Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
O Γιώργος Ζώης τολμά και κατακτά τη μεγάλη οθόνη

«Interruption» του Γιώργου Ζώη

O Γιώργος Ζώης τολμά και κατακτά τη μεγάλη οθόνη

  • A-
  • A+

Με το «Interruption», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας, ο δημιουργός καταφέρνει να παρασύρει και να εγκλωβίσει τον θεατή σε μια εντυπωσιακή παράσταση. Στις αίθουσες και το μελόδραμα «Το κορίτσι από τη Δανία» του Τομ Χούπερ, υποψήφιο για 4 Οσκαρ, όπου ο Εντι Ρέντμεϊν μεταμορφώνεται σε Λίλι Ελμπε.

Interruption   ★★½✰✰✰

(Ελλάδα, Κροατία, 2015, 109’)

  • σκηνοθεσία: Γιώργος Ζώης
  • ηθοποιοί: Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Μαρία Καλλιμάνη, Αλεξία Καλτσίκη, Χρήστος Στέργιογλου, Μαρία Φιλίνη

Αν η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία ενός δημιουργού έχει τον ρόλο της γνωριμίας, ο δημιουργός του «Interruption» δεν έχει καμιά αμφιβολία ως τι συστήνεται. Κατά τον τρόπο τον ηρώων του, η παρουσίασή του θα πήγαινε κάπως έτσι: «Καλησπέρα σας.

Λέγομαι Γιώργος Ζώης. Το επάγγελμά μου είναι σκηνοθέτης κι έχω έρθει εδώ για να κατακτήσω τον κινηματογραφικό κόσμο». Γιατί το «Interruption», το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Ζώη που έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του στο τμήμα Orizzonti του Φεστιβάλ Βενετίας (ήδη η τρίτη συμμετοχή του στο φεστιβάλ, μετά τις μικρού μήκους «Casus belli» και «Τίτλοι τέλους»), είναι πάνω απ’ όλα μια φιλόδοξη, αισθητικά και πνευματικά, ταινία.

Σ’ ένα κλασικό, επιβλητικό αθηναϊκό θέατρο, το κοινό παρακολουθεί παράσταση της Ορέστειας.

Η συμβατική δράση διακόπτεται κι ένας αυστηρά μαυροντυμένος, χαμηλών τόνων αλλά καθηλωτικός άντρας (θαυμάσιος ο Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου επικεφαλής ενός κατά τα άλλα ensemble cast) ανακοινώνει στους θεατές ότι αυτή εδώ η παράσταση θα εξελιχθεί λίγο διαφορετικά κι ότι οι ίδιοι θα μπορέσουν να αναλάβουν δράση, να παρέμβουν στα τεκταινόμενα, να παίξουν αλλά και να κρίνουν, να καθορίσουν ενεργά την εξέλιξη των πραγμάτων.

Εκείνοι, χωρίς να είναι βέβαιοι αν αυτό που παρακολουθούν εξακολουθεί να είναι η παράσταση ή μια βίαιη παρέμβαση, εκπληρώνουν τον ρόλο τους, συμμετέχοντας.

Στην αρχή ήδη της ταινίας, ο θεατής βρίσκεται αντιμέτωπος με μια μαύρη οθόνη, μέσα σε μια μαύρη αίθουσα: η επίγνωση ότι είναι ο ίδιος μέρος ενός κοινού, ανεξάρτητα από το ποιο είναι το θέαμα (η Ορέστεια, το «Interruption», μια προεκλογική ομιλία, τα ατελείωτα χρόνια κατά τα οποία κάποιος λαμβάνει οδηγίες για το πώς θα ζήσει) είναι σαφής και δυνατή.

Από την άλλη πλευρά, επιλέγοντας το θέατρο ως τόπο εξέλιξης της ταινίας του, ο Γιώργος Ζώης υπερβαίνει με άνεση τις θεατρικές συμβάσεις του χώρου. Οι διαστάσεις του θεάτρου και του Θεάτρου αξιοποιούνται ελαστικά και απόλυτα κινηματογραφικά, παρότι τα «εξωτερικά» διαλείμματα είναι ελάχιστα.

Οι ρόλοι των ηρώων, μέσα στην ταινία, είναι διαρκώς εναλλασσόμενοι, όπως και τα κάδρα της: από τα εξαιρετικά κοντινά, που ανασαίνουν πάνω στο δέρμα, ώς τα γενικά, που τοποθετούν τα μάτια σε μια θέση παρατηρητή, κάτω από τον «βόμβο» του σάουντρακ, ενός ανησυχητικού αστικού white noise, στο οποίο τα αυτιά ακούσια προσαρμόζονται.

Η επιλογή του Ζώη να εφορμήσει με βάση την Ορέστεια δεν είναι τυχαία – πάνω στο αρχαίο δράμα, σ’ ένα σύνθετο, κλασικό έργο οικογενειακής προδοσίας, εκδίκησης και Ερινυών πατά για να το αποδομήσει και να επιστρέψει ξανά σ’ αυτό, επειδή είναι ανυπέρβλητο.

Ενα έργο που οι σύγχρονοι Ελληνες οικειοποιούμαστε με υπερηφάνεια, λυγίζοντας κάτω από το βάρος του, αποφεύγοντας την ευθύνη να ανταποκριθούμε στο μέγεθός του ή να το απορρίψουμε.

Γιατί το πεδίο στο οποίο το «Interruption» κινείται πιο πετυχημένα και προκλητικά είναι εκείνο του πολιτικού προβληματισμού, εκθέτοντας την αδυναμία του κόσμου για την αυτοδιάθεσή του, την προθυμία, αλλά και την αμηχανία του να φτάσει στη λαϊκή κρίση, την ευκολία του να δει αλλά όχι να κάνει.

Το «Interruption» είναι, από πρόθεση, μια ταινία αναρχική με εστέτ ενδυμασία, πράγμα που εμπεριέχει μια επιτήδευση. Οποιες αδυναμίες έχει, από την άλλη πλευρά, προέρχονται από την επιθυμία ενός πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη να «συστηθεί», να δείξει τι μπορεί να κάνει, ενίοτε σε βάρος της πυκνότητας.

Στην επιθυμία του να ανατρέψει τον Μύθο, ο Ζώης δεν κρατά τίποτα μονοσήμαντο κι αυτός ο πληθωρισμός είναι φορτίο. Μπορεί οι αλλεπάλληλες, διαρκείς υπονομεύσεις να χαλαρώνουν την ένταση, την ασφυξία της θρίλερ πλευράς της ταινίας, αποτελούν όμως μια εντυπωσιακή, εγκεφαλική κινηματογραφική άσκηση του σκηνοθέτη να ξεπεράσει τον εαυτό του.

Το εντυπωσιακό με τους ήρωες του «Interruption», το σημείο με το οποίο πικρά θα ταυτιστεί ο θεατής, είναι ότι, περιορισμένοι σ’ έναν χώρο που γίνεται βαθμιαία όλο και πιο δυσάρεστος, πιεστικός, αφόρητος, δεν θα κάνουν το βήμα να δοκιμάσουν αν τυχόν ανοίγει η πόρτα. Αντίθετα μ’ εκείνους, ο Γιώργος Ζώης την κινηματογραφική πόρτα της σκηνοθετικής καριέρας του την ανοίγει διάπλατα και με φόρα.

Το κορίτσι από τη Δανία   ★★½✰✰✰

(Μεγ. Βρετανία, ΗΠΑ, Βέλγιο, Δανία, Γερμανία, 2015, 119’)

  • σκηνοθεσία: Τομ Χούπερ
  • ηθοποιοί: Εντι Ρέντμεϊν, Αλίσια Βικάντερ, Ματίας Σχούναρτς

Μετά τον «Λόγο του βασιλιά» και το «Les Misérables», ο Βρετανός Τομ Χούπερ καταπιάνεται μ’ έναν τόσο συναρπαστικό πραγματικό ήρωα, σ’ ένα τόσο γοητευτικό περιβάλλον, που προς στιγμήν ξεχνάς ότι βλέπεις μια χαμένη ευκαιρία. Στην Κοπεγχάγη του ’20, ο ζωγράφος Αϊναρ Βέγκενε κι η σύζυγός του, πορτρετίστα Γκέρντα, είναι το αγαπημένο ζευγάρι του καλλιτεχνικού κόσμου. Μόνο που ο Αϊναρ συνειδητοποιεί ότι είναι μια γυναίκα από λάθος παγιδευμένη σε αντρικό σώμα.

Με τη συμπαράσταση της Γκέρντα μεταμορφώνεται σε Λίλι Ελμπε και γίνεται η πρώτη γνωστή περίπτωση χειρουργικής αλλαγής φύλου. Την ίδια στιγμή που η Λίλι βρίσκει τον αληθινό της εαυτό, η Γκέρντα αντιμετωπίζει τον έρωτά της που εξαϋλώνεται. Η ταινία είναι υποψήφια για 4 Οσκαρ, ακριβώς στις κατηγορίες που κάνουν το φιλμ ξεχωριστό.

Στα σκηνικά και στα κοστούμια που αποδίδουν με τρόπο μαγικό την πολύπλοκη γοητεία της art nouveau και λειτουργούν ως εργαλεία έκφρασης για τους ήρωες. Και στις δύο κεντρικές ερμηνείες, του Εντι Ρέντμεϊν (για α’ ανδρικό ρόλο), που με απόλυτη αφοσίωση στην ιστορία της ηρωίδας του αποδομείται και ανασυντίθεται μπροστά στην κάμερα, και της Αλίσια Βικάντερ (για β’ γυναικείο ρόλο), που απρόσμενα κλέβει την παράσταση.

Κάτω από τις οδηγίες, ωστόσο, του Τομ Χούπερ κι οι δύο «παίζουν» σε κάθε τους κίνηση, βλέμμα, λέξη, σ’ ένα φιλμ που αποδεικνύεται πολύ συμβατικό, πολύ γλυκερό για να ανταποκριθεί στην ένταση, το πάθος και τον διττό χαρακτήρα βιωμάτων και σχέσεων τόσο σύνθετων και αιχμηρών.

Κριντ: η γέννηση ενός θρύλου   ★★½✰✰✰

(Creed, ΗΠΑ, 2015, 133’)

  • σκηνοθεσία: Ράιαν Κούγκλερ
  • ηθοποιοί: Μάικλ Μπι Τζόρνταν, Σιλβέστερ Σταλόνε, Τέσα Τόμσον

Σαράντα χρόνια μετά το «Rocky», ο θρύλος ξαναγεννιέται ανάμεσα στους κληρονόμους του, δηλαδή εμάς. Ο Αντόνις (Αδωνις, θα λέγαμε) Τζόνσον είναι ένας φέρελπις νεαρός μποξέρ που τυχαίνει να είναι γιος του Απόλο Κριντ, παρότι δεν πρόλαβε να γνωρίσει τον πατέρα του.

Για να τα καταφέρει στο ρινγκ, ζητά τη βοήθεια του αιώνιου αντιπάλου του Απόλο, του Ρόκι Μπαλμπόα, ο οποίος έχει μεν αποσυρθεί από τον χώρο, αλλά αναζητά έναν τρόπο να ξορκίσει τους παλιούς του δαίμονες.

Τόσο πολύ αγαπά η ταινία το «Rocky» του 1976 που το ακολουθεί πιστά στην αισθητική, στον μελοδραματισμό, στην ασφάλεια του προβλέψιμου, οπότε και στην κοινοτοπία της νοσταλγίας.

Ωστόσο, ο Μάικλ Μπι Τζόρνταν αναδεικνύει ξανά τη δύναμη που γνωρίσαμε στην προηγούμενη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη, στο «Fruitvale Station», κι ο Σιλβέστερ Σταλόνε, υποψήφιος φέτος για Οσκαρ β’ ανδρικού ρόλου, περισσότερο από σεβασμό στο αήττητο προφίλ του, παίζει με χιούμορ πάνω στο πέρασμα του χρόνου και παραμένει εξίσου δυσνόητος στον λόγο του, αλλά και εξίσου cool.

Ο Aλβιν και η παρέα του: σκίουροι στον δρόμο    ★½✰✰✰✰

(Alvin and the Chipmunks: The Road-Chip, ΗΠΑ, 2015, 92’)

  • σκηνοθεσία: Γουόλτ Μπέκερ

Τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία τους κινηματογραφική εξόρμηση, ο Αλβιν κι η παρέα του επιστρέφουν, εξίσου θορυβώδεις, για ένα ταξίδι στο Μαϊάμι, με σκοπό να αποτρέψουν τον Ντέιβ από το να φορέσει την κουλούρα, αλλά και να αποδείξουν για μια ακόμα φορά την τραγουδιστική τους δεινότητα. Σίκουελ στον αυτόματο πιλότο που, κυρίως χάρη στους πάντα παράλογα συμπαθείς ήρωες, θα προσελκύσει το παιδικό κοινό, έστω και χωρίς καμιά προσπάθεια.

Mediterranea  ★★½✰✰✰

(Ιταλία, Γαλλία, ΗΠΑ, Γερμανία, Κατάρ, 2015, 107’)

  • σκηνοθεσία: Τζόνας Καρπινιάνο
  • ηθοποιοί: Κουντούς Σεϊχόν, Αλασάν Σι, Πάολο Σκιαρέτα, Πίο Αμάτο

Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Ιταλοαμερικανός Καρπινιάνο έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κανών και διεκδίκησε το ευρωπαϊκό βραβείο Lux, κυρίως για την αιχμηρότητα του θέματος της ταινίας του.

Το φιλμ, γυρισμένο στις πραγματικές τοποθεσίες και με μη επαγγελματίες ηθοποιούς, παρακολουθεί τη διαδρομή του Αγίβα από την Μπουρκίνα Φάσο στην Ιταλία και την προσπάθειά του να προσαρμοστεί σ’ έναν νέο, αφιλόξενο τρόπο ζωής ως μετανάστης, σε μια Ευρώπη που αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά Γη της Επαγγελίας.

Γυρισμένη με ντοκιμαντερίστικο ύφος αλλά προσεγμένη αισθητική, η ταινία του Καρπινιάνο, απόλυτα επίκαιρη, πάσχει μόνο από το στερεοτυπικό της ιστορίας της. Το γεγονός, βέβαια, ότι μια τέτοια ιστορία έχει φτάσει να θεωρείται στερεότυπο λέει κι αυτό κάτι.

Barbie και οι μυστικοί πράκτορες  

(Barbie: Spy Squad, ΗΠΑ, Καναδάς, 2016, 75’)

  • Με τις φωνές των: Υακίνθης Παπαδοπούλου, Γεωργίας Ιωαννίδου, Κατερίνας Γκίργκις, Στεφανίας Χούγια, Ειρήνης Τσίγκα, Λίλας Μουτσοπούλου

Η Barbie μαζί με τις κολλητές της φίλες μεταμορφώνονται από δυναμικές γυμνάστριες σε μυστικούς πράκτορες επικίνδυνων αποστολών. Εξοπλισμένες με εξαίρετα σπαγκάτ, εργαλεία τελευταίας τεχνολογίας, κατοικίδια-ρομπότ και το μεταφεμινιστικό τους τσαγανό, καταδιώκουν μια μυστηριώδη λωποδύτη. Για να τα βλέπουν τα κορίτσια και να εμπνέονται.

Η ολο­καίνουργια… Καινή Διαθήκη!  ★★½✰✰✰

(Le tout nouveau testament, Βέλγιο, Γαλλία, Λουξεμβούργο, 2015, 113’)

  • σκηνοθεσία: Ζακό Βαν Ντορμέλ
  • ηθοποιοί: Πίλι Γκρόιν, Μπενουά Πελβούρντ, Γιολάντ Μορό, Κατρίν Ντενέβ

Ο σκηνοθέτης του «Τοτό ο ήρωας» και της «Ογδοης μέρας» επιστρέφει, μέσω Φεστιβάλ Κανών, για να μας διαβεβαιώσει ότι ο Θεός υπάρχει και ζει στις Βρυξέλλες. Για την ακρίβεια, είναι ένας εκδικητικός μεσοαστός που παραπάνω κι από την ανθρωπότητα καταπιέζει την κόρη του.

Εκείνη, λοιπόν, αποφασίζει να βρει έξι επιπλέον, νέους Αποστόλους και να δημιουργήσει τη δική της, ακόμα πιο «Καινή» Διαθήκη, αφότου, ως εκδίκηση προς τον πατέρα της, στέλνει sms σε ολόκληρο το ποίμνιο αποκαλύπτοντας την ημερομηνία θανάτου του καθενός.

Παρότι ο Βαν Ντορμέλ προσπαθεί να στριμώξει όλες του τις απίθανα πρωτότυπες ιδέες σε μια ταινία που δεν τις χωρά και που κατά στιγμές γίνεται υπερβολική στον παραλογισμό της και κατ’ άλλες γραφική, στο σύνολό του το φιλμ είναι αστείο και αιχμηρό, μ’ ένα κυνικό βλέμμα στη σύγχρονη πραγματικότητα και με αφοπλιστικά μεγάλη καρδιά.

The boy  ★★✰✰✰

(ΗΠΑ, 2016, 97’)

  • σκηνοθεσία: Γουίλιαμ Μπρεντ Μπελ
  • ηθοποιοί: Λόρεν Κόαν, Ρούπερτ Εβανς, Τζιμ Νόρτον, Νταϊάνα Χάρντκαστλ, Τζέιμς Ράσελ

Ομορφη, αθώα Αμερικανίδα, που προσπαθεί να ξεφύγει από τους δικούς της δαίμονες, εγκαθίσταται σε μια βρετανική έπαυλη ως νταντά του ζευγαριού ιδιοκτητών. Μόνο που το «αγόρι» που φροντίζει είναι μια πορσελάνινη κούκλα, με αλλόκοτα «ζωντανές» παρεμβάσεις στην καθημερινότητα.

Από τον σκηνοθέτη του «The devil inside», μια ταινία τρόμου που ξεκινά στιλάτα, ατμοσφαιρικά, με γοτθικού τύπου αγωνία, και συνεχίζει με μια πλοκή τόσο τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά, ώστε το πιο πειστικό στοιχείο της είναι ότι μια πορσελάνινη κούκλα μπορεί να ζωντανεύει κατά βούληση.

 

ΣΙΝΕΜΑ
Αυτό το Οσκαρ ποιος θα το πάρει;
Την Κυριακή 4 Μαρτίου, ξημερώματα Δευτέρας, θα παρακολουθήσουμε, με τα μάτια κολλημένα στη μικρή οθόνη, την 90ή Τελετή Απονομής των Βραβείων Οσκαρ, με παρουσιαστή, όπως και πέρσι, τον Τζίμι Κίμελ, βγαλμένο από...
Αυτό το Οσκαρ ποιος θα το πάρει;
ΣΙΝΕΜΑ
Η ακτιβίστρια Ντολόρες Φόνζι και οι επικίνδυνες πτήσεις του Τομ Κρουζ
Σεναριογράφος του Πάμπλο Τρουέμπα, σκηνοθέτης του «Φοιτητή» το 2011 και του «La Cordillera» φέτος, ο Αργεντίνος Σαντιάγο Μίτρε, με το βραβευμένο στο Φεστιβάλ Κανών πριν από δύο χρόνια «Παουλίνα», απέδειξε ότι...
Η ακτιβίστρια Ντολόρες Φόνζι και οι επικίνδυνες πτήσεις του Τομ Κρουζ
ΣΙΝΕΜΑ
Ενας Αργεντίνος νομπελίστας, η Σκάρλετ Τζοχάνσον και η Δαλιδά
Βραβείο ανδρικής ερμηνείας στη Βενετία και βραβείο κοινού στη Θεσσαλονίκη, για τον «επιφανή πολίτη», μια ταινία που παγιδεύει, με ένα σενάριο-κόσμημα και κυνικό χιούμορ, την αιώνια πάλη τέχνης και ζωής που...
Ενας Αργεντίνος νομπελίστας, η Σκάρλετ Τζοχάνσον και η Δαλιδά
ΣΙΝΕΜΑ
Ο Τζάρμους υμνεί το δώρο της ζωής
Είναι εύκολο να είσαι φλύαρος, δύσκολο να είσαι περιεκτικός. Και στην τέχνη είναι πρόκληση να φτάσεις στην απλότητα, τεμπελιά να τη «γεμίσεις με τόση ομορφιά». Ο Τζιμ Τζάρμους έχει κερδίσει αυτήν την πρόκληση...
Ο Τζάρμους υμνεί το δώρο της ζωής
ΣΙΝΕΜΑ
Εκρηκτική περιπέτεια με απρόσμενο συναίσθημα
Το «Captain America: εμφύλιος πόλεμος», η νέα ταινία της Marvel, δεν προσφέρει απλώς ανεκτίμητη κινηματογραφική ψυχαγωγία. Είναι κι ένα συγκινητικό δράμα με υπαρξιακά διλήμματα. Ακόμα στις αίθουσες: «Ψεύτης...
Εκρηκτική περιπέτεια με απρόσμενο συναίσθημα
ΣΙΝΕΜΑ
Ανάμεσα στο καθήκον και την ανθρωπιά
Η δανέζικη «Απόφαση», που ήταν υποψήφια για ξενόγλωσσο Οσκαρ, είναι ένα ενδιαφέρον ψυχογράφημα μιας χώρας αβέβαιης για την αποστολή στρατευμάτων της στο Αφγανιστάν σημειωτέον ότι η Δανία βρίσκεται εκεί από το...
Ανάμεσα στο καθήκον και την ανθρωπιά

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας