Αθήνα, 27°C
Αθήνα
Αίθριος καιρός
27°C
28.5° 25.1°
3 BF
40%
Θεσσαλονίκη
Ελαφρές νεφώσεις
26°C
28.2° 23.5°
3 BF
49%
Πάτρα
Αυξημένες νεφώσεις
24°C
29.8° 24.4°
2 BF
49%
Ιωάννινα
Ελαφρές νεφώσεις
22°C
21.9° 21.9°
1 BF
53%
Αλεξανδρούπολη
Ελαφρές νεφώσεις
25°C
26.3° 24.9°
4 BF
41%
Βέροια
Αραιές νεφώσεις
24°C
25.0° 22.9°
2 BF
60%
Κοζάνη
Σποραδικές νεφώσεις
21°C
21.4° 20.1°
0 BF
49%
Αγρίνιο
Αυξημένες νεφώσεις
28°C
27.9° 27.9°
1 BF
35%
Ηράκλειο
Αίθριος καιρός
24°C
27.1° 23.8°
2 BF
52%
Μυτιλήνη
Αίθριος καιρός
25°C
24.9° 24.4°
3 BF
49%
Ερμούπολη
Αίθριος καιρός
25°C
25.4° 24.8°
4 BF
41%
Σκόπελος
Αίθριος καιρός
24°C
23.7° 22.3°
2 BF
60%
Κεφαλονιά
Αίθριος καιρός
23°C
22.9° 22.9°
3 BF
56%
Λάρισα
Σποραδικές νεφώσεις
26°C
26.3° 25.9°
2 BF
38%
Λαμία
Ελαφρές νεφώσεις
25°C
26.0° 22.4°
3 BF
49%
Ρόδος
Αίθριος καιρός
24°C
28.8° 23.8°
3 BF
50%
Χαλκίδα
Αίθριος καιρός
26°C
27.7° 25.4°
2 BF
31%
Καβάλα
Ελαφρές νεφώσεις
23°C
23.3° 22.3°
2 BF
59%
Κατερίνη
Ελαφρές νεφώσεις
24°C
24.7° 23.6°
2 BF
62%
Καστοριά
Αραιές νεφώσεις
20°C
20.0° 20.0°
2 BF
64%
ΜΕΝΟΥ
Σάββατο, 25 Μαΐου, 2024
Ταινίες
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Δίδυμο» δράμα πάνω από ένα φλιτζάνι καφέ

Ο αλβανικής καταγωγής δημιουργός Γκεντιάν Κότσι, που κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο 64ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με την ταινία «Ενα φλιτζάνι καφέ και καινούργια παπούτσια», σκηνοθετεί με τρυφερότητα και ευαισθησία τη δύσκολη ζωή δύο κωφών αδερφών, στην ταινία «Ενα φλιτζάνι καφέ και καινούργια παπούτσια» | «Η αρπαγή» η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Ιρις Καλτενμπάκ, που επιδέξια χρησιμοποιεί ένα καλά δομημένο σενάριο για να προβεί σε μια ψυχανάλυση ενός γυναικείου χαρακτήρα, χωρίς να ασκήσει κριτική στις πράξεις της ηρωίδας της |  «Sea Sparkle» του Βέλγου σκηνοθέτη Ντόμιεν Ουίγκ, ένα δράμα που περικλείει μέσα του με έξυπνο τρόπο διάφορα κινηματογραφικά είδη και χρησιμοποιεί με επιδεξιότητα το σενάριο που έγραψε μαζί με την αδερφή του Γουέντι Ουίγκ και τον Ζαν-Κλοντ Φαν Ρίκεγκεμ, χωρίς όμως να αποφύγει αρκετά κλισέ | «Μη μου λες ψέματα» του Γάλλου σκηνοθέτη Ολιβιέ Πεϊγιόν, που μεταφέρει στον κινηματογράφο το βραβευμένο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Φιλίπ Μπεσόν

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Ενα φλιτζάνι καφέ και καινούργια παπούτσια
(A Cup of coffee and new Shoes on, Αλβανία, Ελλάδα, Κόσοβο, Πορτογαλία, 2022, 99’)

Σκηνοθεσία: Γκεντιάν Κότσι
Ηθοποιοί: Εντγκαρ Μοράις, Ραφαέλ Μοράις

Ο αλβανικής καταγωγής σκηνοθέτης Γκεντιάν Κότσι κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο 64ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με αυτή τη συγκινητική ταινία, στην οποία αφηγείται τη ζωή δύο κωφών δίδυμων αδερφών, του Αγκίμ και του Γκεζίμ, που ζουν κάτω από την ίδια στέγη. Μια μέρα μαθαίνουν ότι σταδιακά και αναπότρεπτα λόγω μιας σπάνιας γενετικής ασθένειας θα τυφλωθούν. Καθώς βυθίζονται αργά σε ένα αφόρητα σιωπηλό σκοτάδι και αδυνατώντας να δουν τον κόσμο γύρω τους ή ο ένας τον άλλον, με μόνη συντροφιά τους μια δυναμική νεαρή γυναίκα, τα δύο αδέρφια θα κληθούν να πάρουν μια δύσκολη απόφαση πάνω από ένα φλιτζάνι καφέ, φορώντας τα καινούργια τους παπούτσια.

Σκηνοθετώντας με τρυφερότητα και ευαισθησία, χωρίς μελοδραματικό τόνο ή προσπάθεια να εκμαιεύσει το συναίσθημα, ο σκηνοθέτης σκιαγραφεί τους χαρακτήρες των δυο αδερφών καταγράφοντας με λεπτομέρεια την καθημερινότητά τους, τονίζοντας, μέσα από αυτή, το αίσθημα αδιεξόδου που νιώθουν καθώς το χάσμα με τον κόσμο θα μεγαλώσει εφόσον χάσουν και την όρασή τους. Μέσα από έναν αργό σκηνοθετικά ρυθμό, ο Κότσι δημιουργεί μέσα στο διαμέρισμα των αδερφών ένα αίσθημα οικειότητας, ξετυλίγοντας με καλοδουλεμένους διαλόγους το υπαρξιακό δράμα. Η φωτογραφία του Ηλία Αδάμη δίνει τον απαραίτητο συναισθηματικό τόνο. Με στατικές λήψεις, άψογο καδράρισμα και μια χρωματική γκάμα που κινείται μέσα στο πράσινο και το γκρίζο καταφέρνει να αναδείξει το θέμα. Αλλά το μεγάλο ατού της ταινίας είναι οι πρωταγωνιστές της, τα δύο αδέρφια από την Πορτογαλία, Εντγκαρ Μοράις, Ραφαέλ Μοράις (δεν είναι κωφοί και έμαθαν αλβανική νοηματική γλώσσα για τους ρόλους τους), που με τη φυσικότητά τους και τη μελαγχολική ερμηνεία τους, χωρίς να γίνεται μελοδραματική, δίνουν το απαραίτητο βάθος και υπόσταση στους χαρακτήρες τους.

Ο Κότσι φαίνεται και επηρεασμένος από το Ελληνικό Νέο Κύμα και έχει «δανειστεί» κάποια στοιχεία, που όμως δεν λειτουργούν πάντα προς όφελός του. Αφηγηματικά η ταινία δεν καταφέρνει πάντα να κρατήσει τον ίδιο ρυθμό και σε κάποια σημεία η απλή καταγραφή της καθημερινότητας κουράζει, ενώ η σχεδόν αποστασιοποιημένη κάποιες φορές κινηματογράφηση δεν βοηθάει να ταυτιστείς με τους προβληματισμούς των πρωταγωνιστών.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Η αρπαγή (The Rapture, Γαλλία, 2023, 97’)

Σκηνοθεσία: Ιρις Καλτενμπάκ
Ηθοποιοί: Αφσιά Ερζί, Αλέξις Μανέντι, Νίνα Μορίς

Η Ιρις Καλτενμπάκ σκηνοθετεί την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία, που έκανε πρεμιέρα στην Εβδομάδα Κριτικής (Semaine de la Critique) του Φεστιβάλ Κανών (απέσπασε και το Βραβείο Σεναρίου), και αφηγείται την ιστορία της Λίντια, μιας νεαρής μαίας αφοσιωμένης στη δουλειά της, που μετά τον πρόσφατο χωρισμό της συναντά τυχαία τον Μίλος –μια παλιά γνωριμία– έχοντας μαζί της το νεογέννητο μωρό της φίλης της Σαλομέ. Από εκείνη τη μέρα η ζωή της ανατρέπεται και παγιδεύεται σε μια αλληλουχία ψεμάτων.

Με μια δυνατή αλλά διακριτική ερμηνεία της Αφσιά Ερζί, ένα πολύ όμορφο μελαγχολικό soundtrack του Αλεξάντρε ντι λα Μπομ και την εξαιρετική κινηματογράφηση της Μαρίν Ατλάν, που «αιχμαλωτίζει» με τον φακό της ένα διαφορετικό Παρίσι, όχι μια λαμπερή μεγαλούπολη αλλά ένα αστικό κέντρο που η μοναξιά έχει τον πρωταρχικό ρόλο, η Καλτενμπάκ επιδέξια χρησιμοποιεί ένα καλά δομημένο σενάριο για να προβεί σε μια ψυχανάλυση ενός γυναικείου χαρακτήρα –που δεν συναντάμε συχνά στην κινηματογραφική οθόνη–, χωρίς να ασκήσει κριτική στις πράξεις της ηρωίδας της, αλλά θέλοντας να εξερευνήσει τα αίτια των πράξεών της. Στην ταινία η μοναξιά, η ανάγκη σύνδεσης, η ουσιαστική επικοινωνία και η έλλειψη αυτών των στοιχείων οδηγούν στην ψυχολογική κατάρρευση της πρωταγωνίστριας. Μέσα από ένα αφηγηματικό παζλ που ενώνεται με αργό ρυθμό καταφέρνουμε να κατανοήσουμε τις πράξεις της Λίντια. Η Καλτενμπάκ χειρίζεται επιδέξια το λεπτό θέμα της ταινίας. Κι ενώ στην αρχή η αντιπάθεια για την πρωταγωνίστρια είναι το πρώτο συναίσθημα που βιώνουμε, σιγά σιγά κατανοούμε τις πράξεις της, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν νιώθουμε δυσφορία. Η σκηνοθέτρια δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, στήνει με έναν λιτό τρόπο ένα ψυχογραφικό δράμα, αναλύει λεπτομερώς την πρωταγωνίστριά της ενώ προσθέτει με έναν διακριτικό τρόπο στοιχεία θρίλερ στην αφήγησή της.

Ομως ο αργός ρυθμός της ταινίας κάποιες φορές μοιάζει αδικαιολόγητος και η έλλειψη εξερεύνησης των άλλων χαρακτήρων, που η ψυχογράφησή τους μένει κάπως μετέωρη, με τη σκηνοθέτρια να επικεντρώνεται στην πρωταγωνίστρια, αποδυναμώνει την κεντρική ιδέα και αφηγηματικά η ταινία μοιάζει ελλιπής.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Sea Sparkle
(Σπίθα στη θάλασσα, Βέλγιο, Ολλανδία, 2023, 98’)

Σκηνοθεσία: Ντόμιεν Ουίγκ
Ηθοποιοί: Σάαρ Ροζίερς, Χίλντε ντε Μπέρντεμεκερ, Βαλεντίν Ντένενς

Το ντεμπούτο του Βέλγου σκηνοθέτη Ντόμιεν Ουίγκ είναι ένα τρυφερό δράμα που ακολουθεί την έφηβη πρωταγωνίστριά του καθώς προσπαθεί να έρθει αντιμέτωπη με το πένθος και την αποδοχή της απώλειας του πατέρα της. Η Λένα είναι δώδεκα χρόνων και ζει στην Οστάνδη, ο πατέρας της είναι ψαράς και τον υπεραγαπάει. Οταν σκοτώνεται κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, σε ναυάγιο στη Βόρεια Θάλασσα, κι ο κόσμος σιωπηλά τον κατηγορεί ως υπαίτιο καθώς στη βάρκα επέβαιναν και άλλα δύο άτομα, η Λένα θεωρεί πως το ναυάγιο δεν μπορεί να ήταν ατύχημα. Είναι αποφασισμένη να αποδείξει πως ο πατέρας της δεν ευθύνεται και πως υπάρχει ένα τεράστιο, άγνωστο πλάσμα στη θάλασσα, τη σκιά του οποίου μόνο εκείνη έχει δει.

Ο Ουίγκ σκηνοθετεί ένα δράμα που περικλείει μέσα του με έξυπνο τρόπο διάφορα κινηματογραφικά είδη και χρησιμοποιεί με επιδεξιότητα το σενάριο που έγραψε μαζί με την αδερφή του Γουέντι Ουίγκ και τον Ζαν-Κλοντ Φαν Ρίκεγκεμ, χωρίς όμως να αποφύγει αρκετά κλισέ, για να ψυχογραφήσει τη Λένα δίνοντας μια ρεαλιστική διάσταση στο πώς ένα δωδεκάχρονο κορίτσι προσπαθεί να αντιμετωπίσει την απώλεια της πατρικής φιγούρας, αρνούμενη να εξορθολογήσει τον ξαφνικό θάνατο και καταφεύγοντας στη δημιουργία ενός «αόρατου» εχθρού. Εξυπνα ο σκηνοθέτης δεν καταρρίπτει άμεσα αυτή την θεωρία, «παίζοντας» με τον θεατή του και κρατώντας τον σε αγωνία δίνοντάς του κάποιες στιγμές την ελπίδα ότι το τέρας υπάρχει.

Η πολύ καλή ερμηνεία της Σάαρ Ροζίερς καθώς και η εξαιρετική παραγωγή είναι ικανά να κρατήσουν τον ενδιαφέρον, όμως η ταινία, παρά την ικανότητα του Ουίγκ να κρατά έναν σκηνοθετικό ρυθμό και κατά στιγμές να εμβαθύνει με έναν οξυδερκή τρόπο στον εσωτερικό κόσμο της πρωταγωνίστριάς του, αρχίζει να επαναλαμβάνεται και προς το τέλος χάνει τη φρεσκάδα της.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Μη μου λες ψέματα
(Lie with me, Γαλλία, 2022, 98’)

Σκηνοθεσία: Ολιβιέ Πεϊγιόν
Ηθοποιοί: Γκιγιόμ ντε Τονκεντέκ, Βικτόρ Μπελμοντό, Γκιλέν Λοντέζ, Ζερεμί Ζιλέ

Ο Γάλλος σκηνοθέτης Ολιβιέ Πεϊγιόν μεταφέρει στον κινηματογράφο το βραβευμένο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Φιλίπ Μπεσόν, που αφηγείται την ιστορία του Στεφάν, ενός συγγραφέα που επιστρέφει στη γενέτειρά του, το Κονιάκ, για πρώτη φορά ύστερα από 35 χρόνια. Εκεί γνωρίζει τον Λούκας, έναν νεαρό άνδρα που τον συνδέει αναπάντεχα με το παρελθόν του. Ο νεαρός άνδρας αποδεικνύεται ότι είναι ο γιος του πρώτου έρωτα του συγγραφέα, ενός «χαρακτήρα» που εμφανίζεται σε κάθε του μυθιστόρημα. Ξαφνικά, όλες οι εφηβικές μακρινές αναμνήσεις επιστρέφουν και τον πλημμυρίζουν.

Ο Πεϊγιόν σκηνοθετεί μια ταινία που έχει σκοπό να προβεί σε μια μελέτη χαρακτήρων και να αναδείξει το θέμα της μνήμης, του μακρινού παρελθόντος που, όσο δεν ερχόμαστε σε συμφιλίωση μαζί του ώστε να κλείσουν οι πληγές του, αυτό επιστρέφει για να μας τις θυμίσει. Σκηνοθετημένο με απλή γραμμική αφήγηση που χρησιμοποιεί αρκετά συχνά τα flashback για να μας πάει στο παρελθόν, ο σκηνοθέτης με έναν έξυπνο τρόπο «ντύνει» την ταινία του με μια όμορφη παλέτα κορεσμένων χρωμάτων, δίνοντας στην ταινία έναν τόνο νοσταλγίας και κινηματογραφώντας το παρελθόν με μια μελαγχολικότητα. Χρησιμοποιεί το τότε και το σήμερα προσπαθώντας να «χτίσει» μια γέφυρα μέσω του χαρακτήρα του Λούκας (ένας εξαιρετικός Βικτόρ Μπελμοντό, που θυμίζει σε αρκετά σημεία τον πατέρα του), ο οποίος ξυπνά στον Στεφάν τις αναμνήσεις μιας ανεκπλήρωτης εφηβικής αγάπης που επισκιάστηκε από την τότε εσωτερικευμένη ομοφοβία του, την ντροπή και τις τύψεις που ένιωθε, αισθήματα που προέρχονταν από την κοινωνία στην οποία μεγάλωσε.

Στην ταινία εξερευνάται η προσπάθεια επούλωσης αυτών των πληγών μέσα από τη σύνδεση δύο ανθρώπων που έχουν να μοιραστούν αναμνήσεις από τα αγαπημένα πρόσωπά τους, προσπαθώντας να αποδιώξουν τη σκοτεινή πλευρά αυτών των αναμνήσεων. Ο Πεϊγιόν προσπαθεί να εμβαθύνει στους χαρακτήρες του και να δημιουργήσει ένα πολύπλοκο δράμα, αλλά δυστυχώς αδυνατεί να ξεφύγει από την προβλέψιμη αφήγηση. Δεν έχει κάτι καινούργιο να προσφέρει, ιδίως όσον αναφορά τα θέματα της queer κοινότητας, καθώς η κεντρική ιδέα κυρίως τα τελευταία χρόνια που το queer σινεμά έχει επιτέλους αποκτήσει φωνή έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο με πιο αποτελεσματικό τρόπο.

Google News ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ GOOGLE NEWS
«Δίδυμο» δράμα πάνω από ένα φλιτζάνι καφέ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας