Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Δήμητρα Στογιάννη: «Η λύση είναι η αδιαπραγμάτευτη αγάπη»

Ο θίασος της παράστασης «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται»

Δήμητρα Στογιάννη: «Η λύση είναι η αδιαπραγμάτευτη αγάπη»

  • A-
  • A+

Φεγγαροπρόσωπη, στην πιο δημιουργική της ηλικία, ταλαντούχα, προσιτή, η Δήμητρα Στογιάννη πρωταγωνιστεί στην επιτυχημένη παράσταση «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται» και με την ευκαιρία τη ρωτήσαμε… διάφορα και μας απάντησε… διάφορα.

- «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται» του Ρομπέρ Τομά στο θέατρο «Αργώ», στον ρόλο της Σουζόν, λοιπόν, σε σκηνοθεσία Γιάννη Καραχισαρίδη. Πες μας δυο λόγια για την παράσταση, τη σκηνοθεσία, τις συναδέλφους σου…

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο έργο. Ο συγγραφέας το χαρακτήριζε «θρίλερ κωμωδίας». Από τη μία ένα ψυχολογικό δράμα με αστυνομική πλοκή κι από την άλλη μια σουρεαλιστική κωμωδία. Ένας φόνος του άντρα που συνδέει τις οκτώ γυναίκες μεταξύ τους, η αναζήτηση του δολοφόνου, η αποκάλυψη των μυστικών, οι ανατροπές. Όλα αυτά προκαλούν τον θεατή να παρακολουθήσει την ιστορία απνευστί και τον παρασύρουν σ’ ένα παιχνίδι αναζήτησης του δολοφόνου, την ώρα που αποκαλύψεις ανατρέπουν τις υποψίες κάθε φορά.

Η συνεργασία με τις υπόλοιπες επτά κυρίες είναι εντυπωσιακά καλή, πράγμα καθόλου αυτονόητο, αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για οκτώ γυναίκες διαφορετικών ηλικιών και υποκριτικών σχολών που όμως η καθεμιά καταθέτει τη μοναδική της προσωπικότητα και τη συντονίζει με όλες τις άλλες μ’ έναν εξαιρετικά δοτικό τρόπο. 

Η Δήμητρα Στογιάννη στον ρόλο της Σουζόν

- Όταν πήρες τον ρόλο, μπήκες στον πειρασμό να δεις την ταινία «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται» με το «enfant gaté», που λέμε, του γαλλικού κινηματογράφου (Φανί Αρντάν, Κατρίν Ντενέβ κ.ά.), ή προσέγγισες ανεπηρέαστη την ηρωίδα;

Την ταινία την είδα, αλλά ήταν αδύνατον να με επηρεάσει έτσι κι αλλιώς, καθώς το ανέβασμα του έργου στο θέατρο από τον Γιάννη Καραχισαρίδη ήταν πολύ διαφορετικό από εκείνο της ταινίας του Φρ. Οζόν. Η κατεύθυνση του ρόλου δηλαδή ήταν πολύ διαφορετική επομένως αυτό που έκανα ήταν να ακολουθήσω την καθοδήγηση του σκηνοθέτη μου και μόνο. 

-Πιστεύεις ότι μέσα τους αυτές οι γυναίκες αυτο-κατηγορούνται κιόλας ή όλη η χολή που βγάζουν για τις άλλες τις εμποδίζει να νιώσουν ότι έχουν κάποια ευθύνη για την κατάσταση;

Σίγουρα όλο αυτό που συμβαίνει τους οδηγεί και σε μια ενδοσκόπηση. Αποκαλύπτονται τα μυστικά τους στις άλλες, αλλά αποκαλύπτεται κι ο εαυτός τους στις ίδιες. Επομένως μετά, στο τέλος του έργου, καμιά δεν μένει ίδια μέσα της. 

-Όπως παρατηρούμε στο έργο, οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα αλλά και ανάμεσα στο ίδιο φύλο είναι δύσκολες. Θεωρείς ότι έτσι είναι και στην πραγματικότητα;

Οι σχέσεις είναι δύσκολες εκ των πραγμάτων. Είτε είναι ερωτικές, είτε κοινωνικές, είτε επαγγελματικές κ.λπ. Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι είναι πολυδιάστατοι και ο καθένας μαζί με τα χαρίσματα και τα προτερήματά του κουβαλά και τις ανασφάλειες, τα πάθη και τα ελαττώματά του. Όταν γίνεται προβολή αυτών των αρνητικών του χαρακτηριστικών, οι σχέσεις «βρίσκουν» στις γωνίες. Και τότε χρειάζεται μεγάλη υπομονή και ανοχή και επιμονή ώστε να λειανθούν αυτές οι γωνίες και να επιτευχθεί η ουσιαστική επαφή με τον άλλον. 

-Πριν από ένα μήνα ήταν η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Πιστεύεις ότι υπάρχουν ακόμα πολλά να κατακτηθούν για να μπορούμε να μιλάμε για ισότητα;

Από τη στιγμή που ήρθα αντιμέτωπη με τη μητρότητα, βεβαιώθηκα ότι ισότητα δεν θα υπάρξει ποτέ. Η γυναίκα θα είναι πάντα αυτή που θα εργάζεται, θα ασχολείται με το νοικοκυριό, θα αναλαμβάνει τα παιδιά και θα παλεύει να μη χάσει τον ήδη χαμένο ρόλο της. Θα παλεύει και θα διεκδικεί δουλειές από άντρες με τις μισές υποχρεώσεις από αυτήν. Το μόνο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε είναι ισοτιμία και ηθική ισονομία. 

- Προτιμάς κωμωδίες (έστω μαύρες όπως αυτή στην οποία πρωταγωνιστείς τώρα) ή πιο «βαριά» είδη;

Προτιμώ ωραίους ρόλους, οι οποίοι θα με εξελίξουν καλλιτεχνικά. Ωραίες συνεργασίες με ανθρώπους που εκτιμώ και από τους οποίους θα μπορέσω να πάρω πράγματα. Και τις ώρες της δράσης να μπορούμε να αφεθούμε και να παίξουμε ελεύθερα, σαν παιδιά. 

- Φωτούλα στο «Σόι σου» του Alpha. Οι προσλαμβάνουσες που έχεις από τον τόπο καταγωγής σου, την Κοζάνη, σε βοήθησαν να προσεγγίσεις τον ρόλο; 

Και βέβαια με βοήθησαν τόσο για στήσω την προσωπικότητα του ρόλου όσο και το σχήμα του. Η γλώσσα, δηλαδή, που είναι βασικό στοιχείο του ρόλου, ήταν κάτι που ηχεί ακόμα στ’ αφτιά μου, από τους παππούδες και τους συγγενείς μου. 

- Αν δεν ήσουν ηθοποιός, ποιο επάγγελμα θα διάλεγες;

Θα ήθελα να έχω ένα μικρό εστιατόριο, όπου θα μαγείρευα για περαστικούς με ό,τι βγάζει το μποστάνι. 

- Υπάρχει εμπορικό και ποιοτικό θέατρο; 

Το θέατρο συμβαίνει από ανθρώπους με την όποια προσωπική αισθητική κι εσωτερική ανάγκη. Και απευθύνεται στους θεατές οι οποίοι επιλέγουν σύμφωνα με τη δική τους αισθητική και ανάγκη. Όταν ανεβαίνει μια παράσταση, ο στόχος είναι να μπει ο κόσμος και να την παρακολουθήσει. Και επιτυχημένη θεωρείται αυτή που έχει φέρει πολύ κόσμο και πολλά εισιτήρια. Επομένως, και οι λεγόμενες ποιοτικές, «εμπορικές» θέλουν να είναι. 

- Έχεις σκεφτεί να ασχοληθείς με τη σκηνοθεσία;

Κάτι τέτοιο δεν είναι στα σχέδιά μου. Βρίσκομαι ακόμα στη διαδικασία που με συναρπάζει η ενασχόληση με τον κάθε ρόλο που αναλαμβάνω. Απολαμβάνω τις στιγμές που ο σκηνοθέτης εκμαιεύει από μένα στοιχεία του ρόλου κι έπειτα εγώ τα καταθέτω στους θεατές. 

- Υπάρχει κάποιος ρόλος που ήθελες να ερμηνεύσεις από όταν ήσουν στη σχολή του ΚΘΒΕ;

Σίγουρα υπάρχουν πολλοί ρόλοι που έχω ζηλέψει, κρίνοντας, όμως, κυρίως εκ του αποτελέσματος. Βλέποντας, δηλαδή, μια παράσταση συνολικά. Που σημαίνει ότι με ενδιαφέρει το σύνολο της συνεργασίας. Οι ηθοποιοί με τους οποίους θα το μοιραστούμε αυτό, ο σκηνοθέτης κι όλη η παραγωγή που θα στηρίξει αυτό το εγχείρημα. 

- Το γεγονός ότι και ο άνδρας σου είναι καλλιτέχνης [είναι ο Θωμάς Κωνσταντίνου, από τα ιδρυτικά μέλη των «ΤΑΚΙΜ») έχει ανοίξει έναν δίαυλο καλύτερης επικοινωνίας και κατανόησης μεταξύ σας;

Σίγουρα αυτό βοηθά στο να κατανοήσει ο ένας τις δυσκολίες στο επάγγελμα του άλλου. Ο ένας συμβουλεύει τον άλλον σε πολλά καλλιτεχνικά εγχειρήματα κι επιλογές. Από την άλλη, υπάρχουν πάντα πρακτικές δυσκολίες, όπως το άστατο ωράριο και των δύο, που μας δυσκολεύει να βάλουμε πρόγραμμα και να οργανώσουμε διάφορες εξόδους ή δραστηριότητες των παιδιών.

- Μέσα στα μνημόνια, απέκτησες δύο παιδιά, κάτι που θέλει κότσια. Σε ώρες μεγάλης κούρασης και ευθύνης, σκέφτεσαι ότι έπρεπε να το… ξανασκεφτείς;

Οι δυσκολίες σίγουρα είναι πολλές, αλλά τα παιδιά βλέπω πως φέρνουν μια ευλογία, μια τύχη ώστε και οι υλικές ανάγκες να καλύπτονται κάθε φορά επαρκώς. Υπάρχει πάντα ο αστάθμητος παράγοντας που έρχεται την ώρα που πρέπει και δίνει τη λύση. Αρκεί να έχουμε πίστη και να επιμένουμε. 

- Ρόλος μαμάς: ο πιο απαιτητικός;

Σίγουρα ο πιο χρονοβόρος, αλλά κι αυτός που χρειάζεται τα μεγαλύτερα αποθέματα ενέργειας και απαιτεί αυτοσχεδιασμό, αλλά και στρατηγική και αυστηρό πρόγραμμα που δεν θα ακολουθήσεις. Τέλος, είναι ένας ρόλος που όσο κι αν το προσπαθήσεις, σίγουρα θα μετρήσεις άπειρα λάθη και εσφαλμένους χειρισμούς. Η λύση σε όλα αυτά είναι η αδιαπραγμάτευτη αγάπη.

- Μεγαλώνοντας παιδιά σ’ έναν κόσμο που κλυδωνίζεται από κρούσματα βίας κάθε μορφής, πώς αισθάνεσαι;

Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν φοβάμαι την ίδια τη βία, αλλά τον φόβο απέναντι στη βία. Ο φόβος είναι κατασταλτικός και εύκολα μπορεί να μας κλειδώσει και να τοποθετήσει φράγματα γύρω από τη ζωή. 

- Ποιο είναι το δικό σου καταφύγιο; 

Με ξεκουράζει η εκκλησία. Η επαφή με το Θείο. Εκεί βρίσκω τις ισορροπίες μου και συντονίζω τον εσωτερικό μου κόσμο με τον έξω.

Info: Η παράσταση θα παίζεται έως τις 14 Απριλίου.

ΘΕΑΤΡΟ
«Στη φυλακή του χρόνου» υπάρχει τρόπος «Διαφυγής»;
Η θεατρική ομάδα «Διαφυγή» παρουσιάζει το έργο του Μιχάλη Μαυρή «Στη φυλακή του χρόνου» τη Δευτέρα και την Τρίτη στο θεατρικό «Εργαστήρι Μαιρηβή» και αναμετριέται με ένα έργο, το οποίο καταπιάνεται με ένα πολύ...
«Στη φυλακή του χρόνου» υπάρχει τρόπος «Διαφυγής»;
ΘΕΑΤΡΟ
Πάθη, ίντριγκες και όνειρα στον ταραγμένο ρου της ιστορίας
Σε διασκευή Ελσας Ανδριανού και σκηνοθεσία Αρη Τρουπάκη, η μεταφορά στη σκηνή του λογοτεχνικού έργου του Σωτήρη Πατατζή γίνεται σπουδή για την ανάγκη μιας κοινωνίας να αναζητήσει μέσα της μια ομορφιά ικανή να...
Πάθη, ίντριγκες και όνειρα στον ταραγμένο ρου της ιστορίας
ΘΕΑΤΡΟ
«Δεν ήμουν πολιτικός καριέρας, μια αουτσάιντερ ήμουν»
Η Λυδία Κονιόρδου ερμηνεύει τον «Μέγα Ιεροεξεταστή», το φιλοσοφικό κείμενο του Ντοστογιέφσκι από το έργο του «Αδελφοί Καραμάζοφ», και με την ευκαιρία αυτήν μας μιλάει για την παράσταση, για τη θητεία της στο...
«Δεν ήμουν πολιτικός καριέρας, μια αουτσάιντερ ήμουν»
ΘΕΑΤΡΟ
Στον βυθό της ελληνικής μικροαστικής πραγματικότητας
Στην εξαιρετικά πυκνή παράσταση που έστησε ο Βασίλης Μπισμπίκης, το κλασικό έργο του Στρίντμπεργκ αποτυπώνει με έντονο τρόπο όσα συμβαίνουν σε μια σημερινή οικογένεια: από τη νεοελληνική ασχήμια και την...
Στον βυθό της ελληνικής μικροαστικής πραγματικότητας
ΘΕΑΤΡΟ
«Κανείς δεν μένει ίδιος μετά την Τρικυμία»
Η θεατρική ομάδα Ρόδα παρουσιάζει την «Τρικυμία» του Σέξπιρ σκηνοθεσία Μαρίας Περετζή την 1η Σεπτεμβρίου στο θέατρο Βράχων του Δήμου Βύρωνα και στις 20 Σεπτεμβρίου στο θέατρο «Δημήτρης Κιντής» στην Ηλιούπολη....
«Κανείς δεν μένει ίδιος μετά την Τρικυμία»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας