Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Το Θέατρο Τέχνης αξίζει άλλη αντιμετώπιση από την πολιτεία»

 Μαριάννα Κάλμπαρη

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Το Θέατρο Τέχνης αξίζει άλλη αντιμετώπιση από την πολιτεία»

  • A-
  • A+
Γέννημα-θρέμμα του Θεάτρου Τέχνης, έκλεισε μια πενταετία στο τιμόνι του και συνεχίζει να διευθύνει τις δύο Σκηνές του, πιστή στη φιλοσοφία του Κουν, αλλά και ανοιχτή στις προκλήσεις της εποχής. Πιστεύει πως μόνο με μια σταθερή επιχορήγηση από το υπουργείο Πολιτισμού το ιστορικό θέατρο θα επιβιώσει και θα καταφέρει να εκπληρώσει τα σχέδιά του, όπως η αξιοποίηση του πλούσιου αρχείου του.

Το Θέατρο Τέχνης ξεκινά τη σεζόν με πολλές επαναλήψεις αλλά και καινούργιες παραστάσεις: «Ρίτερ, Ντένε, Φος» του Τόμας Μπέρνχαρντ σε σκηνοθεσία της Μαρίας Πρωτόπαππα, «Εντμοντ» του Ντ. Μάμετ που θα σκηνοθετήσει η Μαριάννα Κάλμπαρη με πρωταγωνιστή τον Γιάννο Περλέγκα, «Ηλέκτρα» από τον Αρη Μπινιάρη, «Γλάρος» του Τσέχοφ, μια παράσταση που ξαναδουλεύει ο Γιάννης Παρασκευόπουλος με τη Γιώτα Φέστα στον ρόλο της Αρκάντινα.

Την αρχή θα κάνουν τέσσερις παραγωγές από τη Ν. Ιταλία που έρχονται στο «Italian Focus 2019» από την 1η μέχρι τις 7 Οκτωβρίου και θα παρουσιαστούν στις Σκηνές του Θ. Τέχνης και στο θέατρο «Γκλόρια». Η πρώτη επαφή με τα θέατρα της Ν. Ιταλίας έγινε πέρσι στο πλαίσιο του «Τempo Forte Italia - Grecia 2018».

«Κουβεντιάσαμε για το πώς μπορούμε να συνεργαστούμε» λέει η Μαριάννα Κάλμπαρη. «Εχουμε ένα τριετές μνημόνιο συνεργασίας με θέμα “Επανάσταση” και ορίζοντα το 2021. Με αφορμή το θέμα, ανοίγουμε διάλογο σε επίπεδο πολιτικό, κοινωνικό, ηθικό, πολιτισμικό, προσωπικό. Πέρα από τις ανταλλαγές παραστάσεων, στόχος είναι να κάνουμε πράγματα που θα σχεδιάσουμε μαζί από την αρχή.

Να γραφτούν έργα ελληνικά και ιταλικά, να γίνουν εκπαιδευτικά προγράμματα, να οργανώσουμε εβδομάδα συνάντησης νέων σκηνοθετών. Το μνημόνιο συνεργασίας λειτουργεί επειδή υπάρχει από τη μεριά των ιταλικών θεάτρων η οικονομική δυνατότητα -και τα τέσσερα επιχορηγούνται από το ιταλικό υπουργείο Πολιτισμού. Ομως το άνοιγμα προς τα έξω πρέπει να γίνεται επί ίσοις όροις -οι Ιταλοί απορούν πώς το Θέατρο Τέχνης καταφέρνει να επιβιώνει χωρίς επιχορήγηση.

• Πώς τα καταφέρνει;

Επιβιώνουμε ακροβατώντας σε μια ισορροπία τρόμου. Ο χώρος είναι διαποτισμένος από το όραμα, το έργο του Κουν. Προσπαθούμε να λειτουργούμε πιστοί σ’ αυτήν τη φιλοσοφία όπως εξελίσσεται μέσα στον χρόνο. Δεν έχουμε πάντα το ποθητό αποτέλεσμα, όμως δεν φτιάξαμε ποτέ ένα πρόγραμμα στη λογική τού τι πουλάει.

Ο ίδιος ο χώρος επιβάλλει το πώς θα κινηθείς καλλιτεχνικά. Και οι μη προερχόμενοι από το Θ. Τέχνης έλκονται από την ιστορία του, έρχονται με σεβασμό και λαχτάρα να δημιουργήσουν. Υπάρχει σκέψη, βάσανο στον σχεδιασμό του ρεπερτορίου μαζί με μια μεγάλη αγωνία για το οικονομικό σκέλος.

Γι’ αυτό επιμένω στις συμπαραγωγές, όπως τώρα με τη Λυρική Σκηνή, το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Αναζητώ λύσεις μέσω συνεργασιών -κλείσαμε το θέατρο Αμαλία στη Θεσσαλονίκη για να ανεβαίνουν παραστάσεις μας εκεί. Δεν είναι εύκολο ειδικά στην Αθήνα αυτής της ιδιότυπης θεατρικής υπερπαραγωγής.

• Αλλά κι εσείς επιλέγετε ένα υπερφορτωμένο πρόγραμμα όλη τη σεζόν. Γιατί;

Με περισσότερες και διαφορετικές παραγωγές μειώνεις το ρίσκο. Τώρα προσπαθώ να τις περιορίσω, δεν είναι απλό. Δεν γίνεται να πηγαίνεις με μία, δύο, τρεις παραστάσεις και στις δύο Σκηνές. Οφείλουμε να παρουσιάζουμε ένα ευρύ ρεπερτόριο: κλασικό, σύγχρονο, ελληνικό έργο, πειραματικό θέατρο, Παιδική, Εφηβική Σκηνή.

Η αλήθεια είναι πως ο αριθμός των παραστάσεων στην Αθήνα μεγαλώνει κάθε χρόνο. Οι δραματικές σχολές που ιδρύθηκαν τη δεκαετία του ’90 με την έκρηξη της ιδιωτικής τηλεόρασης αυξήθηκαν στη διάρκεια της κρίσης, καθώς παρέμεινε αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών να γίνουν ηθοποιοί. Το θέατρο είναι η πιο αγαπητή τέχνη στη χώρα μας.

Από την άλλη, μην ξεχνάμε πως το Θέατρο Τέχνης δεν είναι μόνο το σήμερα και το μέλλον. Υπάρχει ένα σημαντικό παρελθόν, που δεν κατοικεί μόνο στο μυαλό μας. Μπαίνουν ζητήματα πρακτικά όπως η ψηφιοποίηση ενός πλουσιότατου αρχείου που θα είναι χρήσιμο όχι μόνο στο ίδιο το θέατρο αλλά στην Παιδεία, στην Εκπαίδευση. Υπάρχει το θέμα της φύλαξης, της συντήρησης υλικών, κοστουμιών, σκηνικών μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας, όπως του Τσαρούχη, του Μόραλη. Για όλα αυτά χρειάζονται άνθρωποι, δηλαδή χρήματα, που αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν. Και χωρίς μια σταθερή χρηματοδότηση δεν μπορεί να γίνει υπεύθυνη, μεθοδευμένη δουλειά.

• Εννοείτε ότι το αρχειακό υλικό απειλείται από τη φθορά;

Υπάρχει μεγάλος κίνδυνος παρά την προσπάθεια που γίνεται εκ των ενόντων και με όποια μικρή χορηγία εξασφαλίζουμε. Αν δυσκολεύεσαι να επιβιώσεις ως οργανισμός, σκέψου πόσο δύσκολο είναι να εξοικονομήσεις χρήματα για το έργο διάσωσης, συντήρησης, φύλαξης, για ενοίκια αποθηκών. Ας αφήσουμε τις επισκευές που πρέπει να γίνονται συνεχώς στις αίθουσες.

• Αυτά τα χρόνια που διευθύνετε το θέατρο σκεφτήκατε να δημιουργήσετε μια σταθερή θεατρική ομάδα;

Για να δημιουργηθεί ένα ανσάμπλ χρειάζονται χρήματα, δυστυχώς δεν αρκεί η διάθεση, η επιθυμία. Να έχουμε μόνιμους ηθοποιούς, παλαιότερους και νεότερους, να σχεδιάζουμε ρεπερτόριο τριετίας, αφού ο παραγωγικός ρυθμός του ανσάμπλ είναι πρόβα-παράσταση. Να διατεθεί χρόνος, να κληθούν συγγραφείς που θα λειτουργούν ομαδικά με τον θίασο ώστε να δημιουργούνται σχέσεις ζυμωμένες με την έρευνα, τον διάλογο.

Το σκέφτομαι, το θέλω, αλλά δεν το έχω τολμήσει. Δεν πρόκειται απλά για θέμα ρεπερτορίου, απαιτούνται χρήματα. Για να το κάνεις ολοκληρωμένα, για να επενδύσεις σε βάθος χρόνου, χρειάζεσαι ασφαλή προϋπολογισμό. Τα λειτουργικά έξοδα και των δύο Σκηνών είναι 350.000 ευρώ. Το Θ. Τέχνης δεν ολοκληρώνει απλώς το πρόγραμμά του και κλείνει. Είναι το μόνο στον χώρο του ελεύθερου θεάτρου που απασχολεί μόνιμα υπαλλήλους -στυλοβάτες εδώ και χρόνια- πέρα από τον κόσμο της φουλ σεζόν.

Οι θέσεις και στους δύο χώρους, διακόσιες πενήντα στη Φρυνίχου, διακόσιες στο Υπόγειο, είναι πολύ συγκεκριμένο νούμερο, δεν ξεπερνάς αυτά τα όρια. Πρέπει οι άνθρωποι να πληρώνονται αξιοπρεπώς, να μπορούν να αφοσιωθούν, να μη χρειάζεται να κάνουν κι άλλες δουλειές. Πώς να κάνω 10μηνα συμβόλαια; Πόσες φορές θα βάλουν πλάτη οι καλλιτέχνες; Και πώς να τους το ζητήσεις; Οταν δεν υπάρχει οικονομική ασφαλής βάση, πώς ρισκάρεις τα μεροκάματά τους;

• Κι όμως ο Κουν σ’ αυτόν τον χώρο δημιούργησε το δικό του θαύμα, παρά τις δυσκολίες του καιρού του, την έλλειψη χρημάτων, τον πόλεμο, την αρχική αμφισβήτηση, τον δεδομένο μικρό χώρο στο Υπόγειο.

Ξέρω πως όλοι περιμένουν μια συνέχεια αντίστοιχη της ιστορίας του. Συχνά σκέφτομαι πόσο δύσκολο ήταν για τον Γιώργο Λαζάνη και τον Μίμη Κουγιουμτζή όταν παρέλαβαν τη σκυτάλη. Πάλευαν με όλη τους την ψυχή. Δεν μπορούμε να επαναλάβουμε την εποχή του Κουν ούτε να είμαστε σαν αυτόν. Τέτοιες φωτεινές προσωπικότητες δεν γεννιούνται κάθε μέρα. Το σπουδαίο κίνητρο που ένωνε τότε τους ανθρώπους του Θ. Τέχνης σήμερα απουσιάζει.

Η ανάγκη προσδιορισμού, επινόησης της ταυτότητάς μας μέσα από την τέχνη του θεάτρου. Τι σημαίνει Ελληνας, τι σημαίνει ελληνικότητα, ο περίφημος λαϊκός εξπρεσιονισμός του Κουν. Στοιχείο που έδινε το στίγμα του έργου του. Αυτό το νήμα στη δεκαετία του ’90 και του 2000 κόπηκε. Το στοίχημα είναι πώς μέσα στην παγκοσμιοποίηση, μέσα στην τρέλα της τεχνολογίας, μπορούμε να πιάσουμε ξανά αυτό το νήμα, να συνδεθούμε με την Ιστορία μας και με το μέλλον.

• Αλλά και σήμερα οι νέοι φτιάχνουν ομάδες, προσπαθούν να πιάσουν το πνεύμα της εποχής, αγωνίζονται χωρίς χρήματα.

Κι αυτοί αναγκάζονται συγχρόνως να αναζητούν εδώ κι εκεί δουλειά με μικρές αμοιβές. Ολα είναι στον αέρα. Προφανώς αφορά την εποχή και τα πρόσωπα. Πόσα θέατρα υπήρχαν τότε και πόσα σήμερα; Κι αν η διάθεση για αφοσίωση είναι δεδομένη, οι όροι διαβίωσης έγιναν διαφορετικά απαιτητικοί για όλους μας.

Οι ανάγκες είναι πιεστικές, οι ηθοποιοί δεν καλύπτονται με μια δουλειά. Δυστυχώς επανέρχομαι στην ίδια γκρίνια. Πώς να κρατήσω ηθοποιούς ζητώντας να μη δουλεύουν αλλού; Καταλήγω πως το θαύμα εκείνης της εποχής του Κουν συνδεόταν με το κοινό όραμα που συνέδεε τους ανθρώπους.

Δεν ήταν καθένας μόνος του. Υπήρχε συνέχεια, στο έργο του ενός βλέπεις την ανάγκη σύνδεσης σ’ ένα κοινό αιτούμενο. Γύρω από τον Κουν είχαν συσπειρωθεί προσωπικότητες με κοινή αισθητική αναζήτηση, συνθέτες, ποιητές, εικαστικοί. O Κουν, ο Τσαρούχης, ο Χατζιδάκις λειτουργούσαν ως συγκοινωνούντα δοχεία, η ροή δεν σταματούσε. Αυτή η διάσταση τους έκανε να ερευνούν την Ιστορία, την πραγματικότητα της εποχής, με αποτέλεσμα να αποτυπώνεται στο έργο τους μια κοινή ταυτότητα. Σήμερα έχουμε στρέψει πολύ την προσοχή μας στο τι συμβαίνει έξω.

Οι νέοι βλέπουν τη ζωή μέσω μιας οθόνης

• Υπάρχει μια ποιοτική διαφορά στη δουλειά που γίνεται ανάμεσα στις δύο Σκηνές;

Ο Κουν ήθελε η Φρυνίχου να διαθέτει ό,τι λείπει από το Υπόγειο, όμως δεν έκανε καμιά παράσταση εκεί. Του άρεσε το Υπόγειο, πάλευε εκεί μέσα όπως και ο Λευτέρης Βογιατζής στο Κυκλάδων. Διαφορετικοί χώροι, ιδιαίτεροι και οι δύο. Η Φρυνίχου έχει άλλου είδους προοπτική. Οι νεότεροι την προτιμούν, νιώθουν πιο απελευθερωμένοι, καθώς είναι χώρος που ευνοεί πιο ανοιχτά πράγματα, την τάση προς την performance.

Στο Υπόγειο έχουμε τη δυσκολία των τριών μερών, ακόμα και η ανάσα περνάει κάτω. Οι σκηνοθέτες γνωρίζουν τον περιορισμό που επιβάλλουν οι αίθουσες. Μεγάλα θεάματα δεν μπορούν να γίνουν, τα σκηνικά δεν χωρούν, πρέπει να αφηγηθείς την ιστορία μέσα από την υπάρχουσα συνθήκη. Κι όμως οι παραστάσεις όλων, διαφορετικών μεταξύ τους καλλιτεχνών -όσο κι αν ανήκουν σε μια κοινή γενιά-, δημιουργούνται με την ίδια ποιότητα και τον σεβασμό προς την τέχνη, γι’ αυτό, τελικά, το έργο τους εντάσσεται σ’ έναν κοινό κόσμο.

Πιστεύω ότι δεν πρέπει να αντιλαμβανόμαστε το Θ. Τέχνης ως επιχείρηση. Αξίζει μια άλλη αντιμετώπιση από την πολιτεία. Με μια οικονομική στήριξη τα όνειρα που σήμερα μοιάζουν ακατόρθωτα θα μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα. Δεν αρκούν οι μεμονωμένες χορηγίες. Το Θ. Τέχνης είναι ένα ιστορικό θέατρο. Μόνο με μια σταθερή επιχορήγηση από το υπουργείο Πολιτισμού θα επιβιώσει, ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι στο τιμόνι του.

• Τα έσοδα από τη Δραματική Σχολή συνιστούν μια σοβαρή πρόσοδο;

Τα έσοδα από τη Σχολή απλώς τη συντηρούν, ίσως μένει κάτι ελάχιστο. Κι αυτό γιατί δεν λειτουργεί ως τρέχουσα επιχείρηση. Προσπαθεί να σχεδιάζει ένα σοβαρό πρόγραμμα σπουδών, με καθηγητές που πρέπει να πληρώνονται, δεν υπάρχει χώρος για ανάπτυξή της.

Η διδασκαλία είναι συνάντηση χαράς για δασκάλους και μαθητές. Στη διάρκεια του μαθήματος επιστρέφεις μερικές φορές στα πρώτα σου χρόνια στο θέατρο: Γιατί διάλεξα αυτή τη δουλειά, τι ονειρεύομαι, πώς το ψάχνω κάθε φορά. Και εκεί, κάποτε, δημιουργούνται μαγικές στιγμές.

Παρά την κούραση, την ψυχική εξουθένωση της καθημερινότητας, τις έγνοιες, τις υποχρεώσεις, τις δυσκολίες, παρά τα κινητά που κουδουνίζουν συνεχώς, γεννιέται μια παράξενη σιωπή. Μεγάλη, γεμάτη, αληθινή. Κάτι συμβαίνει μέσα μας, εισπράττεις εκείνο το ουσιαστικό που αφορά την τέχνη του θεάτρου και της ζωής.

• Οι μαθητές αντιλαμβάνονται πόσο δύσκολο είναι να σταδιοδρομήσουν στο θέατρο; Τους μιλάτε σχετικά μ’ αυτό;

Τα παιδιά ξέρουν πού έρχονται, έχουν περιέργεια, διάθεση για γνώση. Ναι, αντιλαμβάνονται τι τους περιμένει, προσωπικά θέλω να προετοιμάζονται από τώρα. Το θέατρο, πέρα από την όποια κλίση, φιλοδοξία, ταλέντο, πάθος έχει κανείς, σου μαθαίνει πώς να δουλεύεις με τον εαυτό σου, πώς να καλλιεργείς την ψυχή και το σώμα σου.

Η διάρκεια σ’ αυτό το επάγγελμα συνδέεται και με τον χαρακτήρα. Δεν είναι εύκολο να αντέξεις. Η κριτική είναι συνεχής, η απόρριψη περιμένει τους πάντες, ακόμα και τον καλύτερο. Πρέπει να μάθεις να μη λυγίζεις, να συνεχίζεις.

Το ερώτημα είναι: Μέχρι πότε; Θα είσαι τυχερός ώστε να βρεθείς από νωρίς κοντά σε ανθρώπους που σου ταιριάζουν, που συγγενεύουν με την αναζήτησή σου; Υπάρχει κίνδυνος η αναμονή να σε εξαντλήσει. Η προσωπική μου συμβουλή είναι να θέσουν ένα χρονικό όριο στον αγώνα αναζήτησης της θέσης τους στον χώρο -δεν εννοώ την επιτυχία. Κι αν δεν τη βρουν, να μην επιμείνουν γιατί η αίσθηση του ανικανοποίητου μπορεί να σου καταστρέψει τη ζωή.

• Το Θέατρο Τέχνης πρώτο ξεκίνησε πέρσι τις εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821, ένα 3ετές πρόγραμμα που κρίθηκε πετυχημένο και θα ολοκληρωθεί το 2021.

Φέραμε καλλιτέχνες, ιστορικούς και κοινό μπροστά σε ερωτήματα που αφορούν την ταυτότητά μας, το πώς αντιλαμβανόμαστε την Ιστορία, ποια είναι η σύγχρονη Ελλάδα. Μας ενδιαφέρει να ξαναδιαβάσουμε, να ψάξουμε, να καταλάβουμε. Ακούγεται κλισέ αλλά μόνο μέσα από τον πολιτισμό ο άνθρωπος εξελίσσεται, συναισθάνεται, συμπονά. Και το θέατρο καταφέρνει να ευαισθητοποιήσει άμεσα, βαθιά.

Το Θέατρο Τέχνης πρέπει να συμμετέχει στον διάλογο πάνω σε πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Να ανοίγει τη συζήτηση, να βγαίνει στον δρόμο όπως θα κάνουμε τώρα με το ΚΕΘΕΑ για το θέμα της εξάρτησης των νέων όχι μόνο από τις ουσίες αλλά και από το ίντερνετ. Μπροστά μας απλώνεται ο νέος κόσμος που διαμορφώνει η τεχνολογία. Κι ένα πρώτο σύμπτωμα από την κατάχρηση του μέσου είναι ο ναρκισσισμός.

Βλέπω ζευγάρια στην παραλία, στα μαγαζιά, με τα δάχτυλα στο κινητό. Να φωτογραφίζονται και να ποστάρουν αμέσως στο FB. Κάπως έτσι χάνεται ο παρών χρόνος, η ανεμελιά, η πραγματική επικοινωνία. Κι αυτό το πληρώνουν τα παιδιά που, εθισμένα στη διαδικτυακή «πραγματικότητα», βλέπουν τον κόσμο, τους ανθρώπους, τις ιδέες, τα αισθήματα φιλτραρισμένα μέσα από μια οθόνη.

• Στη διάρκεια αυτής της πενταετίας που διευθύνετε το Θ. Τέχνης είχατε ωραίες στιγμές;

Εζησα πολλές καλές στιγμές. Οταν σχεδιάζαμε το πρόγραμμα, όταν πετύχαινε τον στόχο της μια παράσταση, όταν έβλεπα τον κόσμο να γεμίζει τα θέατρα. Και δύσκολες στιγμές που αφορούν τα οικονομικά, το άγχος αν θα καταφέρουμε να πληρωθούν οι εργαζόμενοι. Ενας συνεχής αγώνας είναι το θέατρο απ’ όποια θέση κι αν το υπηρετείς. Πέρα από τη χαρά της συλλογικότητας, τη δημιουργική σχέση με τον άλλον, υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο εκείνης της σπάνιας στιγμής.

Οταν ο ηθοποιός, είτε στην πρόβα είτε στην παράσταση, βουτάει σ’ αυτόν τον μαγικό κόσμο της σκηνής και, παρά τις αντιστάσεις της, κατορθώνει να ζωντανέψει κάτι 100% αληθινό. Μια εξαιρετική στιγμή, απολύτως πραγματική, όπου ο χρόνος σταματάει, ο φόβος και ο θάνατος καταργούνται. Ετσι και το ζήσεις έστω και μια φορά, θέλεις οπωσδήποτε να το ξαναζήσεις. Αυτό και μόνο είναι ο λόγος που συνεχίζεις.


INFO: «Polvere» («Σκόνη») από το Scena Verticale (Καστροβιλάρι-Ν. Ιταλία) με θέμα τη γενοκτονία (1-3/10 Φρυνίχου), «Macbettu» («Μακμπέθ») από το Sardegna Teatro (Κάλιαρι Σαρδηνίας) στη σαρδηνιακή διάλεκτο (2-4/10 Γκλόρια), «Miracolo» από το Teatro della Citta (Κατάνια) με θέμα τη μετανάστευση (5-7/10 Φρυνίχου) και ο μονόλογος «Penelope» από το Scena Nuda (Ρέτζιο Καλαβρίας) πάνω στο μυθικό πρόσωπο της Πηνελόπης, βασισμένος σε κείμενα του Ομήρου, του Οβίδιου και της Μάργκαρετ Αντάντ (4-6/10 Υπόγειο).

ΘΕΑΤΡΟ
Η Μαρία Στιούαρτ, η Γκάμπλερ και ο Χαλεπάς
Το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της 5ης Εποχής για την περίοδο 2019-2020 παρουσίασε ο Θέμης Μουμουλίδης στην καινούργια του στέγη, στο θέατρο «Αλμα». Μια φουλ σεζόν με 15 παραγωγές.
Η Μαρία Στιούαρτ, η Γκάμπλερ και ο Χαλεπάς
ΘΕΑΤΡΟ
Το Θέατρο Τέχνης υποδέχεται τους Ιταλούς
Με ένα πλούσιο ρεπερτόριο, περσινές επαναλήψεις, νέες παραγωγές, αρκετές συνεργασίες με άλλους θεατρικούς οργανισμούς, με θέατρο για νέους, εφήβους και παιδιά, το Θέατρο Τέχνης ξεκινάει τη χειμερινή θεατρική...
Το Θέατρο Τέχνης υποδέχεται τους Ιταλούς
ΘΕΑΤΡΟ
«Κανείς δεν μένει ίδιος μετά την Τρικυμία»
Η θεατρική ομάδα Ρόδα παρουσιάζει την «Τρικυμία» του Σέξπιρ σκηνοθεσία Μαρίας Περετζή την 1η Σεπτεμβρίου στο θέατρο Βράχων του Δήμου Βύρωνα και στις 20 Σεπτεμβρίου στο θέατρο «Δημήτρης Κιντής» στην Ηλιούπολη....
«Κανείς δεν μένει ίδιος μετά την Τρικυμία»
ΘΕΑΤΡΟ
Το νήμα της ένωσης του χθες και του σήμερα
Δυο μεγάλα ονόματα της μουσικής και του χορού, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και ο Ράσελ Μάλιφαντ, συνεργάζονται στην πρωτότυπη παράσταση που συνδέει τη σύγχρονη τέχνη με την ελληνική λαϊκή παράδοση. Την πρεμιέρα...
Το νήμα της ένωσης του χθες και του σήμερα
ΘΕΑΤΡΟ
Είμαι αμείλικτα, ανώμαλα ρομαντικός
Ερμηνεύει τον «Δον Ζουάν» του Μολιέρου στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Θέμης Μουμουλίδης και μας εξηγεί γιατί βλέπει τον επικό καρδιοκατακτητή σαν έναν προβοκάτορα που υπονομεύει κανόνες, θεσμούς, κοινωνικά...
Είμαι αμείλικτα, ανώμαλα ρομαντικός
ΘΕΑΤΡΟ
Προμηθέας: ο έκπτωτος θεός που κρύβεται στις μεγαλουπόλεις
Στον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου δεν υπάρχουν ήρωες, θνητοί. Τα πρόσωπα που συγκρούονται μέσα στο άγριο παγωμένο τοπίο του Καυκάσου όπου δεσπόζει ένας κόκκινος στύλος με καρφωμένο πάνω του τον Προμηθέα...
Προμηθέας: ο έκπτωτος θεός που κρύβεται στις μεγαλουπόλεις

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας