναρωτιέται αν τα παιδιά μοιάζουν με ψάρια. Οι γυναίκες κάθε μέρα που περνάει κερδίζουν χρόνο. Χρόνο για να καταφέρουν να φέρουν στον κόσμο μια καινούργια ζωή.

Μια ονειρική παράσταση για τη μητρότητα σκηνοθετεί η Ελενα Μαυρίδου στο θέατρο Χώρος με αφορμή ένα προσωπικό βίωμα, την εμπειρία της κύησής της στη διάρκεια μιας δύσκολης παρατεταμένης νοσηλείας. Τότε που χρειάστηκε να παραμείνει επί τρεις μήνες σε ειδική πτέρυγα για περιστατικά με παθολογία κυήσεων του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα και υποσχέθηκε στον εαυτό της, αν όλα πάνε καλά, να γράψει γι’ αυτό που βίωσε.

Μια παράσταση ξεχωριστή, γεμάτη συγκίνηση και χιούμορ για την αγάπη και τη μνήμη, τον έρωτα και τη διαφορετικότητα, την απώλεια και τα όνειρα των ανθρώπων για δημιουργία, εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα. Ωστόσο «Η πτέρυγα» δεν είναι βιογραφία ή ντοκουμέντο, δεν σχολιάζει το σύστημα δημόσιας υγείας.

«Το κείμενο βασίστηκε πάνω σ’ ένα εκτενές υλικό, προϊόν συνεντεύξεων με γυναίκες που νοσηλεύτηκαν στο “Αλεξάνδρα”, σε άλλα νοσοκομεία ή κλινικές, γυναίκες που γέννησαν στο σπίτι» λέει η Ελενα Μαυρίδου. «Η δική μου ιστορία με ενδιέφερε λιγότερο παρόλο που, εν μέρει, υπάρχει στην παράσταση.

Η πτέρυγα και οι άνθρωποί της, οι κανονισμοί του νοσοκομείου, οι ρυθμοί του 24ωρου, η ρουτίνα και τα απρόοπτά της με στοίχειωσαν. Ενας πολύς μικρός διάδρομος, δέκα δωμάτια με τις γυναίκες στα κρεβάτια τους. Ενας ζωντανός μικρόκοσμος, ένας μικροπολιτισμός που διαμορφώνουν οι συνθήκες. Εκεί ο χρόνος σταματάει μ’ έναν περίεργο τρόπο. Το βίωμα είναι ισχυρό. Με πόνο, όνειρα, ένστικτα, ιδρυματισμό που σε διαποτίζει σιγά σιγά. Σαν να υπάρχει μια σιωπηλή συνωμοσία στην κοινή πορεία των γυναικών για το πώς θα οδεύσουν όλες προς το γεγονός, ευχάριστο ή όχι».

Σκηνή από την παράσταση

• Ενας αγώνας, ένα στοίχημα αντοχής για τη ζωή της μητέρας και του παιδιού, κυριολεκτικά καθημερινό.

Ημουν ένα σπάνιο περιστατικό παθολογίας κύησης με την έννοια ότι το πρόβλημα ήταν αντίστροφο του συνήθους. Στη δική μου κύηση ο φόβος αφορούσε κυρίως εμένα, όχι το παιδί, εγώ κινδύνευα να πεθάνω. Οταν η γυναίκα δεν είναι καλά, τερματίζεται η εγκυμοσύνη.

Το ζήτημα ήταν πόσο θα αντέξω. Κάθε μέρα για τρεις μήνες δεν ξέραμε τι θα γίνει, οι μέρες μετρούσαν ανάποδα. Κάθε μέρα διεκδικούσα χρόνο να αντέξω μέχρι την επομένη για να μου δώσουν ξανά νέο χρόνο. Η γιατρός κοιτάζοντάς με κατάλαβε τι κάνω, πίστεψε πολύ σε μένα, ακολούθησε την πίστη μου. Κάθε μέρα μου έδινε πίστωση χρόνου. Οι δείκτες πήγαιναν σε εκείνο το όριο όπου σύμφωνα με το ιατρικό πρωτόκολλο επέτρεπε να μην οδηγηθώ στο χειρουργείο. Και όλα άρχιζαν ξανά το επόμενο 24ωρο.

• Ποια σκέψη σας κρατούσε σ’ αυτή την εγρήγορση, αφοσιωμένη στην προσπάθεια κάθε μέρα από την αρχή;

Φτάνεις σε μια εντελώς διαφορετική περιοχή του εαυτού σου. Αντιλαμβάνεσαι τη ζωή όχι ως κάτι δεδομένο. Πίστευα πως τίποτα δεν αξίζει περισσότερο απ’ αυτήν. Απολύτως συνειδητά επέλεξα να τα καταφέρω. Να έρθει το παιδί όχι πολύ νωρίς, να επιβιώσουμε κι αυτό κι εγώ. Η εγκυμοσύνη που διαφημίζεται ως η καλύτερη περίοδος στη ζωή της γυναίκας εδώ ήταν ένα στοίχημα ζωής και θανάτου.

Με ασκητική αφοσίωση συγκεντρώθηκα να αντέξω σωματικά και πνευματικά. Εκανα μια τεράστια εσωτερική σιωπή, τη μεγαλύτερη που έχω κάνει ποτέ. Προσπάθησα να χαμηλώσω μπροστά στο γεγονός που συνέβαινε, συγκεντρώθηκα να κάνω κάθε τι για να αντέξω. Ο χώρος, η επιβεβλημένη Παναγία-κάδρο κάθε δωματίου σαν μια παράξενη σκιά που επιτηρεί τα δωμάτια, γίνονταν εικόνες ισχυρές, τοπία που η φαντασία μετέτρεπε σε εξόδους διαφυγής. Μέσα σιωπή και έξω παρατήρηση.

Κι όσο περισσότερο παρατηρούσα τόσο πλάταινε μέσα μου η συγκίνηση για το βίωμα των άλλων γυναικών - κι αυτές ιδιαίτερα περιστατικά. Παρατηρούσα τους κανόνες του νοσοκομείου, το προσωπικό, τις ασθενείς, τους συζύγους, τους δικούς τους, ανθρώπους με τους οποίους γίνεσαι μια αγκαλιά. Η κοινή ανάγκη να τα καταφέρουμε με τη ζωή ήταν ισχυρή.

• Λειτούργησε το μητρικό ένστικτο;

Δεν ήταν το ισχυρό στοιχείο ούτε κάποιο ηρωικό στοίχημα του τύπου «εγώ θα νικήσω». Η ζωή μέσα στο σώμα μου υπαγόρευε ένα σχεδόν συμπαντικό αίσθημα ότι πρέπει να στηρίξω τη Ζωή. Ξέρω, ακούγεται κάπως ιδεαλιστικό, αλλά αυτό ήταν.

Η ιδέα ότι πρόκειται για μια ύψιστη αποστολή, για κάτι πάνω από εμένα, πέρα απ’ όλα. Μια ανάγκη βαθιά που δεν είχε καν πρόσωπο, δεν υπήρχε παιδί που έχεις γνωρίσει, αγαπήσει μέσα από τη συμπόρευση. Ενα ένστικτο -όχι απαραίτητα το μητρικό- που σε κινητοποιεί να εναποθέσεις τον εαυτό σου χωρίς δισταγμό, χωρίς διαπραγμάτευση. Δεν συνέβαινε με τη λογική, συνέβαινε απλά, κυτταρικά. Φυσικά, στην τελική, βλέπεις μια μάνα που κάνει υπομονή για να γεννήσει το παιδί της. Ομως στη δική μου ιδιοσυγκρασία όλο αυτό έπαιρνε μια άλλη διάσταση.

• Συνδεόταν και με κάποια θρησκευτική πίστη;

Υπό μια έννοια πιστεύω στον θεό ή σε όλους τους θεούς που υπάρχουν ή σε κανέναν. Δεν με νοιάζει αν κάποιος τον λέει Χριστό, Βούδα, ιδέα, υπομονή, αφοσίωση, πίστη, επιλογή ή τίποτα. Μέσα στο βίωμα υπάρχουν πολλά που δεν εξηγούνται ακόμα κι αν μπορείς να αρθρώσεις μια εξήγηση. Εννοώ αυτή την εσωτερική δύναμη της ύπαρξης που πάντα με ενδιέφερε, γι' αυτό και επέλεξα να διαβάσω το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ, δημιουργώντας αυτούς τους πολλαπλασιασμούς στην παράσταση. Σε κάθε έργο με πηγαίνει μια βαθύτατη εσωτερική ανάγκη.

• Οταν τελειώνουν όλα καλά η επώδυνη εμπειρία ξεχνιέται;

Επιβραβεύεται η ζωή, η μεγάλη χαρά της γέννησης του παιδιού. Ο φυσικός μηχανισμός αυτοπροστασίας λειτουργεί, το μωρό φέρνει έναν ποταμό αγάπης που κατακλύζει τα πάντα, καταργεί κάθε κακή σκέψη. Αν κυριαρχούσε το οδυνηρό βίωμα, δεν θα υπήρχε μέλλον. Ετσι όπως η φύση σβήνει από το μυαλό την αίσθηση του θανάτου γιατί αλλιώς κάθε πράξη, κάθε βήμα θα σταματούσε.

Ο καθένας μπορεί να βρεθεί σ’ ένα νοσοκομείο κι όσα θεωρεί δεδομένα ενδέχεται να ανατραπούν μέσα σε μια στιγμή. Ολα βρίσκονται υπό διαπραγμάτευση, εσύ ο ίδιος είσαι πια κάποιος άλλος. Και τότε αναρωτιέσαι: Τι είναι αυτό που αξίζει περισσότερο; Δεν ξέχασα, έδωσα υπόσχεση μέσα στο νοσοκομείο πως αν τα καταφέρω, θα μιλήσω γι’ αυτό που έζησα, που ζήσαμε. Μετά από μας θα έρχονταν κι άλλες γυναίκες σ’ αυτή την πτέρυγα να δώσουν μια δύσκολη μάχη.

• Ωστόσο η παράσταση δεν περιγράφει, δεν φλυαρεί, δεν συνδιαλέγεται άμεσα με το βίωμα.

Οσο δουλεύαμε το κείμενο αποκτούσε έναν δικό του ρυθμό και αισθητική. Η παράσταση δεν έχει σχέση με τον ρεαλισμό, είναι περισσότερο εικονοκλαστική. Στόχος ήταν η σιωπηλή περιοχή, θραύσματα μνήμης του ψυχολογικού και συναισθηματικού τοπίου από την πτέρυγα.

Ηθελα να φυλακίσουμε την αίσθηση του βιώματος, γι' αυτό επενδύσαμε πολύ στον ήχο, σε σκηνικά τοπία και φωτισμούς που ζωντανεύουν στιγμές. Δεν χωρούσαν πολλά λόγια. Το θέμα έπρεπε να είναι εκεί χωρίς να γίνει λιανά, με μυστικά και συγχρόνως ανοιχτό προς τα έξω, ο θεατής να εισπράττει τη συγκίνηση. Το φτιάξαμε, το παίξαμε, το «κρύψαμε» -άλλωστε ο φόβος, η αγωνία, η προσδοκία δεν ονοματίζονται εύκολα.

• Στην παράσταση παρακολουθούμε τη διαδρομή ενός ζευγαριού απέναντι στο γεγονός. Αλήθεια, οι άντρες πώς βιώνουν το χρονικό της δύσκολης κύησης των γυναικών τους;

Οι άντρες είναι οι αφανείς ήρωες. Νιώθουν κάπως διακοσμητικοί καθώς δεν μπορούν να έχουν συμμετοχή. Ομως είναι σπουδαίο που είναι εκεί, δίπλα στη γυναίκα. Να της φτιάξουν το μαξιλάρι, να φέρουν έναν χυμό, να πουν κάτι. Θυμάμαι έναν κύριο που κοιμόταν στο αυτοκίνητο.

Εμπαινε τα βράδια κρυφά στην πτέρυγα για να δει τη γυναίκα του, τον μάλωναν οι νοσηλευτές. Μέσα από τις αφηγήσεις των γυναικών ξεπηδούν εικόνες σαν από ένα ονειρικό τοπίο που τις κάνει να μοιάζουν εξωπραγματικές ενώ δεν είναι. Το έζησα στην πτέρυγα. Στις πανσελήνους συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Οι νύχτες είναι σαν μέρα. Επικρατεί μεγάλη κινητικότητα, ακούς μια φωνή, κάποια γεννάει, άλλες περπατούν στον διάδρομο. Οι μαίες βρίσκονται στο πόδι γιατί οι γυναίκες είναι ανήσυχες σαν να βρίσκονται στα πρόθυρα γέννας...

• Θα περνούσατε για δεύτερη φορά μια τέτοια δοκιμασία;

Το βίωμα είναι τόσο πολύ βαθύ που δεν θα επέλεγα παρόμοια διαδρομή στην πτέρυγα, να διασχίσω δηλαδή αυτήν τη ζώνη. Ισως επειδή φοβάμαι ότι θα αντέξω ξανά… Ομως θα ήθελα πολύ να υιοθετήσω ένα παιδί αν οι συνθήκες ζωής το επιτρέψουν.

Το θέατρο είναι αδηφάγο

• Πολλές δραματικές σχολές, πολλές παραστάσεις, πολλοί ηθοποιοί. Πώς εξηγείτε την αμείωτη ανάγκη νέων παιδιών να εκφραστούν μέσα από το θέατρο;

Από πού να πιάσουμε το νήμα; Πώς και γιατί μπαίνεις στο θέατρο, στη διδασκαλία; Τι σημαίνει η πεποίθηση «είμαι ηθοποιός» και ποιος το κρίνει αυτό, με ποια κριτήρια; Νιώθω αμήχανη μπροστά στο ερώτημα. Ολοι θέλουν να έχουν φωνή, δυνατότητα έκφρασης. Και πώς εμποδίζεις την κίνηση, τη δημιουργία, την ελεύθερη αγορά εντέλει; Με στενοχωρεί που το θέατρο δεν πάει καλά φέτος.

Στέκομαι μουδιασμένη, στοχαστική πάνω στο γεγονός, θέλω χρόνο να κατανοήσω τους λόγους. Νομίζω ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, εγώ τουλάχιστον είμαι στη φάση που ακόμα παρατηρώ το φαινόμενο. Χρειάζεται να βρεθούμε μαζί οι άνθρωποι του θεάτρου, να ανταλλάξουμε σκέψεις, ιδέες, προβληματισμούς. Πριν από καιρό οργανώσαμε μια συζήτηση για το πειραματικό θέατρο και για αρκετή ώρα ψάχναμε τρόπο συνεννόησης πάνω στον ορισμό του. Σκέψου πόσα δυσκολότερα θέματα είναι ανοιχτά στον χώρο της δουλειάς μας, πόσο μεγάλη ανάγκη υπάρχει για διαβούλευση.

• Ολα αυτά τα χρόνια στο θέατρο έχετε απομυθοποιήσει κάποια πράγματα;

Το θέατρο είναι μεγάλη αγάπη, λατρεία. Βαθιά ριζωμένη μέσα μου, μετά από τόσα χρόνια συνδέεται πια με την υπόστασή μου. Απομυθοποιείς αλλά δεν σταματάς να αγαπάς. Είναι θέμα αντοχής σε οικονομικές δυσκολίες, θέματα πρακτικής, οργάνωσης. Φυσικά όσο μεγαλώνεις και μαθαίνεις στις αντιξοότητες χάνεις το προνόμιο της άγνοιας, του «δεν ξέρω». Αλλά προχωράς, η μόνη σου επιλογή είναι να αντέχεις.

Οποια απόσταση κι αν κρατήσεις είναι αδύνατον να πλήξει τη σχέση σου με το θέατρο. Λέμε συχνά οι καλλιτέχνες «θα διαχωρίσω τη δουλειά από τη ζωή μου», αλλά βλέπεις πως δεν ισχύει, για μένα τουλάχιστον. Προσπαθείς για να μην αποτρελαθείς να οριοθετήσεις τα πράγματα, αλλά είναι σχεδόν αδύνατον. Δεν πας σπίτι και το κοντέρ μηδενίζει. Το θέατρο είναι αδηφάγο, σου ζητάει και εσύ δίνεις συνεχώς.

Το κουβαλάς μέσα σου με σχέση σωματική, κυτταρική. Είναι βιορυθμός, το σώμα και το πνεύμα σου συντονίζονται, δεν αποκόβεσαι. Είναι μέρος της ζωής σου όπως κι αν το ονομάζουμε: πίστη, εμπλοκή, αφοσίωση, εμμονή. Οταν είσαι νέος σε κινεί η ορμή της νιότης, η άγνοια κινδύνου. Ωριμάζοντας ως καλλιτέχνης αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό το πάθος που μπορεί να είναι τα πάντα, την ίδια στιγμή μπορεί να είναι και το τίποτα. Ισορροπείς έχοντας τη γνώση του εφήμερου, των αλλαγών, των εκπλήξεων που φέρνει η ζωή διατηρώντας, εν γνώσει σου, κάτι από την παιδικότητά σου.

• Από νωρίς και για πολλά χρόνια αφοσιωθήκατε στην ομαδική δουλειά. Οι δρόμοι σας χώρισαν με τον Σίμο Κακάλα, αλλά εσείς συνεχίζετε στον Χώρο. Είναι πια δύσκολη η επιβίωση των ομάδων;

Ημουν προσηλωμένη σε μια κοινή πορεία 15 χρόνων. Κάποια στιγμή έρχονται έτσι τα πράγματα που ολοκληρώνονται κύκλοι, ένα κύμα αλλαγών σε πηγαίνει αλλού, όμως τίποτα δεν ξεχνάς, τίποτα δεν πάει χαμένο απ’ όσα μοιράστηκες και αγάπησες για τόσο πολύ καιρό.

Η κατάσταση για τις ομάδες είναι εξαιρετικά δύσκολη. Χρειάζεται μεγάλη εσωτερική αντίσταση για να διατηρείς το μοτίβο της βαθιάς, επίμονης αφοσίωσης στο έργο σου. Προσπαθούμε να πάρουμε τους χρόνους μας παρά το κόστος, οικονομικό κυρίως, αλλά είναι δύσκολο - πόσο θα αντέχεις να σηκώσεις τα βάρη;

Γι’ αυτό λέμε πως η φροντίδα της πολιτείας θα μπορούσε να βοηθήσει, να στηρίξει την προσπάθειά μας. Χαίρομαι που ανακοινώθηκαν νωρίτερα οι επιχορηγήσεις, σημαίνει ότι νοιάστηκαν. Είναι πιεστικό για τον καλλιτέχνη να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του προς το υπουργείο όταν δεν υπάρχει έγκαιρος προγραμματισμός. Κάνεις την πρόταση, μετά χρειάζεται χρόνος για να μεστώσει μέσα σου η ιδέα, να προετοιμαστείς, να βρεις ηθοποιούς -οι οποίοι σήμερα αναγκάζονται να έχουν δυο και τρεις δουλειές- και κινδυνεύεις να είσαι εκπρόθεσμος.

• Σήμερα σας κεντρίζει περισσότερο η σκηνοθεσία;

Είμαι κουρδισμένη προς τα εκεί αλλά όχι μόνο. Μετά τον Μπέκετ ξεκίνησε μια συνομιλία με τις συνδυαστικές τέχνες. Με τη δραματουργία, την κατασκευή, την κίνηση των υλικών, τις χειρωνακτικές εργασίες. Παρακολουθώ εργαστήρι για μαριονέτες, κούκλες, μάσκες, ζωγραφίζω, παρακολουθώ σεμινάριο για φωτισμούς.

Με ενδιαφέρει το σκηνογραφικό, το κουκλοθέατρο, έκανα μάλιστα κάποιες εκδοχές μασκών για την «Πτέρυγα», αλλά τις απέρριψα καθώς η παράσταση είχε οδηγηθεί αλλού. Το θέατρο είναι ένας κόσμος ολόκληρος. Μπορεί να υπάρχουν πόστα συγκεκριμένα, ρόλοι ξεκάθαροι, αλλά θα ασχοληθείς με τα πάντα. Η σχέση είναι οργανικά συνολική. Θα ανεβείς στη σκάλα, θα καθαρίσεις, θα καρφώσεις, θα φτιάξεις μάσκα.

• Σκέφτεστε μια καινούργια παράσταση;

Μια βρεφική παράσταση έχω προετοιμάσει που συνδέεται με την «Πτέρυγα» και ολοκληρώνει αυτήν τη θεματική που με απασχόλησε πολύ. Το πλάσμα που μεγαλώνει στην κοιλιά της γυναίκας, που μετά έρχεται στον κόσμο. Μια παράσταση για τον γονιό και το παιδί ξανά μέσα από την έρευνα του βιώματος και προσανατολισμένη αισθητικά μέσα από εικόνες, ηχοτοπία και μουσική.


INFO: Θέατρο Χώρος (Πραβίου 6, Βοτανικός, τηλ.: 210 3426736). «Η πτέρυγα». Σκηνοθεσία-δραματουργία-κίνηση: Ελενα Μαυρίδου. Σκηνικά, κοστούμια, props: Ιωάννα Πλέσσα. Μουσική σύνθεση-σχεδιασμός ήχου: Γιώργος Μαυρίδης. Σχεδιασμός φωτισμών: Περικλής Μαθιέλλης. Σύμβουλος δραματουργίας: Αλέξανδρος Μιστριώτης. Βοηθός δραματουργίας-σκηνοθέτιδος: Γιάννα Αλ Νακά. Μάσκες: Τζόναθαν Μπέκερ. Επιμέλεια κούκλας: Στάθης Μαρκόπουλος. Παίζουν: Ελενα Μαυρίδου, Δήμητρα Κούζα, Χριστίνα Μαριάνου, Φωτεινή Μποστανίτη, Στέργιος Κοντακιώτης, Αλκης Μπακογιάννης. Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21.00.

ΘΕΑΤΡΟ
«Εχουμε ανάγκη όχι από βιομηχανία τουρισμού αλλά χασομεριού»
Ποιος δεν θέλει ν’ ακούσει τον Βασίλη Παπαβασιλείου να φιλοσοφεί περιπατώντας ανάμεσα στις αρχαιότητες και τους πορτοκαλεώνες της Επιδαύρου, να ανατρέχει στην ιστορία τριών κρίσιμων προχριστιανικών αιώνων;
«Εχουμε ανάγκη όχι από βιομηχανία τουρισμού αλλά χασομεριού»
ΘΕΑΤΡΟ
«Το κοινό θα επιστρέψει διψασμένο στις αίθουσες»
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος αξιοποιεί μέσω του διαδικτύου το καταπληκτικό αρχείο του οργανισμού, στρέφει την προσοχή του στις καλοκαιρινές παραστάσεις «Ορνιθες» και «Γκόλφω»...
«Το κοινό θα επιστρέψει διψασμένο στις αίθουσες»
ΘΕΑΤΡΟ
Οταν πέφτει... «Το βρακί»
Η Μαριλίτα Λαμπροπούλου σκηνοθετεί στο θέατρο Skrow το έργο του Γερμανού συγγραφέα Καρλ Στέρνχαϊμ που με ιδιότυπα κωμική γλώσσα σατιρίζει την υποκρισία της ανερχόμενης μεσαίας τάξης, προαναγγέλλοντας το...
Οταν πέφτει... «Το βρακί»
ΘΕΑΤΡΟ
Ενα έργο για τον συνεχιζόμενο εμφύλιο στην Ελλάδα
Ο Γιώργος Βέλτσος γράφει ένα πολιτικό θρίλερ, η Χρύσα Καψούλη σκηνοθετεί και οι δυο μάς μιλούν για την επανάσταση, τον εγκλεισμό, τη γλώσσα, τη δικαιοσύνη, τον χρόνο και το τυχαίο, για τη σύνδεση της σημερινής...
Ενα έργο για τον συνεχιζόμενο εμφύλιο στην Ελλάδα
ΘΕΑΤΡΟ
«Η Γερτρούδη Στάιν και η συνοδός της» επέστρεψαν
Η Λυδία Φωτοπούλου και η Μαρία Κατσιαδάκη συναντιούνται ξανά στο έργο του Ουίν Ουέλς «Η Γερτρούδη Στάιν και η συνοδός της», έργο που αγάπησαν και που σε μεγάλο βαθμό τις καθόρισε καλλιτεχνικά μέσα στον χρόνο....
«Η Γερτρούδη Στάιν και η συνοδός της» επέστρεψαν
ΘΕΑΤΡΟ
Ο Τζόνι ξαναπήρε τ’ όπλο του
Ο Τάσος Ιορδανίδης αναμετριέται και πάλι με το σπουδαίο έργο τού, κυνηγημένου από τον μακαρθισμό, Ντάλτον Τράμπο. Μια πολιτική, σκληρή παράσταση, ικανή «να προκαλέσει συνειδήσεις και τον κόσμο σε ένα θεατρικό...
Ο Τζόνι ξαναπήρε τ’ όπλο του

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας