Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Είμαι αμείλικτα, ανώμαλα ρομαντικός

Νίκος Κουρής

ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Είμαι αμείλικτα, ανώμαλα ρομαντικός

  • A-
  • A+
Ερμηνεύει τον «Δον Ζουάν» του Μολιέρου στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Θέμης Μουμουλίδης και μας εξηγεί γιατί βλέπει τον επικό καρδιοκατακτητή σαν έναν προβοκάτορα που υπονομεύει κανόνες, θεσμούς, κοινωνικά στερεότυπα.

«Δον Ζουάν», ένα από τα πιο γοητευτικά και αινιγματικά έργα της παγκόσμιας δραματουργίας που στην εποχή του, από την πρώτη κιόλας παρουσίαση, πολεμήθηκε, λογοκρίθηκε, σκανδάλισε.

Αλλά και στις μέρες μας, ποιος αντέχει να δει τον Δον Ζουάν του Μολιέρου όχι ως τον επικό καρδιοκατακτητή αλλά ως έναν σκεπτόμενο άνθρωπο που μέσα από την αναζήτηση της ηδονής διεκδικεί την απόλυτη ελευθερία στην επιθυμία του καταργώντας κάθε κοινωνική σύμβαση και νόμο, πρόθυμος να πληρώσει γι’ αυτό ό,τι χρειαστεί;

«Ο Δον Ζουάν είναι το αντίπαλο δέος του Φάουστ», λέει ο Νίκος Κουρής. «Ο ένας στην ηδονή και ο άλλος στη γνώση. Ο Φάουστ εκπροσωπεί τον δυτικό πολιτισμό, τον ναρκισσισμό του ανθρώπου να κατακτήσει την ευτυχία μέσω της έρευνας, της επιστήμης, της μόρφωσης, των απαντήσεων.

Ετσι κατάκτησε τη δυστυχία του. Ο Δον Ζουάν λέει πως η καρδιά του είναι έτοιμη ν’ αγαπήσει όλο τον κόσμο, φράση που εμείς, οι αλλοτριωμένοι, εισπράττουμε ως ερωτικό παροξυσμό. Ο Δον Ζουάν εμπεριέχει τον Φάουστ, γνωρίζει την πολιτισμένη κατάσταση, είναι ευγενής. Κι επειδή γνωρίζει επιλέγει το άλλο. Οταν λέει “επειδή εσύ προηγήθηκες θα στερήσω από τις άλλες τα νόμιμα δικαιώματά τους;” ακούγεται ως αστείο αλλά είναι απολύτως αληθές. Τα ψέματά του είναι σαν του παιδιού.

Με τον Μάκη Παπαδημητρίου στην παράσταση

Δεν είναι ότι είναι αθώος, είναι που δεν έχει επίγνωση των κανόνων, είναι ελεύθερος από τις δικές μας συμβάσεις γι’ αυτό δεν έχει ενοχές. Απλά ζει. Ο Δον Ζουάν είναι πράξη εδώ και τώρα».

• Ωστόσο συνδέθηκε με τον τύπο του ερωτύλου, του γυναικοκατακτητή κι όχι του προβοκάτορα που γελοιοποιεί τους κανόνες, υπονομεύει θεσμούς, συντηρητικά κοινωνικά στερεότυπα.

Δεν ξέρω πραγματικά αν το κοινό τον καταλαβαίνει, αν τον δέχεται. Νομίζω ότι τον ζηλεύει, κι εγώ επίσης. Ολοι αναρωτιόμαστε με φθόνο πώς γίνεται να είναι κανείς ελεύθερος να κάνει ή να μην κάνει ό,τι επιθυμεί. Ο Δον Ζουάν στον τελευταίο συγκλονιστικό μονόλογο το τερματίζει. Τη σχέση του με την κοινωνία, τις γυναίκες, τον Θεό, τον Σγαναρέλ, με τη βαθιά υποκρισία που επικρέμαται πάνω από κάθε κοινωνία, θέμα που απασχολεί τον συγγραφέα σ’ όλα τα έργα του.

Ο Μολιέρος δεν αντέχει αυτό που εμείς αντέχουμε μια χαρά, αυτό που θεωρούμε αυτονόητο να δεχτούμε στη ζωή μας: το ψέμα ακόμα και προς τον εαυτό μας. Ναι, ο Δον Ζουάν τάζει γάμο, προδίδει την Ελβίρα. Και; Θα ασχοληθούμε με θέματα που εμπίπτουν σε αναλύσεις τύπου γκόσιπ; Ετσι βαρετά και ανούσια αναλύουμε και τη ζωή μας: «Σου είπε ψέματα, σε πρόδωσε». Και λοιπόν; Τι με νοιάζει που με πρόδωσε; Να ζήσω με νοιάζει. Ο Δον Ζουάν είναι απόλυτα συγκεντρωμένος στη ζωογόνο φλέβα που χτυπάει στην περιοχή της ελευθερίας.

• Και πώς παίζει κανείς έναν τέτοιο ήρωα;

Αυτό είναι το θέμα. «Πώς να αντλήσεις υλικό μέσα από τη φτωχή ζωούλα σου;», όπως λέει η Αμαλία Μουτούση. Ομως υπάρχει η φαντασία που είναι μεγάλο αληταριό, έχει πολλή σάρκα, πολλή ζωή. Δεν είναι φεγγαροπιασίματα, είναι εμπειρία. Και το θέατρο είναι φαντασία. Και την ώρα που ζούμε είναι φαντασία. Ο θεός Λευτέρης Βογιατζής -γι’ αυτό δεν τον ξεπερνάμε όσοι δουλέψαμε μαζί του- μας τα έλεγε στις πρόβες μ’ αυτό το υπέροχο ύφος παιδιού: «Μα κι όταν σε ερωτεύομαι, σε φαντάζομαι συγχρόνως. Δεν μπορώ να μη σε φαντάζομαι».

Το όποιο ζευγάρι είναι μια καύσιμη ύλη που χρησιμεύει για να φανταστεί ο ένας τον άλλον. Σε καίω για να σε φαντάζομαι. Την ώρα που σε ζω, την ίδια στιγμή, δεν γίνεται να μη σε φαντάζομαι στο κεφάλι μου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια. Κι αυτό ο σύγχρονος πολιτισμός το ονομάζει απιστία κι άλλα τέτοια. Αρα για ποια πραγματικότητα μου μιλάς; Καταλαβαίνεις ότι μιλάω για τον έλεγχο του νου. Δεν μπορείς να εμποδίσεις το μυαλό σου να πηγαίνει όπου θέλει. Κι ούτε φυσικά είναι προδοσία να του επιτρέπεις να κυκλοφορεί σε εκείνη την περιοχή της φαντασίας η οποία είναι αληθινή.

Ο Δον Ζουάν βρήκε την απόλυτη, την προσωπική του επιθυμία και φλέγεται απ’ αυτήν. Την απολαμβάνει ελεύθερα και το ίδιο ελεύθερα -και με ευχαρίστηση- διαλέγει να πληρώσει το τίμημα όχι επειδή είναι μόδα ή επειδή θέλει να κάνει τον έξυπνο. Πες μου κάποιον που κάνει γάμο, παιδιά, καριέρα μόνο για εκείνο τον ίδιο. Ολοι τρέμουμε τα συναισθήματα -δεν εννοώ φυσικά το μελό αλλά την ανθρώπινη εμπλοκή, τη σύνδεση, την αποσύνδεση-, δεν έχουμε επιθυμία. Μας έχει πατήσει η κοινωνική επιταγή, μας έχει κάνει λιώμα.

• Ποια είναι λοιπόν η δική σας «χειρολαβή» στη ζωή; Πού στηρίζεστε;

Στην πίστη μου στην τέχνη, στα όνειρά μου που είναι άθικτα, πιο άθικτα και απ’ τον καιρό της εφηβείας μου. Είμαι αμείλικτα, ανώμαλα ρομαντικός. Κάνω delete στην πραγματικότητα, τη γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια και φτιάχνω τη δική μου.

• Ισως γιατί το θέατρο ευνοεί τη δημιουργία μιας άλλης πραγματικότητας.

Μα το θέατρο είναι πιο ζωή απ’ τη ζωή μου. Γιατί εδώ μεγεθύνεις, φωτίζεις τα πράγματα, κάτι που στη ζωή δεν τολμάς να κάνεις. Νομίζουμε πως το θέατρο είναι ένα ψέμα, ενώ καταπιάνεται μόνο με αληθινή ζωή, ζωή που ο ηθοποιός ζει εκ του ασφαλούς. Οταν ο Λευτέρης μού τα έλεγε, ήμουν μικρός, στην αρχή δεν καταλάβαινα γρυ.

«Νιώθεις τίποτα;», με ρωτούσε στην πρόβα. Τον κοίταζα σαν να ‘ναι τρελός. «Ε, κάνε ότι νιώθεις, είναι το ίδιο», επέμενε συνεχώς με εκείνο το σατανικό ύφος. Κι εγώ σκεφτόμουν: Μα τι ψέματα αραδιάζει. Ε, λοιπόν, είναι το ίδιο, ακριβώς το ίδιο! Ολοι το κάνουμε μ’ έναν κοινωνικό αυτοματισμό αλλά δεν το ξέρουμε. Τις ίδιες διαδρομές διανύεις και στο θέατρο, παίζεις, φλερτάρεις, κινδυνεύεις βουτώντας σε σκοτάδια και ελευθερίες πρωτόγνωρες και χαίρεσαι καθώς εδώ δεν πληρώνεις το τίμημα που θα πλήρωνες στην αληθινή ζωή - εκεί θα σου κόβονταν τα πόδια.

Η συνθήκη του θεάτρου σε ασφαλίζει επιτρέποντας να απολαμβάνεις τη ζωή. Συνεχίζοντας έτσι, «έλα μωρέ, ψέμα είναι», προχωράς και ψέμα στο ψέμα η ζωή στο θέατρο γίνεται αληθινή, με σάρκα και οστά.

• Οπως συμβαίνει και το αντίστροφο: στην αληθινή ζωή να παίζεις θέατρο, να υποδύεσαι ρόλους που κάποτε παγιώνονται, νομιμοποιούνται, αποκτούν... φυσική υπόσταση.

Ακριβώς, κι επειδή δεν δίνεις σημασία, δεν καταλαβαίνεις πόσο «θέατρο» είναι όλα. Για πότε γλιστράς, εμπλέκεσαι με την υπόδυση, την ιδέα, τη στάση ζωής που έχεις μιμηθεί γιατί έτσι κάνουν όλοι σ’ αυτή τη «σκηνή». Ψεύτικες χαιρετούρες και αγκαλιές, ψεύτικη επικοινωνία, ψεύτικες σχέσεις.

Αυτό πάλι, «είμαι έξυπνος επειδή απαντάω σε κάθε ερώτημα»! Πώς γίνεται να μη λέει κάποιος: «Δεν ξέρω, δεν έχω ούτε μια γαμημένη ιδέα πάνω σ’ αυτό». Μια πολυγνωσία που απλώνεται σαν λαίλαπα παντού, και στο θέατρο. Ολα είναι θεωρία και ανάλυση χωρίς καμιά έγνοια για δράση.

• Είναι το άγχος για επικοινωνία;

Είναι τόσο βαρετό να πολυλογούμε εμείς οι άνθρωποι του θεάτρου αναλύοντας τα πάντα με περισσή ευκολία. Ευτυχώς τα κείμενα, τόσο συμπυκνωμένα, πυροδοτούν σκέψη και ενέργεια, δεν έχουν ανάγκη από τα λόγια μας. Οσο λιγότερο αναλύεις τόσο καλύτερα πυκνώνει η ζωή. Η υπερανάλυση που τόσο μας αρέσει να κάνουμε σήμερα, μόνο ξεφτίζει, απονευρώνει. Δες τα δελτία ειδήσεων. Μαζί με το γεγονός εισπράττεις και την ανάλυσή του. Μη τυχόν και σκεφτώ από μόνος μου πάνω στο γεγονός ή μη τυχόν και αποφασίσω ότι δεν θέλω να σκεφτώ πάνω σ’ αυτό.

• Κι εσείς; Πώς μεταπηδάτε από την αλήθεια του θεάτρου στο ψέμα του ιδιωτικού βίου; Φαίνεστε περίκλειστος, με στεγανά.

Προσπαθώ, όσο γίνεται, να μην είμαι εμπλεκόμενος, να μη συναλλάσσομαι πολύ. Δεν βγαίνω, περιορίζομαι σε λίγους φίλους, στην οικογένειά μου. Η πραγματικότητα της ζωής μου, εκεί που συγχρωτίζομαι, εμπλέκομαι, είναι στη συνθήκη του θεάτρου. Και μην ξεχνάμε ότι είναι πολλές οι ώρες. Δουλεύω με ίσους όρους, το κατάφερα αυτό στα 45 μου, μια ωραία άσκηση. Εξω από το θέατρο αρχίζει το αληθινό ψέμα, βρίσκεσαι υπό την εξουσία ενός κόσμου που θα σου επιβάλλει το πότε, το πώς, το γιατί.

Προτιμώ μικρές κινήσεις επανάστασης ώστε να εξασφαλίζω, κατά το δυνατόν, μια ήσυχη συνείδηση. Νομίζουμε ότι οι ρόλοι, τα έργα παίζονται στα μπαρ, στις παρέες, στις σέλφι. Δεν είμαι σ’ αυτά όχι επειδή είμαι σπουδαίος και καλός, αλλά ανήμπορος εκ φύσεως να συμμετέχω. Ολοι είναι online. Πηγαίνεις στην πρόβα, δεν ξέρεις τι να συζητήσεις.

«Καλά, εσύ μη μιλάς», σου λένε. «Δεν έχεις fb, δεν έχεις instagram». Δεν έχεις δηλαδή πληροφόρηση, ανάλυση, απαντήσεις. Εγώ πάντως νιώθω κερδισμένος κατά το γεγονός ότι δεν πληροφορήθηκα… Και πόσο να παίξεις στη ζωή; Πρέπει να είσαι ο Κέβιν Σπέισι - τον έβλεπα τις προάλλες σε master class και μου έφυγαν τα μαλλιά. Είναι τόσο δαιμονικά πειστικός που φοβάσαι… Από ένα σημείο και μετά δεν ξέρεις αν παίζει ή όχι αλλά ούτε σε νοιάζει. Λες: «Αφού δεν καταλαβαίνω τη διαφορά, τι σημασία έχει; Πήγαινέ με όπου θες, σώσε με, κατάστρεψέ με».

• Δεν θα χρησίμευε στη δουλειά σας να είστε κάπως δεκτικός με τα social media;

Θα χρησίμευε ως άλλοθι για να μου επιτρέψει να κάνω αυτά που υποτίθεται πως δεν θα έκανα. Εδώ λειτουργεί ως άλλοθι το επιχείρημα «έχω παιδί». Πόσα να ξεπλύνει η ευθύνη ενός παιδιού για τον δρόμο που διάλεξες, για όλους τους πιθανούς συμβιβασμούς σου;

Ενώ δουλεύω σαν σκυλί, πεισματικά όχι μόνο δεν λέω, ούτε καν σκέφτομαι ότι το κάνω για το παιδί μου. Φυσικά δεν είναι πως δεν ισχύει ότι εργάζεσαι για το παιδί σου, όμως μέσα στην καθολική καταδίκη αυτής της ζωής, θέλω να έχω αυτή την, έστω, ψευδαίσθηση ότι το κάνω για μένα. Νομίζω πως αν σκεφτώ ότι δουλεύω για το παιδί μου, θα χάσω τη δύναμή μου, τον δρόμο μου, την ευχαρίστησή μου, θα χάσω εμένα.

Την αισθητική μου δεν την εκχωρώ σε κανέναν

• Εχετε μετανιώσει για επιλογές;

Εχω περισσότερη όρεξη και ενέργεια σε σχέση με το χάπατο που υπήρξα νέος. Κάτι γνωρίζω πια, αλλιώς εκμεταλλεύομαι τη ζωή μου, παλιά δεν μπορούσα να τη συγχωνεύσω με τη δουλειά. Τότε έβλεπα το θέατρο ωραιοποιημένο, νομίζω πως κορόιδευα τον εαυτό μου. Ο Λευτέρης δύο λεπτά πριν πεθάνει μου είπε: «Τώρα ξεκινάω»…

Κι εγώ λέω για τον εαυτό μου: «Τώρα μπορώ να ξεκινήσω». Θεωρώ σπουδαίο να μη γλιστράς στην κακογουστιά, στην αδικία. Και σ’ αυτό είμαι ικανοποιημένος από τον εαυτό μου. Για τη στάση στη δουλειά, τον τρόπο που θα μιλήσω ή θα σιωπήσω. Δεν είναι λίγο να σε ελέγχει ένα αίσθημα δικαιοσύνης. Κι εγώ είμαι εμμονικά στραμμένος προς το δίκαιο, με τρόπο αφόρητο, εκνευριστικό. Δεν θα σκεφτώ κάτι υπέρ μου, όχι επειδή είμαι καλός, απλώς έτσι είμαι φτιαγμένος. Και μη νομίζεις πως δικαιοσύνη σημαίνει καλοσύνη και τρυφερότητα. Η δικαιοσύνη είναι άγριο πράγμα.

• Είναι σωστό να διαιρούμε το θέατρο σε ποιοτικό και εμπορικό ή κι αυτό λειτουργεί ως άλλοθι για να κρατούν εκατέρωθεν οι εκλεκτικοί διαχωρισμοί;

Εγώ θα σ’ το πω που έχω υπηρετήσει και το «εμπορικό» και το «ποιοτικό». Αν και έχω καταχωριστεί στους ποιοτικούς, λέω πως όλα αυτά είναι μεγάλες μπούρδες. Επειδή έχω κάνει κατά καιρούς και την ανάποδη διαδρομή, κι αν τώρα παίζω σε μια παραγωγή με εμπορικά χαρακτηριστικά όπως λες, απαντώ πως η δουλειά μου εδώ είναι δέκα φορές πιο σοβαρή απ’ ό,τι αν βρισκόμουν σε μια δουλειά «ποιοτική».

Την αισθητική μου δεν πρόκειται να την εκχωρήσω σε κανέναν. Η δουλειά του πρωταγωνιστή δεν είναι να περιφέρεται ως τέτοιος με εξώφυλλα κ.λπ. Η δουλειά του είναι να κουράζεται 15 φορές περισσότερο από τους άλλους, να πηγαίνει πρώτος και να φεύγει τελευταίος, να γίνεται παράδειγμα παίρνοντας τον θίασο μαζί του. Κι αυτή η δουλειά δεν διακρίνεται σε εμπορική και ποιοτική.

• Ευχαριστημένος με την παράσταση;

Κάθε μέρα την παλεύω πιο μανιασμένα κι όχι μόνο εγώ. Η Ζέτα Μακρυπούλια είναι η πιο εργατική, η πιο έντιμη, η πιο ταπεινή. Ξέρει πού ήρθε και το έκανε με πλήρη αφοσίωση, χωρίς καμιά δεύτερη σκέψη. Για τον Μάκη Παπαδημητρίου τα λόγια είναι περιττά. Δύσκολα ευχαριστιέμαι, όμως έχω πια επιτρέψει στον εαυτό μου την ελευθερία να μπορώ, ώς έναν βαθμό, να μη δίνω λογαριασμό σε κανέναν.

Αναμετρώμαι σε σχέση με αυτό που εγώ ονειρεύομαι κι όχι με εκείνο που ονειρεύονται οι άλλοι. Κι αν κάποιος μου πει «δεν μου άρεσες», θα το ακούσω, θα στενοχωρηθώ, αλλά δεν θα με νοιάξει πολύ, δεν θα μου κοπούν τα φτερά. Κι αυτό το θεωρώ νίκη, το κέρδισα μέσα στα χρόνια. Είναι πολύς κόπος να ανεβαίνεις στη σκηνή και να είσαι υπόλογος απέναντι στον πήχη που εσύ έχεις βάλει.

• Ξέρω πως η πολιτική, τα κόμματα σας αφήνουν εντελώς αδιάφορο.

Γελάω με τα κόμματα, με τον συνδικαλισμό στη δουλειά μας. Ανακοινώνουν στο Εθνικό Θέατρο: «Αύριο απεργούμε». Λέω: «Εντάξει, θα έρθω να υπογράψω για να μην πληρωθώ, αλλά θα πάω να κάνω τη δουλειά μου γιατί το γουστάρω»… Θα μου πει εμένα το ΚΚΕ για εργοδότες; Εγώ δεν δουλεύω για κανένα αφεντικό ή κόμμα αλλά για τον εαυτό μου. Αν χρειαστεί θα ανέβω στη σκηνή και θα παίζω μονολόγους μόνος μου.

Εκείνος που θα μου πει πότε θα παίζω και πότε θα σταματήσω να παίζω, παίρνει τον ρόλο του αφεντικού και με κάνει σκλάβο. «Και ο αγώνας;», θα ισχυριστεί το ΚΚΕ. Αγώνας είναι να εργάζεσαι, αγώνας είναι να μη βαριέσαι, να πηγαίνεις στην πρόβα και να παλεύεις να σηκώνεις τον άλλον από τη βαρεμάρα.

Αν το κάνεις, κανείς δεν θα σε εκμεταλλευτεί, στην τελική αυτό το ίδιο το σύστημα θα σε χρειάζεται. Προτιμώ να είμαι συνεχώς σε ρήξη με τον εαυτό μου, να αισθάνομαι δημιουργικός, άρα να βρίσκομαι πάνω από το σύστημα. Δεν λέω πως είναι εύκολο. Με κόπο προσπαθώ να μην ψεύδομαι στον εαυτό μου, να μην προδίδω αυτά που πιστεύω έτσι όπως διαμορφώνουν τη ζωή μας. Υπάρχω μόνο μέσα από τη δουλειά μου. Δεν πάω σε τραπεζώματα, σε μπαρ, σε πάρτι.

• Το έχετε πληρώσει;

Προφανώς. Αλλά και τι έγινε; Δεν με νοιάζει, αντίθετα χαίρομαι. Δουλεύω, μπορώ να επιλέγω. Λέω και είκοσι «όχι» μέσα στον χρόνο… Κι είμαι περήφανος για τα «όχι» μου. Γιατί στην πρόταση του άλλου υφέρπει κι ένα είδος εκδούλευσης, ότι, τάχα, σου δίνει δουλειά. Κι αυτό το καταλαβαίνεις από τον θυμό του όταν αρνείσαι…

INFO: «Δον Ζουάν» του Μολιέρου. Σκηνοθεσία: Θέμης Μουμουλίδης. Μετάφραση: Παναγιώτα Πανταζή. Σκηνικό: Παναγιώτα Κοκορού. Μουσική: Νίκος Πλατύραχος. Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος. Κινησιολογία: Σεσίλ Μικρούτσικου. Παίζουν: Νίκος Κουρής, Ζέτα Μακρυπούλια, Μάκης Παπαδημητρίου, Δημήτρης Καραμπέτσης, Ηρώ Μπέζου, Μιχάλης Τιτόπουλος, Ιωάννης Καπελέρης, Ελίζα Σκολίδη. Παραστάσεις: Αμφιθέατρο Σίβηρης Κασσάνδρα (11/8), Αμφιθέατρο Νέων Μουδανιών (12/8), Αρχαίο Θέατρο Δίου (13/8) κ.α.

ΘΕΑΤΡΟ
«Κανείς δεν μένει ίδιος μετά την Τρικυμία»
Η θεατρική ομάδα Ρόδα παρουσιάζει την «Τρικυμία» του Σέξπιρ σκηνοθεσία Μαρίας Περετζή την 1η Σεπτεμβρίου στο θέατρο Βράχων του Δήμου Βύρωνα και στις 20 Σεπτεμβρίου στο θέατρο «Δημήτρης Κιντής» στην Ηλιούπολη....
«Κανείς δεν μένει ίδιος μετά την Τρικυμία»
ΘΕΑΤΡΟ
Συνεχίζεται η αντιπαράθεση για τις «Μαριονέτες»
Δύο επιστολές απαντούν στην επιστολή της προέδρου και διευθύνουσας συμβούλου της Νέας Σκηνής, Ειρήνης Λεβίδη, που δημοσιεύτηκε προ ημερών στην «Εφημερίδα των Συντακτών». «Ρίσκαρε την εργασία μας», λένε οι...
Συνεχίζεται η αντιπαράθεση για τις «Μαριονέτες»
ΘΕΑΤΡΟ
Ο Βελουχιώτης στη σκηνή
Ο «Αρης» είναι ένα ακόμα έργο της Σοφίας Αδαμίδου που αντλεί το θέμα του από την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης. Παίχτηκε με επιτυχία τον χειμώνα σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμπίκη και τώρα ξεκινά νέο κύκλο...
Ο Βελουχιώτης στη σκηνή
ΘΕΑΤΡΟ
«Θα προσφύγουμε στη Δικαιοσύνη»
Τι συνέβη με την παράσταση «Μαριονέτες» του Ινγκμαρ Μπέργκμαν που επρόκειτο να ανεβεί τον ερχόμενο Οκτώβριο στο ιστορικό θέατρο; Τι ακριβώς χρεώνουν οι συντελεστές της παραγωγής στην Ειρήνη Λεβίδη που...
«Θα προσφύγουμε στη Δικαιοσύνη»
ΘΕΑΤΡΟ
Το Εθνικό πάει Αττικα
Το Εθνικό πάει παντού και διά της επικοινωνίας... Μέχρι τώρα βλέπαμε διαφημίσεις του προγράμματος του Εθνικού Θεάτρου στο μετρό, στο αεροδρόμιο, στους σταθμούς του μετρό, του ηλεκτρικού, του τραμ. Τώρα...
Το Εθνικό πάει Αττικα
ΘΕΑΤΡΟ
«Οι τραγωδίες διαταράσσουν κεκτημένα»
Η παράσταση «Οιδίπους», παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, που σκηνοθετεί ο Σταύρος Τσακίρης και κάνει απόψε πρεμιέρα στο Ρωμαϊκό Ωδείο της πόλης, εξιστορεί έναν από τους αρχαιότερους μύθους, αυτόν των Λαβδακιδών ●...
«Οι τραγωδίες διαταράσσουν κεκτημένα»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας