Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Το υλικό του θεάτρου, άνθρωποι και αισθήματα, είναι τόσο εύθραυστο

Κώστας Νικούλι

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το υλικό του θεάτρου, άνθρωποι και αισθήματα, είναι τόσο εύθραυστο

  • A-
  • A+

Ενα από τα καλύτερα θεατρικά της Λούλας Αναγνωστάκη, αν και πώς γίνεται να διαλέξει κανείς από το έργο της, ο «Ηχος του όπλου», ανέβηκε στο Θέατρο Σταθμός από τον Μάνο Καρατζογιάννη, που έχει αναδειχτεί δίκαια σε επίμονο και σημαντικό μελετητή του έργου της.

Εχει περάσει ένας χρόνος από τον θάνατο της συγγραφέως και τριάντα από τη θρυλική πρώτη παράσταση του «Ηχου» στο Θέατρο Τέχνης, που έμελλε να είναι και η τελευταία του Καρόλου Κουν. Ετσι λοιπόν, στο θεατράκι του Μεταξουργείου συντελείται ένα θεατρικό γεγονός, πόσο μάλλον που η παράσταση είναι έξοχη και η διανομή (Σταθακοπούλου, Σκαρλάτου, Τρουφάκου, Μικελάτος, Μερμήγκης) σε κάνει να ξεχνάς ότι οι πρώτοι διδάξαντες των πρωταγωνιστικών ρόλων ήταν η Πιττακή και ο Τζώρτζογλου.

Εκλογές 1985, το ΠΑΣΟΚ ετοιμάζεται να ξαναπάρει την κυβέρνηση. Μια μάνα κι ένας γιος απομακρύνονται, γίνονται ξένοι κι ας αγαπιούνται. Δυο γενιές αναμετριούνται, οι μεγάλοι μέσα στις διαψεύσεις και τα ψέματα, οι νέοι μέσα στα όνειρα και την οργή.

Κι εκεί, ανάμεσα σε όλους, και ο δεκαεξάχρονος, μπερδεμένος και εκρηκτικός Γιαννούκος. Ενα όπλο τού πέφτει στα χέρια, αυτό που δίνει τον τίτλο στο έργο, και αλλάζει τις ζωές των ηρώων του. Κι ας μην εκπυρσοκροτήσει ποτέ.

Στον ρόλο λάμπει ένα 24χρονο αγόρι που καμιά αμφιβολία δεν είχαμε πως κάποτε θα το απολαύσουμε και στο θέατρο, θα το δούμε να εξελίσσεται, να ωριμάζει. Γιατί όταν πρωτοείδαμε με το στόμα ανοιχτό τον Κώστα Νικούλι ήταν στη μεγάλη οθόνη, στο «Xenia» του Πάνου Κούτρα. Ηταν ο έφηβος ομοφυλόφιλος Ντάνι, το αλβανάκι με το ξανθό τσουλούφι, το καρό παντελόνι, το αρκουδάκι και τη μανία με την Πάτι Πράβο, που μαζί με τον αδελφό του ψάχνουν να βρουν τον Ελληνα πατέρα τους.

Ο Κώστας Νικούλι, γεννημένος εδώ το 1994 από γονείς Αλβανούς μετανάστες, έχοντας πάρει ελληνική ιθαγένεια από τα 15 του, βρήκε τον δρόμο του στην τέχνη. Είναι πια ένας από εμάς. Κι αν ξαναμιλάμε για την ταινία του Κούτρα είναι γιατί, όπως καθόρισε κι αυτόν, σημάδεψε κι εμάς.

• Να θυμηθούμε λίγο το «Xenia»;

Γυρίστηκε το 2013, ήμουν τότε 18 στα 19. Βγήκε στις αίθουσες το 2014. Εχουν περάσει έξι χρόνια... Είχα τελειώσει το σχολείο και είχα μπει στη Δραματική του Ωδείου Αθηνών. Επρεπε να επιλέξω μεταξύ σχολής και ταινίας, επέλεξα την ταινία. Ξαναγύρισα στις σπουδές μου πηγαίνοντας στη σχολή «Δήλος» της Δήμητρας Χατούπη και τελείωσα το 2016.

• Σας φαίνεται σαν αιώνας;

Το αντίθετο, σαν χθες μου φαίνεται, δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια.

• Θεωρείτε ότι είχατε μια μεγάλη τύχη;

Ενας συνδυασμός πραγμάτων ήταν. Ναι, παίζει ρόλο και η τύχη, αλλά εμείς την προκαλούμε πολλές φορές, εμείς παίρνουμε τα ρίσκα.

• Θέλετε να πείτε ότι γενικά είστε δυνατός, λέτε «ναι» στα δύσκολα;

Δεν ξέρω αν είμαι δυνατός. Ξέρω ότι ακολουθώ τον δρόμο που με κάνει να νιώθω κάποια ασφάλεια, εκεί όπου συναντώ ανθρώπους που μπορώ να τους εμπιστευτώ. Το αστείο στην περίπτωση της ταινίας είναι ότι δεν είχα καν στο μυαλό μου τι σημαίνει «γύρισμα», κάμερα. Δεν μπορούσα ακόμα να καταλάβω τι σημαίνει ερμηνεία, ρόλος, χαρακτήρας. Αλλά νομίζω ότι όλο αυτό συνέβαλε στο ότι ακόμα θυμόμαστε την ταινία με ένα χαμόγελο.

• Δηλαδή;

Αυτή η «άγνοια», το γεγονός ότι δεν είχα καμιά συγκεκριμένη φιλοδοξία ή απώτερο στόχο, έκανε τη δουλειά πιο αληθινή. «Τώρα μιλάμε για τις ζωές δυο νέων παιδιών», σκεφτόμουν. Αλλωστε, μπορούσα σε πολλά σημεία να τις καταλάβω απόλυτα.

• Απ’ ό,τι όμως θυμάμαι, εσείς, αν και Αλβανός, δεν είχατε περάσει τόσο δύσκολα όσο οι ήρωες του Κούτρα. Είχατε μια οικογένεια που σας στήριζε.

Και ακόμα με στηρίζει - αν δεν ήταν οι γονείς μου ίσως να μην ήμουν σήμερα εδώ. Αλλά από την άλλη, αυτό το γεγονός με είχε κάνει να μην έχω τόσες εμπειρίες. Ο πατέρας μου ήταν καθηγητής Γαλλικών στην Αλβανία και η μητέρα μου είχε σπουδάσει πολιτικός μηχανικός.

• Αρα τους ήταν πιο εύκολο να δεχτούν ότι θέλατε να γίνετε ηθοποιός;

Είχαν καταλάβει ότι έχω μια κλίση προς τα εκεί, γιατί στο Λύκειο είχα ασχοληθεί με τις θεατρικές ομάδες. Αλλά μου έλεγαν «πρώτα τα μαθήματά σου και μετά όλα τα υπόλοιπα». Οταν τελείωσα το Λύκειο, μπήκα σε μια δύσκολη και μεταβατική περίοδο. Οι γονείς μου μετακόμισαν το 2012 στην Αλβανία, όπου ζουν ακόμα στους Αγίους Σαράντα, και ήθελαν να με πάρουν μαζί τους να σπουδάσω οικονομικά. Εκανα ένα ντιλ μαζί τους. Θα δώσω εξετάσεις σε Δραματική, αν περάσω, θα μείνω Αθήνα, αν όχι, θα επιστρέψω στην Αλβανία.

• Αυτό στα λόγια, φαντάζομαι. Βαθιά μέσα σας τι θέλατε;

Το θέατρο, μόνο αυτόν τον δρόμο ήθελα. Δεν ξέρω αν μπορώ να ζήσω έξω από το θέατρο. Τώρα που ο «Ηχος του όπλου» παίζεται μόνο Σάββατο και Κυριακή, οι πέντε μέρες ρεπό μού φαίνονται βουνό.

• Πέρα από το κόκκινο χαλί των Κανών όπου βρεθήκατε, πότε αρχίσατε να νιώθετε ότι κάτι αλλάζει με σας, ότι γίνατε γνωστός, ότι η ταινία θα επηρέαζε τη ζωή σας;

Ολο αυτό το αίσθημα άργησε, έπρεπε πρώτα να βγει η ταινία στην Αθήνα και ούτε... Αλλωστε δεν ακουγόταν και τρελά, οι σινεφίλ και οι νέοι κυρίως με έμαθαν. Αλλά κάποτε έγινε κάτι περίεργο. Πήγαινα στις πρόβες για την ταινία του Κωνσταντίνου Γιάνναρη «Το ξύπνημα της άνοιξης», περίμενα το λεωφορείο στη Σόλωνος ακούγοντας μουσική και, ξαφνικά, βλέπω ένα αμάξι να σταματά, να κόβει την κυκλοφορία. Μια γυναίκα, η οδηγός, μου φώναξε: «Είδα το ˝Xenia˝, τι ωραία ταινία, σας ευχαριστώ πολύ». Τότε μόνο συνειδητοποίησα ότι κάτι είχε συμβεί με μένα και ότι η ταινία είχε και αντίκτυπο στον κόσμο.

• Και τώρα, νά που παίζετε Λούλα Αναγνωστάκη. Την είχατε διδαχθεί καθόλου στη σχολή;

Δυστυχώς δεν κάναμε σχεδόν καθόλου νεοελληνικό θέατρο. Ο χρόνος είναι λίγος, επικεντρωνόμαστε κυρίως στο κλασικό και στο ξένο ρεπερτόριο, για να πάρουμε τις βάσεις. Τώρα αντιλαμβάνομαι το μεγαλείο της Αναγνωστάκη. Αφού διάβασα τον «Ηχο του όπλου», μελέτησα, έψαξα το έργο της γενικά και ειδικότερα της ίδιας περιόδου. Διότι έχει σημασία πότε ένας συγγραφέας γράφει ένα έργο, γιατί το γράφει και σε ποια καλλιτεχνική φάση βρίσκεται.

• Περάσατε από οντισιόν;

Οχι. Αλλη ωραία ιστορία. Το καλοκαίρι ήμουνα με τον Μάνο Καρατζογιάννη στον «Οιδίποδα» του Σταύρου Τσακίρη. Στην πρώτη πρόβα, έρχεται ο Μάνος, που δεν τον γνώριζα προσωπικά, και μου λέει: «Εχω έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα σου». Διάβασα το έργο και αμέσως είπα «ναι». Ηταν τόσο ζεστός και ο Μάνος, άλλος λόγος που δέχτηκα.

• Ο δεκαεξάχρονος Γιαννούκος που ερμηνεύετε είναι ρόλος ωραίος, δύσκολος και κομβικός. Πώς τον δουλέψατε; Σας ήταν εύκολο να τον πλησιάσετε;

Εχω περάσει κι εγώ από ανάλογες καταστάσεις και τις έψαξα μέσα μου. Περισσότερο, όμως, από όλα, ταυτιζόμουν με τη θέλησή του για ζωή, με τη θέλησή του κάτι να αλλάξει, γι’ αυτό και αρπαζόταν από το κάθε τι. Για μένα είναι το θέατρο και οι σημαντικοί άνθρωποι που θέλω να συναντώ. Με τον σκηνοθέτη πλησιάσαμε πολύ ανθρώπινα όλους τους χαρακτήρες, δεν τους κατακρίναμε. Ειδικά για τον Γιαννούκο το ψάξαμε, είπαμε ότι ίσως να έχει δεχτεί κάποιο μπούλινγκ στο σχολείο.

Αυτό μας χρησίμευσε απλώς σαν δεδομένο, να το έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, δεν μπορώ να το κουβαλάω στη σκηνή, να το δει ο θεατής. Αυτά που ξέρεις για τον ήρωα τα κρύβεις και αφήνεις το κείμενο να δουλέψει μόνο του. Οι τελείες, οι τρεις τελείες, τα ερωτηματικά, όλα έχουν σημασία. Το έμαθα αυτό και από τον μαέστρο του λόγου Δημήτρη Λιγνάδη, με τον οποίο δούλεψα στα «Μαθήματα πολέμου».

• Ποια είναι, λοιπόν, η μεγάλη σας φιλοδοξία;

Να ζω τη δουλειά μου σαν να ᾽μαι ένας απλός τεχνίτης που παίρνει με ζέση το υλικό του. Γιατί ο ηθοποιός έχει να κάνει με ανθρώπους, με συναισθήματα, κάτι πολύ εύθραυστο και λεπτεπίλεπτο.

Info: Μέχρι 17 Μαρτίου, Σάββατο στις 18.00 και Κυριακή στις 21.00. Βίκτωρος Ουγκώ 55, Μετρό Μεταξουργείο.

ΘΕΑΤΡΟ
Θαυμαστή «Πορεία» 20 ετών
Οι μεγάλες επιτυχίες που έχουν σημαδέψει το θέατρο τις τελευταίες σεζόν. Οι νέες παραγωγές που ετοιμάζονται. Τα φιλόδοξα σχέδια που αποτελούσαν απωθημένο ετών. Εχει προφανώς αρκετούς λόγους να αδημονεί για τη...
Θαυμαστή «Πορεία» 20 ετών
ΘΕΑΤΡΟ
Από τα στενά της Αντισθένους σε όλη την Αθήνα
Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ελεύθερος από το άγχος του Φεστιβάλ Αθηνών, μπορεί να αφοσιωθεί πλήρως στην τέχνη του και στο θέατρό του, που όμως έχει γιγαντωθεί με συνεργασίες και συμπαραγωγές και παρουσία σε...
Από τα στενά της Αντισθένους σε όλη την Αθήνα
ΘΕΑΤΡΟ
Η πολιτική ορθότητα είναι η νέα λογοκρισία στην τέχνη
Ο διάσημος Καναδός σκηνοθέτης, Ρομπέρ Λεπάζ, παρουσιάζει στο Φεστιβάλ Αθηνών την παράσταση «Kanata - Επεισόδιο 1ο - Η διαμάχη», για την οποία η Αριάν Μνουσκίν τού παραχώρησε τα ηνία του «Θεάτρου του Ηλιου».
Η πολιτική ορθότητα είναι η νέα λογοκρισία στην τέχνη
ΘΕΑΤΡΟ
Πρώτα Μπρουκ, μετά Επίδαυρος
Πάντα περιζήτητη η Κάθριν Χάντερ, η σπουδαία ηθοποιός με τις ελληνικές ρίζες (το γένος Χατζηπατέρα) που κάνει μεγάλη καριέρα στο βρετανικό (κυρίως) θέατρο, αλλά και σινεμά, αυτό το καλοκαίρι δεν θα παίξει μόνο...
Πρώτα Μπρουκ, μετά Επίδαυρος
ΘΕΑΤΡΟ
Δεκαεννέα νέοι ηθοποιοί ψάχνουν τον Σεφέρη
«Μέρες του Ιουνίου '19. Με τον τρόπο του Γιώργου Σεφέρη». Οταν τον σεβαστό νομπελίστα τον αναλαμβάνουν δεκαεννέα εικοσάρηδες σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνων και ο δάσκαλός τους, ο Ακύλλας...
Δεκαεννέα νέοι ηθοποιοί ψάχνουν τον Σεφέρη
ΘΕΑΤΡΟ
Η Πίνα Μπάους στον κόσμο του Μάκβεθ
Πάνω από σαράντα χρόνια μετά την πρεμιέρα του και είκοσι εννέα μετά την τελευταία του παρουσίαση, το γερμανικό κοινό είχε τη μεγάλη ευκαιρία να ανακαλύψει ένα από τα πρώτα έργα της Πίνα Μπάους, εκείνο που ίσως...
Η Πίνα Μπάους στον κόσμο του Μάκβεθ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας