Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ελληνικό ντοκιμαντέρ για την Τεργέστη

Νταβίντε Ντελ Ντέγκαν και Θάνος Αναστόπουλος στο photocall για την «Τελευταία Παραλία»

EPA/IAN LANGSDON

Ελληνικό ντοκιμαντέρ για την Τεργέστη

  • A-
  • A+

Η νέα ταινία του Θάνου Αναστόπουλου, μετά τις «Ολο το βάρος του κόσμου», «Διόρθωση» και «Η κόρη», συν-σκηνοθετημένη με τον Νταβίντε Ντελ Ντέγκαν, είναι μια ταινία με πολλή εικόνα, πολύ λόγο, που σε σπρώχνει σε πολλές σκέψεις.

Το ντοκιμαντέρ παρατηρεί, για μια φουλ σεζόν, την παραλία Πεντοτσίν στην Τεργέστη, μια από τις παλιότερες οργανωμένες πλαζ, που προσφέρει από τα τέλη του 19ου αιώνα τα «μπάνια του λαού». Ποιου λαού ακριβώς; Των ντόπιων βιοπαλαιστών, με τους τόσο στενούς συνδέσμους με την ταραγμένη ιστορία της Ευρώπης και με τη διπλανή Γιουγκοσλαβία του Τίτο, που έχει αφήσει το σημάδι και τους ανθρώπους της.

Η παραλία Πεντοτσίν έχει κι άλλη μια, ακόμα πιο παράξενη ιδιαιτερότητα: ένας τοίχος τη χωρίζει στη μέση, που συνεχίζεται και μέσα στη θάλασσα. Από τη μια πλευρά λιάζονται και κολυμπούν οι γυναίκες, από την άλλη οι άντρες. Αυστηρά, με μεγάλη ικανοποίηση και χωρίς καμιά πρόθεση αυτό να αλλάξει. Ολοι βολεύονται στο Πεντοτσίν, χαλαρώνουν, δείχνουν τον αληθινό εαυτό τους.

Σ’ αυτούς τους ανθρώπους, τους «μόνιμους» του Πεντοτσίν, εστιάζει η «Τελευταία παραλία», αντλώντας από τα καλοκαίρια (και τους μοναχικούς χειμώνες) τους σοφία, κέφι και μια ελαφρά μελαγχολία που αρκεί για μια ζωή. «Αυτή η παραλία μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια» λέει ο Αναστόπουλος. «Ο πατέρας μου συνήθιζε να κολυμπά ακόμα και τον χειμώνα με τους φίλους του. Η ιδέα μιας ομάδας ανθρώπων που συναντιούνται σε μια παραλία, χειμώνα-καλοκαίρι, μου είναι πολύ οικεία».

Σ’ αυτήν την παραλία, όπου ο Αναστόπουλος και ο Ντέγκαν πέρασαν δυο χρόνια γυρίζοντας, με τον τοίχο που στέκεται απ’ την εποχή της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, αλλά που σηματοδοτεί την απόλυτη ελευθερία, την ανεξαρτησία, την αυτονομία, αντί για την καταπίεση, ο θεατής περνά την ώρα του βλέποντας κι ακούγοντας.

Τους θαμώνες που ανταλλάσσουν τα νέα τους, τον θάνατο που κάνει τις επισκέψεις του (το Πεντοτσίν δεν είναι της μόδας ώστε να προσελκύει νέους, ο μέσος όρος ηλικίας είναι υψηλός), τα καλαμπούρια, τις καντσονέτες, τους τσακωμούς, την υπαρξιακή αγωνία, το κέφι.

Τη ρουτίνα, σε όσους πηγαίνουν και σε όσους δουλεύουν εκεί. Την ασφάλεια, του ότι αυτός ο τόπος θα εξακολουθήσει να υπάρχει και να τους φιλοξενεί ό,τι κι αν συμβεί. Τη λάμψη του ήλιου, που τους κάνει όλους όμορφους, την απελευθέρωση του νερού.

Μπορεί η ταινία να μη στοχεύει σε μια κλιμάκωση της αφήγησης, μπορεί να στέκεται για παραπάνω ώρα (135’ η διάρκειά της) στα πρόσωπα και τις κουβέντες των ηρώων της, όμως δεν είναι δύσκολο να παρασυρθείς από το συναρπαστικό του «κανονικού», που ποτέ δεν είναι βαρετό, από ένα μάτσο προσωπικότητες ανώνυμες, αλλά μεγαλύτερες απ’ τη ζωή, γοητευτικές, συγκινητικές ή τολμηρά ψυχαγωγικές. Και στιγμή δεν λείπει αυτό που κάνει τη ζωή ωραία, η εναλλαγή της χαράς με τη μελαγχολία.

Τα σημαινόμενα στην ταινία δεν σηματοδοτούνται, ούτε οι πολιτικές, ούτε οι φυλετικές ή κοινωνικές προεκτάσεις. Βρίσκονται, όμως, μέσα στις λέξεις των ηρώων για όποιον θέλει να τα ακούσει.

Αλλά και η ίδια η ύπαρξη της ταινίας «Η τελευταία παραλία» είναι ένα ισχυρό παράδειγμα του τι μπορεί να κάνει το (ελληνικό) σινεμά. Ταινία ενός πέρα για πέρα Ελληνα σκηνοθέτη κι ενός πέρα για πέρα Ιταλού, συμπαραγωγή της Ελλάδας, της Ιταλίας και της Γαλλίας, είναι η μία από τις ταινίες που θεωρούνται φέτος ελληνικές στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κανών, ομοίως και ιταλικές.

Είναι ένα κράμα δημιουργικότητας για το οποίο, άλλωστε, πολύ καμαρώνει το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου ως συμπαραγωγός κι ας είναι στις Κάνες ακέφαλο γιατί ο διορισμός της Ηλέκτρας Βενάκη ως γενικής διευθύντριας του ΕΚΚ ακόμη δεν έχει γίνει - γιατί να βιαζόμαστε;

Είναι μια υπέροχη απόδειξη του ότι το σινεμά έχει εθνικότητα που δεν καθορίζεται από την εθνική γλώσσα, αλλά από τη γλώσσα του σινεμά κι αυτή είναι αμάλγαμα πολλών. Και από την έμπνευση και τις καταβολές των σκηνοθετών, που συλλέγουν απ’ όσα έχουν ζήσει, νιώσει και σκεφτεί, όπου κι αν τους έχει φέρει ο δρόμος τους.

Η παρέλαση των σταρ συνεχίζεται. Χθες ήταν η μέρα του Τζορτζ Κλούνεϊ και της Τζούλια Ρόμπερτς, που, μετά το «Ocean Eleven», ξανασυναντιούνται στην εκτός συναγωνισμού νέα ταινία της Τζόντι Φόστερ «Money Monster». Αυτός είναι ένας διάσημος παρουσιαστής τηλεοπτικής οικονομικής εκπομπής κι αυτή η παραγωγός του.

Οταν μία από τις εταιρείες που αβαντάρει, καταρρέει και παίρνει στον λαιμό της χιλιάδες μικροεπενδυτές, ένας από αυτούς εισβάλλει στο στούντιο και τον κρατάει όμηρο σε ζωντανή μετάδοση.

 

ΣΙΝΕΜΑ
Eπικό παραμύθι με φόντο το Σινικό Τείχος
Δύο ρεμάλια μισθοφόροι (Ματ Ντέιμον, Πέντρο Πασκάλ), μικρά πράσινα δρακάκια, χιλιάδες στρατιώτες με επικεφαλής μια πανέμορφη στρατηγό... Η νέα υπερπαραγωγή του Ζανγκ Γιμού με τις ορδές κομπάρσων και τα...
Eπικό παραμύθι με φόντο το Σινικό Τείχος
ΣΙΝΕΜΑ
Η επιστροφή της Αντέλ Εξαρχόπουλος και το κλεμμένο φέρετρο του Τσάπλιν
Ζοφερά παρισινά προάστια, απίστευτες αληθινές ιστορίες, βραβευμένες ταινίες σε φεστιβάλ και σκηνοθέτες με περγαμηνές, αλλά αμφίβολα αποτελέσματα συνιστούν μια πλούσια κινηματογραφική εβδομάδα.
Η επιστροφή της Αντέλ Εξαρχόπουλος και το κλεμμένο φέρετρο του Τσάπλιν
ΣΙΝΕΜΑ
Σοκαριστικό, βίαιο φιλμ σε οικοτροφείο για κωφά παιδιά
Η ταινία «Η φυλή», η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ουκρανού σκηνοθέτη Μιροσλάβ Σλαμποσπίτσκι,εκτυλίσσεται ολόκληρη με ήχο αλλά χωρίς διάλογο: η επικοινωνία των ηρώων γίνεται μόνο στη νοηματική, χωρίς...
Σοκαριστικό, βίαιο φιλμ σε οικοτροφείο για κωφά παιδιά
ΣΙΝΕΜΑ
Μαύρη κωμωδία για την ισότητα των φύλων
Μια από τις μεγάλες φετινές αποκαλύψεις του ευρωπαϊκού σινεμά, η «Ανωτέρα βία» του Ρούμπεν Οστλουντ, πρόταση της Σουηδίας για το Ξενόγλωσσο Οσκαρ, είναι ένα πιο σαρδόνιο «Gone Girl». Με οξυδέρκεια και χιούμορ,...
Μαύρη κωμωδία για την ισότητα των φύλων
ΣΙΝΕΜΑ
Πληθωρικό love story στον κόσμο της νύχτας
Ο Νίκος Τριανταφυλλίδης υπογράφει με τους «Αισθηματίες» την καλύτερη ταινία του υπηρετώντας με πάθος και ρομαντισμό την κινηματογραφική του εμμονή με το νουάρ. Ταινία προσεγμένη στις λεπτομέρειές της, γεμάτη...
Πληθωρικό love story στον κόσμο της νύχτας
ΣΙΝΕΜΑ
Εδώ είναι Βαλκάνια;
Καθώς οι ταινίες, ειδικά ενός ανέκαθεν πολιτικά συνειδητοποιημένου και μάχιμου φεστιβάλ όπως η Berlinale, δίνουν όλο και μεγαλύτερη σημασία στην έννοια και τις προεκτάσεις της ταυτότητας, εθνικής, φύλου,...
Εδώ είναι Βαλκάνια;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας