Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο ναρκισσισμός μπορεί να γίνει θλιβερός

Φιλαρέτη Κομνηνού

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο ναρκισσισμός μπορεί να γίνει θλιβερός

  • A-
  • A+
Πρωταγωνιστεί στο αριστούργημα του Ντίκενς «Μεγάλες Προσδοκίες», μια σκοτεινή ερωτική ιστορία που έχει διασκευαστεί συχνά για το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο και ανεβαίνει για πρώτη φορά στη ελληνική θεατρική σκηνή στις 24 Ιανουαρίου, στο Σύγχρονο Θέατρο, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ.

Πώς γίνεται να μεριμνήσεις, να πάρεις τα μέτρα σου ώστε να μην πονέσεις, να μην απογοητευτείς, να μην προδοθείς; «Να ξεριζώσεις την καρδιά σου και στη θέση της να βάλεις ένα κομμάτι πάγο» λέει η Μις Χάβισαμ κι αυτό το πειραματίζεται στην πράξη πάνω στην καρδιά και το μυαλό ενός αθώου, μικρού κοριτσιού.

Αλλά η φύση έχει τη δύναμη να κονιορτοποιεί τα ανθρώπινα έργα, ακόμα κι ενός δαιμονικού, διαταραγμένου μυαλού όπως της ηρωίδας στο μυθιστόρημα του Καρόλου Ντίκενς «Μεγάλες Προσδοκίες», παράσταση που κάνει πρεμιέρα στις 24 Ιανουαρίου στο Σύγχρονο Θέατρο, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, με τη Φιλαρέτη Κομνηνού στον ρόλο της Μις Χάβισαμ.

«Ερωτεύτηκα την περσόνα της Χάβισαμ βλέποντας την ταινία με την Αν Μπάνκροφτ στον ρόλο» λέει η Φιλαρέτη Κομνηνού. «Ξαναδιάβασα το βιβλίο, τόσο δημοφιλές στο αναγνωστικό κοινό, αλλά και στο σινεμά -έχει εμπνεύσει πολλούς κινηματογραφιστές.

Για πρώτη φορά ανεβαίνει στο ελληνικό θέατρο, με όλα τα ρίσκα που εγκυμονεί η διασκευή ενός τόσο μακροσκελούς μυθιστορήματος. Την ιστορία προκαλεί μια ερωτική προδοσία. Η Μις Χάβισαμ, τη μέρα του γάμου της, βρίσκεται εγκαταλελειμμένη από τον άντρα που λάτρεψε. Το σοκ είναι ακραίο. Κλείνεται στο σπίτι, το φως του ήλιου δεν τη βλέπει ποτέ ξανά.

Ο χρόνος σταματάει, τα ρολόγια μένουν σταματημένα στην ώρα της προδοσίας: εννέα παρά είκοσι. Βυθίζεται στη μοναξιά, τη μελαγχολία, το πένθος. Η ανάγκη για εκδίκηση γίνεται μανία που τη θρέφει, την κινητοποιεί να εμποτίσει το μίσος της για τους άντρες σ’ ένα κοριτσάκι που υιοθετεί, την Εστέλα. Τη μεγαλώνει εκπαιδεύοντάς την να ζει χωρίς αισθήματα, χωρίς καρδιά. Η Χάβισαμ δημιουργεί μια ρέπλικά της. Οπως λέει “ξερίζωσα την καρδιά της και στη θέση της έβαλα ένα κομμάτι πάγο”».

• Η στάση της είναι κοντά στην ψύχωση, την ασθένεια. Μια γυναίκα που κινείται έξω από τα όρια και εναντίον της ίδιας της ζωής.

Η Ψυχολογία έχει ορίσει σύνδρομο με το όνομά της, το Σύνδρομο Χάβισαμ. Αυτή η μόνιμη εσωτερική ακινησία, που ο Φρόιντ ονομάζει ψυχολογική ασθένεια, εμφανίζεται σε ανθρώπους που έζησαν κάποτε μια τόσο ισχυρή στιγμή και τους είναι αδύνατον να ξεπεράσουν, να διαχειριστούν.

Ορίζουν τη ζωή τους με τρόπο ανάδρομο, βιώνουν την απογοήτευση της ανάμνησης στον παρόντα χρόνο, έχοντας αποκοπεί από κάθε πηγή ικανοποίησης, χαράς. Η απογοήτευση μπόλιασε τη ζωή της ηρωίδας, δεν κατάφερε να ξεπεράσει το σοκ. Τη βλέπουμε κυριευμένη από παρατεταμένη τοξικότητα, όμηρο μιας συγχυτικής ψευδαίσθησης. Θεωρεί πως ό,τι έπαθε οφείλεται στο ότι είχε καρδιά, αισθήματα.

Ομως πώς παραβιάζεις τη φύση; Βρίσκω συγκλονιστική την ιδέα έτσι όπως την έχει συλλάβει ο συγγραφέας, δεν θυμάμαι κάτι παρόμοιο στη μυθοπλασία, είτε στη λογοτεχνία είτε στον κινηματογράφο. Μπαίνεις σε αχαρτογράφητα νερά, ο βαθμός δυσκολίας είναι μεγαλύτερος. Πώς αυτή η γυναίκα γίνεται ζωντανό πλάσμα πάνω στη σκηνή;

• Πώς τη φανταζόσαστε λοιπόν στη σκηνή; Σίγουρα χωρίς το νυφικό που φοράει από τη μέρα του ναυαγισμένου της γάμου όπως την περιγράφει ο Ντίκενς...

Οχι βέβαια, η εποχή υπάρχει ως νύξη στην παράσταση. Είναι σαν να μηδενίζεις και να ξεκινάς από την αρχή σε άγνωστες περιοχές υποκριτικής και σκηνικής συμπεριφοράς.

Μελετώντας τον χαρακτήρα, διαισθητικά, αποφάσισα να ξαναδώ όλες τις ταινίες του Αλμοδόβαρ. Το ένστικτο μου έλεγε ότι θα την ανακαλύψω μέσα από τις ηρωίδες αυτού του σκηνοθέτη που δεν φοβάται το μελό, η αισθητική του το μετατρέπει σε τέχνη. Γιατί η Χάβισαμ μέσα στην εμμονή της είναι εκκεντρική, σαρκαστική, φέρει έντονη θεατρικότητα. Ολο αυτό που έχει κατασκευάσει δεν είναι παρά ένα παιχνίδι ρόλων.

Κι αν η γυναίκα που έχει προδοθεί επιθυμεί απλώς την εκδίκηση, εκείνη κάνει την επιθυμία πράξη με τον πιο κυνικό, σαδιστικό και εγκληματικό τρόπο. Θύμα της ένα αθώο χωριατόπαιδο, που αγάπησε το κορίτσι που εκείνη εκπαίδευσε να μην ερωτευτεί, να κρατάει πάντα την καρδιά της παγωμένη. Αυτές οι αλλόκοτες ψυχές, οι άνθρωποι εκτός ορίων, θέλγουν τους ηθοποιούς. Είναι ρόλοι-πρόκληση γιατί αναζητάς υλικό που δεν προκύπτει εύκολα, αβασάνιστα.

• Δεν είναι λίγο επικίνδυνο για τον ηθοποιό όταν προσπαθεί να προσεγγίσει τέτοια πρόσωπα; Οταν μπαίνει σε περιοχές υπερβατικές, σε θέσεις όπου αποκτά μια λοξή θέαση της ζωής;

Είναι σαν να ξορκίζεις κάτι που δεν θα επέτρεπες να συμβεί στην κανονική σου ζωή εφόσον γνωρίζεις πως θα ήταν επικίνδυνο. Σκέψου πώς θα ένιωθε ο Χοακίν Φίνιξ φτιάχνοντας τον ρόλο του στο Τζόκερ! Δεν νομίζω πως μετά τα γυρίσματα επανερχόταν εύκολα στην καθημερινότητα της ζωής του.

Οι ρόλοι που φλερτάρουν με τα όρια μας επηρεάζουν, παίρνουν καιρό μέχρι να φύγουν από το μυαλό μας. Αυτό που λες το σκεφτόμουν έντονα τον περασμένο μήνα όταν είδα το «Elenit» του Ευριπίδη Λασκαρίδη. Αφέθηκα στην παράσταση χωρίς να χρειάζεται να λειτουργήσω με τη λογική. Απολάμβανα παραδομένη την ευχαρίστηση που μου έδινε αυτό το ποίημα που «διάβαζα» εκείνη την ώρα πάνω στη σκηνή.

Αυτό το αίσθημα πλήρους ικανοποίησης δεν το νιώθω συχνά. Εχω πια ανοσία ως θεατής, δεν εντυπωσιάζομαι εύκολα. Σ’ αυτή την παράσταση βρήκα ξανά την απόλαυση, έτσι όπως γίνεται μ’ ένα έργο τέχνης ή διαβάζοντας ένα ποίημα χωρίς να έχεις καμιά επιθυμία να το εκλογικεύσεις, αλλά το αφήνεις να έρθει πάνω σου ευθύβολα, στην καρδιά, στον νου σου. Κι αυτό εν τέλει είναι η ποίηση.

• Κάθε Δευτέρα και Τρίτη παίζετε στον «Αρίστο», παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα του Θωμά Κοροβίνη «Ο γύρος του θανάτου» που σκηνοθετεί ο Γιώργος Παπαγεωργίου. Είναι η πρώτη συνάντηση μάνας και γιου στο θέατρο.

Είχαμε προτάσεις να παίξουμε και μαζί, αλλά συνεχώς το αναβάλλουμε. Και μόνο το να με σκηνοθετεί ο γιος μου είναι εμπειρία, η προσπάθεια να αποστασιοποιηθείς συναισθηματικά και να λειτουργήσεις επαγγελματικά. Κάποιες, ελάχιστες στιγμές, ίσως μας παρέσυρε το συναίσθημα, αλλά πολύ γρήγορα επικράτησε ο επαγγελματισμός, ο μηχανισμός της πρόβας.

Σ’ αυτό βοήθησε το γεγονός ότι μπήκα σε μια παράσταση που την είχε σχεδιάσει και οργανώσει με άλλη ηθοποιό την προηγούμενη χρονιά. Αν και έβαλα τη δική μου πρόταση για τον ρόλο -κάθε ηθοποιός φέρνει το υλικό του- εντάχτηκε στην παράσταση χωρίς να διασαλευτεί η ισορροπία της. Ο Γιώργος είναι έξυπνος, διαισθητικός, γνωρίζει ότι η δουλειά μας είναι χειροποίητη, ότι ο ηθοποιός αντλεί από τον ψυχισμό του στοιχεία που εναποθέτει στην σκηνική του έκφραση.

• Σας έκανε παρατηρήσεις;

Ε, βέβαια. Και ήμουν πειθαρχημένη. Μας σώζει αυτός ο μηχανισμός που λειτουργεί στις πρόβες και μας κρατάει μακριά από συναισθηματικές εμπλοκές. Δεν κάναμε χατίρια ο ένας στον άλλον. Ούτε αυτός χαρίστηκε στη μανούλα ούτε εγώ γοητεύτηκα από το παιδί μου. Είναι τρελό το πώς έρχονται τα πράγματα. Στα μέσα της δεκαετίας του 2000 ήμουν δασκάλα του στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Θυμάμαι, όταν μου προτάθηκε να διδάξω στο έτος που φοιτούσε ο Γιώργος, δίσταζα.

Ομως ο Νίκος Κούρκουλος ήταν σίγουρος ότι διέθετα ισχυρό αίσθημα δικαίου. Νομίζω πως έτσι ήταν. Υπήρξα εξαιρετικά αυστηρή με τον γιο μου απαιτώντας απ’ αυτόν το μάξιμουμ. Η ισορροπία της τάξης δεν διαταράχτηκε καθόλου. Εγινα μητέρα πολύ νέα. Μ’ έναν τρόπο ενηλικιωθήκαμε μαζί με τον Γιώργο. Θέλω να τον φροντίζω, να είμαι δίπλα διακριτικά, με την απόσταση που θέλει κι εκείνος. Ομως είμαι εκεί. Μια μόνιμη αγκαλιά τρυφερότητας και στήριξης.

• Μουσική, τραγούδι, υποκριτική, σκηνοθεσία. Τι τον ενδιαφέρει περισσότερο απ’ όλα;

Πες μου κι εσύ... Δεν προλαβαίνεται η ενέργειά του. Από παιδί έτσι ήταν. Ασχολιόταν με πολλά πολεμώντας την πλήξη. Βλέποντάς τον στη σκηνή του Σταυρού του Νότου να τραγουδάει, να χορεύει, να αφιονίζεται, αναρωτιέμαι: Ποιος Γιώργος είν’ αυτός;.. Αγαπάει πολύ ό,τι κι αν κάνει, η ματιά του είναι διεισδυτική, δεν επιλέγει ποτέ τα εύκολα. Τον τσέκαρα και στον «Αρίστο».

Κάθε Δευτέρα περιμένω με χαρά αυτήν τη συνάντηση με τα παιδιά της παράστασης. Υπάρχει τόση αγάπη, φροντίδα, τρυφερότητα μεταξύ μας, ένα κλίμα χαράς που με κάνει να νιώθω νέα, δημιουργική. Μου θυμίζει τα πρώτα μου χρόνια στο θέατρο, ατμόσφαιρα που δεν συναντώ συχνά αν και τόσα χρόνια επαγγελματίας... Αν συμβεί οτιδήποτε στη σκηνή επικοινωνούμε με το βλέμμα για να παρέμβουμε. Μη νομίζεις πως αυτό είναι αυτονόητο στη δουλειά μας.

Δεν θέλω να νοσταλγώ, θέλω να ονειρεύομαι

• Αυτό το ταξίδι μέσα στα χρόνια από έργο σε έργο, από ρόλο σε ρόλο, με διαφορετικούς συνεργάτες κάθε φορά, μοιάζει σαν να ανοίγει και να βαθαίνει τη ζωή του ηθοποιού σε βιώματα, γνώση, θα έλεγε κανείς σε εμπειρίες πολλών ζωών...

Αυτό είναι που με συναρπάζει. Πηγαίνω αλλού, με υποδέχονται άλλοι, ξεκινάω καινούργια σχέση, διηγούμαι ακόμα μια ιστορία. Μα τι νομίζεις πως κάνουμε στο θέατρο; Ιστορίες αφηγούμαστε. Ιστορίες μοναδικές, εξαιρετικές, όχι και τόσο αναγνωρίσιμες μέσα στην καθημερινότητα. Κι αυτό για τον ηθοποιό είναι το ελιξίριο της νεότητας. Σε μένα τουλάχιστον έτσι λειτουργεί.

Η ιδιαιτερότητα του συγγραφέα, ο ρόλος, οι συνεργάτες που μεταφέρουν τον δικό τους κόσμο στην κοινή δουλειά. Μια περιπέτεια δηλαδή, ένα ταξίδι. Νομίζω πως ένας επιπλέον λόγος που διάλεξα το θέατρο είναι αυτός ο έμφυτος φόβος της πλήξης που είχα από μικρό παιδί. Μια παιδική φίλη μου το λέει συχνά: «Αυτό το πράγμα σε βασάνιζε πάντα, η αγωνία μην τυχόν βαρεθείς». Υπάρχουν στιγμές που αναζητώντας τα κλειδιά ενός χαρακτήρα βρίσκω κάτι, αλλά αρνούμαι να αναρωτηθώ για την πηγή του, τις αιτίες του συνειρμού. Βάζω κάτι δικό μου στον ρόλο χωρίς να το ξέρει κανείς.

Ενα μικρό μυστικό που σαν σκανταλιάρικο παιδί το αποκαλύπτω στους θεατές, τους λέω κάτι για εμένα χωρίς εκείνοι να το καταλαβαίνουν, καθώς το αποδίδουν στην ηρωίδα. Κι αυτό έχει ένα ενδιαφέρον γιατί, χωρίς να είμαι εσωστρεφής, δεν ανοίγομαι, δεν εξομολογούμαι, δεν μιλάω για προσωπικά μου θέματα, με ελάχιστους ανθρώπους θα μοιραστώ κάτι. Κι όμως στο θέατρο έχω μια απίστευτη λαχτάρα να τα πω.

• Ενα άλλο μεγάλο πάθος σας είναι τα ταξίδια. Ισως συναγωνίζεται και το πάθος για το θέατρο.

Δέκα μέρες στο Εκουαδόρ ούτε που σκέφτηκα θέατρο και ρόλους. Θα μπορούσα να ταξιδεύω όλη μου τη ζωή σ’ όλο τον κόσμο. Απολαμβάνω το ίδιο αίσθημα πληρότητας που μου δίνει το θέατρο. Με συναρπάζει να βλέπω διαφορετικούς κόσμους, τοπία, πολιτισμούς.

Το μυαλό μου δουλεύει πυρετωδώς, έχω μια ένταση δημιουργική, παθιάζομαι ακόμα και με τα πρακτικά ζητήματα του ταξιδιού, να βρω λύσεις μετακίνησης, διαμονής κ.λπ. Σαν να υπάρχει μια ακόρεστη παιδική περιέργεια, ακόμα και σ’ αυτή την ηλικία.

Οταν μετά από τόσα χρόνια δουλειάς πιάνω τον εαυτό μου να αναπολεί, να διηγούμαι ιστορίες από το θέατρο, ειδικά σε νεότερους ή μαθητές μου, το κόβω γρήγορα. Στο πανεπιστήμιο βλέπω αυτά τα γεμάτα περιέργεια μάτια των εικοσάχρονων που θέλουν ν’ ακούσουν και μερικές φορές με παρασύρει το παρελθόν του θεάτρου. Δεν θέλω να παραδοθώ σε αναμνήσεις, θέλω ακόμα να κάνω όνειρα. Δεν γλιτώνεις από τη νοσταλγία, όμως αρνούμαι να βουλιάξω μέσα της.

• Η εποχή που ζούμε σας φοβίζει;

Οχι μόνο με φοβίζει, υπάρχουν στιγμές που αγριεύομαι, παθαίνω πανικό. Το προσφυγικό, η οικολογική καταστροφή που είναι γεγονός, ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας, δες τις πυρκαγιές στην Αυστραλία. Εχουμε πλέον απτό λόγο για ν’ ανησυχούμε.

Ενας ασφυκτικός κλοιός που σου κόβει την ανάσα. Τι θα γίνει μέσα στα επόμενα χρόνια; «Βαρέθηκα πια την ανοησία των ανθρώπων» λέει η ακτιβίστρια Πάτι Σμιθ «θέλω να ζήσω». Και πώς ζει κανείς εξασφαλίζοντας μια ηρεμία, κρατώντας μια απόσταση από το κακό;

Η κλεψύδρα μετράει τώρα τον χρόνο αντίστροφα, αυτός που απομένει γίνεται πολύτιμος, εξαιρετικός. Γι’ αυτό δεν μπορώ να συμμεριστώ τον αυτισμό του καλλιτέχνη που υπάρχει στο θέατρο. Εντάξει, να παθιαζόμαστε, αλλά δίπλα κυλάει η κανονική ζωή, δεν γίνεται να περιφρονείς την πραγματικότητα.

• Ομως η ματαιοδοξία δεν είναι σύμφυτη με το επάγγελμά σας;

Η σκηνή λειτουργεί και ως πασαρέλα, ως πεδίο εκτόνωσης του ναρκισσισμού σου. Εκτίθεσαι και θέλεις να σε θαυμάσουν. Αν αυτό γίνεται μ’ ένα μέτρο, μ’ έναν έλεγχο, βρε αδελφέ, από μεριάς του καλλιτέχνη, μπορεί να είναι υγιές, γοητευτικό, χαριτωμένο.

Το θέμα είναι όταν χάνεις το μέτρο, όταν τροφοδοτείς συνεχώς ένα υπερφίαλο εγώ, γίνεσαι μια καρικατούρα του εαυτού σου. Ο ναρκισσισμός πάνω κι έξω από τη σκηνή αγγίζει τα όρια του θλιβερού. «Ο ηθοποιός είναι αυτός που βαριέται αφόρητα όταν δεν μιλούν γι’ αυτόν» έχει πει ο Μάρλον Μπράντο. Βλέπεις ηθοποιούς σε παρέες που όταν δεν μιλούν για εκείνους, μαραίνονται, χάνονται, αφαιρούνται.

• Είστε επίσης πολλά χρόνια δασκάλα στο ΑΠΘ, σε δραματικές σχολές. Πώς βλέπετε τη νέα γενιά, αυτήν που βρέθηκε αμφίβολη, μετέωρη ανάμεσα στις εποχές; Εκείνη που φεύγει μαζί με τα όποια ιδανικά της και την καινούργια που ήρθε με την ταχύτητα του διαδικτύου, της τεχνολογίας;

Υπάρχει τεράστια ευαισθησία, μοναξιά και μια αγωνία για ουσιαστική ανθρώπινη συνάντηση. Η τεχνολογία φέρνει μια άλλου είδους νοημοσύνη, εύκολη πρόσβαση στην πληροφορία, τεράστια διευκόλυνση στην επικοινωνία. Συγχρόνως δημιουργεί μια καινούργια συμπεριφορά, στάση ζωής.

Η ευκολία στον τρόπο επικοινωνίας έφερε και τη δυσλειτουργία στην, επί της ουσίας, επικοινωνία, στην ανθρώπινη σχέση. Η φύση αντιστέκεται. Βλέπω, αγόρια κυρίως, που διαμαρτύρονται. Δεν θέλουν τόσες selfie πια, επιθυμούν να γνωρίσουν ένα κορίτσι όχι μέσα από φωτογραφίες και φίλτρα και FB και instagram. Δεν γίνεται να ζήσουν εικονικά, θα τελειώσει η ζωή έτσι. Κάτι θα κάνουν, δεν μπορεί.

• Θα σπάσουν τις οθόνες; Λέτε να ξεκινήσει έτσι η νέα μορφή επανάστασης...

Ξέρω ανθρώπους που περνούν όλη τη μέρα τους μπροστά στις οθόνες, είναι σε θέση να σου πουν τα πάντα, τι έγινε, τι είπαν, ποιοι μάλωσαν. Σαν να παραδίδονται ηδονικά στην καταστροφολογία, σαν να τους τροφοδοτεί το κακό. Βλέπω μικρούς και μεγάλους να επικοινωνούν στον ίδιο χώρο, την ίδια στιγμή, μέσα από τις οθόνες.

Να παρακολουθούν μια συναυλία, να φωτογραφίζουν και να στέλνουν στους φίλους τους, αυτούς που βρίσκονται μαζί εκείνη την ώρα, φωτογραφίες και σχόλια. Δεν μιλούν δηλαδή μεταξύ τους, παρεμβάλλουν την οθόνη ως μέσο. Δεν ξέρω τι ικανοποίηση απολαμβάνουν. Ολο αυτό μου φαίνεται ότι αγγίζει το όριο της διαστροφής. Και μη νομίζεις πως κρίνω ως αποστασιοποιημένη. Ολοι λίγο ώς πολύ είμαστε εμπλεκόμενοι με τα καλά και τα κακά της τεχνολογίας.


INFO: Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 45, Κεραμεικός,Τηλ.: 210 3464380). «Μεγάλες Προσδοκίες» του Κάρολου Ντίκενς. Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ. Διασκευή-Δραματουργική συνεργασία: Μαριλένα Παναγιωτοπούλου. Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα. Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα. Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος.Παίζουν: Φιλαρέτη Κομνηνού, Αλέκος Συσσοβίτης, Γιώργος Χριστοδούλου, Νατάσα Εξηνταβελώνη, Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Λήδα Κουτσοδασκάλου

ΘΕΑΤΡΟ
«Ο μεγάλος ρόλος ενός ηθοποιού είναι αυτός ο ίδιος»
Ο Γιάννης Κουρκουμέλης διασκευάζει και ερμηνεύει τον «Μινέτι» του Τόμας Μπέρνχαρντ, ένα έργο για τον ηθοποιό, τον άνθρωπο μέσα από την τέχνη του, τον άνθρωπο μέσα από την τέχνη της ζωής του.
«Ο μεγάλος ρόλος ενός ηθοποιού είναι αυτός ο ίδιος»
ΘΕΑΤΡΟ
«Μονάχα ένα κορίτσι υπάρχει σ' ολόκληρο τον κόσμο»
Ακόμα ένα μυθιστόρημα του παππού του, Μ. Καραγάτση, ανεβάζει ο Δημήτρης Τάρλοου μετά τη «Μεγάλη χίμαιρα». Με πρωταγωνιστή τον Γιάννη Στάνκογλου στον ομώνυμο ρόλο, τη νεαρή Θάλεια Σταματέλου στον ρόλο της αθώας...
«Μονάχα ένα κορίτσι υπάρχει σ' ολόκληρο τον κόσμο»
ΘΕΑΤΡΟ
«Η πολιτεία να μας στηρίξει αποφασιστικά και ουσιαστικά»
Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης, Μαριάννα Κάλμπαρη, μιλάει για τη ζημιά που προκάλεσαν η πανδημία και τα υποχρεωτικά μέτρα περιορισμού στο θέατρο.
«Η πολιτεία να μας στηρίξει αποφασιστικά και ουσιαστικά»
ΘΕΑΤΡΟ
«Το κοινό θα επιστρέψει διψασμένο στις αίθουσες»
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος αξιοποιεί μέσω του διαδικτύου το καταπληκτικό αρχείο του οργανισμού, στρέφει την προσοχή του στις καλοκαιρινές παραστάσεις «Ορνιθες» και «Γκόλφω»...
«Το κοινό θα επιστρέψει διψασμένο στις αίθουσες»
ΘΕΑΤΡΟ
Μια ονειρική παράσταση για τη μητρότητα
Σκηνοθετεί την «Πτέρυγα» στο θέατρο Χώρος, μια παράσταση ξεχωριστή, γεμάτη συγκίνηση και χιούμορ, με αφορμή ένα προσωπικό βίωμα: την εμπειρία της κύησής της στη διάρκεια μιας δύσκολης, παρατεταμένης...
Μια ονειρική παράσταση για τη μητρότητα
ΘΕΑΤΡΟ
Οταν πέφτει... «Το βρακί»
Η Μαριλίτα Λαμπροπούλου σκηνοθετεί στο θέατρο Skrow το έργο του Γερμανού συγγραφέα Καρλ Στέρνχαϊμ που με ιδιότυπα κωμική γλώσσα σατιρίζει την υποκρισία της ανερχόμενης μεσαίας τάξης, προαναγγέλλοντας το...
Οταν πέφτει... «Το βρακί»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας