• Αθήνα
    Ελαφρές νεφώσεις
    10°C 8.6°C / 11.3°C
    3 BF
    78%
  • Θεσσαλονίκη
    Σποραδικές νεφώσεις
    8°C 6.5°C / 9.4°C
    3 BF
    77%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    10°C 8.0°C / 10.9°C
    4 BF
    76%
  • Ιωάννινα
    Ελαφρές νεφώσεις
    6°C 2.9°C / 5.5°C
    1 BF
    70%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    7°C 6.9°C / 6.9°C
    4 BF
    87%
  • Βέροια
    Αραιές νεφώσεις
    7°C 6.0°C / 7.1°C
    2 BF
    77%
  • Κοζάνη
    Αραιές νεφώσεις
    2°C 2.4°C / 2.4°C
    2 BF
    81%
  • Αγρίνιο
    Αίθριος καιρός
    6°C 6.2°C / 6.2°C
    2 BF
    83%
  • Ηράκλειο
    Αραιές νεφώσεις
    14°C 13.3°C / 14.8°C
    3 BF
    94%
  • Μυτιλήνη
    Αραιές νεφώσεις
    11°C 10.7°C / 10.9°C
    1 BF
    93%
  • Ερμούπολη
    Σποραδικές νεφώσεις
    13°C 12.7°C / 13.4°C
    2 BF
    82%
  • Σκόπελος
    Αυξημένες νεφώσεις
    7°C 7.3°C / 7.3°C
    5 BF
    80%
  • Κεφαλονιά
    Αίθριος καιρός
    12°C 12.1°C / 12.1°C
    2 BF
    67%
  • Λάρισα
    Αραιές νεφώσεις
    7°C 6.9°C / 8.4°C
    2 BF
    87%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    8°C 7.5°C / 8.8°C
    3 BF
    79%
  • Ρόδος
    Σποραδικές νεφώσεις
    19°C 14.8°C / 18.8°C
    2 BF
    73%
  • Χαλκίδα
    Σποραδικές νεφώσεις
    9°C 8.8°C / 11.5°C
    3 BF
    76%
  • Καβάλα
    Αυξημένες νεφώσεις
    9°C 6.3°C / 8.8°C
    0 BF
    77%
  • Κατερίνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    8°C 7.3°C / 7.7°C
    2 BF
    81%
  • Καστοριά
    Σποραδικές νεφώσεις
    1°C 0.9°C / 0.9°C
    1 BF
    87%
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Ένας ασφυκτικός «Κορσές» ενάντια στην καταπίεση

  • A-
  • A+
Τον εγκλωβισμό της γυναίκας στη στερεοτυπική εικόνα της σχολιάζει η Αυστριακή Μαρί Κρόιτσερ στη νέα της ταινία «Κορσές» | Σκόπιμα ναΐφ, λιτή και λυρική ταινία, με πρεμιέρα στη φετινή Berlinale, «Ο σπόρος μιας αγάπης» αξιοποιεί δύο ανθεκτικούς, υπομονετικούς, «διαπεραστικούς» ηθοποιούς κι ένα ιδιαίτερο, μινιμαλιστικό σέτινγκ για να μιλήσει ιδεαλιστικά για μια ανάγκη επιστροφής σ’ έναν παραδοσιακό τρόπο ζωής | Μεταφορά του θεατρικού έργου (και κατόπιν βιβλίου) του Αντώνη Κατσά, «Στο Σύρμα» | Στο «Μπάρντο: το ψευδές χρονικό ενός σωρού αλήθειες», ο Ινιάριτου σκηνοθετεί μια ταινία επιτηδευμένη και πομπώδη, που μιλά για την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης σα να γίνεται γι’ αυτήν συζήτηση για πρώτη φορά | «Το μενού», κοινωνική σάτιρα με τόνους γκραν γκινιόλ, σ’ ένα κωμικό θρίλερ που προκαλεί τον αναμάρτητο να… βαρυστομαχιάσει πρώτος

Κορσές (Corsage, Αυστρία, Λουξεμβούργο, Γερμανία, Γαλλία 2022, 113’)
★★★½☆

● σκηνοθεσία: Μαρί Κρόιτσερ
● ηθοποιοί: Βίκι Κριπς, Φλόριαν Τάιχτμαϊστερ, Ταμάς Λενγκιέλ, Ααρον Φριζ

Τον εγκλωβισμό της γυναίκας στη στερεοτυπική εικόνα της σχολιάζει η Αυστριακή Μαρί Κρόιτσερ, τρία χρόνια μετά το εξίσου πολύπλοκο «The Ground Beneath My Feet», σχεδιάζοντας το πορτρέτο της Αυτοκράτειρας Ελισάβετ της Αυστρίας (ή πριγκίπισσας Σίσι) με σημερινούς όρους, κερδίζοντας στις Κάνες το Βραβείο Ερμηνείας για τη συγκλονιστική Βίκι Κριπς και αποτελώντας την πρόταση της χώρας της για το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας στην απονομή του ’23.

Το έτος είναι το 1887: εκείνο όπου η Σίσι γίνεται 40 χρόνων. Η απόσταση που τη χωρίζει από τον δροσερό, κοριτσίστικο, απαστράπτουσας ομορφιάς εαυτό της είναι ακριβώς 45 εκατοστά: όση πρέπει να είναι η περίμετρος της μέσης της, που ο κορσές σφίγγει ασφυκτικά, ενώ η Σίσι παραπαίει. Μητέρα, σύζυγος, βασίλισσα δύο υπερδυνάμεων, βρίσκεται άβουλη και σιωπηλή, χωρίς αντικείμενο, με μοναδικό στόχο να μη χάσει το κάλλος που ο λαός της τραγουδά στις επίσημες γιορτές. Κάνει ελάχιστες εμφανίσεις, κάποιες φευγαλέες συναντήσεις με υποψήφιους εραστές, είναι παρούσα και μαζί εντελώς απούσα στα σαλόνια και τις τραπεζαρίες των παλατιών, μελαγχολεί, καπνίζει, βλέπει τις επιθυμίες της να ισοπεδώνονται, το πρόσωπό της φωτίζεται μόνο όταν βλέπει τα ζώα της. Και κάθε μέρα οι πλεξούδες στα διάσημα, πλούσια, βαρύτατα μαλλιά της, το ζύγισμα, η αφαγία και ο κορσές: να μελανιάζει το σώμα, να την κρατά άκαμπτη, να συντηρεί την εικόνα της νεότητας και της ομορφιάς από την οποία δεν της επιτρέπεται να απομακρυνθεί, μια και είναι το μόνο που τη χαρακτηρίζει, τουλάχιστον για όλο τον υπόλοιπο κόσμο.

Μια γυναίκα που ζει τον απόλυτο περιορισμό των επιταγών της εμφάνισής της αποτυπώνει η Μαρί Κρόιτσερ, σ’ ένα φιλμ που ξεκινά αργά κι αφηρημένα, μετά τη μέση αποκτά τον δυναμικό, σχεδόν ποπ χαρακτήρα του και με το φινάλε του προκαλεί ιαχή θριάμβου για την πρωτοτυπία και την καθολικότητά του.

Η γυναίκα βρίσκεται πάντα κλεισμένη σε μια κοινωνική φυλακή, υποστηρίζει (ολόσωστα) η ταινία, έστω κι αν αυτή είναι φτιαγμένη από χρυσάφι και διαμάντια. Η Κρόιτσερ «ξοδεύει» το πρώτο μέρος της ταινίας της τοποθετώντας τη Σίσι της σ’ ένα εξωτερικό κι εσωτερικό κενό, θυμίζοντας τη χειριστική σκηνοθεσία των βιογραφιών («Τζάκι», «Σπένσερ»), του Πάμπλο Λαραΐν. Ευτυχώς προοδευτικά αποκαλύπτει μια τόσο πιο αιχμηρή αισθητική, σ’ έναν ποπ παραλληλισμό με τη «Μαρία Αντουανέτα» της Σοφία Κόπολα αλλά εντελώς πρωτότυπη, στεγάζοντας τη Σίσι σε αληθινά παλάτια και επαύλεις που πλέον καταρρέουν, με τους σοβάδες τους να αφηγούνται το πέρασμα των αιώνων, μια βασίλισσα ντυμένη από την κορυφή ως τα νύχια (ακόμα και στο τσιγάρο που καπνίζει αδιάκοπα) στο βιολετί του πένθους, της κατάθλιψης, της πραγματικότητας στη δύση της, εκεί όπου πηγαίνει να συναντήσει τη φαντασία. Όταν η Σίσι νιώθει ότι οι τοίχοι δεν τη χωρούν, το παλάτι της μεταμορφώνεται σε μικροσκοπική μακέτα μ’ εκείνη ν’ ακουμπά το ταβάνι σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων που ήπιε το λάθος φίλτρο. Όταν δεν μπορεί να εκφραστεί, το κάνουν γι’ αυτή ποπ τραγούδια, από το γραμμένο για την ταινία She Was της Camille, ως την country σοφία του Help me Make it Through the Night, όμως παιγμένα στην άρπα, ή το τσέμπαλο. Όταν η αυτοκράτειρα επισκέπτεται τον Κόμη Σπένσερ, ανεξαρτήτως της ιστορικής ακρίβειας, ο συσχετισμός με τη Λαίδη Νταϊάνα ξεπηδά εύγλωττα από την οθόνη. Όταν έρχεται σε επαφή με τον πρωτόγονο «κινηματογράφο», τον αγαπά κεραυνοβόλα γιατί είναι πιο αληθινός, γιατί παγιδεύει το εφήμερο, ενώ η ζωγραφική μπορεί ν’ αποδίδει για πάντα μια ρετουσαρισμένη όψη. Με τη Βίκι Κριπς να διαλύεται και ν’ ανασυντίθεται με κάθε νέα, αποσπασματική σκηνή, αυτοκρατορική και ασήμαντη με την πολυπρισματικότητα της γυναίκας, όχι που ενσαρκώνει, αλλά κάθε εποχής.

Γιατί αυτή εδώ, έστω άνιση, είναι μια συναρπαστική, εμπνευσμένη, θαρραλέα ταινία για το φύλο που ακόμα χαρακτηρίζεται ως «αδύναμο» και για την καταδικαστική σημασία τού φαίνεσθαι.


Ο σπόρος μιας αγάπης (Yin ru chen yan, Κίνα, 2022, 131’)
★★½☆☆

● σκηνοθεσία: Λι Ρουιτζούν
● ηθοποιοί: Ρένλιν Γου, Χάι-Κινγκ

Ο Μα και η Κάο πρέπει να είναι οι λιγότερο επιθυμητοί κάτοικοι του μικρού χωριού τους στην επαρχιακή Κίνα. Εκείνος είναι αργός, όχι σπίρτο ευστροφίας, πιστός κυρίως στον γάιδαρό του που υπεραγαπά. Εκείνη πάσχει από έντονη ακράτεια, πράγμα που την καθιστά εύκολη λεία για την κοροϊδία των γύρω. Κι όμως, ο Μα και η Κάο, που θα παντρευτούν από προξενιό των συγγενών τους που θέλουν να τους ξεφορτωθούν, θα ανακαλύψουν, σιγά σιγά, την αγάπη, ο ένας για τον άλλον και οι δυο για τη Γη.

Σκόπιμα ναΐφ, λιτή και λυρική ταινία, με πρεμιέρα στη φετινή Berlinale, αξιοποιεί δύο ανθεκτικούς, υπομονετικούς, «διαπεραστικούς» ηθοποιούς κι ένα ιδιαίτερο, μινιμαλιστικό σέτινγκ για να μιλήσει ιδεαλιστικά για μια ανάγκη επιστροφής σ’ έναν παραδοσιακό τρόπο ζωής. Είναι, όμως, τόσο μονοδιάστατος αυτός ο ρομαντισμός που στις δύο και κάτι ώρες της ταινίας, η γοητεία της απλότητας παραδίδει τα όπλα στην απλοϊκότητα.


Στο σύρμα (Ελλάδα, 2022, 100’)
★☆☆☆☆

● σκηνοθεσία: Λεωνίδας Παπαδόπουλος
● ηθοποιοί: Γιώργος Χρανιώτης, Γιάννης Φωτεινόπουλος, Γιώργος Γιαννόπουλος, Εύη Γιαννακοπούλου

Εξόριστος στη Μακρόνησο, το 1948, ο Δημήτρης αγωνίζεται να μην υπογράψει δήλωση, παρά τα απάνθρωπα βασανιστήρια στα οποία τον υποβάλλει ο ανηλεής Κοθράς. Δέκα χρόνια αργότερα, οι δύο άντρες συναντιούνται τυχαία σ’ ένα πάρκο και ξεκινούν μια συζήτηση που θα τους αποκαλύψει το παιχνίδι που έπαιξε εις βάρος και των δύο η μοίρα.

Μεταφορά του θεατρικού έργου (και κατόπιν βιβλίου) του Αντώνη Κατσά. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, ούτε καν τα κινηματογραφικά. Σκηνοθεσία και, κυρίως, ερμηνείες υπερβολικές, παρωχημένες και ψεύτικες σε σημείο παρωδίας, απαγορεύουν, δυστυχώς, στον θεατή να πάρει στα σοβαρά ένα δράμα που αντικατοπτρίζει θυσίες χιλιάδων και αντίσταση ιστορική.


Μπάρντο: το ψευδές χρονικό ενός σωρού αλήθειες
(Bardo: falsa crοnica de unas cuantas verdades, Μεξικό, 2022, 159’)
★★☆☆☆

● σκηνοθεσία: Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου
● ηθοποιοί: Ντάνιελ Χιμένεθ Κάτσο, Γκριζέλντα Σιτσιλιάνι

Ένας Μεξικανός δημοσιογράφος και ντοκιμαντερίστας, o Σιλβέριο, περνά τις μέρες πριν από τη βράβευσή του (και άρα αποδοχή του) από ένα μεγάλο αμερικανικό ίδρυμα, αναλογιζόμενος τη ζωή του, τα τραύματα στη δική του πορεία αλλά και σ’ αυτή της χώρας του, την έννοια και τη σημασία, τελικά, της ταυτότητας.

Ο Ινιάριτου, ήδη από το «Amores Perros» το 2001 και τα «21 Γραμμάρια» το 2003, είχε πείσει την κινηματογραφική κοινότητα και το κοινό ότι είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες, αισθητικά εύγλωττους και νοηματικά φιλοσοφημένους δημιουργούς του σύγχρονου σινεμά. Έκτοτε, με κάθε νέα ταινία του, μοιάζει να καταβάλλει προσπάθεια να πείσει ότι είναι κι ο πιο μεγαλόστομος κι ανοικονόμητος. Έτσι, σκηνοθετεί, με πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας, μια ταινία επιτηδευμένη και πομπώδη, που μιλά για την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης σα να γίνεται γι’ αυτήν συζήτηση για πρώτη φορά. Παραγωγή του Netflix, θα βγει σύντομα και στην πλατφόρμα.


Το μενού (The Menu, ΗΠΑ, 2022, 106’)

● σκηνοθεσία: Μαρκ Μάιλοντ
● ηθοποιοί: Ρέιφ Φάινς, Ανια-Τέιλορ Τζόι, Νίκολας Χολτ, Χονγκ Τσάου

Ένα νεαρό, ποζεράτο ζευγάρι ταξιδεύει σ’ ένα απομακρυσμένο νησί, μόνο και μόνο για να δοκιμάσει τη μαγειρική ενός από τους σπουδαιότερους σεφ στον κόσμο, στο εστιατόριό του. Μόνο που το μενού επιφυλάσσει σ’ εκείνους και στους συνδαιτυμόνες τους άλλες εκπλήξεις από εκείνες που προσδοκούσαν. Ο σκηνοθέτης πολλών επεισοδίων «Game of Thrones» και «Succession» βουτά στον κόσμο της υψηλής μαγειρικής και της υποκρισίας της (και του κοινού της, φυσικά), με διαφορετική αισθητική αλλά κοινό στόχο με τον Ρούμπεν Έστλουντ στο «Τετράγωνο» και τον κόσμο της τέχνης. Κοινωνική σάτιρα με τόνους γκραν γκινιόλ, σ’ ένα κωμικό θρίλερ που προκαλεί τον αναμάρτητο να… βαρυστομαχιάσει πρώτος.

Ακολουθήστε μας στο Google news
Google News
ΣΙΝΕΜΑ
«Μία γραμμούλα, θάνατος-ζωή. Ζούμε, γλεντάμε, ζήτω»
Στο «Ενθύμιον», πρώτο μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ του, ο Νίκος Ζιώγας καταθέτει ένα όμορφο, συναισθηματικό και πρωτότυπο ψηφιδωτό για τον τόπο καταγωγής του, στην καρδιά της Ηπείρου.
«Μία γραμμούλα, θάνατος-ζωή. Ζούμε, γλεντάμε, ζήτω»
ΣΙΝΕΜΑ
Ταινίες με αγάπη και ελπίδα, όμως και δράση στον καινούργιο Spider-Man
Το «Μετά την αγάπη» στηρίζεται στη σαρωτική, εσωτερική ερμηνεία της Τζοάνα Σκάνλαν, η μπεργκμανική «Ελπίδα» έχει δύο υπέροχους ηθοποιούς σε ρόλους ζωής, αλλά η εβδομάδα φέρνει υπέρ του Ανθρώπου Αράχνη, από τον...
Ταινίες με αγάπη και ελπίδα, όμως και δράση στον καινούργιο Spider-Man
ΣΙΝΕΜΑ
Ο υπόκωφος βόμβος μιας «Ανάμνησης»
Η νέα ταινία του Ταϊλανδέζου μετρ Απιτσατπόνγκ Βιρασετάκουν, με πρεμιέρα στο τελευταίο Φεστιβάλ Καννών (και Βραβείο της Επιτροπής), έχει τον ήχο στην καρδιά της.
Ο υπόκωφος βόμβος μιας «Ανάμνησης»
ΣΙΝΕΜΑ
Ο Ασιάτης Ρομέρ και το βαλκανικό χάος ενός... Παλαβού Πορνό
Ο παραγωγικότατος Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης Χονγκ Σανγκ-σου συνεχίζει με τη «Γυναίκα που Έφυγε» το χαμηλών τόνων, γεμάτο νοήματα, παρατηρητικότητα κι ευαισθησία σινεμά του.
Ο Ασιάτης Ρομέρ και το βαλκανικό χάος ενός... Παλαβού Πορνό

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας