Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το θέατρο δεν είναι επάγγελμα αλλά μια άλλη ζωή

Κατερίνα Ευαγγελάτου ©ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το θέατρο δεν είναι επάγγελμα αλλά μια άλλη ζωή

  • A-
  • A+
Δύο παραστάσεις της παίζονται με επιτυχία αυτό το διάστημα, η σεξπιρική «Κωμωδία των παρεξηγήσεων» στο θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου» και το αριστούργημα του Γκ. Μπίχνερ «Βόιτσεκ» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Και στο μεταξύ ετοιμάζει τον «Αμλετ» για τον ερχόμενο χειμώνα.

Προηγήθηκε η «Κωμωδία των παρεξηγήσεων» του Σέξπιρ στο θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου» και ακολούθησε ο «Βόιτσεκ» του Μπίχνερ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ενώ η Κατερίνα Ευαγγελάτου συνεχίζει να δουλεύει εντατικά ακόμα ένα έργο του Σέξπιρ, τον «Αμλετ», που θα παρουσιαστεί τον ερχόμενο Δεκέμβριο σ’ έναν χώρο-έκπληξη.

«Βόιτσεκ», ένα έργο-φαινόμενο που επηρέασε καταλυτικά την παγκόσμια δραματουργία, γραμμένο έξω από κάθε φόρμα συμβατικής, γραμμικής αφήγησης. Είκοσι εννέα σύντομες, κινηματογραφικές σκηνές, γλώσσα θραυσματική, ελλειπτική.

Ο 23χρονος Γκεόργκ Μπίχνερ δημιουργεί έναν πρωτόγνωρο δραματουργικά κόσμο με αφορμή μια γνωστή υπόθεση της εποχής του, του στρατιώτη Βόιτσεκ που σκότωσε σε μια κρίση ζήλιας την ερωμένη του. Ενα κείμενο για την υπαρξιακή μοναξιά, το κοινωνικό περιθώριο, την ανθρώπινη εκμετάλλευση που οδηγεί στον κατακερματισμό, την απομόνωση, την τρέλα, τον φόνο.

Για την Κατερίνα Ευαγγελάτου ο «Βόιτσεκ» είναι έργο γεμάτο σιγή και τρόμο. Συγκεντρώνει όλα όσα ονειρεύεται κανείς σε ένα έργο τέχνης.

Αξιοποιώντας την ποιητική γλώσσα του κειμένου οικοδόμησε στη σκηνή ένα σύμπαν πέρα από τον ρεαλισμό, «σαν άγριο ουρλιαχτό μέσα στη σκοτεινή νύχτα της ύπαρξης».

«Νομίζω πως αν δεν υπήρχε ο “Βόιτσεκ” του Μπίχνερ δεν θα υπήρχαν ο Μπρεχτ, ο Πίντερ, ο Μπέκετ, η Κέιν» μας λέει. «Ενας ευφυής 23χρονος έφερε μια ουσιαστική τομή στη δραματουργία, ανεπανάληπτη στα θεατρικά χρονικά. Το 1836 καταφέρνει να γράψει με τρόπο απρόσμενο ένα τόσο προχωρημένο για την εποχή του έργο, σκληρά ποιητικό -για μένα αυτό το στοιχείο είναι κυρίαρχο.

Στις πρόβες, που κράτησαν τρεισήμισι μήνες, ανακαλύπταμε συνεχώς πράγματα βαθιά κάτω από τις λέξεις. Με συγκινεί ο τρόπος γραφής, ο λόγος των προσώπων. Εργο γοητευτικό, απ’ αυτά που λες μια φορά μόνο δεν αρκεί να ασχοληθείς, που καταγίνεται με το τι μπορεί να πει η γλώσσα αλλά και η σιωπή. Σαν να γράφτηκε για εκείνα τα πράγματα που θέλεις να πεις αλλά ωστόσο αδυνατείς να αρθρώσεις».

• Ενα παράδειγμα;

Η απρόσμενη φράση του Βόιτσεκ όταν συνειδητοποιεί την απιστία: «Κάθε άνθρωπος είναι σαν μια άβυσσος. Σε πιάνει ίλιγγος να κοιτάζεις μέσα του»… Με όχημα ένα αληθινό περιστατικό ο Μπίχνερ καταφέρνει να ξύσει μεγάλα βάθη εννοιών που σχετίζονται με τον εσωτερικό άνθρωπο, τον θάνατο, την ένταση της ύπαρξης, τους στοχασμούς μέσα στους ρυθμούς της φύσης.

Από την αρχή φαίνεται η οξυμένα παράξενη σχέση του ήρωα με το περιβάλλον. Νομίζει ότι τα σχήματα του μιλάνε, ότι το πώς φυτρώνουν τα μανιτάρια είναι κάποιο σήμα προς αυτόν. Αντιλαμβάνεται τις δονήσεις μ’ έναν διαφορετικό τρόπο απ' ό,τι ο μέσος άνθρωπος. Είναι ένας ποιητής.

Ολοι οι ήρωες είναι ολομόναχοι, αβοήθητοι, φοβούνται τον θάνατο -ακόμα και τα παιδιά-, έχουν χάσει το νήμα της επικοινωνίας. Καθώς αυτό το εφιαλτικό σύμπαν μοιάζει να κατοικεί μέσα στο κεφάλι του ήρωα, δουλέψαμε πολύ με τον λόγο, μια εκφορά που κρατάει πάντα αυτό το αφύσικο μέγεθος που διαπερνά το κείμενο, την κίνηση, τη μουσική. Ολα είναι μεγεθυσμένα, παραμορφωμένα, γκροτέσκ, ενώ ένα σκοτεινό από γραφής χιούμορ διακρίνεις στον λοχαγό και τον γιατρό. Κατά τη γνώμη μου, στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος δεν βρίσκεται το πολιτικοκοινωνικό στοιχείο, ο Μπίχνερ δεν είχε την πρόθεση να γράψει μια σοσιαλιστική τραγωδία.

• Ωστόσο, για πολλούς μελετητές ο Βόιτσεκ θεωρείται ο πρώτος προλετάριος που εμφανίζεται στο γερμανικό θέατρο. Ενας άνθρωπος φτωχός, αποσυνάγωγος, καταπιεσμένος βάναυσα σωματικά και ψυχολογικά. Στο έργο δεν είναι έντονο το πολιτικοκοινωνικό στοιχείο;

Φυσικά και είναι παρούσα αυτή η διάσταση. Αλλωστε είναι γνωστό ότι ο Μπίχνερ ήταν έντονα πολιτικοποιημένος. Ο ήρωας είναι θύμα εκμετάλλευσης, αντικείμενο ενός σκληρού πειράματος -έχει υπογράψει συμφωνία με τον γιατρό-, τρέφεται επί μήνες μόνο με μπιζέλια, δεν επιτρέπεται να ουρεί όποτε θέλει γιατί πρέπει να γίνουν μετρήσεις για τις συνέπειες της τροφής στον οργανισμό του, τον αναγκάζουν να κάνει δεκάδες δουλειές, τον χλευάζουν.

Αλλά και οι θεολογικές αναφορές είναι πολλές σε συνδυασμό με μια λαϊκή γλώσσα. Η Μαρία διαβάζει τη Βίβλο, ταυτίζεται με τη Μαρία Μαγδαληνή, προσεύχεται να λυτρωθεί από την αμαρτία της.

Οι πρωταγωνιστές του «Βόιτσεκ»

Ενα είδος προσευχής αναγνωρίζεις και στον τρελό με τις παραβολές, τους λαϊκούς μύθους της εποχής, αλλά και στον Βόιτσεκ, σε μία από τις τελευταίες σκηνές, όταν χαρίζει τα υπάρχοντά του στον φίλο του, ό,τι είχε φυλαγμένο μέσα στη Βίβλο της μητέρας του. Ωστόσο το κοινωνικό πλαίσιο δεν είναι το κύριο.

Πρόκειται για έργο πνευματικό, βαθύτατα φιλοσοφικό. Προσωπικά θεωρώ τον Μπίχνερ πρόδρομο του εξπρεσιονισμού και του μοντέρνου ποιητικού θεάτρου. Εχουμε δει στο θέατρο πολλές αναγνώσεις του κειμένου στην κατεύθυνση του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Ομως δεν μπορείς να αφήσεις έξω το φιλοσοφικό κομμάτι. Στο δικό μας ανέβασμα ο τόνος δεν πέφτει στον φτωχό, καταπιεσμένο άνθρωπο ούτε στην ερωτική αντιζηλία που τον οδηγεί στο έγκλημα. Στα μεγάλα έργα ο σκηνοθέτης μπορεί να έχει δεκάδες διαφορετικές εισόδους στο κείμενο.

• Μία ιστορία, τέσσερα ανολοκλήρωτα χειρόγραφα, τέσσερις διαφορετικές εκδοχές, ένα θεατρικό έργο που έμεινε ημιτελές. Είκοσι εννέα σκηνές με δυνατότητα ανασύνθεσης από τον σκηνοθέτη.

Κρατήσαμε τη μετάφραση του Σπύρου Ευαγγελάτου από την παράσταση του «Αμφιθεάτρου» το 1990, προϊόν επίπονης φιλολογικής έρευνας και πολύχρονης δραματουργικής επεξεργασίας απ’ όλα τα χειρόγραφα που βρέθηκαν, αλλά με διαφορετική παράθεση των σκηνών από όλες τις εκδοχές.

Ο Μπίχνερ το άφησε ημιτελές όμως, όπως προκύπτει από επιστολές του, βρισκόταν πολύ κοντά στην ολοκλήρωσή του. Κάθε μελετητής, εκδότης, σκηνοθέτης, δραματουργός συνθέτει μια προσωπική εκδοχή γύρω από τη σειρά των σκηνών. Συνήθως χρησιμοποιείται το τέταρτο και τελευταίο χειρόγραφο και προκειμένου να υπάρξει συνέχεια ενσωματώνονται οι σκηνές σε σειρά από τη μέση και κάτω της πρώτης εκδοχής. Εμείς συμπεριλάβαμε και τις δύο σκηνές του τρίτου χειρογράφου, όπου στη μία εντείνεται ο βασανισμός του Βόιτσεκ, ενώ η άλλη σκηνή αποτελεί την τελευταία του έργου και της παράστασής μας.

• Για πρώτη φορά συνεργάζεστε με τον Γιώργο Γάλλο και την Ελενα Μαυρίδου.

Ο Γιώργος είναι ηθοποιός δοτικός, μπορεί να γίνει πολύ ρευστός, να κινηθεί σ’ ένα ευρύ πεδίο όπως ο ζητάει ο ρόλος. Με την Ελενα Μαυρίδου ήταν να δουλέψουμε μαζί στην «Αλκηστη» αλλά έμεινε έγκυος και τώρα είμαι πολύ χαρούμενη που συναντηθήκαμε. Ενας πλούσιος ψυχικός κόσμος, εξαιρετικά εύπλαστη ηθοποιός που μπορεί να κάνει καταπληκτικά πράγματα με το σώμα της.

• Συχνά εγκαλούμε την Πολιτεία επειδή δεν διαθέτει τη βούληση και την τόλμη να προωθήσει νέους στις διευθυντικές θέσεις των καλλιτεχνικών ιδρυμάτων. Θα σας ενδιέφερε να δοκιμαστείτε σε μια τέτοια θέση;

Θα το συζητούσα, όπως έχω κάνει και στο παρελθόν. Αρκεί να υπάρχουν εκείνες οι προϋποθέσεις που θα παρέχουν τη δυνατότητα σε διοικητικό, συνδικαλιστικό και οικονομικό επίπεδο ώστε να υλοποιείται το καλλιτεχνικό όραμα και να αμείβονται αξιοπρεπώς συντελεστές και συνεργάτες.

Νομίζω πως χρειάζεται εθνικός σχεδιασμός για τη λειτουργία ιδρυμάτων όπως τα Κρατικά Θέατρα ή το Φεστιβάλ. Η τριετία, για παράδειγμα, δεν είναι ποτέ επαρκής χρόνος για τον καλλιτεχνικό διευθυντή γιατί δεν είναι καθαρός έτσι όπως γίνεται η αλλαγή. Δεν υπάρχει έγκαιρη πρόβλεψη, ο καλλιτεχνικός διευθυντής αναζητείται ένα μήνα πριν, κάτι που αδικεί και τον προηγούμενο και τον επόμενο αλλά και τον ίδιο τον οργανισμό.

• Μπορείτε να φανταστείτε τη ζωή σας χωρίς θέατρο;

Κανείς δεν ξέρει πώς τα φέρνει η ζωή αλλά, ναι, με τη θέλησή μου δεν θα το εγκατέλειπα ποτέ. Σ’ αυτή τη δουλειά υπάρχει κάτι που δεν τελειώνει ποτέ. Δεν κλείνεις το ταμείο σου στην τράπεζα και πηγαίνεις σπίτι ξέγνοιαστος αφήνοντάς τα όλα πίσω. Εδώ το θέατρο και η ζωή είναι απολύτως συνυφασμένα. Σε μόνιμη βάση παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου, εμπνέεσαι, «κλέβεις» από τη φύση, από ανθρώπους, από την ίδια τη ζωή και την τέχνη. Ανατροφοδοτείσαι διαρκώς και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι πλέον αυτός είναι ο τρόπος του βίου σου. Ισως σε ό,τι με αφορά να έχει παίξει ρόλο το γεγονός ότι μεγάλωσα μέσα σ’ ένα θέατρο. Αυτός ο χώρος αποτελεί πηγή τεράστιας απόλαυσης.

Τα κείμενα, πολύ σπουδαιότερα απ’ όλους εμάς που καταπιανόμαστε μαζί τους, σε συνδέουν μ’ έναν θαυμαστό πνευματικό κόσμο, στην έρευνά σου συνδιαλέγεσαι με συνεργάτες κι αυτό οδηγεί σε νέα γνώση, στην ανακάλυψη μέσων για να διηγηθείς κάτι πάνω στη σκηνή. Επίσης τα έργα σού δίνουν μια τρομερή δύναμη καθώς οι νοητικές σου ικανότητες τεντώνονται στα άκρα, η φαντασία ανοίγει όπως και οι δίαυλοι επικοινωνίας με τους ανθρώπους, το περιβάλλον. Ολα αυτά σε εξιτάρουν.

Κι ύστερα υπάρχει η στιγμή που η δουλειά σου εκτίθεται στο κοινό. Κι αυτό το κομμάτι εμπεριέχει μια ωραία απόλαυση, ο διάλογος, ο αντίλογος, οι διαφορετικές αντιδράσεις. Στο «1984» υπήρχαν θεατές που λιποθυμούσαν, η «Κωμωδία των παρεξηγήσεων» έχει προκαλέσει συζητήσεις πάνω στη σύλληψη, την πραγμάτωση της παράστασης. Θέλω να πω ότι το θέατρο δεν είναι επάγγελμα αλλά μια ζωογόνα διαδικασία, μια άλλη ζωή.

• Ωστόσο οι καλλιτέχνες βιοπορίζονται από αυτή τη δουλειά.

Φυσικά, κι έτσι όπως έχουν τα πράγματα στη χώρα μας, δεν είναι εύκολο να κάνεις θέατρο. Με τον σημερινό κατώτατο μισθό σ’ αυτό το ύψος, ποιος μπορεί να βάλει εισιτήριο 30 ευρώ, τιμή αντάξια της συλλογικής δουλειάς που έχει γίνει; Πρέπει να χαμηλώσεις λοιπόν το εισιτήριο ώστε να μπορεί να έρθει το κοινό, ωστόσο όταν έχεις δεκαπέντε άτομα στη σκηνή κι άλλα δέκα ολόγυρα, κανείς δεν αμείβεται αξιοπρεπώς.

Κατερίνα Ευαγγελάτου: 
«Νομίζω πως αν δεν υπήρχε ο “Βόιτσεκ” του Μπίχνερ δεν θα υπήρχαν ο Μπρεχτ, ο Πίντερ, ο Μπέκετ, η Κέιν»

Ευτυχώς που πήρε πάλι μπροστά ο θεσμός των επιχορηγήσεων. Πέρα από την ενίσχυση της Πολιτείας είναι σημαντικό να αναπτυχθεί ο θεσμός της χορηγίας, να ενθαρρυνθεί η ιδιωτική πρωτοβουλία για να στηρίξει το θέατρο με φοροαπαλλαγή.

Να έχουμε δηλαδή πάτρωνες των τεχνών όπως συμβαίνει σ’ όλες τις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις, όπως κάνουν πολλά μεγάλα ιδρύματα. Να υποστηριχτούν κάποιοι καλλιτέχνες σ’ ένα χρονικό ορίζοντα. Αυτή τη διετία αυτή η θεατρική ομάδα, την επόμενη αυτή η ορχήστρα.

• Εχουν περάσει 12 χρόνια από την πρώτη σας σκηνοθεσία. Από την «Ερωτευμένη νεκρή» στην «Είσοδο κινδύνου» του «Αμφιθεάτρου». Πώς ήταν αυτή η διαδρομή;

Ετσι όπως αποτυπώνεται μέσα από τη δουλειά μου. Δεν νομίζω πως έχω κάνει πολλές παραστάσεις. Ούτε είκοσι σκηνοθεσίες, ούτε δύο τον χρόνο, κι αυτό είναι συνειδητή επιλογή. Ο κάθε καλλιτέχνης έχει έναν προσωπικό ρυθμό εργασίας. Αλλος επιλέγει να είναι περισσότερο παραγωγικός μέσα στη σεζόν κι άλλος λιγότερο.

Προσωπικά θέλω να είμαι σε θέση να ελέγχω την ποιότητα της δουλειάς, να υπάρχει χρόνος και διαθεσιμότητα για την προετοιμασία της παράστασης ακόμα και πριν από τις πρόβες ώστε να νιώθω όσο γίνεται περισσότερο ασφαλής για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Κι έπειτα είναι και η αποθεραπεία μετά από κάθε δουλειά, να αδειάσει το μυαλό, να επιχειρήσεις έναν μικρό απολογισμό, να καταλάβεις τι λειτούργησε και τι δεν λειτούργησε. Εγώ τουλάχιστον έχω ανάγκη από χρόνο για σκέψη. Μετά τον «Βόιτσεκ» μεσολαβούν αρκετοί μήνες ώς τον «Αμλετ» κι αυτό μου αρέσει πολύ.

«Χρειάζομαι χρόνο για ανασυγκρότηση»

• Πώς διαχειρίζεται κανείς τον χρόνο μακριά από το κλίμα μιας δουλειάς με τόσο έντονους ρυθμούς, τον συγχρωτισμό με πολλούς ανθρώπους; Νιώθετε ποτέ μόνη;

Νιώθω μόνη με τρόπο δημιουργικό, όχι στενάχωρο. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που ξέρεις ότι κάτι βαθιά προσωπικό θα το περάσεις μόνος κι αυτό δεν είναι κακό ή μίζερο, μάλλον ωφέλιμο είναι. Αλλά και δουλεύοντας μερικές φορές νιώθω τη μοναχικότητα ως πεδίο δημιουργίας, συγκέντρωσης.

Κι επειδή το θέατρο είναι μια ομαδική συνθήκη, κι εγώ τα τελευταία χρόνια δουλεύω με μεγάλες ομάδες ετοιμάζοντας μια παράσταση, κάποτε νιώθω την ανάγκη να επιστρέψω σε εμένα, να απομονωθώ λίγο. Είναι χρήσιμο να παίρνεις χρόνο για να ησυχάσεις, να στοχαστείς, να συγκροτηθείς.

• Στη δουλειά σας αποτυπώνεται πάντα μια ξεκάθαρη άποψη για εκείνο που στοχεύσατε να πετύχετε. Στην προσωπική ζωή ποια δύναμη σας τροφοδοτεί;

Δεν είναι εύκολο να μιλάω για τη ζωή μου δημοσίως, πιστεύω πως η δουλειά μου είναι αυτή που πρέπει να εκτίθεται και να κρίνεται. Οι άνθρωποι που αγαπάς είναι δύναμη που σε τροφοδοτεί. Οπως ο σύντροφός μου ο Αλέξανδρος, η γιαγιά μου, με την οποία έχω σχέση ιδιαίτερη, σημαντική.

Δεν είναι απλώς «η ηλικιωμένη γιαγιά» αλλά ένας πολύ δικός μου άνθρωπος, μια εξαιρετική συντροφιά. Μια γυναίκα με τρομερή προσωπικότητα, με σοφία ζηλευτή. Μιλάει 6 γλώσσες, ταξίδεψε 65 χρόνων στην Ινδία, έκανε γιόγκα τη δεκαετία του ’70, παρακολουθούσε πάντα τι γινόταν στον χώρο της τέχνης. Μια γυναίκα με ιδέες προχωρημένες της εποχής της. Σήμερα είναι 92 χρόνων και τους τελευταίους μήνες δεν μπορεί να περπατήσει. Τη βλέπω πολύ συχνά, της διαβάζω, μιλάμε, γελάμε, δεν έχει χάσει καθόλου το χιούμορ της.

Με στενοχωρεί και τη στενοχωρεί που τα δύο τελευταία χρόνια δεν μπορεί να έρθει στις παραστάσεις μου. Αυτή και ο παππούς μου, ο Θάνος Τασόπουλος, είχαν αναλάβει ένα μεγάλο κομμάτι της ανατροφής μου και του αδελφού μου. Μας είχαν εξοικειώσει με την έννοια του θανάτου, μας εξηγούσαν πως κάποτε αυτοί θα φύγουν από τη ζωή. Φυσικά κανείς δεν γίνεται να εκπαιδευτεί για το τέλος, το σοκ θα είναι πάντα εκεί, όπως και το πένθος.

Υπάρχουν απώλειες με τις οποίες δεν συμφιλιώνεσαι, δεν συνέρχεσαι ποτέ. Αλλο να χάνεις γονιό κι άλλο αδελφό. Ξέρω πως δεν θα συνέλθω ποτέ από την απώλεια του αδελφού μου. Ενα κομμάτι μέσα μου θα παραμένει πάντα τραυματισμένο. Προχωράς όμως και κάνεις οίστρο της ζωής τον φόβο του θανάτου. Με ποίηση και έρωτα, έτσι όπως απαντάει η ανθρωπότητα αιώνες τώρα.


INFO: Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (Ηρώων Πολυτεχνείου και Βασ. Γεωργίου, τηλ.: 210-4143310-20). «Βόιτσεκ» του Γκεόργκ Μπίχνερ. Μετάφραση: Σπύρος Α. Ευαγγελάτος. Δραματουργία-Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου. Κίνηση-Χορογραφία: Πατρίσια Απέργη. Σκηνικό: Εύα Μανιδάκη. Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα. Μουσική σύνθεση: Γιώργος Πούλιος. Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Δραματολογική έρευνα: Ερις Κύργια. Παίζουν: Γιώργος Γάλλος, Ελενα Μαυρίδου, Σωτήρης Τσακομίδης, Χάρης Χαραλάμπους, Λευτέρης Πολυχρόνης, Γιώργος Ζυγούρης, Μιχάλης Μιχαλακίδης, Στέλιος Θεοδώρου-Γκλίναβος, Μάνος Πετράκης, Αγγελική Αναργύρου και τα παιδιά: Ιάκωβος Δουλφής, Τζώρτζης Καθρέπτης, Αλέξανδρος Καραμούζης, Νίκος Μικελάκης, Πάμπλο Σότο. Παραστάσεις: Τετάρτη 19.00, Πέμπτη και Παρασκευή 20.30, Σάββατο 18.00 και 21.00, Κυριακή 19.00

ΘΕΑΤΡΟ
«Κάποτε οι διανοούμενοι έσπαγαν αυγά»
Πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας αλλά και υποψήφιος με τον Κώστα Μπακογιάννη. Το θεατρικό έργο του με τίτλο «Μελίσσια» μόλις ανέβηκε στο Εθνικό με πρωταγωνίστρια τη μητέρα του, Μπέτυ Αρβανίτη.
«Κάποτε οι διανοούμενοι έσπαγαν αυγά»
ΘΕΑΤΡΟ
Μια παραβολή για την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου
Τα πάντα κινούνται ή μένουν αμετακίνητα πέριξ του Πύργου. Οι άνθρωποι, τα γεγονότα οργανώνονται γύρω από αυτόν ως δυστοπία. Αυτός είναι το αυθαίρετο και ακατανόητο κέντρο αναφοράς, χωρίς κανείς να ξέρει πώς...
Μια παραβολή για την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου
ΘΕΑΤΡΟ
«Η αγάπη είναι ακατάβλητη»
Η Ιωάννα Μακρή πρωταγωνιστεί μαζί με τον Πέρη Μιχαηλίδη στο αριστούργημα του Ινγκμαρ Μπέργκμαν «Σκηνές από ένα γάμο», που σκηνοθετεί ο Νίκος Διαμαντής στο θέατρο Σημείο.
«Η αγάπη είναι ακατάβλητη»
ΘΕΑΤΡΟ
Ο Ουγκό και η αποκρουστική εξουσία
Λονδίνο, αρχές του 18ου αιώνα. Μια αυστηρά δομημένη, αριστοκρατική κοινωνία, με απολύτως διακριτά όρια μεταξύ των τάξεων. Ο πλούτος και η υψηλή θέση στην ιεραρχία προκαλούν αλαζονεία. Ο λαός, άνθρωποι...
Ο Ουγκό και η αποκρουστική εξουσία
ΘΕΑΤΡΟ
Ο κόσμος των Τσιγγάνων επί σκηνής
Μεγαλωμένη στα Εβραίικα Θεσσαλονίκης, μέσα στα παλιατζίδικα και τους Τσιγγάνους, η Σοφία Φιλιππίδου ανεβάζει στο Θέατρο Σταθμός, το σχεδόν άγνωστο έργο του Παντελή Χορν, «Μελάχρα ή Το λουλούδι της φωτιάς».
Ο κόσμος των Τσιγγάνων επί σκηνής
ΘΕΑΤΡΟ
«Οι δεσμοί αίματος δημιουργούν προβληματικές σχέσεις»
Ο σπεσιαλίστας σκηνοθέτης του νεοελληνικού ρεαλισμού Γιώργος Παλούμπης ανέβασε το έργο του Γιωργή Τσουρή «170 τετραγωνικά», μετατρέποντας το Θέατρο Από Μηχανής σε «ρινγκ» της «αγίας ελληνικής οικογένειας»
«Οι δεσμοί αίματος δημιουργούν προβληματικές σχέσεις»

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας