Αθήνα, 23°C
Αθήνα
Αίθριος καιρός
23°C
24.3° 21.9°
4 BF
49%
Θεσσαλονίκη
Αίθριος καιρός
21°C
23.8° 18.1°
2 BF
57%
Πάτρα
Αίθριος καιρός
25°C
24.9° 23.0°
3 BF
44%
Ιωάννινα
Αίθριος καιρός
17°C
16.9° 16.9°
0 BF
63%
Αλεξανδρούπολη
Αίθριος καιρός
20°C
19.9° 19.9°
1 BF
64%
Βέροια
Αίθριος καιρός
24°C
24.3° 19.6°
1 BF
47%
Κοζάνη
Αίθριος καιρός
17°C
20.6° 17.4°
3 BF
48%
Αγρίνιο
Αίθριος καιρός
25°C
24.6° 24.6°
2 BF
42%
Ηράκλειο
Αίθριος καιρός
21°C
22.5° 20.5°
5 BF
57%
Μυτιλήνη
Αίθριος καιρός
21°C
22.3° 20.9°
3 BF
60%
Ερμούπολη
Ελαφρές νεφώσεις
20°C
20.5° 19.8°
4 BF
64%
Σκόπελος
Αίθριος καιρός
21°C
20.7° 20.7°
2 BF
68%
Κεφαλονιά
Αίθριος καιρός
23°C
23.1° 22.9°
0 BF
53%
Λάρισα
Αίθριος καιρός
20°C
20.7° 19.5°
1 BF
55%
Λαμία
Αίθριος καιρός
22°C
23.3° 19.6°
2 BF
52%
Ρόδος
Αίθριος καιρός
21°C
22.0° 20.8°
3 BF
76%
Χαλκίδα
Αίθριος καιρός
22°C
23.8° 22.2°
3 BF
44%
Καβάλα
Αίθριος καιρός
22°C
21.6° 21.3°
1 BF
63%
Κατερίνη
Αίθριος καιρός
21°C
25.0° 18.7°
2 BF
63%
Καστοριά
Αίθριος καιρός
18°C
18.4° 18.4°
1 BF
57%
ΜΕΝΟΥ
Σάββατο, 13 Απριλίου, 2024
Ταινίες
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η επιστροφή ενός λιτού, χαμηλόφωνου Βέντερς


Με τις «Υπέροχες μέρες» και με πρωταγωνιστή τον Κότζι Γιακούσο, ο κορυφαίος Γερμανός σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς επιστρέφει στη μυθοπλασία, αυτή τη φορά με απόλυτη συνέπεια σ’ ό,τι θέλει ο ίδιος | «Ενα τέλος και μια αρχή» η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Μαχάλια Μπέλο, η οποία βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Μέγκαν Χάντερ, που ξεχωρίζει κυρίως λόγω της εξαιρετικής, γεμάτης βάθος ερμηνείας της Τζόντι Κόμερ | «Εκεί που παραμονεύει το κακό» του Ντεμιάν Ρούγκνα, μια προβλέψιμη, ανιαρή ταινία που έχει σημεία αγωνίας και τρόμου αλλά δεν ξεφεύγει από τα κλισέ του είδους | «Εμπόλεμη ζώνη» του Γουίλιαμ Γιούμπανκ | «Το χέρι της Θείας Δίκης» των Εσομ & Ιαμ Νελς, αστυνομική περιπέτεια με ηχηρά ονόματα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους | «Η μητέρα του σταθμού» ντοκιμαντέρ του Κωστούλα Τωμαδάκη

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Υπέροχες μέρες (Perfect days, Ιαπωνία, Γερμανία, 2023, 123’)

 Σκηνοθεσία: Βιμ Βέντερς
 Ηθοποιοί: Κότζι Γιακούσο

Ο Βιμ Βέντερς, από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες που έχει αφήσει το προσωπικό του στίγμα στην ιστορία του παγκόσμιου σινεμά με ταινίες όπως «Τα φτερά του έρωτα» (1987) και «Παρίσι-Τέξας» (1984), επιστρέφει έπειτα από καιρό στο είδος της μυθοπλασίας με επιτυχία, καθώς τα τελευταία χρόνια, αν εξαιρέσουμε τα δύο εξαιρετικά ντοκιμαντέρ του «Πίνα» (2011) και «Το αλάτι της γης» (2014), η μυθοπλασία του ακροβατούσε ανάμεσα στη μετριότητα και το κακό σινεμά.

Στο «Perfect days» καταφέρνει να «σπάσει» αυτή την κατάρα και παρ’ όλο που δεν αγγίζει την υπέροχη φιλοσοφική ατμόσφαιρα και την ποιητική γλώσσα των προηγούμενων ταινιών του, παραδίδει ένα λιτό, χαμηλών τόνων δράμα που έχει ως επίκεντρο τον Χιραγιάμα -εξαιρετικός στον λιγομίλητο ρόλο του ο Κότζι Γιακούσο (The Eel) που κέρδισε το Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κανών-, έναν επιστάτη που καθαρίζει τις τουαλέτες σε ένα δημόσιο πάρκο στην Ιαπωνία.

Επηρεασμένος από τον κινηματογράφο του μεγάλου Ιάπωνα σκηνοθέτη Γιασουχίρο Οζου (ο Βέντερς τον θαύμαζε και είχε σκηνοθετήσει το ντοκιμαντέρ «Tokyo-Ga» ως φόρο τιμής), σκηνοθετεί εδώ με έναν αψεγάδιαστο ποιητικό ρεαλισμό την καθημερινότητα του πρωταγωνιστή του που ζει μια επαναλαμβανόμενη, αυστηρά δομημένη ζωή η οποία αποπνέει μια αίσθηση τελετουργίας. Σηκώνεται νωρίς, στρώνει το κρεβάτι του. Κόβει το μουστάκι του και ψεκάζει τα φυτά εσωτερικού χώρου. Επειτα οδηγώντας το φορτηγάκι του και ακούγοντας γνωστά αγγλόφωνα συγκροτήματα, όπως τους The Animals, από παλιές κασέτες, πηγαίνει στη δουλειά του.

Ο σκηνοθέτης αφήνει την κάμερα να «μιλήσει». Ακολουθεί τον ήρωά του, απεικονίζοντας ρεαλιστικά την καθημερινότητά του και καταγράφει τη ζωή του και τη μετακίνησή του μέσα στην πόλη σαν ντοκιμαντέρ. Δεν υπερβάλλει (όπως συνηθίζει μερικές φορές), στέκεται πιστός στην κινηματογράφησή του, προσπαθώντας να αποδώσει την αξία της ζωής ενός ήσυχου ανθρώπου που ζει στον αστικό ιστό της Ιαπωνίας. Δημιουργεί έναν χαρακτήρα που φαίνεται να αποζητά τη μοναχικότητα και που το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στην, όσο το δυνατόν καλύτερη, εκτέλεση της δουλειάς του, αλλά και την προσπάθειά του να συνδεθεί με τη φύση, είτε μέσω της μικρής όασης που διατηρεί στο σπίτι του, είτε φωτογραφίζοντάς την στο πάρκο ανάμεσα στα διαλείμματά του. Υπάρχει μια εξαιρετικά παράδοξη πρόσμιξη της μοναξιάς και της θλίψης με την ελευθερία που αποπνέει η ζωή του Χιραγιάμα, η οποία αποκτά κάποιες ρωγμές μέσω της απεικόνισης των ονείρων του: είναι ασπρόμαυρα, με σκόρπιες εικόνες που διαδέχονται η μια την άλλη.

Ο Βέντερς όμως επιμένει σε όλη την ταινία να ακολουθήσει την καθημερινότητα του ήρωά του, καταγράφοντας τα πάντα με τέτοια ευλάβεια που αρχίζει να κουράζει, καθώς υπάρχει απόλυτη απουσία μιας κεντρικής ιστορίας. Η ρεαλιστική, σχεδόν ντοκιμαντερίστικη προσέγγισή του αναπόφευκτα οδηγεί στη δημιουργία ενός αφηγηματικού κενού. Αν και υπάρχει η ευκαιρία με την έλευση της ανιψιάς του ήρωα να ανοιχτεί ένας νέος δρόμος στην ιστορία, είναι ήδη αργά καθώς ο κινηματογραφικός χρόνος έχει εξαντληθεί. Παρ’ όλα αυτά ως θεατής δεν νιώθεις ότι η πρόθεση του σκηνοθέτη ήταν να δημιουργήσει κάτι περισσότερο από αυτό που βλέπεις στην οθόνη. Ο Βέντερς, ευτυχώς γι’ αυτόν, αποδέχεται αυτό που θέλει να κάνει, χωρίς να προσπαθεί να το αλλάξει για να ευχαριστήσει κοινό ή παραγωγούς -όπως έκανε κάποιες φορές στο παρελθόν- και παραδίδοντας τελικά μια ταινία που έχει την προσωπική του υπογραφή.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Ενα τέλος και μια αρχή
(The end we start from, Ηνωμένο Βασίλειο, 2024, 101’)

 Σκηνοθεσία: Μαχάλια Μπέλο
 Ηθοποιοί: Τζόντι Κόμερ, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Κάθριν Γουότερστον

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Μαχάλια Μπέλο, η οποία βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Μέγκαν Χάντερ, αφηγείται την ιστορία μιας μητέρας με το μωρό της, όταν μετά από μια μεγάλη οικολογική καταστροφή που συντελείται στο Λονδίνο είναι υποχρεωμένη να μετακινηθεί προς τον Βορρά.

Η σκηνοθέτις επιχειρεί να δημιουργήσει μια ταινία όπου η μετα-αποκαλυπτική ατμόσφαιρα λειτουργεί ως απλό περιτύλιγμα για να το ξετυλίξει ο θεατής και να διεισδύσει στον κεντρικό πυρήνα της ταινίας που είναι η σχέση της πρωταγωνίστριας με το νεογέννητο μωρό της, η αγωνία της μητρότητας και η αλλαγή που συντελείται στη ζωή της λόγω του παιδιού αλλά και της απρόβλεπτης οικολογικής καταστροφής που την αναγκάζει να εγκαταλείψει τη θαλπωρή της κατοικίας της και να περιπλανηθεί σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο. Δεν επιχειρεί να σκηνοθετήσει μια ταινία η οποία χρησιμοποιεί την οικολογική καταστροφή ως όχημα για δράση και ηρωισμούς ή να γεμίσει την οθόνη με μεγάλες εκρήξεις και φαντασμαγορικά πλάνα, αλλά καταγράφει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ό,τι θα μπορούσε να είναι η πραγματικότητα μιας τέτοιας καταστροφής και οι συνέπειες. Τοποθετεί τη βία στην άκρη του κάδρου κι επικεντρώνει την αφήγησή της στη μητέρα που προσπαθεί να επιβιώσει λειτουργώντας όχι ως μονάδα αλλά ως σύνολο μητέρας-κόρης σε έναν κόσμο όπου οι κοινωνικές δομές καταρρέουν.

Η νατουραλιστική προσέγγιση της Μπέλο λειτουργεί ώς έναν βαθμό λόγω της ικανότητάς της να σκηνοθετεί με απλότητα και ευαισθησία τις ρεαλιστικές σκηνές, χωρίς όμως να αμβλύνει τις γωνίες, αλλά η ταινία της ξεχωρίζει κυρίως λόγω της εξαιρετικής, γεμάτης βάθος ερμηνείας της Τζόντι Κόμερ. Αλλωστε η Μπέλο ξεμένει γρήγορα από ιδέες και αρχίζει να ανακυκλώνει σκηνές φανερώνοντας έτσι τη δυσκολία της να βρει νέες αφηγηματικές διεξόδους και να διευρύνει το κινηματογραφικό της σύμπαν.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Εκεί που παραμονεύει το κακό
(When Evil Lurks, Αργεντινή, ΗΠΑ, 2023, 99’)

 Σκηνοθεσία: Ντεμιάν Ρούγκνα
 Ηθοποιοί: Εζεκιέλ Ροντρίγκεζ, Ντεμιάν Σαλομόν

Οταν τα αδέλφια Πέδρο και Τζίμι ανακαλύπτουν ότι μια δαιμονική οντότητα έχει στοιχειώσει ένα κοντινό αγροτόσπιτο δηλητηριάζοντας ταυτόχρονα τα ζώα της τριγύρω περιοχής, αποφασίζουν να προσπαθήσουν να την εκδιώξουν από τη γη τους, πυροδοτώντας όμως άθελά τους μια επιδημία δαιμονισμών στην κοινότητα. Ο Ντεμιάν Ρούγκνα, ο σκηνοθέτης του τρομακτικού «Terrified», επιστρέφει ξανά με μια ταινία τρόμου που έχει ως επίκεντρο το υπερφυσικό. Πολύ δυνατή ιδέα αλλά η εκτέλεσή της τη μετατρέπει σε μια προβλέψιμη, ανιαρή ταινία που έχει σημεία αγωνίας και τρόμου αλλά δεν ξεφεύγει από τα κλισέ του είδους.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Εμπόλεμη ζώνη (Land of Bad, ΗΠΑ, 2024, 110’)

 Σκηνοθεσία: Γουίλιαμ Γιούμπανκ
 Ηθοποιοί: Λίαμ Χέμσγουορθ, Ράσελ Κρόου, Λουκ Χέμσγουορθ

Μια μυστική επιχείρηση των Ειδικών Δυνάμεων στις Νότιες Φιλιππίνες εξελίσσεται σε μια 48ωρη βίαιη μάχη για την επιβίωση, σε αυτήν τη γεμάτη δράση ταινία, στην οποία πρωταγωνιστούν τα αδέρφια Χέμσγουορθ και ο Ράσελ Κρόου. Ταινία δράσης με κακούς διαλόγους που δεν σε εντυπωσιάζει και ένα σενάριο που στο αποκορύφωμά του ηθικολογεί χωρίς λόγο. Η παρουσία του Ράσελ Κρόου δεν προσφέρει κάτι το ξεχωριστό.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Το χέρι της Θείας Δίκης (Red Right Hand, ΗΠΑ, 2024, 111’)

 Σκηνοθεσία: Εσομ & Ιαμ Νελς
 Ηθοποιοί: Ορλάντο Μπλουμ, Αντι ΜακΝτάουελ

Ο Κας (Ορλάντο Μπλουμ) προσπαθεί να κάνει μια τίμια και ήσυχη ζωή φροντίζοντας την ορφανή ανιψιά του, Σαβάνα, σε μια κομητεία στα Απαλάχια όρη. Οταν η αρχηγός του υποκόσμου Μπιγκ Κατ (Αντι ΜακΝτάουελ) τον αναγκάζει να επιστρέψει στην υπηρεσία της, ο Κας ανακαλύπτει ότι είναι ικανός να κάνει τα πάντα ώστε να προστατεύσει τη μόνη οικογένεια που του έχει απομείνει. Αστυνομική περιπέτεια με ηχηρά ονόματα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο ψυχολογικό δράμα και τις σκηνές δράσης αποτυγχάνοντας και στα δύο. Τετριμμένο σενάριο, προβλέψιμοι διάλογοι που προσπαθούν μάταια να δώσουν βάθος στην ιστορία και μια σκηνοθετική ματιά εντελώς διεκπεραιωτική.

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Η μητέρα του σταθμού (Ελλάδα, 2022, 80’)

 Σκηνοθεσία: Κωστούλα Τωμαδάκη

Ντοκιμαντέρ που αφηγείται τις ιστορίες γυναικών που από τη δεκαετία του ’60 έως το 1973 μετανάστευσαν στη Γερμανία με την ελπίδα να βρουν μια καλύτερη ζωή γι’ αυτές και τις οικογένειές τους.

Google News ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Η επιστροφή ενός λιτού, χαμηλόφωνου Βέντερς

ΣΧΕΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΕ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας