Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
«Κάνω τις παραστάσεις που θα ήθελα να δω»

Ο Αλέξανδρος Διαμαντής σκηνοθετεί στο «Σημείο» την τραγωδία του Σέξπιρ «Κοριολανός»

«Κάνω τις παραστάσεις που θα ήθελα να δω»

  • A-
  • A+

Τον «Κοριολανό», την τελευταία τραγωδία του Σέξπιρ, σκηνοθετεί στο θέατρο «Σημείο» ο νεαρός Αλέξανδρος Διαμαντής, βλέποντας το έργο απογυμνωμένο από κάθε περιττό στοιχείο, μέσα σ’ ένα βίαιο και ηρωικό σύμπαν. Ο Κοριολανός, εθνικός ήρωας, γενναίος πολεμιστής και αλαζόνας, απεχθάνεται τον λαό. Επιστρέφει νικητής από τον πόλεμο, αλλά χειραγωγείται από την Αυλή και τη μητέρα του. Από την εξορία του, εκδικείται συμμαχώντας με τον θανάσιμο εχθρό της Ρώμης και βαδίζει ενάντια στην πατρίδα του.

Ο Αλέξανδρος Διαμαντής πρωτοασχολήθηκε με το θέατρο μόλις πέρσι, σε ηλικία 21 ετών, σκηνοθετώντας τον «Βέρθερο» του Γκέτε. Γιος του σκηνοθέτη Νίκου Διαμαντή και της ηθοποιού Ιωάννας Μακρή, γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα στο θέατρο, κι όμως από παιδί είχε αποφασίσει να μην ασχοληθεί ποτέ με αυτό.

«Εβλεπα το θέατρο σαν κάτι παράλληλο προς τον “πραγματικό κόσμο”, αποκομμένο κατά κάποιον τρόπο απ’ αυτόν. Ηθελα να κάνω άλλα πράγματα, να γίνω διπλωμάτης – ή μάλλον κατάσκοπος· είχα μια πολύ κινηματογραφική ιδέα γι’ αυτό το επάγγελμα…

Ομως η τέχνη και ιδίως το θέατρο επανερχόταν κάθε τόσο στο μυαλό μου, κάπως σαν κληρονομιά ή σαν παρηγοριά, με τον τρόπο που το οικείο περιβάλλον παραμένει διαρκώς παρόν και ζωντανό μέσα μας, όσο κι αν απομακρυνόμαστε απ’ αυτό. Μεγαλώνοντας με τους φίλους μου, με τις φάσεις της παιδικότητας, της εφηβείας και της ενηλικίωσης, είχα την τύχη να βρεθώ σε ανοιχτούς ορίζοντες, ανάμεσα σε γενναίους ανθρώπους, να εξερευνήσω και να κατακτήσω την ομορφιά της ζωής.

Τα πάντα μού έκαναν μεγάλη εντύπωση, ήμουν –και παραμένω– συλλέκτης στιγμών και κυρίως εικόνων. Αν και είχα πάντοτε πολύ πιο ενεργητικό ρόλο απ’ αυτόν του απλού παρατηρητή, οι εντυπώσεις μου καταγράφονταν, κι όλες μαζί συνέθεσαν το σύμπαν μέσα στο οποίο κινούνται οι παραστάσεις που σκηνοθετώ. Ενα σύμπαν πολιτισμικό με την ευρύτερη έννοια: συγκροτείται από μια σειρά από εικόνες για τη ζωή και μια ιδέα για την ύπαρξη, τον άνθρωπο».

• Και κάνατε την αρχή επιλέγοντας τα δύσκολα: κλασικό ρεπερτόριο.

Η ιδέα του ανθρώπου ως ήρωα έχει αδιάκοπη παρουσία στις σκέψεις μου. Μιλώντας για ηρωισμό δεν εννοώ μόνο τη στάση του στις δύσκολες στιγμές, αλλά την τοποθέτηση απέναντι στη ζωή ως ένα ανεξάντλητο πεδίο περιπετειών. Νομίζω πως αυτό που με έκανε να παραβώ την παιδική μου απόφαση και να ασχοληθώ με το θέατρο είναι οι ήρωες που βρήκα μπροστά μου: πρώτα ο Βέρθερος και τώρα ο Κοριολανός, άνθρωποι που αρνήθηκαν να υποχωρήσουν, που στάθηκαν ολομόναχοι απέναντι στα πάντα, καταδικασμένοι αλλά ατρόμητοι, παλεύοντας για την αλήθεια τους και χάνοντας ό,τι είχαν, νίκησαν τα πάντα, αλλάζοντας τον κόσμο.

Αυτό είναι, όπως είπα, η αληθινή ζωή για εμένα και όπως σε κάθε άνθρωπο αρέσει να μιλάει γι’ αυτά που αυτός θεωρεί μεγάλα, έτσι κι εγώ ασχολήθηκα με αυτούς τους ήρωες. Αφετηρία της πορείας ενός ανθρώπου είναι οι προθέσεις του και η διαδρομή διαμορφώνεται από την πάλη αυτών των προθέσεων με τις καταστάσεις της ζωής. Από την αρχή μέχρι το τέλος, είμαστε ο εξωγήινος που προσγειώνεται μέσα σ’ ένα προθερμασμένο περιβάλλον – ο Οδυσσέας περιπλανώμενος από νησί σε νησί, μόνος και εντελώς απορριμμένος, υποχρεώνεται να τα καταφέρει. Η ζωή είναι μια ηρωική μάχη απέναντι στην κοινή και αναπόδραστη ανθρώπινη μοίρα, κι εμείς πρέπει να σταθούμε στο ύψος της. Αυτό άλλωστε είναι και η απόλαυση του πράγματος.

• Η δύσκολη, μεταβατική εποχή αποθαρρύνει τις προσπάθειες των νέων;

Σε αυτή την ακραία και γρήγορη εποχή που ο κόσμος αλλάζει, οφείλουμε ν’ αλλάζουμε κι εμείς. Πιστεύω στην ανανέωση του θεάτρου, στην πρόοδο, την εξέλιξη, τη διαρκή αλλαγή. Το θέατρο, όπως και η ζωή, είναι μια κατακτητική διαδικασία χωρίς τέρμα. Δεν κάνω θέατρο για να κάνω θέατρο, ούτε γιατί δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο. Κάνω θέατρο για ιδεολογικούς και για αισθητικούς λόγους. Λέω τις ιστορίες που θα ήθελα να ακούσω, κάνω τις παραστάσεις που θα ήθελα να δω, αρχή που δεν σκοπεύω να προδώσω ποτέ.

Ο Σέξπιρ είπε πως όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή και θυμάται κανείς πως στην κάπως απαισιόδοξη «Εβδομη Σφραγίδα» του Μπέργκμαν, οι μόνοι που επιβιώνουν στο τέλος είναι η οικογένεια των ηθοποιών. Το επάγγελμά μας είναι μαγικό. Η μαγεία του δεν κρύβεται στην ιεροτελεστία, τα σκοτάδια, τις σιωπές, τους προβολείς, τα χειροκροτήματα, τις ανοιχτές φωνές και τις χορογραφημένες χειρονομίες – η μαγεία του θεάτρου είναι ότι ξαναστήνει ολόκληρη τη ζωή πάνω σε μια σκηνή.

Περισσότερο από δουλειά, είναι στάση απέναντι στη ζωή, μια διαφορετική ζωή το ίδιο, απελευθερωμένη από τα βάρη της «κανονικότητας». Αυτή η ελευθερία και η επακόλουθη απομόνωση είναι το θεμέλιο του κόσμου του θεάτρου. Αν το υπηρετήσεις σωστά, με αφοσίωση, θα σ’ το ανταποδώσει. Η ανταπόδοση δεν θα είναι υλική, ούτε αισθηματική, αλλά κυρίως νοητική. Οπως σε μια πάλη με τους ανέμους και τα κύματα, έτσι και στο θέατρο, ο άνθρωπος βγαίνει σοφότερος από αυτή την εμπειρία.

Οι συνεργάτες μου στον «Κοριολανό», και ειδικά οι ηθοποιοί, είναι άνθρωποι πραγματικά γενναίοι, δοσμένοι με πείσμα στον αγώνα που καλούμαστε να φέρουμε εις πέρας. Είμαστε στα μισά της μάχης, μιας μάχης που είτε κερδηθεί, είτε όχι, εμείς θα την έχουμε δώσει στον απόλυτο βαθμό. Γι’ αυτό τους ευχαριστώ θερμά.

Θέατρο Σημείο (Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα, τηλ.: 210-9229579). Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές. Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Διαμαντής. Σκηνογραφία: Μικαέλα Λιακατά. Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα. Φωτισμοί: Αννα Σμπώκου. Ερμηνεύουν: Ιωάννης Παπαζήσης, Παρθενόπη Μπουζούρη, Στάθης Μαντζώρος, Ορόρα Μαριόν, Αρτεμις Γρύμπλα, Νικόλας Μίχας. Από 6 Νοεμβρίου έως 16 Ιανουαρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15.
ΘΕΑΤΡΟ
Ο Τζόνι ξαναπήρε τ’ όπλο του
Ο Τάσος Ιορδανίδης αναμετριέται και πάλι με το σπουδαίο έργο τού, κυνηγημένου από τον μακαρθισμό, Ντάλτον Τράμπο. Μια πολιτική, σκληρή παράσταση, ικανή «να προκαλέσει συνειδήσεις και τον κόσμο σε ένα θεατρικό...
Ο Τζόνι ξαναπήρε τ’ όπλο του
ΘΕΑΤΡΟ
Ο «Δον Κιχώτης» μάς έδωσε την ανάγκη για το όνειρο
Ο Αλόνσο Κιχάδα είναι ένας απλός αγρότης που όμως έχει διαβάσει πολλά βιβλία για τον ιπποτισμό. Γι’ αυτό αποφασίζει να γίνει κι αυτός ιππότης με το όνομα Δον Κιχώτης. Κι έτσι ο δονκιχωτισμός μπήκε -ευτυχώς-...
Ο «Δον Κιχώτης» μάς έδωσε την ανάγκη για το όνειρο
ΘΕΑΤΡΟ
«Φράνκι και Τζόνι», μια νύχτα στο Μανχάταν
Ενας μάγειρας σε συνοικιακό εστιατόριο και μια σερβιτόρα αναζητούν την αδελφή ψυχή και μια δεύτερη ευκαιρία στις ζωές τους. Ο Τάσος Ιορδανίδης και η Ιωάννα Παππά πρωταγωνιστούν στη βραβευμένη ρομαντική κομεντί...
«Φράνκι και Τζόνι», μια νύχτα στο Μανχάταν
ΘΕΑΤΡΟ
«Το συναίσθημα στο θέατρο είναι αναγκαίο»
Μια συγκινητική «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» διασκευάζει και σκηνοθετεί στο Εθνικό Θέατρο, ένα μιούζικαλ βασισμένο στη νουβέλα του Τσαρλς Ντίκενς με την πρωτότυπη μουσική και τραγούδια που έγραψε ο Θοδωρής...
«Το συναίσθημα στο θέατρο είναι αναγκαίο»
ΘΕΑΤΡΟ
«Εμπρός για μία άλλη χώρα»
Ο Βασίλης Παπαβασιλείου έχει επινοήσει μια κωμική περσόνα βγαλμένη από τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά που την ερμηνεύει σαν άλλος Μπάστερ Κίτον, Σαρλό, κύριος Ιλό. Σ’ αυτή τη δεύτερη κάθοδό του o Φωκίων είναι...
«Εμπρός για μία άλλη χώρα»
ΘΕΑΤΡΟ
Ρομαντικοί για πάντα
Το ποιητικό έργο του πολιτικού Παναγιώτη Σούτσου «Οδοιπόρος», γραμμένο το 1831, αποκτά σκηνική υπόσταση, σε σκηνοθεσία Ηλέκτρας Ελληνικιώτη. Θέμα του, ο ανεκπλήρωτος έρωτας δύο νέων που τους οδηγεί στον θάνατο
Ρομαντικοί για πάντα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας