• Αθήνα
    Αραιές νεφώσεις
    9°C 7.5°C / 10.2°C
    1 BF
    85%
  • Θεσσαλονίκη
    Ελαφρές νεφώσεις
    4°C 1.9°C / 5.7°C
    4 BF
    64%
  • Πάτρα
    Αυξημένες νεφώσεις
    10°C 7.0°C / 10.5°C
    3 BF
    74%
  • Ιωάννινα
    Ελαφρές νεφώσεις
    0°C -2.1°C / -0.1°C
    1 BF
    84%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αραιές νεφώσεις
    4°C 3.9°C / 5.7°C
    3 BF
    75%
  • Βέροια
    Ελαφρές νεφώσεις
    2°C 1.2°C / 4.0°C
    0 BF
    80%
  • Κοζάνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    0°C 0.4°C / 0.4°C
    3 BF
    69%
  • Αγρίνιο
    Αυξημένες νεφώσεις
    7°C 7.4°C / 7.4°C
    1 BF
    88%
  • Ηράκλειο
    Σποραδικές νεφώσεις
    9°C 8.8°C / 11.1°C
    2 BF
    87%
  • Μυτιλήνη
    Σποραδικές νεφώσεις
    7°C 6.8°C / 6.8°C
    3 BF
    84%
  • Ερμούπολη
    Αυξημένες νεφώσεις
    11°C 11.1°C / 11.4°C
    4 BF
    69%
  • Σκόπελος
    Αυξημένες νεφώσεις
    6°C 6.2°C / 6.2°C
    4 BF
    64%
  • Κεφαλονιά
    Αυξημένες νεφώσεις
    10°C 10.1°C / 10.1°C
    2 BF
    86%
  • Λάρισα
    Αυξημένες νεφώσεις
    5°C 5.2°C / 5.2°C
    2 BF
    77%
  • Λαμία
    Αυξημένες νεφώσεις
    9°C 7.8°C / 8.8°C
    2 BF
    64%
  • Ρόδος
    Σποραδικές νεφώσεις
    11°C 10.8°C / 10.8°C
    1 BF
    82%
  • Χαλκίδα
    Αραιές νεφώσεις
    8°C 6.9°C / 9.3°C
    0 BF
    80%
  • Καβάλα
    Αυξημένες νεφώσεις
    5°C 5.5°C / 5.5°C
    0 BF
    85%
  • Κατερίνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    2°C 2.0°C / 3.7°C
    1 BF
    83%
  • Καστοριά
    Σποραδικές νεφώσεις
    0°C -0.1°C / -0.1°C
    2 BF
    80%
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Eνα φιλοσοφικό road trip και μια προσέγγιση στον Ντέιβιντ Μπάουι

  • A-
  • A+
Η τρίωρη βραβευμένη ταινία του Χαμαγκούτσι «Drive my car» απαιτεί την υπομονή και τη δέσμευση του θεατή ότι θα κάνει ολόκληρο το ταξίδι: η αποζημίωση της ολοκλήρωσης έρχεται στο φινάλε, αλλά κι αυτή κοπιωδώς, κάνοντάς σε ν’ αναρωτιέσαι αν τόσο στοιχειώδη, θεμελιώδη ζητήματα χρειάζονται την πολυπλοκότητα του Χαμαγκούτσι για να διατυπωθούν. | «Moonage Daydream» του Μπρετ Μόργκεν που αποφασίζει να αφοσιωθεί στον Ντέιβιντ Μπάουι μ’ ένα ελεύθερο ντοκιμαντέρ, έχοντας στη διάθεσή του ένα συγκλονιστικό υλικό (παραχώρηση του κληροδοτήματος του Μπάουι που συνυπογράφει και την ταινία), το ανέκδοτο προσωπικό του αρχείο, ηχογραφήσεις, ζωγραφική, συνεντεύξεις | «Ο χαμένος βασιλιάς» Στίβεν Φρίαρς, που βασισμένος σε μια πραγματική όσο και απίστευτη ιστορία που ξετυλίχτηκε το 2012, για να μιλήσει για τη βαρύτητα της Ιστορίας, την ελαφρότητα της κριτικής, τη δύναμη και την αλήθεια των ανθρώπων που η κοινωνία θεωρεί αναλώσιμους | «Κοίτα τους πώς τρέχουν» του Τομ Τζορτζ, μια all star cast κωμωδία α λα Αγκάθα Κρίστι, με θαυμάσια ντεκόρ αλλά χωρίς τη χλιδή των διασκευών του Κένεθ Μπράνα | «Η τελευταία νύχτα με τις μάσκες», ευτυχώς αυτή είναι η τρίτη και τελευταία «Νύχτα με τις μάσκες» στην αναβίωση που υπογράφει ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν, γιατί η τριλογία με κάθε προσθήκη χάνει σε στιλ και τρόμο και προδίδει λίγο περισσότερο τις ρίζες της.

Drive my car (Doraibu mai kâ, Ιαπωνία, 2021, 179’)
★★★½☆

 σκηνοθεσία: Ριουσούκε Χαμαγκούτσι
 ηθοποιοί: Τσουγιόσι Γκόρο, Μισάκι Καουαμούρα, Οσάμου Κουμπότα

Ο Γιούσουκε Καφούκου, διάσημος θεατρικός ηθοποιός και σκηνοθέτης, δέχεται μια πρόταση να εγκατασταθεί στη Χιροσίμα για ν’ ανεβάσει στο τοπικό φεστιβάλ μια παράσταση του «Θείου Βάνια» του Τσέχοφ, ελπίζοντας ότι αυτό θα τον βοηθήσει να ξεπεράσει τον θάνατο της γυναίκας του. Μια τόσο απλή πλοκή ελάχιστα εκφράζει μία από τις πιο σύνθετες, γόνιμες, γεμάτες νοήματα, αναφορές και στοχασμούς, ταινίες που είδαμε στην οθόνη τα τελευταία χρόνια. Ο δημιουργός των αριστουργηματικών «Η διπλή ζωή της Ασάκο» και «Ιστορίες της τύχης και της φαντασίας» συνεχίζει την αυτόνομη πορεία του σ’ ένα σινεμά με χιούμορ στην πλανοθεσία, μελαγχολία στους ήρωες, μια βαθιά υπαρξιακή απορία, μια πίστη στην ανθρώπινη ψυχή που, λεπτεπίλεπτα, υπονομεύει μ’ έναν ποπ κυνισμό. Αυτή τη φορά αποφασίζει να διασκευάσει Μουρακάμι (το ομότιτλο διήγημα από τη συλλογή «Men Without Women»), χτίζοντας μια ταινία με πιο αυστηρή και ταυτόχρονα πιο «αμερικανική» αισθητική από τις προηγούμενες, αν αυτό σημαίνει ένα φιλοσοφικό road trip μοναξιάς και αναγνώρισης. Οι σταθερές θεματικές του, της αναζήτησης ταυτότητας, του βάρους του έρωτα, της υποκρισίας και της αλήθειας, εμπλουτίζονται με σκέψεις για τον χρόνο, την ανθρώπινη υπαιτιότητα στην πορεία του κόσμου, το σύμπαν κλειστών δωματίων, μυστικών και διττών σχέσεων του Τσέχοφ.

Στις τρεις ώρες της η ταινία γεμίζει μικρά επαναλαμβανόμενα σύμβολα - του Γιούσουκε που μαθαίνει ότι θα χάσει την όραση στο ένα μάτι, την ώρα που βλέπει καλύτερα παρά ποτέ την πραγματικότητα του γάμου του, του αυτοκινήτου του, ενός στιβαρού Saab που πια δεν μπορεί να οδηγήσει και γι’ αυτό αφήνεται στη σοφέρ του, τη νεαρή Μισάκι, να καθοδηγήσει τις επιλογές του, της φωνής της νεκρής γυναίκας του που διαβάζει τον «Θείο Βάνια» ξανά και ξανά στην κασέτα στο αυτοκίνητο, μ’ ένα σενάριο γεμάτο συναίσθημα, ακόμα και ελεγειακό κατά στιγμές, αλλά μια σκηνοθεσία μετρημένη και αποστασιοποιημένη, να έρχεται σκόπιμα σε αντίθεση με τον φορτισμένο τόπο, το φορτισμένο θεατρικό, το φορτισμένο παρελθόν, τον φορτισμένο ερωτισμό, τη φορτισμένη διαδρομή. Σαν ψηφιδωτό που σιγά σιγά συντίθεται κι αρχίζει να βγάζει νόημα και να το πολλαπλασιάζει, στις τρεις ώρες της η ταινία (το καλλιτεχνικό χιτ του 2021, με πρεμιέρα και βραβείο σεναρίου στις Κάνες, τέσσερις οσκαρικές υποψηφιότητες, Οσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας και υψηλές θέσεις στα best of των κριτικών διεθνώς), απαιτεί την υπομονή και τη δέσμευση του θεατή ότι θα κάνει ολόκληρο το ταξίδι: η αποζημίωση της ολοκλήρωσης έρχεται στο φινάλε, αλλά κι αυτή κοπιωδώς, κάνοντάς σε ν’ αναρωτιέσαι αν τόσο στοιχειώδη, θεμελιώδη ζητήματα χρειάζονται την πολυπλοκότητα του Χαμαγκούτσι για να διατυπωθούν. Αλλά η συμμετοχή σ’ αυτή τη συζήτηση είναι από μόνη της ένα δώρο ιαπωνικής διακριτικότητας.


Moonage Daydream (Γερμανία, ΗΠΑ, 2022, 135’)
★★★☆☆

 σκηνοθεσία: Μπρετ Μόργκεν

Εχοντας ήδη το παράσημο της διαφορετικής, διεισδυτικής βιογραφίας του Κερτ Κομπέιν στο «Montage of Heck», ο Μπρετ Μόργκεν αποφασίζει να αφοσιωθεί στον Ντέιβιντ Μπάουι μ’ ένα ελεύθερο ντοκιμαντέρ, έχοντας στη διάθεσή του ένα συγκλονιστικό υλικό (παραχώρηση του κληροδοτήματος του Μπάουι που συνυπογράφει και την ταινία), το ανέκδοτο προσωπικό του αρχείο, ηχογραφήσεις, ζωγραφική, συνεντεύξεις.

Κι ομολογουμένως, ο Ντέιβιντ Μπάουι δεν χρειάζεται συστάσεις: μία από τις πιο εμβληματικές φιγούρες και τους πιο ουσιαστικούς δημιουργούς στην τέχνη όλων των εποχών, θα έλεγε κανείς, αξίζει μιας έρευνας και αποτύπωσης πέρα από τα συμβατικά βιογραφικά στοιχεία του. Θέλοντας, ωστόσο, μάλλον, ο Μπρετ Μόργκεν να μεταφέρει όχι την ιστορία, αλλά την αίσθηση, το εύρος, την επιδραστικότητα, τις περσόνες, την αύρα του Μπάουι, επεξεργάζεται το υλικό με τέτοιο τρόπο (ιμπρεσιονιστικό μοντάζ, επιχρωματισμοί, μια επεξεργασία που θα ζήλευε κι ο Μπαζ Λούρμαν), που το αποτέλεσμα παραπέμπει περισσότερο σε επίδειξη ικανοτήτων ή στο πώς θα ήθελε ο Μόργκεν να βλέπουμε τη δική του αντίληψη και σύνδεσμο με τον Μπάουι, παρά στην ουσία και τη σημασία ενός καλλιτέχνη που μπορεί να ήταν ταυτόσημος με το θέαμα και την εικόνα, αλλά ποτέ χωρίς πνευματικό και ιδεολογικό υπόβαθρο.


Ο χαμένος βασιλιάς (The lost king, Ην. Βασίλειο, 2022, 108’)
★★½☆☆

 σκηνοθεσία: Στίβεν Φρίαρς
 ηθοποιοί: Σάλι Χόκινς, Στιβ Κούγκαν, Χάρι Λόιντ

Η Φίλιπα, μητέρα δυο παιδιών, σύντροφος σ’ έναν γάμο που έχει ολοκληρωτικά καταρρεύσει, μια εύθραυστη γυναίκα που πάσχει από ΜΕ, την ψυχική ασθένεια που λίγοι παίρνουν στα σοβαρά, βάζει στο πλάι την καθημερινότητά της για να αφοσιωθεί σε μια ιστορική έρευνα, ν’ ανακαλύψει τα χαμένα λείψανα του βασιλιά Ριχάρδου Γ’ (μ’ ένα… όραμα του ιδίου ως συνοδοιπόρο) και ν’ αποκαταστήσει τη διαβρωμένη από τον Σέξπιρ εικόνα του, κάτω από το υποτιμητικό, κοροϊδευτικό βλέμμα της ακαδημαϊκής κοινότητας. Ο πάντα αγαπημένος μας, ωστόσο άνισος, Στίβεν Φρίαρς συνεργάζεται, όπως και στην οσκαρική «Φιλομένα», με τους σεναριογράφους Στιβ Κούγκαν και Τζεφ Πόουπ, βασισμένος σε μια πραγματική όσο και απίστευτη ιστορία που ξετυλίχτηκε το 2012, για να μιλήσει για τη βαρύτητα της Ιστορίας, την ελαφρότητα της κριτικής, τη δύναμη και την αλήθεια των ανθρώπων που η κοινωνία θεωρεί αναλώσιμους. Η αφήγηση, μπερδεμένη μεταξύ βρετανικής Ιστορίας, λογοτεχνίας, ψυχοθεραπείας, οικογενειακών δραμάτων και μιας ατμόσφαιρας κομεντί, δεν αποκτά ποτέ δύναμη ή στιβαρότητα, αφήνοντας τη Σάλι Χόκινς, μόνη, να δώσει πνοή και περιεχόμενο σε μια σεναριακά συγκεχυμένη ηρωίδα.


Κοίτα τους πώς τρέχουν (See how they run, ΗΠΑ, 2022, 98’)
★★½☆☆

 σκηνοθεσία: Τομ Τζορτζ
 ηθοποιοί: Σαμ Ρόκγουελ, Σέρσα Ρόναν, Εϊντριεν Μπρόντι, Ντέιβιντ Ογιελόουο, Ρουθ Γουίλσον

Στο Γουέστ Εντ, τη λαμπερή θεατρική γειτονιά του Λονδίνου του ’50, μια κινηματογραφική παραγωγή ετοιμάζεται να μεταφέρει στην «ασημένια» οθόνη ένα από τα μεγάλα χιτ της σκηνής, την «Ποντικοπαγίδα»: ώσπου ο σκηνοθέτης βρίσκεται μυστηριωδώς δολοφονημένος! Ο μονήρης επιθεωρητής Στόπαρντ και η ενθουσιώδης νεαρή αστυνομικός Στόκερ θα αναλάβουν να εξιχνιάσουν την υπόθεση. All star cast κωμωδία α λα Αγκάθα Κρίστι, με θαυμάσια ντεκόρ αλλά χωρίς τη χλιδή των διασκευών του Κένεθ Μπράνα, μια μόνο σχηματική, υποτυπώδη πλοκή, ελαφρύ χιούμορ κι ένα ensemble ηθοποιών ιδανικών για χάζι, που όμως έχουν δει πολύ καλύτερες ερμηνείες.


Η τελευταία νύχτα με τις μάσκες (Halloween ends, ΗΠΑ, Ην. Βασίλειο, 2022, 111’)
★★☆☆☆

 σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν
 ηθοποιοί: Τζέιμι Λι Κέρτις, Αντι Μάτιτσακ, Τζέιμς Τζουντ Κόρτνεϊ

Η Λόρι Στρόουντ ζει με την εγγονή της, την Αλισον: έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από… την προηγούμενη ταινία, το «Halloween kills» κι ο Μάικλ Μάιερς έχει εξαφανιστεί οριστικά από τη ζωή τους. Μέχρι να μάθουν την είδηση ότι ένας νεαρός κατηγορείται πως δολοφόνησε το παιδί που φύλαγε τη νύχτα του Halloween κι ο εφιάλτης θα ξυπνήσει και πάλι. Παρότι η Τζέιμι Λι Κέρτις είναι πάντα συναρπαστική ως Λόρι (ή ως οτιδήποτε), ευτυχώς που αυτή είναι η τρίτη και τελευταία «Νύχτα με τις μάσκες» στην αναβίωση που υπογράφει ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν, γιατί η τριλογία που έδωσε συνέχεια στο αριστούργημα του Τζον Κάρπεντερ ξεκίνησε απολαυστικά το 2018 αλλά με κάθε προσθήκη χάνει σε στιλ και τρόμο και προδίδει λίγο περισσότερο τις ρίζες της.

Ακολουθήστε μας στο Google news
Google News
ΣΙΝΕΜΑ
Από την ισλανδική «Χώρα του Θεού» στην πακιστανική «Γη της Χαράς»
Η νέα δημιουργία του Ισλανδού Χλινούρ Παλμασόν είναι μια αλλόκοτη και οικεία, σαν τον ισλανδικό πολιτισμό, ταινία για το ευάλωτο της Πίστης, την αμφισβήτηση του Θεού και του καθ’ ομοίωσίν Του ανθρώπου.
Από την ισλανδική «Χώρα του Θεού» στην πακιστανική «Γη της Χαράς»
ΣΙΝΕΜΑ
«Πίσω από τις θημωνιές» πατρίς, θρησκεία, οικογένεια...
Η Ασημίνα Προέδρου στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της παρατηρεί μια οικογένεια αναγνωρίσιμη, ανθρώπους απορημένους γιατί ο κόσμος δεν τους προστάτευσε από τους εαυτούς τους και από την Ιστορία.
«Πίσω από τις θημωνιές» πατρίς, θρησκεία, οικογένεια...
ΣΙΝΕΜΑ
Το ντεμπούτο ενός τολμηρού Ουκρανού και η επιστροφή του Φατίχ Ακίν
«Ο όρκος του Παμφίρ» που έκανε πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο του Φεστιβάλ Κανών δίνει τα καλύτερα διαπιστευτήρια στον σκηνοθέτη Ντμίτρο Σουκολίτκι-Σόμπτσουκ για μια μεγάλη καλλιτεχνική καριέρα
Το ντεμπούτο ενός τολμηρού Ουκρανού και η επιστροφή του Φατίχ Ακίν
ΣΙΝΕΜΑ
Ο Αρονόφσκι αποκαλύπτει το τίμημα της αγάπης
Ο θεατής μπορεί μέσα από τη «Φάλαινα» του Ντάρεν Αρονόφσκι να αναλογιστεί το υπέρμετρο κόστος των κοινωνικών και θρησκευτικών επιταγών και να νιώσει την οδύνη της περιθωριοποίησης.
Ο Αρονόφσκι αποκαλύπτει το τίμημα της αγάπης
ΣΙΝΕΜΑ
Ο κύριος Γουίλιαμς, ο Καραβάτζιο και μια μυθιστοριογράφος
Με πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας, ο Νοτιοαφρικανός σκηνοθέτης Ολιβερ Ερμάνους στην ταινία «Αισθάνομαι ζωντανός» αναλαμβάνει να διασκευάσει το «Ikiru» του 1952 του Ακίρα Κουροσάουα, σε σενάριο του Καζούο...
Ο κύριος Γουίλιαμς, ο Καραβάτζιο και μια μυθιστοριογράφος
ΣΙΝΕΜΑ
Τότε που η Σόφι έκανε διακοπές με τον μπαμπά της
Στις αίθουσες το συγκινητικό Aftersun της Σάρλοτ Γουελς με ηρωίδα μία 30χρονη κοπέλα που θυμάται τις πρώτες διακοπές μετά το διαζύγιο των γονιών της, αλλά και το βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Η λεοπάρδαλη του...
Τότε που η Σόφι έκανε διακοπές με τον μπαμπά της

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας