Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Δεν κρεμάστηκα ποτέ από ρόλους

 Ο Τάσος Δήμας επιστρέφει στο «Αττις»

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Δεν κρεμάστηκα ποτέ από ρόλους

  • A-
  • A+
Από τους παλιούς και πιο στενούς συνεργάτες του Θόδωρου Τερζόπουλου, ένας αφοσιωμένος στην τέχνη του ηθοποιός, πρωταγωνιστεί μαζί με τη Σοφία Χιλλ και τον Αντώνη Μυριαγκό στη «Νόρα», έτσι όπως διασκεύασε το έργο του Ιψεν ο σπουδαίος σκηνοθέτης για τη σκηνή του θεάτρου «Αττις».

Είναι ένας από τους μόνιμους και τους πιο παλιούς συνεργάτες του Θόδωρου Τερζόπουλου. Ευγενής, στοχαστικός, συγκρατημένος, με χαμηλή φωνή, με την ήσυχη σιγουριά του ηθοποιού που το θέατρο τον έχει αποζημιώσει.

Επειδή του δόθηκε με πίστη αναζητώντας την αλήθεια, λέει ο ίδιος. Ο Τάσος Δήμας επιστρέφει στο «Αττις» ερμηνεύοντας στην παράσταση του Τερζόπουλου «Νόρα», μια ελεύθερη διασκευή του έργου του Ιψεν, τον Κρόγκσταντ, τον άνθρωπο που θα τινάξει στον αέρα το κουκλόσπιστο της Νόρας (Σοφία Χιλλ) και του άντρα της Τόρβαλντ (Αντώνης Μυριαγκός).

«Το έργο είναι ιδωμένο από τον Θόδωρο Τερζόπουλο μέσα από την ψυχαναλυτική αλλά και τη βαθιά πολιτική του διάσταση» λέει ο Τάσος Δήμας. «Ενα ζευγάρι, μια χαρούμενη οικογένεια. Μια σύζυγος που τρώει αμυγδαλωτά, ψωνίζει, χορεύει, κλεισμένη σ’ ένα μικρόκοσμο ανεμελιάς. Ενα έργο γραμμένο τότε που άρχισε να εμφανίζεται η ψυχανάλυση και ο Φρόιντ.

Δεν γινόταν να μείνουμε στο πρώτο επίπεδο. Πάνω σε μια συγκεκριμένη, καθαρή διασκευή ο Θόδωρος Τερζόπουλος έσκαψε βαθιά κι έφτασε στον πυρήνα, βγάζοντας στην επιφάνεια την κοινωνική και πολιτική διάσταση, μέσα από τον ρόλο του Κρόγκσταντ που στην πραγματικότητα εκφράζει το ασυνείδητο της Νόρας.

Μα τι είναι ο Κρόγκσταντ; Τι είναι οι τράπεζες, το τραπεζικό σύστημα, οι πλαστογραφήσεις στοιχείων τότε και σήμερα; Μέσα σε ποια ψευδαίσθηση έζησε όλη της τη ζωή η Νόρα; «Ποτέ δανεικά, λέει ο σύζυγος» θυμίζοντάς μου την παρακαταθήκη του πατέρα μου: «Ποτέ να μη δανειστείς και πάντα να πληρώνεις την Εφορία»... Τα τήρησα και τα δύο. Τίποτα δεν μας χαρίζει αυτό το σύστημα, η στιγμή για την πληρωμή του όποιου χρέους μπορεί να σε βρει ανέμελο, χαμένο σε ψεύτικο κόσμο. Τι ζήσαμε εμείς ως πολίτες και ως χώρα τα τελευταία χρόνια; Δεν χορεύαμε χαρωπά, δεν παίζαμε, δεν παίρναμε δάνεια για διακοπές, γάμους, ψώνια; Ο καθένας και το κουκλόσπιτό του κι όλοι μαζί μέσα σ’ ένα μεγάλο κουκλόσπιτο...».

● Ομως η Νόρα ανοίγει την πόρτα και φεύγει...

Η Νόρα φεύγει όταν συνειδητοποιεί το ψεύδος της ζωής της, την εξουσία της διαφθοράς, τη διαφθορά της εξουσίας. Αλλά κανείς δεν ξέρει τι γίνεται μετά. Πού πηγαίνει, τι θα κάνει, ποιον θα συναντήσει, αν θα επιστρέψει, αν θα ζήσει. Η παράσταση σκηνογραφικά οριοθετείται από μια διαγώνιο όπου τα πρόσωπα κινούνται ανάμεσα σε 14 μαύρες και άσπρες πόρτες, σαν προθάλαμος θανάτου, σαν προοπτική εξόδου προς το τέλος.

Οι πόρτες καθορίζουν σχέσεις ερωτικές, κοινωνικές, πολιτικές. Οι πόρτες δεσμεύουν, παγιδεύουν, αιχμαλωτίζουν. Και οι τρεις ήρωες είναι μασκαρεμένοι όπως όλοι και όλα στην κοινωνία μας. Ο καθένας ανταγωνίζεται και εξαπατά τον άλλον. Ναι, η θέση απέναντι στο έργο του Ιψεν είναι απολύτως πολιτική. Ο Θόδωρος Τερζόπουλος είναι αυτός που ξέρεις: ευφυής δημιουργός που δεν αρκείται ποτέ στο προφανές. Πηγαίνει κατευθείαν στη ρίζα, στο βάθος, από εκεί αντλεί υλικά για να προκαλέσει την ουσιαστική ρωγμή.

● Είστε μαζί με τον Τερζόπουλο σχεδόν τριάντα χρόνια.

Τελειώνοντας το σχολείο και έχοντας κάνει επί χρόνια γαλλικά ήθελα να φύγω στο Παρίσι. Την κρίσιμη στιγμή, ένα κοίταγμα κι ένα δάκρυ της μητέρας μου ακύρωσε τα πάντα. Δεν μετανιώνω, η ζωή με πήγε ευτυχώς αλλού χαρίζοντάς μου πολλά. Από τη στιγμή που ήρθα στο «Αττις» ένιωσα ότι μπήκα σε μια οικογένεια. Αυτό ήταν το όνειρό μου, να είμαι μέσα σε μια ομάδα που θα με καλύπτει. Ισως επειδή μεγάλωσα μαζί με τα τρία αδέλφια μου σε μια πολύ δεμένη οικογένεια. Στο θέατρο αναζητούσα αυτό το στοιχείο, τον πυρήνα της οικογένειας.

Με τον Θόδωρο ήμασταν φίλοι τότε, ήξερα τη σκέψη του για το θέατρο και είχα επηρεαστεί, ωστόσο δεν είχα σκεφτεί τη συνεργασία. Κάποια στιγμή ήρθαν έτσι τα πράγματα στη ζωή μου, δυσκολίες, απώλειες αγαπημένων ανθρώπων. Κι αυτή η πόρτα του «Αττις» άνοιξε για μένα. Μπήκα μέσα χωρίς να ξέρω τι θα συμβεί. Εκτοτε κάθε φορά που έφτανα σ’ αυτήν την πόρτα αποχαιρετούσα τα πάντα.

Μπαίνοντας ανήκα πια στον χώρο, σε ό,τι γινόταν εκεί για όσο χρειαζόταν, απόλυτα αφοσιωμένος. Ολο αυτό που μου αποκαλυπτόταν έφερε έντονα την ποίηση, την ομορφιά. Τον πρώτο χρόνο έπαιξα τον Τειρεσία αντικαθιστώντας τη Σοφία Μιχοπούλου στις «Βάκχες». Εχω μεγάλο σεβασμό και αγάπη για το «Αττις». Είμαι ευγνώμων γιατί σε κρίσιμο σημείο της ζωής μου άνοιξε δρόμους αποκάλυψης, επηρέασε καταλυτικά τη θέση, τη ματιά μου στον κόσμο.

● Εννοείτε μέσα από τον τρόπο δουλειάς, την επίμονη και σε βάθος έρευνα;

Ακριβώς επειδή η δουλειά του Τερζόπουλου συνδέεται τόσο καίρια με το οντολογικό. Με αφορμή τα έργα και κυρίως το αρχαίο δράμα, ερευνά την ανθρώπινη ύπαρξη σε τέτοια βάθη που αποκαλύπτονται πράγματα για τον εαυτό σου, για το περιβάλλον. Στο «Αττις» χρωστάω ένα πολύ μεγάλο μέρος της γνώσης, της επίγνωσης που απέκτησα ως άνθρωπος, τη στάση ζωής μου μέσα στην κοινωνία. Μην το ακούς ως υπερβολή.

Είναι αυτό το συγκεκριμένο είδος δουλειάς, το άκρως αποκαλυπτικό που προσφέρει τεράστιο προσωπικό κέρδος και οφείλεται στο χάρισμα του Θόδωρου. Δεν φοβάται να πάει βαθιά, ξέρει πολύ καλά πού θα βρει την αλήθεια. Κι αυτό φαίνεται από την επιλογή των ηθοποιών, από την απόλυτη διαθεσιμότητά τους όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι τόσο ξεχωριστός ο τρόπος δουλειάς του που κανένας ηθοποιός δεν μπορεί να τον χρησιμοποιήσει ως σκαλοπάτι για διαδρομές καριέρας. Κι αυτό όχι επειδή ο Τερζόπουλος δεν θα το επιτρέψει -δεν γίνεται εκ των πραγμάτων. Το πλαίσιο, η διαδικασία της πρόβας απωθεί, διώχνει όποιον δεν αντιλαμβάνεται το ζητούμενο της δουλειάς που κάνουμε.

● Ωστόσο, τα πρώτα χρόνια, η μέθοδος που δημιουργούσε ο Τερζόπουλος έμοιαζε εξωτική, αλλόκοτη για την ελληνική πραγματικότητα.

Τα πρώτα χρόνια ήταν πράγματι δύσκολα. Ο Θόδωρος ήταν πολύ αυστηρός, σκληρός, απαιτητικός, αφοσιωμένος στο όραμά του. Το έργο του «Αττις» τόσο προκλητικά καινούργιο, τόσο ρηξικέλευθο ξεσήκωσε τον πόλεμο του τότε θεατρικού κατεστημένου, μπούλινγκ, κανονικές επιθέσεις. Κι ενώ οι παραστάσεις αποθεώνονταν στο εξωτερικό, στην Ελλάδα δεν είχαν ακόμα καταλάβει τίποτα. Εδώ συνάδελφοι μου έλεγαν: «Μα τι κάνεις εσύ εκεί πέρα; Γυμναστικές επιδείξεις;» Θεωρούσαν ότι επειδή δουλεύαμε το σώμα, την κίνηση, τις θέσεις, κάναμε γυμναστική... Δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι ο λόγος είναι σώμα. Μα και τώρα που κάθομαι απέναντί σου έχω μια ενέργεια που κάτι σημαίνει. Κάτι που στο θέατρο είναι πολύτιμο, απόλυτα αναγκαίο.

● Και πού συνδέεται με την έννοια του χρόνου, τη λειτουργία της αναπνοής, ολόκληρου του σώματος;

Η πρώτη μου φορά σε παράσταση του «Αττις» ήταν σαν να με είχαν ρίξει σε αρένα με λιοντάρια. Στη φοβερή ενέργεια που δημιουργείται στις πρόβες είχε προστεθεί η καθαυτή ενέργεια του έργου, των Βακχών. Κρατώντας μια σφαίρα-κόσμο στους ώμους στεκόμουν χαμηλά στηριγμένος στις φτέρνες μου. Επρεπε να ανεβαίνω απ’ αυτή τη θέση σταδιακά, πέντε πόντους, δέκα πόντους, μέσα σ’ έναν τελετουργικό χρόνο με μεγάλα μεσοδιαστήματα ακινησίας.

Με τη Σοφία Χιλλ και τον Αντώνη Μυριαγκό στη «Νόρα»

Το σώμα μου καταλάβαινε, το μυαλό μου έπρεπε να συγκεντρώσω. Αρχισα να επαναλαμβάνω από μέσα μου το «Πάτερ ημών» μέχρι ν’ ακούσω τον συγκεκριμένο χαρακτηριστικό ήχο, ένα φύσημα από τον Ακη Σακελλαρίου, για να έρθω σε θέση κάπως φυσιολογική. Μέσα απ’ αυτό αλλά και πολλά άλλα, περισσότερο οδυνηρά, στη συνέχεια, άρχισα να συνειδητοποιώ τι σημαίνει πόνος, όχι σωματικός αλλά βαθιά οντολογικός. Κι αυτός ο καθηλωτικός πόνος που «ακούγεται» στο μυαλό, στη σκέψη, ξεπερνιέται μόνο μέσα από τη διαδικασία της αυτοσυγκέντρωσης που σε απομακρύνει από το παρόν, σε κάνει να απουσιάζεις... Εκεί παίζονται όλα τα πράγματα, πώς συνδυάζεις παρουσία-απουσία.

● Εκείνο τον πρώτο καιρό είχατε την αίσθηση ότι γεννιέται κάτι ιδιαίτερο, κάτι σημαντικό;

Οχι γιατί εγώ αντιμετωπίζω τα πράγματα όπως και τον έρωτα. Δεν περιμένω τίποτα. Δεν βάζω στο μυαλό μου ότι κάτι θα γίνει. Δεν νοιάζομαι για το πώς θα γοητεύσω. Αφήνομαι σ’ αυτό που μου συμβαίνει, είμαι αυτό που είμαι, δεν ξέρω που θα με βγάλει. Κι αυτό συνδέεται με το πόσο πιστεύεις σε κάτι, πόσο έντιμος είσαι με την επιθυμία σου, το τάξιμό σου σ’ αυτήν.

Ποτέ δεν μου πέρασε απ’ το μυαλό ότι θα φύγω από το «Αττις». Ελειψα για ένα διάστημα που έκανα την ταινία, με τον Παντελή Βούλγαρη, να πάρω μια ανάσα, το ίδιο και ο Θόδωρος. Δέχτηκα προτάσεις και αρνήθηκα. Ηξερα ότι θα επιστρέψω στο σπίτι μου. Ανήκω σε μια οικογένεια όπου υπάρχει πίστη και φιλία.

● Τι είναι αυτό που συντηρεί, στερεώνει τη φιλία μέσα στα χρόνια;

Η αλήθεια. Να είσαι αυθεντικός μέσα στη σχέση σου, δεν υπάρχει λόγος για υποκρισία, για ρόλους... Οταν μπορείς να αντέχεις την αλήθεια -αλλά και το ψέμα του άλλου γιατί κι αυτό έχει τη δύναμη της αλήθειας... Αγαπάς κάποιον με τα καλά και τα κακά του. Η φιλία δοκιμάζεται καθ’ οδόν, μέσα στα χιλιόμετρα που διανύει, εκεί συνειδητοποιείς τις διακυμάνσεις εκατέρωθεν. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να δώσεις χρόνο, να περιμένεις. Σαν λαός δεν έχουμε υπομονή. Θέλουμε ν’ αλλάζουμε γρήγορα τα πάντα: απόψεις, συντρόφους, φίλους, εχθρούς, κυβερνήσεις.

● Πιστεύετε ότι με τον θάνατο πέφτει οριστικά η αυλαία;

Δεν τελειώνουν όλα με τον θάνατό μας. Ακούγεται κάπως μεταφυσικό, μοιάζει να συνδέεται με την έμφυτη ανάγκη να μην τελειώνουν όλα, αλλά ναι, πιστεύω πως κάτι άλλο συμβαίνει. Αναρωτιόμουν πάντα γύρω απ’ αυτό. Υπάρχω επειδή κάποτε οι γονείς μου ερωτεύτηκαν.

Αλλά η ύπαρξή μου εξαντλείται εδώ, σ’ αυτή την απάντηση; Αυτό το ψάξιμο κάπου οδηγεί προσωπικά για τον καθένα. Εχασα αγαπημένους ανθρώπους, απώλειες που μου κόστισαν, αλλά δεν με κατέστρεψαν. Εμαθα μ’ έναν τρόπο να αγαπάω τους νεκρούς, να πορεύομαι μαζί τους -δεν εννοώ μόνο τους δικούς μου νεκρούς-, γιατί αυτοί, κάπως, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, επηρεάζουν τη ζωή μας. Μέσα από αυτή τη «σχέση» άρχισα σιγά-σιγά να εξοικειώνομαι με τον χρόνο, με την έννοια του θανάτου.

● Ο ελεύθερος χρόνος πόσο σημαντικός είναι;

Απολαμβάνω τα δίδυμα τρίχρονα εγγόνια μου. Κάνουμε βόλτες, μιλάμε, παρατηρώ επάνω τους την ταχύτητα του χρόνου, τις μεταβολές τους. Εκεί που δεν το περιμένεις σε ρωτούν για πράγματα που δεν έχεις τις απαντήσεις. Ή σε ξαφνιάζουν όταν λένε: «δεν θέλω να πάω σχολείο σήμερα, θέλω να καθίσω να σκεφτώ»...

Η εποχή μου είναι το καλοκαίρι. Το κολύμπι, η φύση εκεί στο εξοχικό μου κοντά στη Ναύπακτο. Δεν βλέπω πια παραστάσεις. Εχω δει τόσες πολλές από μικρό παιδί. Οταν είμαι στο εξωτερικό λέω σε φίλους μου να κλείσουν εισιτήρια για ό,τι με ενδιαφέρει. Δυστυχώς στην Ελλάδα θα υστερούμε πάντα στο θέμα της Παιδείας και στη θεατρική Παιδεία ακόμα περισσότερο. Αποφοιτούν εκατοντάδες παιδιά κάθε χρόνο από τις δραματικές σχολές με τη λαχτάρα να παίξουν. Το κατανοείς, αλλά συγχρόνως σκέφτεσαι πως το θέατρο δεν είναι απλώς «παίζω», δεν είναι ψυχολογία...

Η Αριστερά, μια στάση ζωής με ανθρωπιά

● Κάνατε μια συγκλονιστική ερμηνεία στην ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Το τελευταίο σημείωμα» στο ρόλο ενός κομμουνιστή που πέρασε όλη του τη ζωή σε εξορίες και φυλακές, ενός από τους 200 που εκτέλεσαν οι Γερμανοί στην Καισαριανή. Και σ’ αυτή την πρώτη επαφή με τον κινηματογράφο μεταφέρατε όλη την εσωτερικότητα, την απόλυτη συγκέντρωση και ενεργοποίηση των μέσων που έχετε δουλέψει τόσο εντατικά στο θέατρο. Λένε πως σαν νεκρός δεν αναπνέατε μέχρι να ξεκινήσει το επόμενο πλάνο...

Δεν κατάλαβα τίποτα. Δεν ήταν εύκολο να διατηρηθεί αυτή η ενέργεια -έφτασα στο σημείο να απομονώνομαι, να μη μιλάω σε κανέναν. Κυκλοφορούσα στην αυλή των φυλακών ανάμεσα στους κομπάρσους κρατώντας αυτή την εσωτερική θέση. Εγώ δεν ξέρω αν το έχω, πόσο το έχω κι ούτε θέλω να μάθω.

Δεν με ενδιαφέρει. Ο,τι σου δίνει ο Θεός και η τέχνη, εσύ τα χαρίζεις δίχως σκέψη. Τι να το κάνεις το θέατρο ή το σινεμά αν δεν είσαι εκεί με όλο σου το είναι; Δεν κρεμάστηκα ποτέ από τους ρόλους. Ομως ό,τι έκανα, μικρό ή μεγάλο, το έκανα ρόλο. Εργαζόμουν και εργάζομαι σκληρά ακόμα κι αν πονάω, αν κουράζομαι καθώς περνούν τα χρόνια. Ξέρω τον τρόπο να ξεπερνάω τις δυσκολίες.

● Το θέμα της ταινίας, μια ακόμα τραγική ιστορία της Αριστεράς, σας κινητοποιούσε;

Πέρα από κομματικά πάντα αισθανόμουν ότι ανήκω σ’ αυτόν τον χώρο, εκεί ακουμπούσε η ιδεολογία, η φιλοσοφία μου. Μα τι νομίζεις πως είναι η Αριστερά; Μια στάση ζωής με ανθρωπιά, δικαιοσύνη, εντιμότητα, αξιοπρέπεια. Και μόνο αυτό το τελευταίο γλέντι μέσα στη φυλακή ανθρώπων που ήξεραν πως το επόμενο πρωί θα εκτελούνταν, ήταν αρκετό για να με κινητοποιήσει ως άνθρωπο, ως καλλιτέχνη. Μου έλεγαν τόσα χρόνια να κάνω σινεμά κι εγώ απαντούσα πως δεν είμαι έτοιμος.

Η φίλη μου Ανέζα Παπαδοπούλου επέμενε να πάω στο ραντεβού με τον Παντελή Βούλγαρη. Και είχε δίκιο. Είναι ένας άνθρωπος που έχει ιδιαίτερη σχέση με ηθοποιούς σαν κι εμάς που κάποιοι μπορεί να μας αντιλαμβάνονται ως λίγο φευγάτους εξαιτίας του τρόπου δουλειάς μας στο θέατρο. Ο Παντελής είναι εξαίρετος καλλιτέχνης, χαρισματικός -και μόνο στο βλέμμα του βλέπεις τον σεβασμό, την αγάπη για τον άνθρωπο, για τον ηθοποιό. Το ίδιο ισχύει για την Ιωάννα Καρυστιάνη.

Ο Θεός να τους έχει καλά και τους δυο. Τώρα πρωταγωνιστώ σε μια άλλη ταινία, στο εξωτερικό αυτή τη φορά, που σκηνοθετεί ο Σκoτσεζοαμερικάνος Κέβιν Μακνίαρ, που όμως ζει στη Μόσχα και ανήκει στη Σχολή του Ταρκόφσκι. Είναι μια ιστορία που πατάει πάνω στην «Τυφλή κουκουβάγια» του Ιρανού Σαντέκ Χενταγιάτ. Ο ήρωας ένας παράξενος καλλιτέχνης έτσι όπως κινείται μέσα στον χώρο και τον χρόνο, ζωγραφίζει ξύλινες κασετίνες για πένες. Τα γυρίσματα θα γίνουν στην Ρωσία, στην Αμπχαζία, στην Ελλάδα αλλά και στη Σουηδία.


INFO: «Αττις» (Λεωνίδου 7, Μεταξουργείο, Τηλ.: 210 5226260). «Νόρα» του Ερρίκου Ιψεν. Σκηνοθεσία - σκηνική εγκατάσταση - ελεύθερη απόδοση - διασκευή Θεόδωρος Τερζόπουλος. Μουσική: Παναγιώτης Βελιανίτης. Κοστούμια: Yiorgos Eleftheriades. Φωτισμοί: Θεόδωρος Τερζόπουλος, Κωνσταντίνος Μπεθάνης. Παίζουν: Σοφία Χιλλ, Τάσος Δήμας, Αντώνης Μυριαγκός. Παραστάσεις: Τετάρτη-Σάββατο στις 21.00

 

ΘΕΑΤΡΟ
Μια θλιβερή ιστορία που έγινε αστικός μύθος
Ο σκηνοθέτης Γιώργος Παπαγεωργίου συμμετέχει φέτος για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Αθηνών μεταφέροντας στη σκηνή μια ενδιαφέρουσα πραγματική ιστορία και καθ' όλα ελληνική...
Μια θλιβερή ιστορία που έγινε αστικός μύθος
ΘΕΑΤΡΟ
«Κάποτε οι διανοούμενοι έσπαγαν αυγά»
Πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας αλλά και υποψήφιος με τον Κώστα Μπακογιάννη. Το θεατρικό έργο του με τίτλο «Μελίσσια» μόλις ανέβηκε στο Εθνικό με πρωταγωνίστρια τη μητέρα του, Μπέτυ Αρβανίτη.
«Κάποτε οι διανοούμενοι έσπαγαν αυγά»
ΘΕΑΤΡΟ
Μια παραβολή για την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου
Τα πάντα κινούνται ή μένουν αμετακίνητα πέριξ του Πύργου. Οι άνθρωποι, τα γεγονότα οργανώνονται γύρω από αυτόν ως δυστοπία. Αυτός είναι το αυθαίρετο και ακατανόητο κέντρο αναφοράς, χωρίς κανείς να ξέρει πώς...
Μια παραβολή για την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου
ΘΕΑΤΡΟ
«Η αγάπη είναι ακατάβλητη»
Η Ιωάννα Μακρή πρωταγωνιστεί μαζί με τον Πέρη Μιχαηλίδη στο αριστούργημα του Ινγκμαρ Μπέργκμαν «Σκηνές από ένα γάμο», που σκηνοθετεί ο Νίκος Διαμαντής στο θέατρο Σημείο.
«Η αγάπη είναι ακατάβλητη»
ΘΕΑΤΡΟ
Ο Ουγκό και η αποκρουστική εξουσία
Λονδίνο, αρχές του 18ου αιώνα. Μια αυστηρά δομημένη, αριστοκρατική κοινωνία, με απολύτως διακριτά όρια μεταξύ των τάξεων. Ο πλούτος και η υψηλή θέση στην ιεραρχία προκαλούν αλαζονεία. Ο λαός, άνθρωποι...
Ο Ουγκό και η αποκρουστική εξουσία
ΘΕΑΤΡΟ
Ο κόσμος των Τσιγγάνων επί σκηνής
Μεγαλωμένη στα Εβραίικα Θεσσαλονίκης, μέσα στα παλιατζίδικα και τους Τσιγγάνους, η Σοφία Φιλιππίδου ανεβάζει στο Θέατρο Σταθμός, το σχεδόν άγνωστο έργο του Παντελή Χορν, «Μελάχρα ή Το λουλούδι της φωτιάς».
Ο κόσμος των Τσιγγάνων επί σκηνής

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας