Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Προμηθέας: ο έκπτωτος θεός που κρύβεται στις μεγαλουπόλεις

Σταύρος Τσακίρης, Κάθριν Χάντερ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Προμηθέας: ο έκπτωτος θεός που κρύβεται στις μεγαλουπόλεις

  • A-
  • A+
Μια διεθνούς φήμης ηθοποιός ελληνικής καταγωγής, βραβευμένη με «Λόρενς Ολίβιε», ερμηνεύει τον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου ύστερα από πρόταση του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Από τις εξέχουσες εκπροσώπους του βρετανικού θεάτρου, έχοντας στο βιογραφικό της σπουδαίους σεξπιρικούς ρόλους, παίζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στην ελληνική γλώσσα και μάλιστα αρχαίο δράμα στην Επίδαυρο.

Στον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου δεν υπάρχουν ήρωες, θνητοί. Τα πρόσωπα που συγκρούονται μέσα στο άγριο παγωμένο τοπίο του Καυκάσου όπου δεσπόζει ένας κόκκινος στύλος με καρφωμένο πάνω του τον Προμηθέα είναι θεότητες, αθάνατοι.

Ο σκηνοθέτης είδε τον μυθικό ήρωα ως αποσυνάγωγο της σημερινής κοινωνίας, έναν εξόριστο μέσα στην ερημιά των μεγαλουπόλεων. Εναν δεσμώτη που περιμένει τον άνθρωπο για να λυτρωθεί από το παράλογο της ύπαρξης.

Ο Σταύρος Τσακίρης σκηνοθετεί  Κάθριν Χάντερ

«Ηταν σύνηθες οι τραγικοί να αντλούν θέματα όχι μόνο από τους γνωστούς μύθους των Ατρειδών και των Λαβδακιδών αλλά και από την ποιητική παράδοση για τη δημιουργία του κόσμου ή τους αγώνες των θεών» λέει ο Σταύρος Τσακίρης. «Παρόμοιας θεματογραφίας σώθηκε μόνο ο Προμηθέας, μέρος, μάλλον, μιας τριλογίας.

Από τα άλλα δύο έργα σώζονται μόνο κάποια σπαράγματα και μοιάζουν να έχουν άλλη κατεύθυνση. Θα αποτελούσε ερμηνευτική πλάνη αν δίναμε στους ρόλους μια ιδιαιτερότητα σκηνικής συμπεριφοράς στοχεύοντας στην αναπαράσταση του θείου. Θα απομάκρυνε τον θεατή από την ουσία του κειμένου. Το έργο δεν διαφοροποιείται ως προς τα άλλα έργα του Αισχύλου σε ό,τι αφορά τη φόρμα γιατί αλλιώς δεν θα εντασσόταν στις τραγωδίες -καθώς η φόρμα κατατάσσει σε θεατρικό είδος κι όχι το περιεχόμενο. Αλλά ούτε στο γλωσσικό-ποιητικό εργαστήρι του ποιητή υπάρχει διαφοροποίηση.

Υψηλό και σφριγηλό. Δηλώνω μέγας θαυμαστής της τέχνης του Αισχύλου. Γι’ αυτό και είναι το πέμπτο μου εγχείρημα σε τρία έργα του. Δεν θα έλεγα το κείμενο θεολογικό αλλά οντολογικό, αφού κατ’ ουσίαν, πέρα από την ιδιότητα των ηρώων, πραγματεύεται τις ιδιότητες του ανθρώπινου όντος και την εξάρτησή του από τον φόβο του Θεού.

Και κατ’ επέκταση την αδυναμία του ανθρώπου μπρος στον θάνατο σαν ανώτατη έκφραση παρουσίας του θείου. Στην παράστασή μας δεν υπάρχει κανένας συμβολισμός, δεν αντιμετωπίζουμε το έργο ως κρυπτικό, παραβολή ή αλληγορία. Πρόκειται για μια ανάγνωση του παρόντος χρόνου μέσα από ένα μυθολογικό περιβάλλον».

• Είναι παράξενο να ακούμε, να βλέπουμε προσωποποιημένες έννοιες όπως Κράτος, Βία.

Μια αγγλική μετάφραση με βοήθησε να καταλάβω ότι ο Κράτος ήταν επίθετο κι όχι ουσιαστικό. Δηλαδή ο Αισχύλος δεν εννοεί την έννοια του κράτους αλλά κάποιον «Κραταιό», δηλαδή ισχυρό. Είναι λοιπόν ένας ρόλος χωρίς όνομα που του έχει δοθεί εξουσία ως εντολοδόχος με μόνο προσόν του τη βαθιά υποταγή στη νέα εξουσία που σε όλη την τραγωδία μένει αόρατη.

Νικήτας Τσακίρογλου, Αλ. Μπουρδούμης, Δημήτρης Πιατάς, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Κάθριν Χάντερ

Αυτός διαχειρίζεται με υπερβολή τον ρόλο του απέναντι στους παλιούς θεούς, ακόμη και στον Ηφαιστο που είναι ο άμεσα θιγόμενος από την πράξη του Προμηθέα. Δηλαδή ένας ακόμη τζουτζές της νέας εξουσίας. Αυτό από μόνο του τον δείχνει γελοίο.

Ο ρόλος της Βίας, που είναι βουβός, σαφώς ανήκει στην κατηγορία των «δορυφόρων» ρόλων όπως τους αποκαλούσαν και που συχνά χρησιμοποιεί ο Αισχύλος στις τραγωδίες του. Κάτι που ενισχύει την άποψη ότι ίσως να μην ερμηνευόταν από ηθοποιό αλλά από μια ομάδα. Ο Ενας έχει το βάρος ενός συμβολισμού αλλά οι πολλοί μπορούν να αποτελούν έναν δεύτερο Χορό που με αυτόν τον τρόπο κάνει πιο φανερή τη φύση του νέου θεϊκού καθεστώτος και τον τρόμο που έχει επιβάλει. Εμείς επιλέξαμε αυτήν τη δεύτερη λύση.

• Ποιος είναι ο Προμηθέας Δεσμώτης, αυτός ο θεός που παίρνει το μέρος των θνητών;

Κατά το κείμενο, ο θεός Δίας, απογοητευμένος από το ατελές ον που δημιούργησε, τον Ανθρωπο, αποφασίζει να το εξοντώσει και να δημιουργήσει ένα νέο. Παρόμοιο εδάφιο υπάρχει και στην Παλαιά Διαθήκη αλλά και σε άλλες μυθολογίες. Σε μια τέτοια κρίσιμη στιγμή επεμβαίνει ο Προμηθέας και σώζει το ανθρώπινο γένος δίνοντάς του τη μόνη υπεράνθρωπη ιδιότητα, να ελέγχει τη φωτιά και να τη χρησιμοποιεί.

Ετσι αποκτά μνήμη, άρα γνώση και δημιουργικότητα. Μέσα από τον διαρκή αγώνα για επιβίωση οι άνθρωποι κατορθώνουν να σωθούν. Αυτό δεν είναι παραμύθι ούτε συμβολισμός. Συνεχίζει να επιβιώνει ακόμη και σήμερα μέσα από την πρόοδο στην επιστήμη αλλά και εξαιτίας της ανεξάντλητης επιθυμίας για ένα καλύτερο αύριο. Ο Προμηθέας τιμωρήθηκε γι’ αυτήν την ελπίδα που έδωσε στον άνθρωπο, ακόμη κι αν είναι κούφια, μια και ο θάνατος έρχεται πάντα να βάλει ένα τέρμα στον βίο.

Η ανθρωπότητα εξελίσσεται. Κι όσο εξελίσσεται κλέβει μέρες από τον δημιουργό, που καραδοκεί να τον τιμωρήσει. Ο Προμηθέας υπήρξε και παραμένει ο έκπτωτος θεός που κρύβεται μέσα στις μεγαλουπόλεις. Θα λυθεί όταν λυθούμε.

• Παρακολουθούμε από τον δεσμώτη μια συνεχή καταγγελία της μόνης τυραννικής εξουσίας. Ο Προμηθέας αναφέρεται στο τέλος και αυτής της εξουσίας (της τρίτης κατά σειρά), όπως παραγγέλνει στον Δία μέσω του Ερμή.

Θα ήταν μεγάλο λάθος και θα έδειχνε ρηχή τη σκηνοθετική ανάγνωση αν ο Προμηθέας παρουσιαζόταν να είναι μόνος ενάντιος σε κάθε μορφή γήινης εξουσίας, όσο ωραία κι αν ακούγεται αυτό… Τότε θα ήταν μια ανθρώπινη υπόθεση κι έτσι θα υπήρχε η πιθανότητα της λύσης. Ολες οι εξουσίες πέφτουν και τις διαδέχονται άλλες, έστω και μέσω της φαντασίας που δίνει η τέχνη του θεάτρου. Ο Προμηθέας παραμένει αιώνες δεσμώτης μέχρι και σήμερα. Περιμένει τον λυτρωτή του.

Ο αληθινός εχθρός είναι ο φόβος που εγκαταστάθηκε μέσα μας. Αυτός μας κρατά υποτακτικούς σε μια αόρατη εξουσία που γεννά και κάθε γήινη εξουσία. Γι’ αυτό τον ονομάσαμε Αόρατο Αγνωστο. Αυτός μας συντηρεί στην αμάθεια. Αυτός μας οδηγεί να ζούμε στη δυσπιστία απέναντι στους συνανθρώπους και να γεμίζουμε τον νου μας με προκαταλήψεις.

Αυτός μας στερεί να απολαμβάνουμε την ομορφιά της ζωής. Η φοβερή εικόνα του τιμωρού θεού είναι που μας κρατά στο σκοτάδι. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει στ’ αλήθεια ένας τέτοιος θεός. Αυτός είναι ο δημιουργημένος θεός που έπλασαν και σκόρπισαν ανάμεσά μας τα ιερατεία.

• Ποια είναι η σκηνοθετική και αισθητική προσέγγιση του έργου; Πού επιλέγετε να πέσει το κέντρο βάρους;

Το αφήγημα του Προμηθέα αντιμετωπίζεται στην παράστασή μας σαν ένας παλιός λαϊκός μύθος γεμάτος αναπάντεχες συναντήσεις ανθρώπων, θεών, φυσικών στοιχείων με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, πτηνών που μιλούν.

Ατμόσφαιρα μυστηρίου, κρυμμένα μυστικά, ψίθυροι ακατανόητοι διαδέχονται τις κραυγές απόγνωσης. Υπάρχουν επίσης πολλά βιβλία απ’ όπου ο Χορός διαβάζει το μυστικό της ζωής του Προμηθέα, που ωστόσο συχνά ζωντανεύουν και τα βλέπουμε να πετάνε ή να γίνονται θάλασσα, λιβάδια.

Η θάλασσα μεταφέρεται στα βουνά και κήποι φυτρώνουν στην έρημο. Ενας κόσμος παραίσθησης που αποκαλύπτει την τρυφερότητα των ανθρώπων όταν κοιτάζουν το σύμπαν, την ερημία που νιώθουν όταν δεν έχουν έναν φίλο και την απελπισία που τους κατακλύζει όταν αναλογίζονται τον σκληρό βίο σ’ αυτήν την εξορία όπου καταδικάστηκαν να ζουν.

Το διακύβευμα είναι ένα: Τα αστέρια, όσο κι αν είναι μακριά κι η Γη μας τόσο δα μικρή, εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω. Για μένα το πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

• Ποια «φωτιά» πιστεύετε πως έχει ανάγκη σήμερα ο άνθρωπος, τι μπορεί να του χαρίσει ένας αποστάτης «θεός» για να βελτιώσει τη ζωή του;

Το φως που χάρισε τότε ο Προμηθέας συνεχίζει να καίει. Η ανθρώπινη διάνοια, η εργασία για την πρόοδο, η αρμονική συμβίωση με τους ομοίους μας θα «κάψουν» κάθε προκατάληψη και εμμονή, θα εξαλείψουν κάθε πίστη σε όποια αυθεντία. Ενας καινούργιος κόσμος γεννιέται και τίποτα δεν μπορεί να τον σταματήσει γιατί είναι ώριμο τέκνο της ανάγκης, ώριμο τέκνο της οργής.

• Κάθριν Χάντερ. Μια ηθοποιός-μύθος στο ευρωπαϊκό θέατρο, με ειδικότητα στους μεγάλους αντρικούς σεξπιρικούς ρόλους. Πώς τη ζήσατε στις πρόβες;

Θεωρώ μεγάλη εύνοια της τύχης τη συνάντησή μου με την Κάθριν. Οχι μόνο για τη φήμη της ή την τεράστια εμπειρία της ή την αναμφισβήτητη δεινότητά της. Μια σπουδαία καλλιτέχνις που μόνο δέος δημιουργεί σ’ αυτόν που θα τη συναντήσει. Οταν όμως τη συναναστραφεί, ανακαλύπτει έναν σπουδαίο άνθρωπο.

Ο ήχος της φωνής της, το καθησυχαστικό βλέμμα, το άγγιγμά της διαλύουν τον θεατρικό μύθο και αποκαλύπτουν το αληθινό μέγεθος ενός αγωνιζόμενου ανθρώπου που έμαθε να προσφέρει. Η επιλογή για τον Προμηθέα δεν ήταν οι προηγούμενες ερμηνείες της Κάθριν σε αντρικούς ρόλους αλλά η πεποίθηση ότι ο Προμηθέας, ο σκληρά και επίμονα αγωνιστής ενάντια σε θεούς κι ανθρώπους, σε νόμους και μια ζωή με τάξη, δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται από το φύλο ή τα χαρακτηριστικά της όψης, αλλά από το ψυχικό σθένος και την πνευματική διαύγεια.

Η Κάθριν χρόνια τώρα, μέσα από τον τρόπο ζωής αλλά και τις πνευματικές της αναζητήσεις, ήταν έτοιμη για τον ρόλο. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες ορίζονται από τα υλικά τους. Είναι έτοιμοι από πάντα για όποιο βήμα. Μεγάλο ή μικρό. Το μέγεθος το επιβεβαιώνει το αποτέλεσμα όπως καταγράφεται στη μνήμη των πολλών.

ΚΑΘΡΙΝ ΧΑΝΤΕΡ

Το θέατρο, το δώρο της ζωής μου​​​​​​

 

«Είναι μια τεράστια πρόκληση για μένα» λέει η Κάθριν Χάντερ. «Ενα έργο με πολλά επίπεδα. Ο Αισχύλος είναι τόσο σύγχρονος. Περισσότερο από τον Μπέκετ, περισσότερο κι από πολλούς συγγραφείς της εποχής μας. Οι μεγάλες προκλήσεις είχαν πάντα στο επίκεντρο τον άνθρωπο. Κι εδώ ο ποιητής προσπαθεί να απαντήσει σε μεγάλα θέματα της εποχής του που συνδέονταν με το ανθρώπινο ον, τη δύναμη που ασκούν πάνω του η εξουσία, ο πόλεμος, η βία. Θέματα οντολογικά, γι’ αυτό και διαχρονικά.

Ο φυλακισμένος Προμηθέας τιμωρείται με σκληρό τρόπο γιατί υπερασπίστηκε το δίκαιο των ανθρώπων ενάντια στην εξουσία που ήθελε τον αφανισμό τους. Αυτό που πραγματεύεται ο μύθος είναι το πώς σχετιζόμαστε με την εξουσία καθώς διατρέχει τη ζωή μας ως πολιτική, θεολογική και κοινωνιολογική διάσταση.

Οι θεατές, έχοντας ταξιδέψει πολλά χιλιόμετρα για να δουν την παράσταση, θα αναρωτηθούν, θα αναμετρηθούν πάνω στο μείζον ερώτημα που αντιμετωπίζει σήμερα η ανθρωπότητα: Μας αξίζει να σωθούμε ή μας αξίζει η καταστροφή κι όλα να ξεκινήσουν απ’ την αρχή; Η απάντηση του αλυσοδεμένου στον βράχο είναι: “Ναι, ναι, ναι. Μας αξίζει”. Ο Προμηθέας που δεν παραιτείται ποτέ, που λάμπει σαν δαυλός πίστης, ελπίδας, θάρρους, φωνάζει: “Πιστέψτε στον εαυτό σας, αναλάβετε την ευθύνη να συνεχίσετε”».

• Για πρώτη φορά σε ελληνική παράσταση, για πρώτη φορά αρχαίο δράμα, πρώτη φορά στην Επίδαυρο. Στην Ελλάδα, τον τόπο καταγωγής σας.

Η Ελλάδα είναι οι ρίζες μου. Είναι οι γονείς, οι παππούδες, οι πρόγονοί μου. Εχει ένα δικό της ξεχωριστό χρώμα ως χώρα. Η γη, η θάλασσα, οι άνθρωποι με το πάθος, την αγωνιστικότητά τους να παλεύουν για την ομορφιά. Η καλλιτεχνική κοινότητα είναι ίδια παντού.

Οι ηθοποιοί είμαστε μια φυλή, γνωριζόμαστε. Με παρόμοιες ελπίδες, μοιραζόμαστε από κοινού δυσκολίες, χαρές, αστεία. Βρεθήκαμε αμέσως σαν οικογένεια. Με έμπειρους ηθοποιούς όπως τον Νικήτα Τσακίρογλου, τον Δημήτρη Πιατά, αλλά και νέα παιδιά. Ηταν τιμή για μένα να δουλεύω μαζί τους. Αισθάνθηκα ότι βρέθηκα στην πατρίδα, στο σπίτι μου. Το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου είναι μυθικός χώρος.

Και όχι εξαιτίας της φήμης του. Πηγαίνοντας εκεί, είτε είσαι καλλιτέχνης είτε απλός επισκέπτης, θεατής, αντιλαμβάνεσαι πως κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει, αφουγκράζεσαι μια άλλη ατμόσφαιρα. Εχω δουλέψει σε πολλά θέατρα στον κόσμο αλλά αυτό είναι πραγματικά ξεχωριστό. Είναι χώρος πέρα από κάθε άλλη θεατρική εμπειρία μου. Στην αρχαιότητα πήγαιναν εκεί για να θεραπεύσουν το σώμα τους, το θέατρο αποτελούσε μέρος της ίασης. Αυτό το βρίσκω τόσο συγκινητικό, τόσο καίριο. Μόλις ολοκληρώσαμε μια παράσταση με τον Πίτερ Μπρουκ με τίτλο «Why?». Γιατί κάνουμε θέατρο;

Οι Ελληνες θα απαντούσαν κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας, γιατί μας θεραπεύει. Ολοι μαζί επιχειρούμε ένα ταξίδι, θέτουμε ερωτήματα, προσπαθούμε να διηγηθούμε μια ιστορία, όπως τώρα στην αρχαία ορχήστρα. Ετσι γίνεται στην υψηλή τέχνη του θεάτρου - μια μεγάλη ευθύνη για τους καλλιτέχνες και λίγο τρομακτική θα έλεγα. Ομως συνεχίζουμε μαζί, αυτό το «together» είναι το σημαντικό.

• Και η γλώσσα; Δεν σας δυσκόλεψε;

Η γλώσσα ήταν πράγματι μια δυσκολία για μένα, ένα τεράστιο βουνό. Ενώ έρχομαι στην Ελλάδα για διακοπές, τα ελληνικά μου δεν είναι καλά, δεν μπορώ να διαβάσω. Πρέπει να πω χίλια ευχαριστώ στον Σταύρο Τσακίρη για την υπομονή που έδειξε. Εργαστήκαμε μαζί πάνω σ’ ένα αντικειμενικά δύσκολο κείμενο, ο Αισχύλος απαιτεί γνώση, επιμονή στους στίχους. Οταν μου έλεγε «έχεις έναν αγγλικό ρυθμό, δεν ακούγεσαι καλά», εγώ τρελαινόμουν αλλά είχε δίκιο.

• Εχετε υπηρετήσει ένα σπουδαίο ρεπερτόριο, παίξατε μεγάλους σεξπιρικούς ρόλους -αρκετούς αντρικούς μάλιστα-, κερδίσατε βραβεία. Τι γεύση αφήνει στη ζωή η επιτυχία;

Λέω στον εαυτό μου ότι η διαδρομή στο θέατρο ήταν για μένα ένα δώρο. Ακόμα και με τις δυσκολίες της δουλειάς. Ακόμα και μετά από 30 χρόνια, λέω: «Τι δώρο!». Κάνουμε πρόβες εδώ στου Παπάγου και χαμογελώντας μέσα από την καρδιά μου, ξεκινάω πάλι: «Γεια σου, Πέγκυ, γεια σου, Νίκο. Πάμε». Αυτό το «πάμε» είναι η δουλειά μας, η ίδια η χαρά μας.

• Τελικά, υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να παίξει η Κάθριν Χάντερ;

Πολλά, φαντάζομαι… Δεν επιδιώκω να κάνω τα πάντα. Ο,τι επιλέγω θέλω να συνδέεται με τον ρόλο. Ο Μαρκ Ράιλανς είχε σκεφτεί έναν θίασο μόνο με γυναίκες και μου είχε προτείνει να παίξω τον Οθέλο ή τον Ριχάρδο τον Γ’. Δεν θα έκανα τον Οθέλο -πιστεύω πως σωστό είναι να παιχτεί από Αφρικανή ηθοποιό. Ομως τον Ριχάρδο, ναι, μ’ αυτόν με συνδέουν περισσότερα κοινά στοιχεία. Θα ήθελα μετά από 20 χρόνια να κάνω ξανά τον «Βασιλιά Λιρ». Το θεωρώ ένα από τα σπουδαιότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας.


INFO: Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου, 9 και 10 Αυγούστου. Σκηνοθεσία - δραματουργική επεξεργασία: Σταύρος Τσακίρης. Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης. Σκηνική εγκατάσταση: Κώστας Βαρώτσος. Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ. Κίνηση: Mαρτσέλο Μάνι. Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης. Παίζουν: Κάθριν Χάντερ, Νικήτας Τσακίρογλου, Δημήτρης Πιατάς, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Γεράσιμος Γεννατάς, Περικλής Βασιλόπουλος, Ηλιάνα Μαυρομάτη, Αντιγόνη Φρυδά, Κώστας Νικούλι, Εφη Κιτσαντά, Μπέτυ Αποστόλου, Δημήτρης Παγώνης, Περικλής Σκορδίλης, Νίκος Μπακάλης, Αντώνης Βλάσσης.

ΘΕΑΤΡΟ
Η απόγνωση είναι η πρώτη ύλη κάθε ξεσηκωμού
Ο Σάββας Στρούμπος είναι σκηνοθέτης που στοχεύει στον πυρήνα των κειμένων με τα οποία καταπιάνεται αναδεικνύοντας την καθολική πολιτική τους διάσταση με την πιο διαλεκτική, καίρια, σημασία, ακόμα περισσότερο...
Η απόγνωση είναι η πρώτη ύλη κάθε ξεσηκωμού
ΘΕΑΤΡΟ
Ηλέκτρα που γεννά πολέμους
Την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή παρουσιάζει το Εθνικό Θέατρο την Παρασκευή και το Σάββατο στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου, στην πρώτη του δουλειά στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.
Ηλέκτρα που γεννά πολέμους
ΘΕΑΤΡΟ
«Η χώρα σου είσαι εσύ ο ίδιος»
Μια «Αντιγόνη» που σχεδιάστηκε έτσι ώστε ο τόπος και οι άνθρωποί του να παίζουν τον βασικό ρόλο στον τρόπο προσέγγισής της θα δούμε στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ντέλλα. Μας μιλά ο...
«Η χώρα σου είσαι εσύ ο ίδιος»
ΘΕΑΤΡΟ
«Κοντά στους αισχρούς τα αισχρά μαθαίνεις»
Η ηθοποιός που έχει δοκιμάσει επανειλημμένα τις δυνάμεις της στο αρχαίο δράμα δίπλα σε σπουδαίους σκηνοθέτες που πάλευαν εμμονικά με τα κείμενα, όπως ο Ανατόλι Βασίλιεφ και ο Λευτέρης Βογιατζής, πρωταγωνιστεί...
«Κοντά στους αισχρούς τα αισχρά μαθαίνεις»
ΘΕΑΤΡΟ
«Μήδεια είναι η ίδια η φύση»
Ο λόγος ξανά για τη Μήδεια. Τώρα η ιστορία έρχεται στη σκηνή όχι μέσω του Ευριπίδη αλλά μέσα από μύθους που προϋπήρχαν του ποιητή. Με τίτλο «Μήδεια∙ μηδέν στο κόκκινο» το καινούργιο έργο της Σοφίας...
«Μήδεια είναι η ίδια η φύση»
ΘΕΑΤΡΟ
«Το στοίχημα είναι να κρατήσουμε την ελπίδα»
«Στην τραγωδία παλεύεις με το αδιανόητο», τονίζει η γοητευτική, ταλαντούχα ηθοποιός Μαρία Ναυπλιώτου. Ερμηνεύει τη Μήδεια του Ευριπίδη στην ποιητική μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά και σε σκηνοθεσία της...
«Το στοίχημα είναι να κρατήσουμε την ελπίδα»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας