Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ο Τζόνι ξαναπήρε τ’ όπλο του
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ο Τζόνι ξαναπήρε τ’ όπλο του

  • A-
  • A+
Ο Τάσος Ιορδανίδης αναμετριέται και πάλι με το σπουδαίο έργο τού, κυνηγημένου από τον μακαρθισμό, Ντάλτον Τράμπο. Μια πολιτική, σκληρή παράσταση, ικανή «να προκαλέσει συνειδήσεις και τον κόσμο σε ένα θεατρικό αντιπολεμικό συλλαλητήριο».

Ο Τζο, ένας νεαρός Αμερικανός στρατιώτης, τραυματίζεται στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου από μια οβίδα. Ακρωτηριασμένος στα χέρια και στα πόδια, χωρίς όραση και ακοή, με διαλυμένο πρόσωπο και, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των γιατρών, με κατεστραμμένο εγκέφαλο, μεταφέρεται στο νοσοκομείο με την προοπτική να χρησιμοποιηθεί ως πειραματόζωο. Ομως ο Τζο, μέσα στην καταδίκη της σιωπής, αρχίζει ξαφνικά να σκέφτεται, να αισθάνεται, να ονειρεύεται και να θυμάται.

Ο Τάσος Ιορδανίδης συνεχίζει κάθε Δευτέρα και Τρίτη να αναμετριέται με τον ακρωτηριασμένο «Τζόνι», στο θέατρο «Επί Κολωνώ» αυτή τη φορά. «Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του» του Ντάλτον Τράμπο παρουσιάζεται σε θεατρική απόδοση της Σοφίας Αδαμίδου και σκηνοθεσία της Θάλειας Ματίκα, με ερμηνευτή τον Τάσο Ιορδανίδη. Η παράσταση ξεκίνησε τη διαδρομή της τον περασμένο Μάιο στο θέατρο «Altera Pars» και το καλοκαίρι ταξίδεψε σε αρκετά θέατρα της Ελλάδας: Κρήτη, Θεσσαλονίκη, Κατερίνη, Κόρινθο, Ζάκυνθο, στα Φεστιβάλ Παπάγου, Βύρωνα, Πετρούπολης και Καισαριανής.

Ο συγγραφέας Ντάλτον Τράμπο υπήρξε πολιτικοποιημένος, με αριστερή σκέψη που δεν έκρυβε ακόμα και στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Από το 1947 ώς το 1960 κυνηγήθηκε –το όνομά του δέσποζε στη «Μαύρη Λίστα» του Μακάρθι– από το Χόλιγουντ, φυλακίστηκε, συχνά αναγκαζόταν να υπογράφει με ψευδώνυμο έργα του.

«Σκεφτήκαμε ότι πολλοί θεατρόφιλοι θέλουν να δουν πολιτικό έργο» λέει ο Τάσος Ιορδανίδης. «Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι βρίσκεσαι στη ζώνη του λυκόφωτος. Οτι όλα είναι εμπορεύσιμα και αναλώσιμα. Η σκέψη, η προσωπική ανάγκη, η θεατρική τέχνη. Θέλω όμως να διατηρώ το δικαίωμα η μία επιλογή μου να είναι απόλυτα προσωπική, χωρίς τη σκέψη του κέρδους. Κι εμείς –κι οι τρεις– θέλαμε να μιλήσουμε για πράγματα που το ελληνικό θέατρο έχει ξεχάσει. Η διασκευή και θεατρική απόδοση της Σοφίας Αδαμίδου οδήγησε σ’ ένα κείμενο στέρεο, ειλικρινές, γερό για να πατήσω. Και με τις σκηνοθετικές οδηγίες της Θάλειας, προχωρήσαμε. Η εμπειρία του καλοκαιριού μάς ενθάρρυνε, οι θεατές μας τίμησαν με την παρουσία τους. Ενας κόσμος ευαισθητοποιημένος, ένας κόσμος σε εγρήγορση, ένας κόσμος που συναισθάνεται ότι η μεγαλύτερη φρικαλεότητα που γέννησε ποτέ το ανθρώπινο είδος, ο πόλεμος, υφίσταται και βρυχάται με λύσσα σαν άλλη Λερναία Υδρα. Αντιλαμβάνομαι τις ανάγκες της εποχής μας για διασκέδαση ή για ψυχαγωγία. Ομως αν γκουγκλάρεις “Συρία”, ξεκινάει ένα ταξίδι αυτογνωσίας και αυτοκριτικής που σε στροβιλίζει στον χρόνο από το Βιετνάμ και το Μεξικό ώς τη Νικαράγουα, τη Γιουγκοσλαβία…».

Ενα έργο ξεκάθαρα πολιτικό, αντιπολεμικό, σκληρό και σκηνικά ιδιαιτέρως δύσκολο για τον ερμηνευτή. Ο Τάσος Ιορδανίδης πιστεύει ότι ο ηθοποιός, πέρα από όλα τ’ άλλα, καταλαμβάνει έναν σκηνικό χώρο, αλλά το σημαντικό είναι ότι γίνεται φορέας ιδεών και γεγονότων.

«Η αφήγηση της ιστορίας πρέπει να γίνει, ακόμη και αν, σήμερα, τις περισσότερες φορές πιστεύουμε πως κανείς δεν ακούει. Οι συντελεστές της παράστασης ανακαλύψαμε ότι η ιστορία του Τζόνι, του ήρωα-συμβόλου του Τράμπο, μπορεί να προκαλέσει συνειδήσεις και να προσκαλέσει τον κόσμο σε ένα θεατρικό αντιπολεμικό συλλαλητήριο. Με όχημα τον λόγο του αλλά και την τραγωδιακή σκηνοθετική φόρμα που παραπέμπει σε έναν άνθρωπο εγκλωβισμένο στο σκοτάδι του κρανίου του, αντιληφθήκαμε ότι η θεματολογία αφορά. Ενα δυνατό “κατηγορώ” στους σκιώδεις ισχυρούς της Γης και ένας ύμνος της δύναμης της ανθρώπινης συνείδησης».

Το έργο, γραμμένο το 1939, είχε κερδίσει το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου των ΗΠΑ, ενώ η ταινία, που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο συγγραφέας, τιμήθηκε το 1971 με το Διεθνές Βραβείο του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Καννών.

«Γιατί ο Τζόνι αφορά τότε και τώρα. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά γύρω του με προσοχή, σε όλες τις εστίες πολέμου στον πλανήτη. Η εξιλέωση του Τζόνι, που δεν θα είναι άλλη από τη σιγή του, θα έρθει όταν θα σταματήσουν οι μανάδες, οι αδελφές, οι κόρες να θρηνούν. Θα έρθει όταν οι πολιτικοί θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Οταν τα παιδιά που μαθαίνουν τη σκληρή πλευρά της ζωής από τη γέννησή τους, που υποσιτίζονται, λιμοκτονούν και λόγω της ελλιπούς ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης υποφέρουν και “φεύγουν” από τις πιο απλές ασθένειες, αποκτήσουν πρόσωπο και όνομα. Ο Τζόνι είναι ο πατέρας αυτών των παιδιών. Αισθάνομαι περήφανος για τη συνέχιση της παράστασης και αισθάνομαι υποκριτικά συνεπής».

Παράλληλα με τον Τζόνι, ο Τάσος Ιορδανίδης πρωταγωνιστεί στο θέατρο «Αποθήκη» με τον «Πατέρα» του Στρίντμπεργκ. «Υπηρετώ μία ακόμα πατρική οντότητα. Αυτή που δημιουργεί και σκηνοθετεί ο Βασίλης Μπισμπίκης στο αριστούργημα του Στρίντμπεργκ και χαίρομαι που αυτή τη φορά δεν θα είμαι μόνος επί σκηνής. Απολαμβάνω κάθε στιγμή της συνεργασίας με τον Βασίλη, τη Μαρίνα Ασλάνογλου, τον Ιωσήφ Ιωσηφίδη, τη Νικολέττα Χαρατζόγλου και τη Γιάννα Σταυράκη».


INFO: Θέατρο «Επί Κολωνώ» (Ναυπλίου 12, τηλ.: 210-5138067). «Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του» του Ντάλτον Τράμπο. Θεατρική διασκευή - απόδοση κειμένου: Σοφία Αδαμίδου. Σκηνοθεσία: Θάλεια Ματίκα. Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης. Σκηνογραφία - κοστούμι: Ηλένια Δουλαδήρη. Μουσική: Τάσος Σωτηράκης. Ερμηνεύει ο Τάσος Ιορδανίδης.

ΘΕΑΤΡΟ
Ο «Δον Κιχώτης» μάς έδωσε την ανάγκη για το όνειρο
Ο Αλόνσο Κιχάδα είναι ένας απλός αγρότης που όμως έχει διαβάσει πολλά βιβλία για τον ιπποτισμό. Γι’ αυτό αποφασίζει να γίνει κι αυτός ιππότης με το όνομα Δον Κιχώτης. Κι έτσι ο δονκιχωτισμός μπήκε -ευτυχώς-...
Ο «Δον Κιχώτης» μάς έδωσε την ανάγκη για το όνειρο
ΘΕΑΤΡΟ
«Φράνκι και Τζόνι», μια νύχτα στο Μανχάταν
Ενας μάγειρας σε συνοικιακό εστιατόριο και μια σερβιτόρα αναζητούν την αδελφή ψυχή και μια δεύτερη ευκαιρία στις ζωές τους. Ο Τάσος Ιορδανίδης και η Ιωάννα Παππά πρωταγωνιστούν στη βραβευμένη ρομαντική κομεντί...
«Φράνκι και Τζόνι», μια νύχτα στο Μανχάταν
ΘΕΑΤΡΟ
«Το συναίσθημα στο θέατρο είναι αναγκαίο»
Μια συγκινητική «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» διασκευάζει και σκηνοθετεί στο Εθνικό Θέατρο, ένα μιούζικαλ βασισμένο στη νουβέλα του Τσαρλς Ντίκενς με την πρωτότυπη μουσική και τραγούδια που έγραψε ο Θοδωρής...
«Το συναίσθημα στο θέατρο είναι αναγκαίο»
ΘΕΑΤΡΟ
«Εμπρός για μία άλλη χώρα»
Ο Βασίλης Παπαβασιλείου έχει επινοήσει μια κωμική περσόνα βγαλμένη από τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά που την ερμηνεύει σαν άλλος Μπάστερ Κίτον, Σαρλό, κύριος Ιλό. Σ’ αυτή τη δεύτερη κάθοδό του o Φωκίων είναι...
«Εμπρός για μία άλλη χώρα»
ΘΕΑΤΡΟ
Ρομαντικοί για πάντα
Το ποιητικό έργο του πολιτικού Παναγιώτη Σούτσου «Οδοιπόρος», γραμμένο το 1831, αποκτά σκηνική υπόσταση, σε σκηνοθεσία Ηλέκτρας Ελληνικιώτη. Θέμα του, ο ανεκπλήρωτος έρωτας δύο νέων που τους οδηγεί στον θάνατο
Ρομαντικοί για πάντα
ΘΕΑΤΡΟ
Το Μικρό Εθνικό προχωράει με φόρα
Το Μικρό Εθνικό, το θέατρο για παιδιά και εφήβους του Εθνικού Θεάτρου, εγκαταστάθηκε πλέον στο νέο του «σπίτι», στη δική του σκηνή, στο ανακαινισμένο ισόγειο του θεάτρου Rex. Και μάλιστα μ' ένα ολοκληρωμένο...
Το Μικρό Εθνικό προχωράει με φόρα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας