Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Τα χρόνια της κρίσης μάς δίδαξαν πολλά»

Μιχάλης Ρέππας, Θανάσης Παπαθανασίου 

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Τα χρόνια της κρίσης μάς δίδαξαν πολλά»

  • A-
  • A+
Στο καινούργιο τους έργο, με δεκαεννέα ηθοποιούς και πέντε μουσικούς επί σκηνής, ζωντανεύουν την ατμόσφαιρα μιας Αθήνας που ζει στη μνήμη, μιας παλιάς Αθήνας εικόνων, προσδοκιών και ελπίδας. Το «Φεγγάρι από χαρτί» ανεβαίνει στις 20 Φεβρουαρίου από το Εθνικό Θέατρο στο REX-Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη».

«Φεγγάρι από χαρτί» θα φωτίζει από τις 20 Φεβρουαρίου τη σκηνή του Rex. Το καινούργιο έργο που έγραψαν ο Μιχάλης Ρέππας και ο Θανάσης Παπαθανασίου ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο σε δική τους σκηνοθεσία και μουσική Νίκου Κυπουργού στη Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη».

Το έργο εξελίσσεται από την άνοιξη του 1963 ώς την άνοιξη του 1964. Γυναίκες με κρεπαρισμένα μαλλιά και κόκκινα νύχια. Αντρες σιωπηλοί με σκούρα κοστούμια που μυρίζουν καπνό και αβάσταχτη μελαγχολία. Και έφηβοι. Εφηβοι έκπληκτοι μπροστά στη ζωή που ξετυλίγεται ξαφνικά μπροστά τους, που εκρήγνυται βίαια μέσα τους. Εφηβοι που ψηλαφούν τις πρώτες τους πληγές.

Οι δυο συγγραφείς μάς γυρίζουν πίσω στη γόνιμη και γεμάτη ελπίδα εποχή της δεκαετίας του ’60, μ’ ένα έργο-τοπίο, όπως λένε. Σ’ ένα αστικό περιβάλλον παρακολουθούμε την ενηλικίωση τεσσάρων αγοριών, αποσπάσματα από τις ζωές τους και τη ζωή των οικογενειών τους.

«Η δεκαετία του ’60, βαριά από ιδέες, σύμβολα, μύθους, φέρει το στοιχείο της μετάβασης προς την ομαλότητα, τη συμφιλίωση» λέει ο Μιχάλης Ρέππας. «Ελπίδες που διαψεύστηκαν οδυνηρά το 1967. Δεν πρόκειται για έργο χαρακτήρων αλλά για έργο-τοπίο. Οι χαρακτήρες είναι δεκαεννιά, δεν επικεντρωνόμαστε πάνω σε ορισμένους. Περιβάλλον αστικό, ένα νεοκλασικό στο Παγκράτι με τους ενοίκους, τις υπηρέτριες, τις θείες, τις γειτόνισσες. Και βέβαια με γέλιο, γέλιο πολύ.

Η κωμωδία μάς έκανε γνωστούς ως συγγραφικό δίδυμο, δίπλα στα ονόματά μας ο κόσμος βλέπει τη λέξη γέλιο. Γιατί όχι; Περάσαμε χρόνια κολλημένοι σε μια ελληνική δραματουργία που ήταν επανάσταση στις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60, η καταβύθιση στον κόσμο των φτωχών και καταφρονεμένων, που όμως, τελικά, εξελίχτηκε σε θεατρική μανιέρα, ένα είδος λαϊκισμού».

Οι ηθοποιοί της παράστασης

• Κι όμως, γράφτηκαν σπουδαία θεατρικά έργα γύρω απ’ αυτόν τον προβληματισμό.

Μιχάλης Ρέππας: Φυσικά, για εμάς σημαντικότερο έργο από το «Τάβλι» δεν έχει γραφτεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει μανιέρα. Εμείς γράψαμε έργα όχι αμιγώς κωμικά, όπως τον «Εβρο απέναντι», που, παρά τον θόρυβο, τον αντίκτυπο που είχε, δεν έκανε εισιτήρια. Στην «Αττική Οδό» προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε το βουβό μεγάλο πλήθος των μεσοαστών.

Να αγγίξουμε «το εδώ και το τώρα» πριν από τη μεγάλη κρίση. Ε, δεν γίνεται όταν θέλεις να γράψεις κάτι ρεαλιστικό για την Ελλάδα να καταφεύγεις συνεχώς στο λούμπεν προλεταριάτο. Υπάρχει μια μεσαία τάξη, αυτή στην οποία ανήκουμε και μας ενδιαφέρει.

• Δεν υπάρχει λοιπόν εργατική τάξη;

Μ.Ρ.: Με την παλιά της έννοια, όχι. Εγώ μπορεί να είμαι άφραγκος, όμως είμαι μεσοαστός με ό,τι σημαίνει αυτό για τον τρόπο ζωής, αισθητικής, συνηθειών μου. Θέλω να πω πως η ζωή μας είναι τοποθετημένη αλλού κι αυτό δεν συνδέεται απαραίτητα με το πόσα χρήματα μας περισσεύουν. Από την περίοδο που γράφονταν έργα με θέμα το λούμπεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα στην ίδια τη χώρα.

Θ.Π.: Η Αναγνωστάκη μόνο τόλμησε τότε να γράψει για αστική οικογένεια.

• Οι δυνατότητες παραγωγής, δουλεύοντας σε μια μεγάλη σκηνή όπως στο Εθνικό Θέατρο, σας δίνουν περισσότερη ελευθερία κινήσεων;

Μ.Ρ.: Το ζήτημα είναι να ξέρεις κάθε φορά τι ζητάς. Στις δυσκολίες μιας περιορισμένης παραγωγής κινείσαι αναλόγως, βρίσκεις λύσεις. Κι εγώ δεν είμαι ο Αϊζενστάιν να περιμένω ολόκληρη μέρα για να περάσει το σύννεφο την ορισμένη στιγμή.

Αρκείσαι στο υλικό που σου παρέχεται και παλεύεις για το καλύτερο δυνατό. Κάναμε τον «Εβρο απέναντι» για τις 150 θέσεις του Εμπρός. Κι όταν μετά το «Βίρα τις άγκυρες» ο Κούρκουλος μας ζήτησε κι άλλο έργο, πήγαμε στο Rex το «Για ποια Ελένη» με 41 ηθοποιούς.

Το θέμα σε οδηγεί. Με μικρότερη διανομή π.χ. στους «Συμπέθερους από τα Τίρανα» ανεβάσαμε μια σπαρταριστή κωμωδία τοποθετώντας τους ήρωες σε στιγμές ακραίες. Γιατί εκεί, στην παραφορά, στα άκρα, υπάρχει το δραματουργικά ενδιαφέρον που θα φωτίσει και την ενδιάμεση περιοχή - η φρικτή φαυλότητα εξαγνίζεται από τον διονυσιασμό.

• Τι σας κρατάει δεμένους πάνω από τριάντα χρόνια τώρα; Φαντάζομαι ότι πέρα από τη συγγραφική δουλειά που μοιράζεστε είστε και φίλοι.

Μ.Ρ.: Πράγματι, είμεθα παλαίμαχοι. Δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι, η μέρα και η νύχτα. Εχουμε όμως κοινή αντίληψη για τα πράγματα κυρίως πάνω στη δουλειά μας, στην τέχνη. Κι αυτό μας κρατά δεμένους - στο πέρασμα του χρόνου γίναμε ο ένας δάσκαλος του άλλου. Ο Θανάσης είναι ο πιο στενός μου φίλος. Εδώ με την κομμώτριά σου αποκτάς σχέση, πόσο μάλλον εμείς, τόσα χρόνια βλέπουμε ο ένας πάνω στον άλλον όλες τις εκφάνσεις του χαρακτήρα μας.

• Δοκιμάστηκε η σχέση σας από κούραση, πλήξη, έλλειψη έμπνευσης;

Μ.Ρ.: Ουδέποτε. Αναζητούμε συνεχώς το υλικό της δουλειάς μας. Μα τι άλλο να κάνουμε; Να θαυμάζουμε το ηλιοβασίλεμα; Εμένα μου αρέσει το ηλιοβασίλεμα έτσι όπως το φτιάχνουν οι φωτιστές στο θέατρο… Δεν θέλω να συνταξιοδοτηθώ, θέλω να πεθάνω στη δουλειά. Θέλω κάποιος να περιμένει από εμένα κάτι, έστω και το παραμικρό. Μου αρέσει το αλισβερίσι με τους ανθρώπους, τους καλλιτέχνες, η φασαρία της πρόβας. Νομίζω πως σήμερα ο μόνος τρόπος να βοηθήσεις τον εαυτό σου είναι να τον ξεχάσεις.

Η δουλειά μας το ευνοεί αυτό. Περνώντας κάτω από ένα φωτισμένο παράθυρο προσπαθείς να μαντέψεις ποιοι είναι από πίσω, τι κάνουν, τι σκέφτονται για το παρελθόν, το μέλλον. Πιο εύστοχη είναι η ματιά σου όταν αντανακλάται στην άλλη ματιά. Τι θα ανακαλύψεις αν συγκεντρωθείς πολύ στο μέσα σου; Το χάος, το τίποτα.

• Ή την έλλειψη νοήματος;

Μ.Ρ.: Οταν κάναμε «Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός» διάβασα πολύ για τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Βρίσκω συγκλονιστική την πληροφορία πως κάποιες κρατούμενες ψαλίδιζαν κουρέλια και έφτιαχναν φιογκάκια, βραχιολάκια. Ε λοιπόν αυτό είναι το νόημα της ζωής! Μέσα στο περιβάλλον θανάτου η αίσθηση κοκεταρίας, η ανάγκη για την πιο ευτελή φροντίδα του εαυτού γινόταν υπαρξιακό θεμέλιο.

Πιστεύω πως συνεχίζοντας να εργάζεσαι σαν μυρμήγκι, προσφέροντας κάτι, η ζωή παίρνει ένα, έστω χλομό, νόημα. Κι όταν ακούς παράπονα πολυτελείας, μπορείς να πεις: «Πήγαινε να δουλέψεις μερικές ώρες στα συσσίτια αγάπης, πήγαινε να προσφέρεις λίγη βοήθεια στα παιδιά με ειδικές ανάγκες. Ξέρεις από πόσο άγχος θα απαλλαγείς;».

Εκανα κάποια χρόνια ψυχοθεραπεία και παρ’ όλο που δεν είμαι φανατικός οπαδός έμεινα χάριν της εξαιρετικής μου θεραπεύτριας. Κι εκεί συνειδητοποίησα ότι, τελικά, το ζήτημα που έχουμε να διαχειριστούμε είναι μόνον ο θάνατος. Αν σκεφτείς όμως την επείγουσα σημασία που έχει η έννοια του θανάτου π.χ. στη Συρία σήμερα, αντιλαμβάνεσαι ότι πρέπει να χαλαρώσεις.

Η μελαγχολία που δημιουργεί η έλλειψη νοήματος αντιμετωπίζεται μόνο με τη δοσοληψία, την επαφή με τους άλλους. Ετσι όπως είμαστε ντρεσαρισμένοι στην αδηφαγία του κέρδους, δεν βλέπουμε ότι αυτό είναι ένα κάποιο νόημα στη ζωή μας.

• Η τηλεόραση δεν σας ελκύει πια;

Θ.Π.: Δεν βγαίνουν σειρές με γυρίσματα 5 μέρες την εβδομάδα. Εμείς γίναμε γνωστοί με 25 λεπτά την εβδομάδα. Αν μας έκαναν πρόταση για ένα μίνι σίριαλ, ναι. Το «Φεγγάρι από χαρτί» γίνεται τέλειο σίριαλ των 12, άντε 15 επεισοδίων. Οχι όμως των 105 επεισοδίων! Οταν κάναμε το «Δις εξαμαρτείν», 74 επεισόδια που παίχτηκαν μέσα σε μια τετραετία, δεν είχαμε καμιά άλλη δραστηριότητα, ούτε στην τηλεόραση, ούτε στον κινηματογράφο, ούτε στο θέατρο. Χρειάζεται αφοσίωση και μέτρο.

Είμαστε αναλογικοί, όχι ψηφιακοί

• Η ψηφιακή εποχή, η νέα επικοινωνία των ανθρώπων δεν σας τροφοδοτεί με υλικό για ένα έργο πάνω σ’ αυτήν;

Μ.Ρ.: Δεν έχουμε FB, instagram. Είμαστε αναλογικοί, όχι ψηφιακοί, που λέει κι ένας φίλος. Νομίζω πως κι εδώ παρατηρείται άλλη τόση χειραγώγηση όση με εκείνη που γεννούσε η λογοκρισία άλλων εποχών. Ο κόσμος που εκφράζεται τόσο αχαλίνωτα δεν αργεί να μετατραπεί σε όχλο. Το ξέρεις πως χάρη στη διαδικτυακή ελευθερία έκφρασης επανατοποθετούνται ζητήματα λυμένα του τύπου: Η Γη γυρίζει; Εγινε το Ολοκαύτωμα; Ζει ο Ελβις; Ναι λοιπόν, τα ερωτήματα τίθενται ξανά.

Ολοι ξέρουμε έναν κάποιον Κώστα με βαθμό νοημοσύνης τόσο χαμηλό που κανείς δεν τον ακούει, δεν μπορεί να βρει κοινό που θα αφουγκραστεί την τεράστια βλακεία του. Ε λοιπόν, υπάρχει ένας απέραντος χώρος όπου μπορεί να ακουστεί με μεγάλη επιτυχία: στα μέσα μαζικής δικτύωσης. Κι εκεί, κανείς δεν μπορεί να πει σ’ αυτούς τους «Κώστηδες»: «Σκάσε βλάκα». Ο «Κώστας» θα εκφραστεί επί παντός του επιστητού. Θα διατυπώσει τη θέση πως κάποιο λάθος έκανε ο Γαλιλαίος, η Γη δεν κουνιέται καθόλου…

Θ.Π.: Μα στ’ αλήθεια μπαίνουν τέτοια ερωτήματα σε δημόσιο διάλογο;

Μ.Ρ.: Βεβαίως, Θανάση μου. Ερωτήματα που αποκτούν οντότητα, δημιουργούν προβληματική, κατακτούν χώρο, διαχέονται. Τα θέματα τίθενται εκ νέου. Κι αν η Γη είναι επίπεδη;..

Θ.Π.: Εγώ δεν καταλαβαίνω και πολύ καλά τι γίνεται στο FB. Ακούω ότι δημιουργούνται φιλίες, ότι φωτογραφίζουν τα φαγητά που τρώνε και τα ανεβάζουν. Κατανοώ να πεις πότε ξεκινά η παράστασή σου, αλλά να ποστάρεις το χριστουγεννιάτικο δέντρο που «μόλις στολίσαμε»;..

• Σας απογοητεύει η εποχή;

Μ.Ρ.: Οχι, καθόλου. Ξέραμε αλλιώς, θα μάθουμε αλλιώς. Η ζωή ποτέ δεν ήταν εύκολη. Αυτό που με αποθαρρύνει είναι το γεγονός πως γερνάω. Δεν θα παραστήσω τον νέο, όμως δεν θα περιχαρακωθώ, δεν θα σταματήσω το ρολόι. Θα προσπαθήσω να προσαρμοστώ, να καταλάβω έστω με την απόσταση που δημιουργεί η ωριμότητα. Εμείς φάγαμε πολύ ψέμα που ήταν η «αλήθεια» εκείνης της εποχής. Και οι δυο μας ανήκουμε στη γενιά που για όσα ήταν ενάντια διαδηλώνοντας τα έκανε πράξη στον προσωπικό βίο.

Υπήρξαν μεγάλα λαμόγια που μέσα σ’ αυτή την καπηλεία έβγαλαν λεφτά. Προσωπικά, μέχρι και το τελευταίο ευρώ που κέρδισα ήταν αποκλειστικά από τη δουλειά μου, από τις «Χάριτες» ώς σήμερα. Εμαθα πολλά για μένα τα χρόνια της κρίσης. Είπα: «Μιχάλη, καλά να πάθεις, κάποτε δεν μίλησες». Δεν συμμετείχα αλλά ανέχτηκα, σιώπησα. Σήμερα δεν θα κάτσω να παραμυθιαστώ σαν παλαιοημερολογίτης από καμιά ιδέα.

• Λέτε πως ακόμα είμαστε όμηροι ιδεολογικών ταμπού;

Μ.Ρ.: Εδώ τελειώνουν ολόκληρες εποχές στην τέχνη, «τραγωδία επαύσατο» είχε πει ο Αριστοτέλης, όμως το θέατρο δεν πέθανε. Τα πράγματα ολοκληρώνουν κύκλους, το καινούργιο έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Ο άνθρωπος δεν θα μείνει ξυλάρμενο να τον πηγαίνει το ρεύμα. Θα προσπαθεί να παρεμβαίνει στον χώρο του όσο επιτρέπει η θέση του, με σαφήνεια και ενεργητικότητα. Αλλά επιτέλους, ας ονοματίσουμε καθαρά, με ειλικρίνεια, τις ανάγκες μας.

• Μερικές φορές δεν ξέρουμε πώς ονομάζονται αυτές οι ανάγκες, το συγχυτικό περιβάλλον δεν βοηθά να τις προσδιορίσουμε.

Μ.Ρ.: Ισως. Ο φαρισαϊσμός όμως περισσεύει. Ας διατυπώσουμε την επιθυμία και μετά βρίσκουμε τον τρόπο να οδηγηθούμε σ’ αυτήν. Αλλά όχι με αντιφάσεις και ψέματα. Επί χρόνια εκπαιδευτήκαμε πάνω στα δικαιώματα και τις απολαβές και όχι πάνω στις υποχρεώσεις μας. Παρεμβαίνει κάπου η αστυνομία, τη βρίζουν, δεν παρεμβαίνει, φωνάζουν πού είναι το κράτος. Ας αποφασίσουμε τι θέλουμε.

• Να παρεμβαίνει όταν πρέπει;

Θ.Π.: Εγώ ξέρω πως για μερικά θέματα απαιτούνται σκληρές αποφάσεις. Σπας αυγά όπως έκανε η Θάτσερ κι έτσι εξυγιάνθηκε το αγγλικό ποδόσφαιρο. Δεν γίνεται αλλιώς, δεν πρέπει να φοβόμαστε το κόστος όταν δεν μας έχει μείνει άλλη λύση.

Μ.Ρ.: Πέρασαν 40 χρόνια για να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο. Κάθε χρόνο δηλαδή έπρεπε να καίγεται το Πολυτεχνείο; Κι αν είμαστε τόσο μπερδεμένοι στα κοινωνικά, σκέψου στην ατομική κλίμακα, στην προσωπική ζωή. Δεν παίρνουμε ποτέ τη δύσκολη απόφαση στον σωστό χρόνο κι όταν πιάσουμε πάτο, οδηγούμαστε πλέον στη χειρότερη εναπομείνασα λύση.

Θ.Π.: Ετσι γίνεται πάντα, κλείνουν κύκλοι. Και κάποιες από τις αξίες που νόμιζες αιώνιες ακυρώνονται. Ιδέες, φιλίες, σχέσεις, με την πάροδο του χρόνου τις βλέπεις μέσα από άλλη οπτική. Σήμερα το μεγάλο θέμα είναι το οικολογικό, η μετακίνηση πληθυσμών. Θα βρεθεί σοβαρός και υπεύθυνος τρόπος επίλυσης;

• Με ποιον τρόπο δουλεύετε μαζί; Διαφωνείτε πάνω στο κείμενο, τους χαρακτήρες, την πλοκή;

Θ.Π.: Δεν ανήκω σ’ αυτούς που κυκλοφορούν με μπλοκάκι κρατώντας σημειώσεις για κάτι που βλέπουν ή ακούνε. Οταν δουλεύουμε λειτουργεί η μνήμη. Ξαφνικά μ’ έναν περίεργο τρόπο ανακαλούμε πράγματα που έχουμε δει ή ακούσει, απολύτως πραγματικά. Γράφουμε μαζί, τα πρώτα χρόνια πότε στο σπίτι του ενός και πότε στου άλλου. Ξεκινήσαμε με τη γραφομηχανή και τώρα δουλεύουμε πολλές ώρες μέσω σκάιπ, τεράστια ευκολία, εξοικονόμηση χρόνου. Παλιά είχαμε έντονες διαφωνίες, εκνευρισμούς, καβγάδες, τώρα λιγότερο. Μεγαλώνοντας γίναμε ψύχραιμοι. Αν δεν έρχεται κάτι σε μια σκηνή, λέμε «άσ’ το, δεν θέλει τώρα, θα συμβεί, θα έρθει».

Μ.Ρ.: Μπα, εγώ ακόμα παθαίνω υστερίες…

• Αυτόν τον Νεοέλληνα με την μπερδεμένη ταυτότητα τον αγαπάτε, τον αντιπαθείτε, τον συμπονάτε;

Μ.Ρ.: Ολα μαζί. Για να γράψεις έναν κακό ρόλο πρέπει να τον καταλάβεις. Εχει τύχει να τρομάξω με τον εαυτό μου βάζοντας στο στόμα ενός ήρωα κάτι κακόηθες, χυδαίο, κάτι που δεν θα μπορούσα ούτε να διανοηθώ στη ζωή μου. Και τότε αναρωτιέμαι: Το έχω λοιπόν κι εγώ αυτό το στοιχείο, έστω εν υπνώσει; Δεν είναι κακό να αναγνωρίζεις σκοτεινά πράγματα μέσα σου. Το ζήτημα είναι η διαχείρισή τους.

Νομίζω πως από τότε που υποχώρησε η επίδραση της θρησκείας, η ουσιαστική λειτουργία της μέσα στην κοινωνία, ανέλαβε τον ρόλο της, μ’ έναν τρόπο, η τέχνη. Η τέχνη απέναντι στο μεγάλο θείο δράμα δημιουργεί μικρά ανθρώπινα δράματα.

Σαν να μας καλεί να συγχωρήσουμε Ιησού και Ιούδα σ’ αυτή τη μικρή ιστορία που αφηγείται, να ταυτιστούμε, να σιγοψήσουμε τον ίδιο τον εαυτό μας, αφού όλοι είμαστε συγχρόνως θύτες και θύματα, είμαστε εναντίον ημών και αλλήλων. Τα έργα της αφήγησης είναι στο βάθος τους εκκοσμικευμένες συγχωρητικές τελετουργίες για έλεος, για λίγη επιείκεια στο ανθρώπινο τραύμα.


INFO: Εθνικό Θέατρο/REX Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη» (Πανεπιστημίου 48, τηλ.: 210 3305074). «Φεγγάρι από χαρτί». Κείμενο-σκηνοθεσία: Μιχάλης Ρέππας-Θανάσης Παπαθανασίου. Μουσική: Νίκος Κυπουργός. Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου. Σκηνικά: Ελλη Παπαγεωργακοπούλου. Κοστούμια: Εβελιν Σιούπη. Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου. Mουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου. Παίζουν: Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Τζόυς Ευείδη, Αναστασία Ζάχου, Σταύρος Καραγιάννης, Ελίτα Κουνάδη, Σπύρος Κυριακός, Λάμπρος Κωνσταντέας, Εριέττα Μανούρη, Χρύσα Μιχαλοπούλου, Μάξιμος Μουμούρης, Γιάννης Μπουραζάνας, Τζώρτζης Παπαδόπουλος, Τζίνη Παπαδοπούλου, Αρης Πλασκασοβίτης, Μαριαλένα Ροζάκη, Εύα Σιμάτου, Βαγγελίνα Σκλαβενίτη, Πάνος Σταθακόπουλος, Γιώργος Τσούρμας. Πενταμελής ορχήστρα επί σκηνής

ΘΕΑΤΡΟ
«Η πολιτεία να μας στηρίξει αποφασιστικά και ουσιαστικά»
Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης, Μαριάννα Κάλμπαρη, μιλάει για τη ζημιά που προκάλεσαν η πανδημία και τα υποχρεωτικά μέτρα περιορισμού στο θέατρο.
«Η πολιτεία να μας στηρίξει αποφασιστικά και ουσιαστικά»
ΘΕΑΤΡΟ
«Το κοινό θα επιστρέψει διψασμένο στις αίθουσες»
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος αξιοποιεί μέσω του διαδικτύου το καταπληκτικό αρχείο του οργανισμού, στρέφει την προσοχή του στις καλοκαιρινές παραστάσεις «Ορνιθες» και «Γκόλφω»...
«Το κοινό θα επιστρέψει διψασμένο στις αίθουσες»
ΘΕΑΤΡΟ
Υπάρχει σκέψη να μετατεθούν οι παραστάσεις στο τέλος Αυγούστου
Το Εθνικό Θέατρο προετοιμάζεται για την επόμενη μέρα. Τι θα γίνει με τις παραγωγές για το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, αλλά και με τα συμβόλαια των ηθοποιών, ποιες εναλλακτικές δράσεις δρομολογούνται, πότε...
Υπάρχει σκέψη να μετατεθούν οι παραστάσεις στο τέλος Αυγούστου
ΘΕΑΤΡΟ
Μια ονειρική παράσταση για τη μητρότητα
Σκηνοθετεί την «Πτέρυγα» στο θέατρο Χώρος, μια παράσταση ξεχωριστή, γεμάτη συγκίνηση και χιούμορ, με αφορμή ένα προσωπικό βίωμα: την εμπειρία της κύησής της στη διάρκεια μιας δύσκολης, παρατεταμένης...
Μια ονειρική παράσταση για τη μητρότητα
ΘΕΑΤΡΟ
Οταν πέφτει... «Το βρακί»
Η Μαριλίτα Λαμπροπούλου σκηνοθετεί στο θέατρο Skrow το έργο του Γερμανού συγγραφέα Καρλ Στέρνχαϊμ που με ιδιότυπα κωμική γλώσσα σατιρίζει την υποκρισία της ανερχόμενης μεσαίας τάξης, προαναγγέλλοντας το...
Οταν πέφτει... «Το βρακί»
ΘΕΑΤΡΟ
Ενας ελληνικότατος «Αμερικάνος»
Ο Θανάσης Σαράντος σκηνοθετεί και ερμηνεύει το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, σε μια παράσταση που έχουν παρακολουθήσει ώς τώρα πάνω από πενήντα χιλιάδες θεατές και συνεχίζει για 10η σεζόν στην Αθήνα και...
Ενας ελληνικότατος «Αμερικάνος»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας