Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Κάποτε οι διανοούμενοι έσπαγαν αυγά»

Αλέξης Σταμάτης

ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Κάποτε οι διανοούμενοι έσπαγαν αυγά»

  • A-
  • A+
Το όγδοο θεατρικό έργο του με τίτλο «Μελίσσια» μόλις ανέβηκε στη «Σκηνή Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου με πρωταγωνίστρια τη μητέρα του, Μπέτυ Αρβανίτη. Πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας αλλά και υποψήφιος με τον Κώστα Μπακογιάννη για τον Δήμο της Αθήνας, μια πόλη όπου ζει και αγαπάει εδώ και πολλά χρόνια.

Η κατάκοιτη ηλικιωμένη Αγάπη γράφει την αυτοβιογραφία της, ένα διακειμενικό έργο, αφού, μέσα σε αυτό, εκτός από την πραγματικότητα, υπάρχουν εγκατεσπαρμένα στοιχεία μυθοπλασίας αλλά και επινοημένες ιστορίες που προκύπτουν από τα χειρόγραφα των βιβλίων της. Μια μέρα υποδέχεται στο νεοκλασικό σπίτι της στα Μελίσσια τους πιο κοντινούς της ανθρώπους: την κόρη της με τον σύζυγό της, τον γιο της και μια νεαρή κοπέλα που, όταν αποκαλύπτει την ταυτότητά της, αλλάζει τα δεδομένα της οικογενειακής συνεύρεσης.

Η Μπέτυ Αρβανίτη –μετά την αποχώρηση της Λήδας Πρωτοψάλτη για λόγους υγείας– ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο «Μελίσσια» του γιου της Αλέξη Σταμάτη, που χτες έκανε πρεμιέρα στη «Σκηνή Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη. Ο Αλέξης Σταμάτης, αρχιτέκτονας, πεζογράφος, ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και υποψήφιος με τον Κώστα Μπακογιάννη για τον Δήμο της Αθήνας στις προσεχείς εκλογές, μας μιλάει για το θέατρο, την πολιτική και τα σχέδιά του για την Αθήνα, μια πόλη που αγαπάει.

Κώστας Βασαρδάνης, Μπέτυ Αρβανίτη, Μαρία Κεχαγιόγλου

«Ο Γιώργος Παλούμπης είναι δεξιοτέχνης σκηνοθέτης στο ρεαλιστικό θέατρο, μου άρεσε πολύ η δουλειά του στο “Εθνική Ελληνορώσων”», μας λέει. «Κι εδώ έχουμε μια ενδιαφέρουσα “αντίφαση”, καθώς το έργο παρουσιάζει κι έναν ιδιαίτερο, μεταφυσικό χαρακτήρα. Πιστεύω πως ένα κείμενο ελαφρώς ανυψωμένο από την πραγματικότητα η ρεαλιστική γραφή το κάνει πιο πιστευτό από ό,τι αν το είχες φορτώσει δραματουργικά και αισθητικά. Το πιο φρικιαστικό έργο που έχω δει είναι του Χάνεκε χωρίς μια σταγόνα αίμα, όλες οι σκηνές φόνων ήταν off.

»Το “Μελίσσια” έχει μια ιστορία. Γράφτηκε ως θεατρικό και μετά, βασισμένος σ’ αυτό, έγραψα ένα μυθιστόρημα που εμπεριέχει όλες τις λέξεις του θεατρικού, λειτουργεί δηλαδή ως “κάτω” κείμενο με πληροφορίες για τους χαρακτήρες. Θα μπορούσε να λειτουργήσει επικουρικά στις πρόβες, όμως, καθώς μιλάμε για θέατρο, δεν χρησιμοποιήθηκε ώστε να μην εγκλωβιστεί σκηνοθετικά στη μία ερμηνεία του μυθιστοριογράφου».

• Μια μητέρα πρωταρχική φιγούρα, μια βασίλισσα μέλισσα η ηρωίδα που ερμηνεύει η μητέρα σας…

Εκείνη έχει «τρυπώσει» σε άλλα έργα μου με περισσότερο ευθείες αναφορές. Είναι κάπως περίεργη η αίσθηση της συνεργασίας μας. Ομως χρόνια τώρα μάθαμε να συζητάμε για τα δικά μου, για τα δικά της, μεγαλώσαμε μαζί. Εχω παρακολουθήσει την πορεία του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας από την ίδρυσή του, τις πρόβες – και μόνο του Βολανάκη υπήρξαν για μένα μεγάλο σχολείο. Η μητέρα μου, αν και πολύ κουρασμένη από τον «Γυάλινο Κόσμο», το κάνει με χαρά. Οι ηθοποιοί έχουν συνεργαστεί κι άλλες φορές μεταξύ τους στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας. Και είναι μοναδικής χημείας η συνάντηση της Μπέτυς Αρβανίτη με τον Νίκο Χατζόπουλο ξανά στη σκηνή.

• Οι σπουδές σας στην Αρχιτεκτονική, η δομική γνώση των πραγμάτων, σας βοήθησαν στην «αρχιτεκτονική» των κειμένων;

Ως επιστήμη είναι πάντα παρούσα στο μυαλό μου, δεν την ακολούθησα γιατί με απώθησε στην πράξη η γραφειοκρατία του επαγγέλματος. Η αρχιτεκτονική λειτουργεί εγγενώς μέσα μου, βοηθάει στην επιμέλεια ενός χαοτικού υλικού όπως είναι η καθημερινότητα και ό,τι επινοούμε από αυτήν. Μου επιτρέπει να έχω τον τρόπο δόμησης του έργου, έτσι μάλιστα ώστε να μη διακρίνονται οι «ραφές», οι «ενώσεις». Οπως σ’ ένα απαστράπτον κτίριο δεν είναι ορατοί οι σωλήνες, η άμμος, όλα τα πρωτογενή υλικά της κατασκευής του. Μια τυπωμένη ιστορία με αρχή, μέση, τέλος, κρύβει συγκυρίες, πένθος, αντιφατικά συναισθήματα του δημιουργού, πρωτεϊκά υλικά που πρέπει να ισορροπούν στο προτσές της παραγωγής, αλλιώς χάνεσαι.

• Γράφετε λογοτεχνία αλλά και θέατρο. Πώς είναι η μετάβαση από το ένα είδος στο άλλο;

Ασχολήθηκα αργά με τη συγγραφή του θεάτρου – το θεωρώ τη δυσκολότερη από όλες τις τέχνες. Είναι ζωντανό και θνησιγενές, απόλυτα πυκνό, κάθε λέξη πρέπει να προχωράει είτε την πλοκή είτε τον χαρακτήρα. Δεν έχεις τις πολυτέλειες του πεζού λόγου, χρειάζεται οικονομία, αυστηρότητα. Μεγαλώνοντας δεν με ενδιαφέρει ο μεταμοντερνικός αχταρμάς, το αυτιστικό, κουραστικό κείμενο. Ωραία η αποδόμηση, αρκεί να έχει προηγηθεί η δόμηση. Πρώτα χτίζεις και μετά γκρεμίζεις. Αν δεν κατέχεις τη γνώση, την αριστοτελική δομή ενός πράγματος, πώς ακουμπάς τον Σέξπιρ για παράδειγμα; Το θέμα είναι να ξεδιπλώνεις μια ιστορία. Με ήρωα τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας μπορείς να διηγηθείς εκπληκτικά πράγματα.

• Ποιος είναι λοιπόν ο μέσος Ελληνας;

Ο οδηγός ταξί; Αυτός που αναδεικνύει το Facebook; Ποιοι είναι αυτοί που πηγαίνουν στα θέατρα, στις εκδηλώσεις; Η παγκοσμιοποίηση μας έχει ομαδοποιήσει πλέον όχι σε μια τάξη αλλά σ’ έναν πολτό, που ωστόσο είναι επιβιωτικός. Τα πράγματα μπερδεύονται περισσότερο εξαιτίας της τεχνολογίας η οποία γεννά τα θέματα απομυθοποιώντας όλα εκείνα που, έστω με τους παλιούς τρόπους, συνείχαν την κοινωνία. Το μοντάζ της καθημερινής ζωής είναι καταιγιστικό! Βιώνουμε τον χρόνο εντελώς διαφορετικά από ό,τι πριν από 20 χρόνια. Οι δικές μας γενιές ήταν τυχερές. Ποιος νέος θα δει σήμερα μια ταινία του Ταρκόφσκι ή του Ντράγερ; Εχουμε απολαύσει τον ελεύθερο χρόνο, έχουμε διαβάσει πολύ, έχουμε ψαχτεί ιδεολογικά.

• Λέτε σε μερικά χρόνια να καταργηθούν τα μολύβια, το χαρτί…

Στην Φινλανδία καταργήθηκαν τα βιβλία στα σχολεία. Τα παιδιά πηγαίνουν με λάπτοπ. Στην καθημερινότητα, στην τέχνη, στην πολιτική, πάμε πλέον στο storytelling, τις γρήγορες αφηγήσεις. Βλέπεις πόσο γρήγορα αλλάζει η ατζέντα. Μέσα σε δύο 24ωρα εισπράξαμε όλα τα περί της Νοτρ Νταμ και προχωρήσαμε στο επόμενο. Πριν από μερικά χρόνια το θέμα θα κρατιόταν στην επικαιρότητα για μήνες ή χρόνια. Δεν κάθεται το γεγονός, το πετάει αμέσως το καινούργιο που διασπείρεται άμεσα. Ολοι θέλουν να υπηρετήσουν, να παραγάγουν, να δημιουργούν διαρκώς. Φοβόμαστε να αποσυρθούμε, τρέμουμε μήπως περάσει μέρα και δεν έχουμε αφήσει επάνω της το ίχνος μας.

• Τα μέσα μαζικής δικτύωσης προσφέρουν έδαφος για κάθε ποιότητας ίχνος…

Πρέπει να γράψεις τι κάνεις, πώς νιώθεις, τι σκέφτεσαι, γνώμη, κριτική, αλλιώς δεν υπάρχεις. Κι ας σε βρίζουν από κάτω… Ολο αυτό δεν είναι αναστρέψιμο. Μας αρέσει ή όχι, θεωρείται πρόοδος παρά τις παρενέργειες. Κι όταν ανακαλύφθηκε το αυτοκίνητο, υπήρχαν ατυχήματα με νεκρούς, αλλά δεν σταμάτησε η παραγωγή τους. Μπορείς να δεις τα πάντα. Αν μπεις σε κάποιο σάιτ, ανιχνεύεις θέματα για 25 μυθιστορήματα.

• Η ηδονή της κλειδαρότρυπας;

Τα λέει ο Ντεμπόρ στην «Κοινωνία του θεάματος». Ολοι πια αναγνωρίζουμε τη θεατρικότητα στο αφήγημα των πολιτικών με την έννοια του στημένου παιχνιδιού. Κι αυτή την πληροφορία, τη γνώση, δεν την είχε ο οπαδός του Κωνσταντίνου Καραμανλή ή του Ανδρέα Παπανδρέου. Το πρώτο μέλημα των πολιτικών, είτε έχουν σπουδάσει στο Χάρβαρντ είτε όχι, δεν είναι να εκλεγούν αλλά το πώς θα επανεκλεγούν… Ολη η θητεία διακυβέρνησης είναι μια προετοιμασία για την κατάκτηση της επόμενης. Σήμερα ο πολίτης μπαίνει στην κουζίνα της πολιτικής, βλέπει, μυρίζει. Γνωρίζουμε επίσης ότι είναι μια παράσταση interactive.

Παίζουμε κι εμείς κι ας ξέρουμε πως χάνουμε… Σχολιάζουμε τις κινήσεις τους, ποιος είναι παίκτης, ποιος την έφερε στον άλλον, ποιος κερδίζει εντυπώσεις. Ξέρουμε πως πρόκειται για σχεδιασμένους τσακωμούς, ίσως προσυνεννοούνται για το πότε, πώς θα τους παίξουν… Σε μερικά χρόνια ίσως να παρακολουθούμε online τι γίνεται στο γραφείο, στο σπίτι του πρωθυπουργού. Ολα αποκωδικοποιούνται. Κι ό,τι αποκαλύπτεται χάνει την έλξη, τη γοητεία, το μυστήριό του. Με τα εργαλεία της τεχνολογίας να τελειοποιούνται, να δούμε πώς θα διαμορφωθεί η κοινωνία του μεταθεάματος. Τώρα που έχουν απομυθοποιηθεί κάθε είδους -ισμοί, προσδιορισμοί όπως προοδευτικός, πνευματικός κ.λπ. είναι κενοί νοήματος.

• Τι απομένει;

Πράξεις νομίζω. Η εμπειρία των παλιών και η τεχνογνωσία των νέων μπορούν να συμπράξουν. Ηταν ενδιαφέρουσα η διαδρομή της γενιάς μου, η επικοινωνία, η αλληλεπίδραση με τον ιδεολογικό χώρο της Αριστεράς. Μια μυθολογία που σήμερα βάλλεται, τότε, ναι, λειτουργούσε γόνιμα, σ’ εμένα τουλάχιστον. Δεν ήταν μόνο τα οράματα που κινητοποιούσαν αλλά και η ανάγκη για αλλαγή, για πρόοδο στις τέχνες, στον τρόπο ζωής, το ροκ, οι καταραμένοι ποιητές, ο κόσμος του ποτού που με ταλαιπώρησε, τον πλήρωσα στο πετσί μου. Ωστόσο, δεν παίρνω τίποτα πίσω.

• Ούτε την εποχή του αλκοολισμού;

Οπως λέγαμε με τον Μπουτάρη, πάλι την ίδια διαδρομή θα κάναμε. Πρόκειται για επιλογές που, μ’ έναν τρόπο, οδήγησαν κάπου. Αν δεν μου συνέβαιναν κάποια πράγματα, ποιος θα ήμουν; Ισως ένα μέτριος, μάλλον κακός, αρχιτέκτονας.

Η πραγματικότητα δεν μου ήταν ποτέ αρκετή. Θα έκανα λοιπόν τα ίδια, σαν μια αιώνια επιστροφή: θα έπινα, θα το έκοβα, θα παντρευόμουν την ίδια γυναίκα, θα γινόμουν πατέρας. Πάντα έβλεπα δίπλα μου «έργα», παρατηρούσα με βλέμμα λαίμαργο. Υπήρχε επιμονή για το βάθος, την ουσία των πραγμάτων, σαν εγκεφαλική άσκηση που το απόσταγμά της μεταβολίστηκε κάπου δημιουργικά, νομίζω. Επιτυχία τελικά είναι να είσαι καλά με την επιθυμία σου, διαφορετική για τον καθένα μας. Αλλος θέλει να γίνει πρωθυπουργός, άλλος να προχωρά στη δουλειά του. Δεν θα μπορούσα αλλιώς, η γραφή με ακολουθεί από τότε που γεννήθηκα.

• Τι πραγματικά πολύτιμο μπορεί να παραδώσει η παλιά γενιά στους νέους της διαδικτυακής κουλτούρας;

Ισως το δώρο του στοχασμού. Και το βιβλίο δεν θα πεθάνει γιατί είναι τεχνούργημα, μια πανέξυπνη κατασκευή. Δεν ξέρω τι προσφέρει αυτή η κατάρα του «politically correct», ο κανόνας για λέξεις που δεν πρέπει να ειπωθούν, γι’ αυτές που επιτρέπονται. Για κάθε τι υπάρχουν «12 τρόποι για να το κάνεις»…

Ολα αυτά που υπαγορεύει το δήθεν δέον έχουν μπασταρδέψει το ωραίο που γεννάει η αυθεντικότητα στη ζωή και στην τέχνη. Κανείς δεν φλερτάρει, δεν κινδυνεύει, φοβάται ο ένας τον άλλον. Δεν υπάρχουν πια προσωπικότητες. Και μπορούμε να το πούμε αυτό γιατί ζήσαμε εποχές με προσωπικότητες, με διανοούμενους δυναμικά παρόντες που έσπασαν αυγά, έκαναν τη διαφορά στην πολιτική, στον πολιτισμό, στην κοινωνία. Σήμερα όλοι μιλούν μ’ έναν επικοινωνιολόγο από δίπλα για να μην εκτεθούν.

• Και κατορθώνουν κυρίως να εκτεθούν…

Ακριβώς γιατί πρόκειται για εξίσωση που δεν βγαίνει. Κι από πίσω ένας κόσμος διασκεδάζει, τρολάρει με την έκθεσή σου, με τα λάθη και με τα σωστά σου. Κι αν είσαι λίγο ευαίσθητος, γίνεσαι ράκος. Αυτή όμως είναι η τάση του ανθρώπου. Να ασχολείται, να απαντάει, να «τη λέει» στον άλλον. Πόσο να καταπιέσεις το ένστικτο διά του «politically correct», διά του «comme il faut»; Δεν προλαβαίνει το πνεύμα να προηγηθεί της αυθόρμητης αντίδρασης.

• Τι σας αρέσει να διαβάζετε;

Δεν είμαι φανατικός λογοτεχνικών σχολών, συγγραφέων, χωρών. Αλλά τίποτα δεν μ’ έχει συνταράξει όπως το «Καθώς ψυχορραγώ» του Φόκνερ. Το βιβλίο που έχω διαβάσει περισσότερο –κάποτε το διάβαζα μία φορά την εβδομάδα– είναι ο Ολιβερ Τουίστ. Ηταν ο αγαπημένος μου ήρωας, είχα ταυτιστεί μαζί του.

Ο πολιτισμός της καθημερινότητας

• Και στην πολιτική… Στο ψηφοδέλτιο του Κώστα Μπακογιάννη για τον Δήμο της Αθήνας.

Η ανάγκη για πράξη, αυτό με ώθησε. Με τον Κώστα Μπακογιάννη γνωριστήκαμε με αφορμή το βιβλίο μου «Μπαρ Φλωμπέρ». Την Αθήνα τη ζω, την αγαπάω. Εθεσα κάποιους όρους, με ενδιαφέρει ο τομέας του Πολιτισμού. Ενα άλλο στοιχείο που μου επιτρέπει να έχω άποψη είναι η αρχιτεκτονική. Εχω ασχοληθεί πολύ με το πώς λειτουργεί μια πόλη στην κοινωνία. Η διπλωματική μου στο Πολυτεχνείο ήταν τα Προσφυγικά.

«Βγείτε έξω», μας είπαν, «χρησιμοποιήστε την Αθήνα σαν εργοστάσιο». Το μεταπτυχιακό μου στην Αγγλία είχε θέμα τις εργατικές πολυκατοικίες. Με τους εκπροσώπους των άλλων συνδυασμών θα συνεργαστούμε. Θα καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι και θα συναποφασίσουμε με ειλικρίνεια και διάθεση συνεννόησης για την πόλη που θέλουμε. Ποιος θα διαφωνήσει ότι χρειάζεται πράσινο, καθαριότητα; Υπάρχουν απλά πράγματα που δεν γίνονται. Οπως οι φωτισμοί των δρόμων – σιγά τα έξοδα πια!

• Σκέφτεστε κάτι καινούργιο, διαφορετικό για ό,τι συνδέεται με τον πολιτισμό;

Κεντρικό σύνθημα είναι ο πολιτισμός της καθημερινότητας με χαρακτήρα κινηματικό, επιθετικό απέναντι στο τέλμα. Να κινητοποιηθούν οι νέοι, να δημιουργηθούν χώροι έκφρασης, να καταργήσουμε τις εξαρτήσεις από τη γραφειοκρατία. Η πόλη να στηρίζει τους πολίτες και οι πολίτες την πόλη.

• Πώς ανατρέπεται ο κραταιός μηχανισμός της γραφειοκρατίας;

Αν μπορούμε έστω να ανοίξουμε μια χαραμάδα σε αυτό τον πακτωμένο μηχανισμό θα είναι νίκη. Αλλιώς, ας δεχτούμε ότι η γραφειοκρατία είναι μοίρα. Πράγματι, μιλάμε για την επανάσταση του αυτονόητου. Εχω δει εξαιρετικούς ανθρώπους στον χώρο του πολιτισμού που, εν τέλει, δεν καταφέρνουν τίποτα και ενδεχομένως δεν φταίνε..

• Η σχέση σας με τη Ν.Δ.;

Η συμμετοχή μου δεν συνδέεται με καμιά κομματική αντίληψη. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές αφορούν την πράξη, αν θα κάνεις τη δουλειά ή όχι. Δεν είναι δα και τόσο χαοτικές οι διαφορές των μεγάλων κομμάτων. Αν δεν υπήρχε το μεσογειακό ταμπεραμέντο, αυτή η πόλωση «Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού», τα πράγματα θα ήταν πιο κατανοητά, πιο ήρεμα. Το επιτηδευμένα βίαιο πολιτικό παιχνίδι αναστέλλει τα πάντα. Νομίζω ότι στο μέλλον θα βρεθεί μια συναίνεση, αλλιώς δεν έχει νόημα.

Τώρα που η Ακροδεξιά ανθεί, η Ευρώπη συρρικνώνεται δημογραφικά, έχει ενδιαφέρον να δει κανείς ποια είναι τα ιστορικά στοιχεία συνοχής αυτής της ηπείρου. Θα ήθελα να γράψω ένα βιβλίο που θα διαδραματίζεται σε μια μελλοντική δυστοπική Ευρώπη. Που θα είναι πια ένα θεματικό πάρκο… Θα έχουν απομείνει μόνο τα μνημεία να μαρτυρούν μια ιστορία αιώνων όπως η Ακρόπολη, η Νοτρ Νταμ, το ρολόι του Big Ben, ό,τι συνιστούσε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Ενας «Διαφωτισμός land» και μια στρατιά νέων εργαζομένων που παράγουν πλέον άυλα πράγματα. Ελπίζω να μη συμβεί κάποτε…


INFO: Εθνικό Θέατρο - «Νίκος Κούρκουλος» (Αγ. Κωνσταντίνου 22-24, τηλ.: 210.5288170-171). «Μελίσσια» του Αλέξη Σταμάτη. Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης. Σκηνικά-κοστούμια: Νατάσσα Παπαστεργίου. Μουσική: Νίκος Κυπουργός. Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας. Παίζουν: Μπέτυ Αρβανίτη, Νίκος Αρβανίτης, Κώστας Βασαρδάνης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Νεφέλη Κουρή, Νίκος Χατζόπουλος. Παραστάσεις: Τετάρτη-Σάββατο 21.00, Κυριακή 18.00.

ΘΕΑΤΡΟ
Χτίστηκαν καριέρες πάνω στον διχασμό
Κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου σκηνοθετώντας την «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, που παρουσιάζει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, και μας μιλάει για τα στοιχεία της τραγωδίας...
Χτίστηκαν καριέρες πάνω στον διχασμό
ΘΕΑΤΡΟ
Μπουρλότο στην αστική οικογένεια...
Το έργο «Βικτόρ ή Τα παιδιά στην εξουσία» του Ροζέ Βιτράκ είναι η δεύτερη μεγάλη καλοκαιρινή παραγωγή που θα παρουσιάσει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος από την Παρασκευή στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών...
Μπουρλότο στην αστική οικογένεια...
ΘΕΑΤΡΟ
Η απόγνωση είναι η πρώτη ύλη κάθε ξεσηκωμού
Ο Σάββας Στρούμπος είναι σκηνοθέτης που στοχεύει στον πυρήνα των κειμένων με τα οποία καταπιάνεται αναδεικνύοντας την καθολική πολιτική τους διάσταση με την πιο διαλεκτική, καίρια, σημασία, ακόμα περισσότερο...
Η απόγνωση είναι η πρώτη ύλη κάθε ξεσηκωμού
ΘΕΑΤΡΟ
Με ελλειμματική παιδεία, θριαμβεύει η βία που γεννάει ο φόβος
Εναν απολογισμό της θητείας του κάνει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου που σκηνοθετεί τις «Ικέτιδες» και μας προσκαλεί στην Επίδαυρο, παραμονή των εκλογών, για να ψηφίσουμε με μεγαλύτερη έμπνευση...
Με ελλειμματική παιδεία, θριαμβεύει η βία που γεννάει ο φόβος
ΘΕΑΤΡΟ
«Δεν θα τα παρατήσουμε επειδή το κακόγουστο κυριαρχεί»
Επί έναν χρόνο ο Φύλακας βρίσκεται πάνω στη στέγη των Ατρειδών αναμένοντας ένα φωτεινό σήμα, τη φρυκτωρία, την είδηση για την άλωση της Τροίας. Κι ένα πρωί το βλέπει. Ο βασιλιάς Αγαμέμνων επιστρέφει νικητής...
«Δεν θα τα παρατήσουμε επειδή το κακόγουστο κυριαρχεί»
ΘΕΑΤΡΟ
«Το σύνδρομο της χούντας μάς έκανε να μισήσουμε τη λέξη Ελλάδα»
Ο Δημήτρης Λιγνάδης μιλάει για τον τραγικό ήρωα που ερμηνεύει, για το είδος θεάτρου που θέλει να υπηρετεί, τις εκλογές που έρχονται, την παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας και το δραματικό έλλειμμα Παιδείας....
«Το σύνδρομο της χούντας μάς έκανε να μισήσουμε τη λέξη Ελλάδα»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας