Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Όταν μια κοινωνία βρίσκεται σε αμηχανία, αυτό αντανακλάται και στο θέατρο που παράγει

Όταν μια κοινωνία βρίσκεται σε αμηχανία, αυτό αντανακλάται και στο θέατρο που παράγει

  • A-
  • A+

Η Χριστίνα Χριστοφή είναι μια καλλιτέχνης με όραμα. Μια νέα, δραστήρια γυναίκα που, κόντρα στην κρίση, τολμά και διατηρεί μια μικρή, αλλά θαυματουργή θεατρική στέγη, στη δύσκολη περιοχή της Κυψέλης. Στο ΜΠΙΠ η ίδια έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια θεατρική κοιτίδα, που παρουσιάζει από έργα ρεπερτορίου μέχρι σύγχρονα ελληνικά κείμενα.

Κάθε Κυριακή, η Χριστίνα παρουσιάζει έναν δικό της μονόλογο την «Κβάντα». Μόνη στη σκηνή για 60 λεπτά, είναι μια ηθοποιός που ξέχασε τα λόγια της, αλλά σύμφωνα με την ιστορία δε θέλει να εγκαταλείψει τη σκηνή. Καρφωμένη στη θέση της, φορώντας το κοστούμι του ρόλου της, αφηγείται ιστορίες, περιμένοντας το χειροκρότημα. Ιστορίες για τον χρόνο, το σύμπαν, τις πυρηνικές εκρήξεις, τις διαψεύσεις και τις προδοσίες. Ιστορίες για το απέραντο και το μηδαμινό. Μια ερωτική εξομολόγηση με αντικείμενο του πόθου τον «εκλεκτό θεατή» του θεάτρου και της ζωής. Όλα αυτά υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Ζωρζίνας Τζουμάκα.


Τι σας ενέπνευσε και γράψατε την Κβάντα;

Όλα και τίποτα συγκεκριμένο. Κάθε έργο γράφεται με τον δικό του τρόπο, διαλέγει εκείνο πώς θα εμφανιστεί στις λέξεις. Η πρώτη γραφή στην Κβάντα έγινε μέσα σε τέσσερις μέρες. Μετά βέβαια υπήρξαν αλλαγές και διορθώσεις. Αλλά το πρώτο υλικό εμφανίστηκε ξαφνικά. Η κβαντική φυσική ήταν σίγουρα μια έμπνευση για την Κβάντα. Αλλά όχι σαν μια επιστημονική θεωρία, αλλά σαν μια φιλοσοφική προσπάθεια να ερμηνευθεί ο κόσμος.

Πείτε μας δύο λόγια για την υπόθεση του έργου.

Μια ηθοποιός έχει προετοιμαστεί να παρουσιάσει έναν κλασικό μονόλογο, αλλά λίγο πριν αρχίσει η παράσταση, ξεχνάει τα λόγια της. Δεν θέλει όμως να φύγει από τη σκηνή... Αρχίζει λοιπόν να απευθύνεται στους θεατές με ιστορίες. Ιστορίες για την Κβάντα, τον Ντόριαν Γκρέι, τον πλανήτη Αφροδίτη, ιστορίες με τον Στρίντμπεργκ και τον Φρόιντ, πυραύλους και πυρηνικές εκρήξεις. Ιστορίες που μπορεί αρχικά να φαίνονται ασύνδετες, αλλά τελικά όλες συνδέονται με ένα σημαντικό γεγονός που τις έχει εμπνεύσει. Η Κβάντα είναι ένα έργο για τον ανεκπλήρωτο έρωτα, για τις συναντήσεις που ποτέ δεν έγιναν, για τον χρόνο που περνάει ή έτσι νομίζουμε, για τον θάνατο και το σύμπαν. Αν διάλεγα μία φράση από το έργο θα ήταν: «Υπάρχει κάτι που δεν λέγεται». Αυτό το κάτι προσπαθεί να περιγράψει η Κβάντα, τόσο για την ίδια όσο και για τον θεατή της.

Τα τελευταία χρόνια διατηρείτε το θέατρο ΜΠΙΠ στην Κυψέλη. Πόσο δύσκολο είναι να έχεις την ευθύνη ενός θεατρικού χώρου;

Πολύ δύσκολο από πολλές απόψεις. Υπάρχουν πολλά θέατρα, πάρα πολλές παραστάσεις. Έχω μια εντύπωση πως είμαστε περισσότεροι αυτοί που θέλουμε να κάνουμε θέατρο από αυτούς που θέλουν να βλέπουν θέατρο. Και όταν λέω θέατρο, εννοώ θέατρο και όχι θέαμα. Η ζωή όμως συνεχίζεται, ο καθένας δίνει τη μάχη που επιλέγει να δώσει.

Το τελευταίο διάστημα, έχουν γίνει κάποιες προσπάθειες για την αναβάθμιση της περιοχής (π.χ. Δημοτική Αγορά Κυψέλης) Πιστεύετε ότι έχουν αποδώσει;

Ναι, έχουν αποδώσει, αλλά όχι για τα θέατρα. Έτσι πιστεύω τουλάχιστον. Τα θέατρα έχουν τη δική τους πορεία, που είναι κάπως ανεξάρτητη από το πόσο ανεβαίνει μια περιοχή ή όχι. Για παράδειγμα, έχει ανέβει η πλατεία Αγίου Γεωργίου. Έρχονται από όλη την Αθήνα να πιουν καφέ εδώ. Αυτό δεν τους φέρνει και μέσα στο θέατρο. Νομίζω όμως, πέρα από τα πρακτικά θέματα, το δύσκολο είναι να προσπαθείς να διατηρήσεις το θέατρο με ρομαντισμό και ιδεαλισμό, να πιστεύεις στη δύναμη του θεάτρου και να μην προσπαθείς να ανταγωνιστείς τα τηλεοπτικά προϊόντα. Το θέατρο είναι μαγικό, αλλά αν ο θεατής μπαίνει σε ένα θέατρο και βλέπει κάτι πρόχειρο, δεν αντιλαμβάνεται πόσα μπορούν να συμβούν για τον ίδιο στο θέατρο και έτσι στρέφεται μακριά του και βλέπει θέατρο μόνο για να δει έναν δημοφιλή ηθοποιό ή μια υπερπαραγωγή, ή μια κωμωδία που οι ηθοποιοί μαθαίνουν τα λόγια δυο μέρες πριν την παράσταση και ανεβαίνουν και παίζουν. Όλα αυτά είναι ωραία και απολαυστικά. Αλλά η δύναμη του θεάτρου δεν βρίσκεται εκεί. Γιατί αν ήταν έτσι, δεν θα λέγαμε «θέατρο» αλλά «θέαμα». Ωραίο είναι το θέαμα και το χρειαζόμαστε. Αλλά χρειαζόμαστε και το θέατρο. Όχι με μια μουσειακή, απολιθωμένη προσέγγιση, αλλά με μία σημερινή, σύγχρονη αντιμετώπιση. Να ψάξουμε να βρούμε την ταυτότητά μας σήμερα, να την ψάξουμε μέσα μας και γύρω μας. Όταν μια κοινωνία βρίσκεται σε αμηχανία και ετεροπροσδιορίζεται, αυτό αντανακλάται και στο θέατρο που παράγει. Όσοι κάνουμε θέατρο, με κάποιο τρόπο χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι κάνουμε κάτι πολύ σημαντικό, χωρίς όμως να παίρνουμε τον εαυτό μας στα σοβαρά. Υπηρετούμε κάτι σημαντικό με ταπεινότητα. Είναι μια συνεχής διαδικασία το θέατρο. Με άλλα λόγια, αν δεν βαθαίνεις το πηγάδι σου, το νερό που προσφέρεις δεν είναι καθαρό και δροσερό. Δύσκολα πράγματα, ακατόρθωτα, αλλά αυτό πρέπει να προσπαθούμε να κάνουμε. Αλλιώς, ας ασχοληθούμε με κάτι άλλο. Ξέφυγα όμως από την ερώτηση... «Η περιοχή αναβαθμίζεται». Τι σημαίνει αυτό; Φτιάχνονται σχολεία; Συντηρούνται τα υπέροχα κτίρια και δεν ερημώνουν; Δημιουργούνται δομές όπου όλοι οι κάτοικοι της Κυψέλης θα έχουν πρόσβαση σε βασικά αγαθά; Έχουν τα σπίτια θέρμανση; Έχουν δημιουργηθεί ευκαιρίες για να συνυπάρχουν ισότιμα και δημιουργικά οι διαφορετικές κουλτούρες που ζουν στην Κυψέλη; Όχι. «Αναβαθμίζεται» γιατί αλλάζουν τα πλακάκια στη Φωκίωνος και γιατί γράφονται άρθρα για την «πιο cool περιοχή της Αθήνας». Τα ενοίκια ανεβαίνουν, έρχεται τουρισμός που πιστεύει ότι στην Κυψέλη ή στα Εξάρχεια μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, γιατί η παραβατικότητα εδώ είναι cool, όλα γίνονται Airbnb, μεγαλοεπιχειρηματίες κόβουν βόλτες μέσα σε υπερπολυτελή βανάκια και κοιτάζουν τα διαμερίσματα και τα σπίτια που θα αγοράσουν κοψοχρονιά... ναι... αναβαθμίζεται. Είναι «φιλέτο» σε χαμηλή τιμή... Γιατί όλα αυτά; Τι πουλάμε ακριβώς; Ό,τι και αν πουλιέται πάντως, οι άνθρωποι που ζούνε στην Κυψέλη δεν μπορούν να το αγοράσουν. Κατά τη γνώμη μου αυτό δεν είναι «αναβάθμιση». Είναι μια αλλαγή, αλλά όχι μια αναβάθμιση.

Τι χρειάζεται σήμερα η Κυψέλη για να αναπνεύσει καλύτερα;

Η Κυψέλη είναι μέρος ενός συνολικού τοπίου, της Αθήνας, της Ελλάδας, του κόσμου που ζούμε. Πώς θα ανέπνεε ο κόσμος καλύτερα; Πώς να το απαντήσω τώρα αυτό! Θέλω σελίδες ολόκληρες και πάλι δεν θα έχω προτείνω μια λύση. Οι άνθρωποι αναπνέουν καλύτερα όταν ζουν σε κοινωνίες που διασφαλίζουν τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια και όταν μπορούν να καλλιεργούν το πνεύμα τους. Πιάσε το αβγό και κούρευ'το δηλαδή...

Τι όνειρα κάνατε όταν ξεκινούσατε με το ΜΠΙΠ και ποια από αυτά έχουν πραγματοποιηθεί;

Δεν είχα πολύ συγκεκριμένα όνειρα... Μια ορμή είχα, έναν ενθουσιασμό, ήθελα να αποκτήσω μια ρίζα, να νιώθω ένα χώρο σπίτι μου. Και ξεκίνησα από ένα θέατρο για να νιώσω έτσι. 

Σε λίγες μέρες αποχαιρετάμε το 2019, τι κρατάτε και τι θέλετε να ξεχάσετε από αυτή τη χρονιά;

Θέλω να κρατήσω αυτές τις στιγμές που θα ήθελα να ξεχάσω. Θέλω να κρατήσω τις στιγμές που είχαν πόνο, απογοήτευση, απώλεια, απελπισία και θέλω να κρατήσω και τις άλλες στιγμές, τις στιγμές της ανάτασης, της συνάντησης, της επικοινωνίας, της υπέρβασης, της γενναιόδωρης αγάπης. Όχι μόνο όσον αφορά στη δική μου ζωή και καθημερινότητα, αλλά και όσον αφορά σε όλα όσα συμβαίνουν σε αυτόν τον υπέροχο, άδικο και σκληρά αντιφατικό κόσμο. 

 

Info:

Κβάντα

Από 8 Δεκεμβρίου, Κυριακή στις 19.00
για λίγες παραστάσεις, στο Θέατρο ΜΠΙΠ

Αγίου Μελετίου 25 & Κυκλάδων, ΚΥΨΕΛΗ
213 034 40 74

 

ΘΕΑΤΡΟ
Το θέατρο στο σκοτεινό μέλλον
Η πολιτεία πρέπει να βρει τρόπους να βοηθήσει με κάποιο πρόγραμμα, υποστηρικτικό και αναγκαίο στους καιρούς που θα έλθουν. Οχι σαν ελεημοσύνη, μα σαν στήριξη ενός κλάδου που θα περάσει περίοδο κρίσης.
Το θέατρο στο σκοτεινό μέλλον
ΘΕΑΤΡΟ
Σχεδιάζουν, οργανώνονται και ελπίζουν
Με την πίστη ότι θα βρεθεί τρόπος αναδιαμόρφωσης λόγω της πανδημίας η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου παρουσίασε σε live streaming το φετινό πρόγραμμα.
Σχεδιάζουν, οργανώνονται και ελπίζουν
ΘΕΑΤΡΟ
Μπέκετ χωρίς πλήξη και κλισέ
Το κλασικό έργο του Σάμουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό» στο Ηρώδειο σε μια παράσταση από τον Γιάννη Κακλέα.
Μπέκετ χωρίς πλήξη και κλισέ
ΘΕΑΤΡΟ
Η λύση για τα ΔΗΠΕΘΕ είναι μόνον πολιτική
Ο λόγος ξανά για τα ΔΗΠΕΘΕ έγινε ένα μήνα πριν από την έλευση του Covid 19, τον περασμένο Ιανουάριο. Θα κλείσουν; Θα συρρικνωθούν; Θα αναβαθμιστούν; Θα ενισχυθούν οικονομικά; Θα μεταβληθεί το ανάπηρο θεσμικό...
Η λύση για τα ΔΗΠΕΘΕ είναι μόνον πολιτική
ΘΕΑΤΡΟ
Επιστροφή στο ζωντανό θέαμα
Η έναρξη των ζωντανών παραστάσεων ξεκινά στις 26 Σεπτεμβρίου για την Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Επιστροφή στο ζωντανό θέαμα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας