• Αθήνα
    Ελαφρές νεφώσεις
    13°C 11.6°C / 13.5°C
    3 BF
    66%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    12°C 9.2°C / 13.5°C
    3 BF
    48%
  • Πάτρα
    Αυξημένες νεφώσεις
    12°C 11.0°C / 12.1°C
    1 BF
    71%
  • Ιωάννινα
    Σποραδικές νεφώσεις
    8°C 7.9°C / 7.9°C
    1 BF
    61%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    10°C 9.9°C / 10.7°C
    3 BF
    53%
  • Βέροια
    Αραιές νεφώσεις
    13°C 7.3°C / 13.2°C
    1 BF
    46%
  • Κοζάνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    8°C 8.4°C / 9.5°C
    3 BF
    43%
  • Αγρίνιο
    Αυξημένες νεφώσεις
    11°C 10.7°C / 10.7°C
    1 BF
    78%
  • Ηράκλειο
    Αραιές νεφώσεις
    15°C 14.8°C / 16.1°C
    2 BF
    50%
  • Μυτιλήνη
    Αραιές νεφώσεις
    9°C 8.9°C / 9.6°C
    3 BF
    61%
  • Ερμούπολη
    Σποραδικές νεφώσεις
    13°C 12.8°C / 13.4°C
    4 BF
    48%
  • Σκόπελος
    Ελαφρές νεφώσεις
    14°C 10.7°C / 13.7°C
    2 BF
    51%
  • Κεφαλονιά
    Αραιές νεφώσεις
    11°C 10.9°C / 10.9°C
    3 BF
    87%
  • Λάρισα
    Σποραδικές νεφώσεις
    14°C 11.8°C / 13.9°C
    2 BF
    44%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    12°C 12.3°C / 12.5°C
    2 BF
    62%
  • Ρόδος
    Σποραδικές νεφώσεις
    12°C 11.8°C / 11.8°C
    2 BF
    54%
  • Χαλκίδα
    Αραιές νεφώσεις
    12°C 11.8°C / 13.8°C
    0 BF
    51%
  • Καβάλα
    Σποραδικές νεφώσεις
    12°C 9.3°C / 12.1°C
    5 BF
    51%
  • Κατερίνη
    Αραιές νεφώσεις
    8°C 8.1°C / 13.9°C
    1 BF
    66%
  • Καστοριά
    Αυξημένες νεφώσεις
    8°C 8.3°C / 8.3°C
    3 BF
    65%
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

«Πίσω από τις θημωνιές» πατρίς, θρησκεία, οικογένεια...

  • A-
  • A+
Η Ασημίνα Προέδρου στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της «Πίσω από τις θημωνιές», παρατηρεί μια οικογένεια αναγνωρίσιμη, ανθρώπους απορημένους γιατί ο κόσμος δεν τους προστάτευσε από τους εαυτούς τους και από την Ιστορία και χαρίζει στον Στάθη Σταμουλακάτο και την Ελένη Ουζουνίδου κινηματογραφικούς ρόλους ζωής | «Βαβυλώνα» του σκηνοθέτη τού «La La Land» Ντέιμιεν Σαζέλ, που συνεχίζει τον φόρο τιμής του στον κινηματογράφο και τη μουσική, όμως αυτή τη φορά σ’ ένα χαοτικό υπερθέαμα χωρίς ειρμό και ουσία | «Ιερή αράχνη» του Αλί Αμπάσι, που στήνει ένα θρίλερ με κινητήριο μοχλό τη σκοτεινή διαδρομή ενός serial killer, για να καταδείξει τον αυταρχισμό και τη διαφθορά της ιρανικής κοινωνίας | «Αλις αγάπη μου», ένα δυναμικό ντεμπούτο για τη Μέρι Νάι, με την Ανα Κέντρικ σ’ έναν πρωταγωνιστικό ρόλο ολκής και το ζήτημα της έμφυλης βίας στο επίκεντρο | «Η μικρή πυροσβέστης» σε σκηνοθεσία Θίοντορ Τι, Λοράν Ζεϊτούν | «Ιβάν ο Τρομερός» του Σεργκέι Αϊζενστάιν, μια ταινία που εξακολουθεί να καθηλώνει με την επική φιλοδοξία της, τον συμβολισμό, την προκλητικότητά της | «Η Κυριακή της μητέρας» σε σκηνοθεσία Εβά Ισόν

Πίσω από τις θημωνιές (Ελλάδα, 2022, 118’)
★★★½☆

 σκηνοθεσία: Ασημίνα Προέδρου
 ηθοποιοί: Στάθης Σταμουλακάτος, Ελένη Ουζουνίδου, Ευγενία Λάβδα, Χρήστος Κοντογεώργης

Η «πρωτοεμφανιζόμενη» Ασημίνα Προέδρου δεν έρχεται με την ήδη βραβευμένη στα Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης και της Γκόα ταινία της σαν κεραυνός εν αιθρία: εάν το 2013 μας είχε κατακεραυνώσει με το μικρού μήκους και τεράστιας δύναμης «Red Hulk», μια ευαίσθητη αποτύπωση της απομόνωσης και της απόγνωσης που τρέφουν τον φασισμό, σήμερα παρουσιάζει την Ελλάδα του 2015, της κρίσης, του προσφυγικού, αλλά και τη διαχρονική, αυτή του συντηρητισμού και της υποκρισίας, με μια διακριτική αλλά απίθανα εύστοχη ματιά και μια σπάνια και τόσο μεταδοτική τρυφερότητα.

Γυρισμένη στο κρύο ερημωμένο τοπίο της Δοϊράνης, η ταινία ξετυλίγεται σ’ ένα χωριό κοντά στο Κιλκίς, εκεί όπου ντόπιοι «μεταφέρουν» πρόσφυγες από τα σύνορα «συμπληρώνοντας» το πενιχρό εισόδημά τους. Αυτό αναγκάζεται να κάνει κι ο Στέργιος, αγρότης και ψαράς, για να μπαλώσει χρέη από παλιότερες κομπίνες και να συντηρήσει το σπίτι του, τη γυναίκα του, την υποτελή και θρησκόληπτη Μαρία και την κόρη του, την Αναστασία, που νιώθει την επανάσταση να σιγοβράζει μέσα της όσο ο Στέργιος εγκλωβίζεται όλο και πιο πιεστικά στις λάθος επιλογές του.

Οι επιλογές της Ασημίνας Προέδρου, αντίθετα, είναι ολόσωστες: σε συνεργασία με τον διευθυντή φωτογραφίας Σίμο Σαρκετζή και με την ομάδα τού art direction και του σκηνογραφικού φτιάχνει το τοπίο-φάντασμα ενός μέρους συναρπαστικού στην ησυχία και τα σκοτωμένα χρώματά του, γεμάτο κρυψώνες για τα πιο τρομερά μυστικά, γεμάτο ανθρώπους ξεφτισμένους σαν τα σπίτια και τα έπιπλά τους, αλλά κι απορημένους γιατί ο κόσμος δεν τους προστάτευσε από τους εαυτούς τους, από την Ιστορία.

Μέσα σ’ αυτό το σύμπαν η ταινία αποτυπώνει τα βασικά χαρακτηριστικά της παραδοσιακής ελληνικής κοινωνίας: τον αυταρχισμό της αρρενωπότητας, τη βία ως αποδεκτό εργαλείο, τον συντηρητισμό της Εκκλησίας, το αδιέξοδο των νέων. Το κάνει όμως απόλυτα χωνεμένα, λες βιωματικά, χωρίς χειριστικές σκηνές και εκβιαστικά ευρήματα, σχεδιάζοντας το πορτρέτο ανθρώπων που γνωρίζουμε καλά, ίσως και που έχουμε μεγαλώσει μαζί τους, καθιστώντας τους γι’ αυτό τόσο πιο τρομακτικούς. Η Προέδρου τους ήρωές της τους παρατηρεί με πρόθεση κατανόησης, με μια βιωματική αγάπη, δεν είναι τέρατα, δεν είναι δαίμονες, είναι οι οικογένειες της παραδιπλανής πόρτας, που παρακολουθείς με συμπάθεια γιατί τους ξέρεις μια ζωή, που δεν δικαιολογείς, όμως καταλαβαίνεις και συγκινείσαι με το δράμα τους.

Με τον Στάθη Σταμουλακάτο στον ωραιότερο, πιο πολυεπίπεδο, ρόλο του στο σινεμά, με την Ελένη Ουζουνίδου να σε διαλύει με τη λεπτομέρεια της ερμηνείας της, συστήνοντας δύο μαγνητικούς νέους ηθοποιούς, την Ευγενία Λάβδα και τον Χρήστο Κοντογεώργη, η ταινία προλαβαίνει να δώσει στους ήρωές τους σάρκα, να μην τους αφήσει με τα στερεότυπα, περιορίζοντας ακόμα και τις πιο flashy σκηνές της -μια νύφη που βυθίζεται στο νερό, έναν παγανιστικό αντρικό χορό- στο ελάχιστο, ματιές κινηματογραφικές που δεν βαραίνουν την ουσία.

Κι έτσι η επιστροφή της Ασημίνας Προέδρου στο σινεμά δικαιώνει… τι; Το προφίλ μιας σκηνοθέτριας που αγαπάει το μεγάλο κάδρο και τα κοντινά πλάνα της παρατήρησης, που τολμά να δείχνει, με τρόπο που δεν χρειάζεται υπογράμμιση, την αλήθεια της δικής μας κοινωνίας. Το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» που συνεχίζει, αλώβητο, να καταστρέφει γενιές. Τα μικρά εγκλήματα των μικρών ανθρώπων και τα άλλα, τα μεγάλα, της εξουσίας, της υποκρισίας, που συλλογικά κρύβονται κάτω από το χαλάκι το αγορασμένο στη λαϊκή. Ομως κάνοντας όχι κήρυγμα, αλλά λατρευτικό σινεμά.


Βαβυλώνα (Babylon, ΗΠΑ, 2022, 189’)
★★½☆☆

 σκηνοθεσία: Ντέιμιεν Σαζέλ
 ηθοποιοί: Μπραντ Πιτ, Μάργκο Ρόμπι, Ντιέγκο Κάλβα

Χόλιγουντ, τέλη της δεκαετίας του ’20, ένα σύμπαν χωρίς σύνορα και χωρίς κανόνες, ένα φαρ γουεστ μιας εκκολαπτόμενης βιομηχανίας. Οι πρωτοπόροι του κινηματογράφου κάνουν ταινίες, μαγείες, χωρίς ήχο, βωβές, ζώντας ταυτόχρονα κραυγαλέες ζωές. Εκεί ζει ο σούπερ σταρ Τζακ Κόνραντ, για πρώτη φορά αντιμέτωπος με την παρακμή του, εκεί φτάνουν ο πολυμήχανος Μάνι από το Μεξικό, ένας τυχοδιώκτης που ονειρεύεται δουλέψει σε στούντιο, και η Νέλι ΛαΡόι, η ατρόμητη στάρλετ που ρίχνεται σε όλα, στους ρόλους της, στον τζόγο, στο όπιο, στη διασημότητα, με αυτοκαταστροφικό πάθος. Σε μια ερμητικά σφραγισμένη κοινότητα δυναστών, απατεώνων, ξέφρενων πάρτι, ασύλληπτου πλούτου, ναρκωτικών, βιασμών και εκβιασμών, το μόνο που μοιάζει πραγματικό είναι οι ταινίες.

Ο οσκαρικός σκηνοθέτης τού «La La Land» συνεχίζει τον φόρο τιμής του στον κινηματογράφο και τη μουσική, όμως αυτή τη φορά σ’ ένα χαοτικό υπερθέαμα χωρίς ειρμό και ουσία, σαν αυτά που εξίσου επιτυχημένα κατασκευάζει ο Μπαζ Λούρμαν («Moulin Rouge», «The Great Gatsby», «Elvis»), χωρίς να υποκρίνεται ότι διατυπώνει κάτι βαθυστόχαστο. Ο Σαζέλ αντλεί ιστορίες από τους θρύλους του Χόλιγουντ, σίγουρα κι από το διάσημο βιβλίο του Κένεθ Ανγκερ, «Hollywood Babylon», και στήνει ένα σύμπαν εξαλλότητας, παρακμής και σήψης, απολαυστικό τουλάχιστον στις εκπληκτικά χορογραφημένες σκηνές πλήθους, υπογραμμισμένες από μουσική, ή στις διασκεδαστικές, ακόμα και συγκινητικές, σινεφιλικές αναφορές του. Ο Μπραντ Πιτ, ενσαρκώνοντας έναν Τζον Γκίλμπερτ ή έναν Κλαρκ Γκέιμπλ, είναι αβίαστα γοητευτικός, σέξι και αυτοσαρκαστικός, η Μάργκο Ρόμπι θαμπώνει με την ομορφιά της, ο Μεξικανός Ντιέγκο Κάλβα είναι έτοιμος για την αμερικανική καριέρα του ως ζεν πρεμιέ. Ομως όλοι είναι μονοδιάστατοι ως ήρωες και καρικατούρες στις ερμηνείες τους. Ακόμα χειρότερα, μ’ αυτό το εικαστικό επίτευγμα ο Σαζέλ μπερδεύει ό,τι έχει να πει: το σινεμά του βωβού ήταν ένα σιχαμένο κολαστήριο (αλλά το βλέπουμε με αγάπη), ο ομιλών έφερε τους πρώτους μεγάλους κραδασμούς στη βιομηχανία (αλλά τους βλέπουμε με αγάπη γιατί αυτό βιώνει και σήμερα το σινεμά) και γενικώς είναι ωραίο να μαθαίνουμε το ακραίο γκόσιπ των σταρ και των τεχνητών, αλλά και να πηγαίνουμε να βλέπουμε ταινίες στην αίθουσα – για να τις βλέπουμε με αγάπη, παρότι το φιλμ έχει ήδη παρουσιάσει την Ιστορία ως μια συνάθροιση εγκληματιών, περιθωριακών και γελοίων σε σισύφειες διαδρομές προς την επιτυχία. Προς το τέλος της ταινίας -όχι, δεν είναι spoiler αυτό- ο Σαζέλ, παρά τις τρεις ώρες της διάρκειάς της, συμπεριλαμβάνει κι ένα μοντάζ από σκηνές εμβληματικών φιλμ, από τους πρώτους πειραματισμούς της Μάγια Ντέρεν ώς τους τελευταίους του Ζαν-Λικ Γκοντάρ. Εκεί, κλεφτά, περνά το ορθάνοιχτο, δακρυσμένο βλέμμα τής «Ζαν ντ’ Αρκ» του Ντράγερ: κι είναι αυτά τα δευτερόλεπτα που καταφέρνουν, τόσο αγνά και ουσιαστικά, να φέρουν στον νου γιατί το σινεμά είναι μια σπουδαία τέχνη. Τόσο περισσότερο από τα θεαματικά, αλλά ανερμάτιστα και μάλλον ναρκισσιστικά εκατόν ογδόντα κάτι λεπτά που προηγήθηκαν.


Ιερή αράχνη
(Holy Spider, Δανία, Γερμανία, Σουηδία, Γαλλία, 2022, 116’)
​​​​​​​★★☆☆☆

 σκηνοθεσία: Αλί Αμπάσι
 ηθοποιοί: Μεχντί Μπαζεστανί, Ζαν Αμίρ Εμπραχίμι

Στην ιερή πόλη του Μασχάντ στο Ιράν μια δημοσιογράφος ερευνά μια σειρά φρικιαστικών εγκλημάτων. Ενας άντρας δολοφονεί κατ’ εξακολούθηση πόρνες, πιστεύοντας, όπως και πολλοί συμπατριώτες του, ότι καθαρίζει την κοινωνία τελώντας το έργο του Αλλάχ.

Ο Αλί Αμπάσι, Ιρανός που μετοίκησε στα 20 στη Δανία όπου και ζει, σκηνοθέτης πριν από τέσσερα χρόνια του βραβευμένου στις Κάνες «Σύνορα», στήνει ένα θρίλερ με κινητήριο μοχλό τη σκοτεινή διαδρομή ενός serial killer, για να καταδείξει τον αυταρχισμό και τη διαφθορά της ιρανικής κοινωνίας, τις εγκληματικές παρωπίδες του θρησκευτικού φανατισμού, την υποτέλεια της γυναίκας. Εκείνο που πετυχαίνει είναι η μεστή, ανησυχητική ατμόσφαιρα που έχει το χωρίς τέλος σκοτάδι του υπογαστρίου της πόλης. Πέραν αυτού, η πλοκή του σεναρίου είναι γεμάτη μη πειστικές ευκολίες, η βραβευμένη για την ερμηνεία της στις Κάνες, Μεχντί Μπαζεστανί, είναι μεν πανέμορφη αλλά κυρίως κοιτά με απορημένο/λαβωμένο βλέμμα, ενώ η ματιά του ίδιου του Αμπάσι δεν αποφεύγει να είναι αντρικά ηδονοβλεπτική όταν αποτυπώνει, κι αυτές σαν πορνό, τις δολοφονίες των γυναικών, αλλά και δυτικότροπα υπεροπτική όταν κρίνει την ιρανική κοινωνία, κάτι που οι ντόπιοι δημιουργοί κάνουν ήδη με ακρίβεια, ευαισθησία και αιχμή.


Αλις αγάπη μου
(Alice, Darling, Καναδάς, ΗΠΑ, 2022, 90’)

 σκηνοθεσία: Μέρι Νάι
 ηθοποιοί: Ανα Κέντρικ, Κανίτιο Χορν, Τσάρλι Κάρικ

Η Αλις μοιάζει να έχει την τέλεια σχέση με τον σύντροφό της, τον Σάιμον. Οταν όμως περάσει λίγες μέρες διακοπών με τις κολλητές της, θ’ αποκαλυφθεί η συναισθηματική εξάρτησή της από τον Σάιμον, έναν άντρα χειριστικό που, με την ψυχολογική βία που της ασκεί, την παγιδεύει ώστε να μη συνειδητοποιεί τη θυματοποίησή της. Η Αλις θα τολμήσει ν’ αυτονομηθεί, αλλά αυτό μόνο θα προκαλέσει την οργή του Σάιμον. Δυναμικό ντεμπούτο για τη Μέρι Νάι, με την Ανα Κέντρικ σ’ έναν πρωταγωνιστικό ρόλο ολκής και το ζήτημα της έμφυλης βίας στο επίκεντρο.


Η μικρή πυροσβέστης
(Fireheart, Γαλλία, Καναδάς, 2022, 92’)
​​​​​​​​​​​​​​★★½☆☆

 σκηνοθεσία: Θίοντορ Τι, Λοράν Ζεϊτούν
 με τις φωνές των: Γιώτας Μηλίτση, Βασίλη Μήλιου, Ανδρέα Ευαγγελάτου

Η 16χρονη Τζόρτζια μεγαλώνει στη Νέα Υόρκη του ’20 κι ονειρεύεται να γίνει πυροσβέστης, σαν τον μπαμπά της που πια έχει αποσυρθεί από το Σώμα, μόνο που η Πυροσβεστική δεν δέχεται κορίτσια. Οταν η πόλη αρχίσει να τρομοκρατείται από μια σειρά μυστηριωδών εμπρησμών, ο πατέρας της Τζόρτζια θα ενεργοποιηθεί ξανά, όμως και η ίδια θα μεταμφιεστεί σε αγόρι για να συμβάλλει στη διαλεύκανση του μυστηρίου και να προσφέρει στον αγώνα.

Ο για χρόνια animator της Disney, Τεντ Τι, και ο Γάλλος παραγωγός και σεναριογράφος (μεταξύ άλλων των «Αθικτων» και των τηλεοπτικών «Εξαφανισμένων»), επιλέγουν μια χαριτωμένη ιδέα κι ένα όχι ρηξικέλευθο αλλά ενδιαφέρον whodunnit για να μιλήσουν για τη γενναιότητα, τον φεμινισμό, την ομαδικότητα σε μια ταινία κινουμένων σχεδίων που στις δικές μας αίθουσες θα… μιλά μόνο ελληνικά.


Ιβάν ο Τρομερός
(Ivan Groznyy, ΕΣΣΔ, 1944, 99’ Μέρος Α’, 88’ Μέρος Β’)

 σκηνοθεσία: Σεργκέι Αϊζενστάιν
 ηθοποιοί: Νικολάι Τσερκάσοφ, Λιουντμίλα Τσελικόφσκαγια, Σεραφίμα Μπίρμαν

Προς το τέλος της συγκλονιστικής καριέρας του, μετά από μνημειώδη αριστουργήματα σαν το «Θωρηκτό Ποτέμκιν» και τον «Πρίγκηπα Νιέφσκι», ο Σεργκέι Αϊζενστάιν, ο πρωτοπόρος του σινεμά που θεωρητικοποίησε κι εξέλιξε το μοντάζ, δέχτηκε μια ανάθεση από τον Ιωσήφ Στάλιν: την κινηματογραφική βιογραφία του Ιβάν του Τρομερού, ο οποίος ήταν και το προσωπικό του ίνδαλμα. Η ανάθεση οδήγησε σε μια ταινία σε τρία μέρη: το πρώτο λάτρεψε ο Στάλιν, το δεύτερο το αποκήρυξε και το ημιτελές τρίτο καταστράφηκε για πάντα.

Παραβλέποντας μια καρικατουρίστικη υπερβολή στην απεικόνιση του Ιβάν, η ταινία εξακολουθεί να καθηλώνει με την επική φιλοδοξία της, τον συμβολισμό, την προκλητικότητά της: τη σπάνια αίσθηση ενός έργου μοναδικού στην Ιστορία που κρύβει ακόμα πολλά μυστικά. Η ταινία θα προβληθεί στο STUDIO, το Α’ Μέρος Πέμπτη, Σάββατο, Κυριακή και Τρίτη, το Β’ Μέρος την Τετάρτη.


Η Κυριακή της μητέρας
(Mothering Sunday, Ην. Βασίλειο, Γερμανία, 2021, 104’)
​​​​​​​★★☆☆☆

 σκηνοθεσία: Εβά Ισόν
 ηθοποιοί: Οντέσα Γιανγκ, Τζος Ο’ Κόνορ, Κόλιν Φερθ, Ολίβια Κόλμαν

Αγγλία, στην εξοχή των επαύλεων της αριστοκρατίας, λίγο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο, όταν οι απώλειες γίνονται τραγικά αισθητές. Η Τζέιν, υπηρέτρια στο σπίτι των Νίβεν, έχει ρεπό και θα το περάσει με τον παράνομο έρωτά της, τον γείτονα Πολ που σύντομα θα παντρευτεί μια κοπέλα της τάξης του. Η Τζέιν, μια δεκαετία αργότερα, γράφει την ιστορία της στο πρώτο της μυθιστόρημα, αποκαλύπτοντας ψηφίδα ψηφίδα το φινάλε του ρομάντζου της, αλλά και το πορτρέτο μιας κοινωνίας που θρηνεί τα παιδιά της και μιας τάξης που βλέπει τον θάνατό της.

Η Γαλλίδα Εβά Ισόν των «Κοριτσιών του Ηλιου» διασκευάζει το μυθιστόρημα του Γκρέιαμ Σουίφτ (σε σενάριο της Αλις Μπερτς της «Λαίδης Μάκβεθ» με τη Φλόρενς Πιου), προσπαθώντας τόσο πολύ να κάνει κάτι πνευματώδες κι ατμοσφαιρικό που χάνει και την ουσία και τη σύνδεση με τον θεατή. Μια φωτογραφία λευκή σαν σκεπασμένη με νυφιάτικο πέπλο, γυμνά κορμιά (χάρμα οφθαλμών και τα δύο) που νωχελικά ξαπλώνουν ή παθιασμένα συστρέφονται, αδιάκοπα, βιαστικά πισωγυρίσματα στον χρόνο, διάλογοι διατυπωμένοι αργά, βασανιστικά κι επιτηδευμένα, βλέμματα που κρατούν την κάμερα περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Γενικώς, με όμορφη αισθητική, μια χωρίς λόγο πολύπλοκη αφήγηση μιας δραματικής αλλά και μπανάλ ιστορίας που, σαν τους μεγαλοαστούς ήρωές της, πάσχει από μια αδιόρατη ανία και μπόλικη αυταρέσκεια.

Ακολουθήστε μας στο Google news
Google News
ΣΙΝΕΜΑ
Η βίαια συντηρητική και διεφθαρμένη εικόνα της επαρχιακής Τουρκίας
Στις «Μέρες ξηρασίας» ο Τούρκος δημιουργός Εμίν Αλπέρ συνεργάζεται ξανά στην παραγωγή με τη Horsefly του Γιώργου Τσούργιαννη κι επωφελείται από τη διεύθυνση φωτογραφίας του Χρήστου Καραμάνη.
Η βίαια συντηρητική και διεφθαρμένη εικόνα της επαρχιακής Τουρκίας
ΣΙΝΕΜΑ
Από την ισλανδική «Χώρα του Θεού» στην πακιστανική «Γη της Χαράς»
Η νέα δημιουργία του Ισλανδού Χλινούρ Παλμασόν είναι μια αλλόκοτη και οικεία, σαν τον ισλανδικό πολιτισμό, ταινία για το ευάλωτο της Πίστης, την αμφισβήτηση του Θεού και του καθ’ ομοίωσίν Του ανθρώπου.
Από την ισλανδική «Χώρα του Θεού» στην πακιστανική «Γη της Χαράς»
ΣΙΝΕΜΑ
Το ντεμπούτο ενός τολμηρού Ουκρανού και η επιστροφή του Φατίχ Ακίν
«Ο όρκος του Παμφίρ» που έκανε πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο του Φεστιβάλ Κανών δίνει τα καλύτερα διαπιστευτήρια στον σκηνοθέτη Ντμίτρο Σουκολίτκι-Σόμπτσουκ για μια μεγάλη καλλιτεχνική καριέρα
Το ντεμπούτο ενός τολμηρού Ουκρανού και η επιστροφή του Φατίχ Ακίν
ΣΙΝΕΜΑ
Ο Αρονόφσκι αποκαλύπτει το τίμημα της αγάπης
Ο θεατής μπορεί μέσα από τη «Φάλαινα» του Ντάρεν Αρονόφσκι να αναλογιστεί το υπέρμετρο κόστος των κοινωνικών και θρησκευτικών επιταγών και να νιώσει την οδύνη της περιθωριοποίησης.
Ο Αρονόφσκι αποκαλύπτει το τίμημα της αγάπης
ΣΙΝΕΜΑ
Ο κύριος Γουίλιαμς, ο Καραβάτζιο και μια μυθιστοριογράφος
Με πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας, ο Νοτιοαφρικανός σκηνοθέτης Ολιβερ Ερμάνους στην ταινία «Αισθάνομαι ζωντανός» αναλαμβάνει να διασκευάσει το «Ikiru» του 1952 του Ακίρα Κουροσάουα, σε σενάριο του Καζούο...
Ο κύριος Γουίλιαμς, ο Καραβάτζιο και μια μυθιστοριογράφος
ΣΙΝΕΜΑ
Τότε που η Σόφι έκανε διακοπές με τον μπαμπά της
Στις αίθουσες το συγκινητικό Aftersun της Σάρλοτ Γουελς με ηρωίδα μία 30χρονη κοπέλα που θυμάται τις πρώτες διακοπές μετά το διαζύγιο των γονιών της, αλλά και το βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Η λεοπάρδαλη του...
Τότε που η Σόφι έκανε διακοπές με τον μπαμπά της

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας